Υπάρχουν καιροί που τους λέμε άσχημους επειδή δεν μας κάνουν το χατίρι.
Ο ουρανός χαμηλώνει, ο ήλιος κρύβεται, η θάλασσα αγριεύει λίγο, ο αέρας αλλάζει κατεύθυνση και η βροχή, αυτή η παρεξηγημένη επισκέπτρια, αρχίζει να θυμίζει πως τίποτε δεν κρατάει για πάντα.
Ίσως όμως ο άσχημος καιρός να είναι απλώς ο καιρός που δεν υπηρετεί την επιθυμία μας.
Το καλοκαίρι μας έμαθε να ζητάμε φως, ζέστη, καθαρό ουρανό. Το φθινόπωρο έρχεται να μας θυμίσει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στην ευκολία. Υπάρχει και στην αλλαγή, στην υγρασία του δρόμου, στα σύννεφα που μετακινούνται αργά, στο πρώτο μπουφάν που ξαναβγαίνει από την ντουλάπα, στην ανάγκη να κλειστείς λίγο μέσα σου.
Ο «άσχημος» καιρός του φθινοπώρου είναι όμορφος ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να είναι όμορφος.
Δεν υπόσχεται διακοπές. Δεν προσφέρει αιώνιο καλοκαίρι. Δεν φωτογραφίζεται εύκολα.
Προσφέρει κάτι άλλο: μετάβαση.
Και ίσως γι’ αυτό μας συγκινεί περισσότερο όσο μεγαλώνουμε. Γιατί αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως η ζωή δεν αποτελείται μόνο από καθαρές ημέρες. Χρειάζεται και τα σύννεφά της, όχι για να μας σκοτεινιάζουν, αλλά για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε ξανά το φως.
Ορισμένοι καιροί είναι άσχημοι μόνο επειδή δεν μάθαμε ακόμη να τους αγαπάμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου