Η έμπνευση δεν κατεβαίνει από τον ουρανό.
Ανεβαίνει σκαλιά.
Κάθε σκαλί είναι μια μικρή απομάκρυνση από το αυτονόητο. Ένα βλέμμα που στάθηκε λίγο περισσότερο, μια λέξη που αρνήθηκε να περάσει απαρατήρητη, μια σιωπή που ξαφνικά απέκτησε φωνή.
Στην αρχή υπάρχει η εικόνα. Ύστερα η σκέψη. Μετά το συναίσθημα. Και κάπου ανάμεσα, εκεί όπου η πραγματικότητα παύει να είναι αρκετή, γεννιέται η ποίηση.
Τα σκαλιά της ποιητικής έμπνευσης δεν είναι πάντοτε φωτεινά. Μερικά ανεβαίνουν μέσα από τη μνήμη, άλλα μέσα από την απώλεια, τον έρωτα, τη μοναξιά, την επιθυμία. Υπάρχουν και εκείνα που τρίζουν κάτω από το βάρος όσων δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ο ποιητής δεν ανεβαίνει για να φτάσει ψηλότερα από τους άλλους. Ανεβαίνει για να δει διαφορετικά.
Και όσο ανεβαίνει, ο κόσμος μικραίνει και ταυτόχρονα μεγαλώνει. Οι άνθρωποι γίνονται κουκκίδες, οι δρόμοι γραμμές, τα σπίτια αναμνήσεις. Κι όμως, από εκεί ψηλά, μια ασήμαντη λεπτομέρεια μπορεί ξαφνικά να αποκτήσει το βάρος ενός ολόκληρου ποιήματος.
Ίσως τελικά η έμπνευση να μην είναι παρά αυτή η παράξενη ικανότητα να ανεβαίνεις λίγα σκαλιά πάνω από την καθημερινότητα και, όταν επιστρέφεις, να βλέπεις τα ίδια πράγματα σαν να τα συναντάς για πρώτη φορά.
Γιατί η ποίηση δεν βρίσκεται στην κορυφή.
Βρίσκεται στο επόμενο σκαλί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου