Δεν χρειάζεται να είσαι αετός για να κοιτάζεις τον ουρανό.
Ένα σπουργίτι αρκεί.
Μικρό, σχεδόν ασήμαντο μέσα στην τεράστια αρχιτεκτονική του κόσμου, κινείται ανάμεσα σε καλώδια, κεραμίδια, μπαλκόνια και δέντρα σαν να γνωρίζει ένα μυστικό που οι άνθρωποι ξεχάσαμε: πως η ζωή δεν μετριέται με το μέγεθος της παρουσίας μας, αλλά με την επιμονή της.
Δεν έχει δύναμη να κατακτήσει τον ουρανό.
Κι όμως, τον διασχίζει.
Δεν έχει χάρτες.
Κι όμως, βρίσκει τον δρόμο.
Δεν έχει τίποτα από εκείνα που ο άνθρωπος ονομάζει σπουδαία. Δεν έχει τίτλους, περιουσίες, μνημεία, ιστορία. Έχει μόνο φτερά -και μια ακατανόητη εμπιστοσύνη στην επόμενη στιγμή.
Ίσως γι’ αυτό μας συγκινεί χωρίς να το ξέρουμε.
Το σπουργίτι δεν ζητά να αφήσει ίχνος. Αφήνει απλώς μια μικρή κίνηση στον αέρα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο καθαρό ίχνος που μπορεί να αφήσει κανείς: να περάσει από τον κόσμο χωρίς να προσπαθήσει να τον ιδιοποιηθεί.
Εμείς χτίζουμε τοίχους για να προστατευτούμε από τον κόσμο και ύστερα περνάμε τη ζωή μας ψάχνοντας μια χαραμάδα για να τον ξαναδούμε.
Το σπουργίτι δεν χρειάζεται χαραμάδα.
Του αρκεί μια στιγμή.
Ένα πέταγμα.
Ένα ψίχουλο.
Ένα κλαδί που λυγίζει.
Και ξαφνικά, μέσα στη φασαρία της πόλης, εκείνο το μικρό σώμα γίνεται μια τελεία που αρνείται να μπει στο τέλος της πρότασης.
Γιατί η ζωή ίσως δεν είναι αυτό που κατορθώνουμε να κρατήσουμε.
Είναι αυτό που, παρ’ όλα όσα χάσαμε, εξακολουθεί να πετά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου