Υπάρχουν όρια που δεν τα βλέπουμε. Δεν είναι τοίχοι ούτε σύνορα· είναι εκείνες οι αόρατες γραμμές που χαράζει το ίδιο μας το μυαλό γύρω από τον κόσμο.
Πιστεύουμε συχνά πως ο άνθρωπος περιορίζεται από όσα δεν μπορεί να κάνει. Ίσως όμως περιορίζεται περισσότερο από όσα δεν μπορεί να φανταστεί.
Το μυαλό μας είναι ταυτόχρονα παράθυρο και φυλακή. Μας επιτρέπει να κατανοούμε την πραγματικότητα, αλλά την ίδια στιγμή την περνά μέσα από τις εμπειρίες, τις βεβαιότητες, τους φόβους και τις προκαταλήψεις μας. Δεν βλέπουμε πάντοτε τον κόσμο όπως είναι. Τον βλέπουμε όπως μπορούμε να τον αντιληφθούμε.
Κι εκεί βρίσκεται το παράδοξο: η γνώση διευρύνει τα όριά μας, αλλά κάθε νέα γνώση αποκαλύπτει ένα ακόμη μεγαλύτερο άγνωστο.
Ίσως γι’ αυτό η αμφιβολία δεν είναι αδυναμία της σκέψης αλλά η πιο γενναία μορφή της. Να μπορείς να πεις «δεν γνωρίζω», να αφήσεις μια χαραμάδα ανοιχτή εκεί όπου κάποτε έχτισες έναν τοίχο βεβαιότητας.
Τα μεγαλύτερα όρια του μυαλού μας δεν είναι εκείνα που δεν μπορούμε ακόμη να ξεπεράσουμε. Είναι εκείνα που έχουμε πάψει να αντιλαμβανόμαστε ως όρια.
Και ίσως η ελευθερία της σκέψης να αρχίζει ακριβώς εκεί: τη στιγμή που το μυαλό αντιλαμβάνεται ότι η φυλακή του μπορεί να είναι φτιαγμένη από τις ίδιες του τις βεβαιότητες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου