Ο ήλιος δεν κοιτάζει· αποκαλύπτει.
Όταν περνά μέσα από τα φύλλα και ακουμπά τους τοίχους, μοιάζει σαν ένα βλέμμα που δεν ζητά τίποτε από τον κόσμο. Απλώς τον κάνει ορατό. Κι ίσως αυτή να είναι η πιο βαθιά μορφή εξουσίας: όχι να αλλάζεις τα πράγματα, αλλά να τους αφαιρείς το σκοτάδι.
Το βλέμμα του ήλιου πέφτει πάνω σε όλα χωρίς διάκριση. Στην πέτρα και στο λουλούδι, στο πρόσωπο και στην πληγή, στο μεγαλείο και στη μικρότητα. Δεν κολακεύει. Δεν συγχωρεί. Δεν καταδικάζει. Φωτίζει.
Κι εκεί αρχίζει η δυσκολία.
Γιατί ο άνθρωπος αγαπά το φως, αρκεί να φωτίζει τον άλλον. Για τον εαυτό του προτιμά συχνά τη σκιά· εκεί όπου οι ατέλειες γίνονται λιγότερο ευδιάκριτες, οι ενοχές χάνουν το περίγραμμά τους και οι αυταπάτες μοιάζουν σχεδόν αληθινές.
Ο ήλιος όμως δεν διαπραγματεύεται με τις σκιές. Τις δημιουργεί και τις εξαφανίζει την ίδια στιγμή.
Ίσως γι’ αυτό κάθε απόγευμα το φως χαμηλώνει. Όχι επειδή κουράστηκε, αλλά επειδή μας αφήνει λίγο χρόνο να συνηθίσουμε ξανά το σκοτάδι.
Και την επόμενη αυγή επιστρέφει.
Όχι για να μας πει ποιοι είμαστε.
Για να μας αναγκάσει να το δούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου