Το φθινόπωρο δεν είναι η εποχή που τελειώνουν τα λουλούδια. Είναι η εποχή που αλλάζει η γλώσσα τους. Άλλα ανθίζουν αθόρυβα, χωρίς την επιδεικτική χαρά της άνοιξης. Τα χρώματά τους είναι βαθύτερα, πιο συγκρατημένα, σαν να έχουν περάσει από μέσα τους οι ζέστες του καλοκαιριού και να έχουν κρατήσει μόνο ό,τι αξίζει.
Τα χρυσάνθεμα, οι ντάλιες, οι κυκλάμινοι, οι καλέντουλες, οι αστέρες∙ μικρές αντιστάσεις απέναντι στη βεβαιότητα ότι κάθε εποχή πρέπει κάποτε να τελειώσει. Ανθίζουν ενώ ο κόσμος γύρω τους αρχίζει να μαζεύεται. Και ίσως γι’ αυτό έχουν μια διαφορετική ομορφιά.
Το φθινοπωρινό λουλούδι δεν υπόσχεται αιωνιότητα. Ξέρει πως η ομορφιά του έχει ημερομηνία. Κι όμως ανθίζει.
Ίσως αυτή να είναι η πιο ώριμη μορφή της ομορφιάς: όχι εκείνη που αγνοεί το τέλος, αλλά εκείνη που το γνωρίζει και, παρ’ όλα αυτά, επιλέγει να ανθίσει.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι, έρωτες, φιλίες και στιγμές που μοιάζουν με τα λουλούδια του φθινοπώρου. Δεν ήρθαν για να κρατήσουν για πάντα. Ήρθαν για να αποδείξουν πως ακόμη και λίγο πριν από τον χειμώνα, η ζωή μπορεί να επιμένει να ανθίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου