Υπάρχει μια παράξενη συνήθεια της μνήμης: κάνει το παρελθόν καλύτερο απ’ όσο υπήρξε.
Οι «παλιοί καλοί καιροί» δεν ήταν πάντοτε καλοί. Είχαν τις στερήσεις τους, τις αδικίες τους, τους φόβους και τις μικρές καθημερινές δυστυχίες που σήμερα έχουμε ξεχάσει. Κι όμως, όταν απομακρύνεται ο χρόνος, η μνήμη κρατάει επιλεκτικά ό,τι δεν πονάει.
Ίσως γι’ αυτό νοσταλγούμε όχι τόσο μια εποχή, όσο τον άνθρωπο που ήμασταν μέσα σε εκείνη την εποχή.
Τα παλιά σπίτια, οι δρόμοι, οι παρέες, τα τραγούδια, ένα καλοκαίρι, ένα βλέμμα, μια φωνή από το τηλέφωνο. Δεν είναι τα πράγματα που επιστρέφουν. Επιστρέφει για λίγο η αίσθηση ότι ο κόσμος ήταν ακόμη ανοιχτός μπροστά μας και ότι είχαμε περισσότερο χρόνο απ’ όσο πραγματικά είχαμε.
Οι παλιοί καλοί καιροί, λοιπόν, ίσως δεν ήταν καλύτεροι.
Ήταν απλώς δικοί μας.
Και αυτό αρκεί για να τους κάνει, μέσα στη μνήμη, αξεπέραστους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου