Υπάρχουν στιγμές που δεν προειδοποιούν.
Έρχονται αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητες, και για μια ανεξήγητη διάρκεια ο κόσμος μοιάζει να αλλάζει θέση. Ένα βλέμμα, μια μυρωδιά, ένας ήχος από μακριά, μια σκιά πάνω στον τοίχο, μια λέξη που ειπώθηκε χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Κι όμως, κάτι μέσα μας την κρατά.
Εκεί γεννιέται η έμπνευση.
Όχι όταν όλα είναι έτοιμα, ούτε όταν ο άνθρωπος την αναζητά επίμονα. Η έμπνευση έχει τη δική της αυθαιρεσία. Δεν υπακούει σε προγράμματα ούτε σε ραντεβού. Μπορεί να εμφανιστεί μέσα στην απόλυτη ησυχία ή στο χάος μιας γεμάτης ημέρας. Μπορεί να κρυφτεί σε μια ασήμαντη στιγμή και να περιμένει χρόνια μέχρι να βρει τη σωστή λέξη.
Γιατί η στιγμή δεν είναι απλώς χρόνος.
Είναι ρωγμή στον χρόνο.
Μια μικρή σχισμή από την οποία περνά κάτι που, αν δεν το προλάβεις, χάνεται. Γι' αυτό η έμπνευση μοιάζει τόσο πολύ με τον έρωτα: δεν ζητά άδεια, δεν εξηγεί την παρουσία της και κυρίως δεν περιμένει.
Ίσως η τέχνη να είναι τελικά η προσπάθεια να κρατήσεις για λίγο αυτό που από τη φύση του προορίζεται να φύγει.
Να κάνεις τη στιγμή λέξη.
Τη λέξη μνήμη.
Και τη μνήμη ποίηση.
Γιατί η έμπνευση της στιγμής δεν βρίσκεται στη διάρκεια της στιγμής.
Βρίσκεται στο ότι, για μια στιγμή, καταλάβαμε πως δεν θα ξαναγυρίσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου