Υπάρχουν λέξεις που δεν λέγονται την ώρα της απόφασης. Έρχονται αργότερα, όταν η απόφαση έχει γίνει συνέπεια.
Ας πρόσεχες.
Δυο λέξεις μικρές, σχεδόν αδιάφορες, κι όμως μέσα τους χωράει ολόκληρη η ιστορία μιας ζωής. Οι επιλογές που θεωρήθηκαν ασήμαντες, οι άνθρωποι που θεωρήθηκαν δεδομένοι, οι προειδοποιήσεις που ακούστηκαν σαν υπερβολές, οι στιγμές που πέρασαν χωρίς να τις κοιτάξουμε.
Το παράξενο με τη ζωή είναι πως σπάνια μας προδίδει ξαφνικά. Συνήθως μας προειδοποιεί. Με μια μικρή ενόχληση, μια αλλαγή στη συμπεριφορά ενός ανθρώπου, ένα σώμα που διαμαρτύρεται, μια σχέση που σιωπά, μια συνήθεια που γίνεται εξάρτηση, μια ευκαιρία που αναβάλλεται.
Κι εμείς λέμε:
αργότερα.
Μέχρι που το «αργότερα» τελειώνει.
Τότε αναζητούμε ευθύνες, συγκυρίες, ανθρώπους, ατυχίες. Κι όμως, κάποιες φορές η πιο δύσκολη απάντηση είναι η πιο απλή:
Ας πρόσεχες.
Όχι ως τιμωρία.
Ως αναγνώριση της ελευθερίας.
Γιατί η ελευθερία δεν βρίσκεται μόνο στο δικαίωμα να επιλέγεις. Βρίσκεται και στην ευθύνη να γνωρίζεις ότι κάθε επιλογή αφήνει πίσω της ένα ίχνος. Κάποιες φορές ανοίγει δρόμο. Κάποιες φορές κλείνει έναν.
Και το τίμημα δεν εμφανίζεται πάντα στο ταμείο της στιγμής. Μπορεί να έρθει χρόνια αργότερα, όταν έχουμε ήδη ξεχάσει τι αγοράσαμε.
Ίσως γι’ αυτό η ωριμότητα δεν είναι να μην κάνεις λάθη. Είναι να μάθεις να αναγνωρίζεις εγκαίρως εκείνη τη μικρή εσωτερική φωνή που λέει:
Πρόσεχε.
Γιατί όταν η ζωή αναγκαστεί να πει
«Ας πρόσεχες»,
συνήθως δεν υπάρχει πια τίποτε να προσέξεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου