Υπάρχουν δρόμοι που δεν οδηγούν απλώς κάπου.
Οδηγούν μέσα μας.
Άλλοι είναι φαρδιοί, στρωμένοι και φωτισμένοι, φτιαγμένοι για να φτάνεις γρήγορα. Κι άλλοι δύσβατοι, γεμάτοι στροφές, πέτρες και σιωπές. Οι δεύτεροι, όμως, έχουν κάτι που οι πρώτοι συχνά χάνουν: χρόνο.
Στους δρόμους μαθαίνει κανείς πως η διαδρομή δεν είναι το τίμημα του προορισμού. Είναι ο ίδιος ο προορισμός, όσο ακόμη περπατιέται.
Κάθε στροφή κρύβει ένα ενδεχόμενο. Κάθε ανηφόρα μια μικρή αντίσταση. Κάθε κατηφόρα την ψευδαίσθηση πως όλα μπορούν να γίνουν εύκολα. Κι ανάμεσα στις πέτρες, στα δέντρα και στη σκόνη, υπάρχουν ίχνη ανθρώπων που πέρασαν πριν από εμάς χωρίς να αφήσουν το όνομά τους.
Ίσως γι' αυτό οι δύσβατοι δρόμοι έχουν περισσότερη ποίηση.
Επειδή δεν υπόσχονται τίποτε.
Σε αναγκάζουν να κοιτάξεις πού πατάς, να σηκώσεις το βλέμμα, να ακούσεις τη σιωπή. Να καταλάβεις πως ο δρόμος δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα αλλά και σε όσα άλλαξε μέσα σου μέχρι να τον διασχίσεις.
Και κάποτε, όταν φτάσεις, μπορεί να διαπιστώσεις πως δεν ήταν ο προορισμός που περίμενες.
Ήταν ο δρόμος.
Γιατί η ποίηση των δρόμων αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η ευκολία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου