Η συμβολική Αξία μιας δεξαμενής.

Η δεξαμενή είναι το νερό που έμαθε να περιμένει.

Μαζεύει τη βροχή που κάποτε έπεσε χωρίς να ρωτήσει αν θα χρειαστεί, κρατά μέσα της μικρές εποχές, ξεχασμένες καταιγίδες, νερά που κατέβηκαν από μακριά και τώρα περιμένουν τη στιγμή που κάποιος θα ανοίξει μια στρόφιγγα. Είναι ένας τόπος όπου η ροή αναγκάζεται να γίνει μνήμη.

Κι ίσως γι’ αυτό κάθε δεξαμενή κρύβει μια μικρή αντίφαση. Το νερό είναι ζωή επειδή κινείται, ενώ η δεξαμενή υπάρχει για να το σταματά. Να το συγκρατεί, να το μετρά, να το μοιράζει. Από εκεί αρχίζει η ανάγκη και μαζί της η εξουσία: όποιος ελέγχει τη δεξαμενή δεν κρατά απλώς νερό· κρατά στα χέρια του την αναβολή της δίψας.

Όμως το νερό δεν ξεχνά τη φύση του. Ακόμη κι όταν κλειστεί σε τσιμέντο, σίδερο, ή πλαστικό παραμένει νερό. Περιμένει. Πιέζει. Βρίσκει ρωγμές. Κάποτε θα φύγει από εκεί που το κράτησαν.

Ίσως αυτή να είναι και η βαθύτερη αξία μιας δεξαμενής: όχι ότι αποθηκεύει το νερό, αλλά ότι μας θυμίζει πόσο εύκολα η ανάγκη μετατρέπεται σε ιδιοκτησία και η ιδιοκτησία σε εξουσία.

Κι εκεί, στο σκοτεινό της βάθος, το νερό περιμένει ακόμη -όχι να γίνει πλούτος, αλλά να ξαναγίνει ροή.