Υπάρχουν πράγματα που αποκτούν αξία επειδή σπανίζουν. Και υπάρχουν άλλα που γίνονται ανεκτίμητα επειδή, όταν τα αποκτήσεις, καταλαβαίνεις πως δεν σου ανήκουν.
Ο έρωτας ανήκει στα δεύτερα.
Η αγορά γνωρίζει την τιμή των πραγμάτων επειδή τα αποσπά από τον άνθρωπο και τα μετατρέπει σε αντικείμενα. Ο έρωτας κάνει το αντίθετο: παίρνει τον άνθρωπο από τον κόσμο των αντικειμένων και τον επιστρέφει στο μυστήριο. Εκεί όπου κανένα μέτρο δεν επαρκεί, γιατί αυτό που μετριέται παύει ήδη να είναι αυτό που αισθανόμαστε.
Ένα βλέμμα δεν έχει αξία επειδή διαρκεί. Έχει αξία επειδή, για μια στιγμή, καταργεί την απόσταση. Ένα άγγιγμα δεν είναι πολύτιμο επειδή αγγίζει το σώμα, αλλά επειδή για λίγο το σώμα παύει να είναι σύνορο. Και ένα φιλί δεν είναι ανταλλαγή· είναι η παράξενη στιγμή όπου δύο υπάρξεις ξεχνούν ποια πλευρά του κόσμου κατέχει η καθεμιά.
Ίσως γι’ αυτό ο έρωτας να είναι η πιο επικίνδυνη μορφή πλούτου. Γιατί δεν συσσωρεύεται. Δεν αποθηκεύεται. Δεν ασφαλίζεται. Όσο περισσότερο προσπαθείς να τον κάνεις κτήμα, τόσο περισσότερο χάνεται. Η επιθυμία δεν γνωρίζει ιδιοκτησία· γνωρίζει μόνο παρουσία.
Και τότε το σώμα γίνεται νόμισμα χωρίς αξία αγοράς, αλλά με ανυπολόγιστη αξία ανταλλαγής: δίνεις τον εαυτό σου χωρίς να μικραίνεις και παίρνεις έναν άλλον χωρίς να τον κατέχεις.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το ανεκτίμητο: όχι εκείνο που κοστίζει περισσότερο, αλλά εκείνο που, αν προσπαθήσεις να του βάλεις τιμή, το έχεις ήδη χάσει.
Ο έρωτας δεν έχει αξία.
Είναι εκείνος που μας θυμίζει τι σημαίνει αξία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου