Η ομορφιά της νέας εποχής.

 

Κάθε νέα εποχή αρχίζει αθόρυβα.

Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή που το καλοκαίρι παραδίδει τη θέση του στο φθινόπωρο. Μια μέρα απλώς ο αέρας γίνεται διαφορετικός. Το φως λιγοστεύει ανεπαίσθητα. Η θάλασσα αλλάζει χρώμα. Το απόγευμα έρχεται λίγο νωρίτερα και ο άνθρωπος, χωρίς να το καταλάβει, αρχίζει να αναζητά κάτι που μέχρι χθες δεν χρειαζόταν.

Έτσι αλλάζουν οι εποχές. Και έτσι αλλάζει και η ζωή.

Συχνά φοβόμαστε την αλλαγή επειδή τη συνδέουμε με την απώλεια. Ξεχνάμε όμως πως κάθε εποχή που φεύγει αφήνει πίσω της έναν χώρο για κάτι άλλο. Δεν χάνεται μόνο το παλιό· απελευθερώνεται και το καινούργιο.

Ίσως αυτή να είναι η ομορφιά της νέας εποχής: δεν μας υπόσχεται ότι θα είναι καλύτερη. Μας προσφέρει όμως την ευκαιρία να τη ζήσουμε διαφορετικά.

Τα σύννεφα δεν είναι απαραίτητα απειλή. Η βροχή δεν είναι πάντα χαλασμένος καιρός. Το κρύο δεν είναι μόνο στέρηση της ζέστης. Υπάρχουν ομορφιές που εμφανίζονται μόνο όταν υποχωρούν εκείνες που είχαμε συνηθίσει.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το δύσκολο μάθημα κάθε αλλαγής:

Δεν χρειάζεται να κρατήσουμε την παλιά εποχή για να μη χάσουμε την ομορφιά.

Χρειάζεται να μάθουμε να αναγνωρίζουμε την ομορφιά της καινούργιας...