Το συρματόπλεγμα αρχίζει από τη γη και τελειώνει εκεί όπου τελειώνει η τόλμη. Τα αγκάθια του δεν χρειάζεται να πληγώσουν το σώμα· αρκεί που θυμίζουν στο βλέμμα πως υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να περάσει. Κάπως έτσι αρχίζουν τα όρια. Πρώτα είναι μια γραμμή στο χώμα, ύστερα ένας φράχτης, ύστερα μια συνήθεια, κι ύστερα μια ιδέα τόσο παλιά, ώστε κανείς πια δεν θυμάται ποιος την έβαλε εκεί.
Πάνω στο συρματόπλεγμα, ένα σπουργίτι μοιάζει σχεδόν εκ φύσεως παράταιρο. Τα λεπτά του πόδια ακουμπούν στα σύρματα, μα όλο του το σώμα μοιάζει στραμμένο προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σαν η φύση να το έβαλε για μια στιγμή εκεί όχι για να σταθεί, αλλά για να θυμηθεί πως μπορεί να πετάξει.
Γιατί ίσως η ελευθερία να μην είναι ένας τόπος χωρίς σύνορα, αλλά εκείνη η στιγμή που μέσα σου ο ορίζοντας παύει να υπακούει στον φράχτη. Δεν ζητά άδεια για να υπάρχει.
Κι η κοινωνία ξέρει να φτιάχνει άδειες χωρίς να τις ονομάζει. Τι επιτρέπεται, τι ταιριάζει, τι είναι σοβαρό, τι είναι ντροπή, ποιο όνειρο αξίζει και ποιο είναι υπερβολικό. Μικρές λέξεις, καθημερινές, σχεδόν αθώες, πλέκονται μεταξύ τους όπως τα σύρματα και κάποια στιγμή βρίσκονται γύρω μας. Δεν τα βλέπουμε πια. Τα έχουμε φορέσει.
Έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να φυλακίζεται χωρίς να είναι κλεισμένος σε μια πραγματική φυλακή. Μαθαίνει να περιορίζει τη σκέψη πριν την περιορίσει κάποιος άλλος. Να χαμηλώνει τη φωνή πριν του ζητήσουν σιωπή. Να κόβει μόνος του τα φτερά του, για να μη χρειαστεί κανείς να τα κόψει.
Κι εκεί το συρματόπλεγμα γίνεται πιο επικίνδυνο: όταν περνά από τον χώρο στο σώμα, από το σώμα στη μνήμη, από τη μνήμη στη σκέψη. Όταν το «δεν μπορώ» παύει να είναι απαγόρευση και γίνεται πεποίθηση.
Το σπουργίτι, όμως, δεν έχει τέτοιες πεποιθήσεις. Δεν γνωρίζει τα σύνορα που σχεδιάσαμε για τον ουρανό. Δεν ξέρει ποια πλευρά θεωρείται ασφαλής. Ξέρει μόνο τον αέρα.
Και ίσως γι’ αυτό το φτερό είναι πιο παλιό από τον νόμο.
Το σύρμα επιμένει στη θέση του. Ο ουρανός επίσης.
Ανάμεσά τους ένα μικρό σώμα που για μια στιγμή μοιάζει να ζυγίζει τη βαρύτητα απέναντι στην επιθυμία.
Ύστερα ανοίγει τα φτερά.
Και ίσως τότε δεν αρκεί να πετάξει κανείς πάνω από το συρματόπλεγμα. Γιατί ένας κόσμος ελεύθερος δεν μπορεί να είναι ένας κόσμος όπου τα πουλιά μαθαίνουν να πετούν ψηλότερα από τους φράχτες. Είναι ένας κόσμος όπου δεν χρειάζεται να υπάρχουν φράχτες.
Ούτε σύρματα για να χωρίζουν τον άνθρωπο από τον άνθρωπο, ούτε αγκάθια για να υπενθυμίζουν ποιος επιτρέπεται να περάσει και ποιος πρέπει να μείνει πίσω.
Γιατί η ελευθερία δεν είναι η τέχνη να ζεις ανάμεσα στα συρματοπλέγματα.
Είναι η επιθυμία να μην υπάρχουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου