Οι σκάλες δεν οδηγούν απλώς από έναν όροφο σε έναν άλλο. Είναι η πιο παλιά μεταφορά της ζωής: ένα βήμα πάνω, ένα βήμα μακριά από εκεί που ήμασταν, χωρίς καμιά εγγύηση για το πού θα φτάσουμε.
Κάθε σκαλοπάτι είναι μια μικρή απόφαση. Το πόδι σηκώνεται πριν ακόμη γνωρίσει το επόμενο. Ίσως γι’ αυτό φοβόμαστε τόσο το ύψος· όχι επειδή βρίσκεται πάνω μας, αλλά επειδή μας θυμίζει πόσα αφήσαμε πίσω.
Υπάρχουν σκάλες που ανεβαίνουν και σκάλες που κατεβαίνουν. Μα η κατεύθυνση δεν είναι πάντα αλήθεια. Μπορεί κανείς να ανεβαίνει και να μικραίνει, να κατεβαίνει και να συναντά για πρώτη φορά τον εαυτό του.
Οι παλιές σκάλες κρατούν στα σκαλοπάτια τους το βάρος των περασμένων. Τα πατήματα έχουν μνήμη. Οι φθαρμένες άκρες τους είναι ένα είδος βιογραφίας: άνθρωποι ανέβηκαν βιαστικοί, κατέβηκαν κουρασμένοι, στάθηκαν για λίγο, γύρισαν πίσω, χάθηκαν σε έναν όροφο που κάποτε νόμιζαν πως ήταν ο προορισμός.
Κι ύστερα υπάρχουν οι σκάλες χωρίς κιγκλίδωμα. Εκεί δεν υπάρχει τίποτε να κρατηθείς παρά μόνο η ισορροπία σου. Ίσως αυτές να είναι οι πιο αληθινές.
Γιατί η ζωή δεν μας υποσχέθηκε ποτέ ασανσέρ.
Μας έδωσε σκάλες.
Και μας άφησε να αποφασίσουμε αν το επόμενο σκαλοπάτι είναι άνοδος ή απλώς ένας ακόμη τρόπος να μη μείνουμε ακίνητοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου