Δεν είναι όλοι οι καιροί καλοί. Κάποιοι έρχονται χωρίς να τους καλέσουμε, εγκαθίστανται στη ζωή μας και ζητούν να τους συνηθίσουμε.
Οι νέοι άσχημοι καιροί δεν μοιάζουν πάντοτε με καταστροφές. Μπορεί να έχουν τη μορφή μιας μικρής παραίτησης, μιας σιωπής εκεί που έπρεπε να ακουστεί μια φωνή, μιας αδικίας που βαφτίστηκε κανονικότητα. Μπορεί να εμφανίζονται ως φόβος, κυνισμός, αδιαφορία ή ως η βολική πεποίθηση ότι «έτσι είναι τα πράγματα».
Κι όμως, ο καιρός δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο στεκόμαστε απέναντί του.
Απέναντι στους άσχημους καιρούς δεν αρκεί η νοσταλγία για τους παλιούς καλούς. Γιατί και οι παλιοί καιροί, όταν ήταν παρόν, κάποτε δύσκολοι θεωρούνταν. Αυτό που σήμερα θυμόμαστε ως παρελθόν, κάποτε ήταν το παρόν που έπρεπε κι εκείνο να αντιμετωπιστεί.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν έρχονται άσχημοι καιροί.
Είναι αν, μέσα στους άσχημους καιρούς, θα παραμείνει κάτι όρθιο μέσα στον άνθρωπο που να αξίζει να διασωθεί.
Γιατί οι καιροί αλλάζουν.
Ο άνθρωπος όμως είναι εκείνος που αποφασίζει τι θα τους παραδώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου