Το κέικ του φθινοπώρου.

 

Υπάρχουν εποχές που δεν έρχονται με θόρυβο.

Μπαίνουν στη ζωή μας αθόρυβα, μαζί με την πρώτη ψύχρα, το νωρίτερο σκοτάδι και τη μυρωδιά της βροχής πάνω στο χώμα.

Το φθινόπωρο είναι μία από αυτές.

Και ίσως γι’ αυτό μοιάζει με ένα κέικ που μόλις βγήκε από τον φούρνο. Δεν έχει την εκτυφλωτική ομορφιά του καλοκαιριού. Έχει όμως εκείνη τη βαθιά, ζεστή γεύση που ανακαλύπτεται σιγά-σιγά: κανέλα, μήλο, καρύδι, λίγο πορτοκάλι, μια ανεπαίσθητη πίκρα από κάτι που τελειώνει.

Το φθινόπωρο δεν υπόσχεται αιωνιότητα.

Υπόσχεται γεύση.

Μας θυμίζει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο σε ό,τι ανθίζει. Υπάρχει και σε ό,τι ωριμάζει, σε ό,τι πέφτει, σε ό,τι αφήνει χώρο για κάτι άλλο. Τα φύλλα δεν πεθαίνουν απλώς· αποχωρούν από το δέντρο, όπως αποχωρούν από τη ζωή μας πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε αμετακίνητα.

Κι εμείς, κάπου ανάμεσα σε έναν καφέ και ένα κομμάτι κέικ, καταλαβαίνουμε πως ο χρόνος δεν είναι πάντα εχθρός.

Μερικές φορές είναι ο φούρνος.

Αυτός που ψήνει αργά τη ζωή, της δίνει χρώμα, πυκνώνει τις γεύσεις της και, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, μας την προσφέρει ζεστή.

Το φθινόπωρο είναι ίσως η εποχή που μαθαίνουμε να εκτιμούμε περισσότερο το δεύτερο κομμάτι.