Οι συμβουλές έχουν μια παράξενη αξία: συνήθως τις καταλαβαίνουμε όταν πια δεν τις χρειαζόμαστε.
Έρχονται από ανθρώπους που έχουν περπατήσει λίγο περισσότερο στον ίδιο δρόμο και μας δείχνουν μια λακκούβα που εκείνοι δεν πρόσεξαν εγκαίρως. Μα ο δρόμος δεν είναι ποτέ ακριβώς ο ίδιος. Αυτό που για τον έναν ήταν λάθος, για τον άλλον μπορεί να είναι η αναγκαία παράκαμψη προς κάτι που ακόμη δεν γνωρίζει.
Γι’ αυτό μια συμβουλή δεν είναι οδηγία χρήσης της ζωής. Είναι περισσότερο ένα ίχνος. Μια εμπειρία που προσφέρεται χωρίς να μπορεί να μεταβιβάσει μαζί της το τίμημα που την γέννησε. Κι ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αξία της: όχι στο να την ακολουθήσεις, αλλά στο να σε κάνει να σκεφτείς πριν αποφασίσεις.
Υπάρχουν, βέβαια, συμβουλές που μοιάζουν περισσότερο με διαταγές. Άνθρωποι που μιλούν για τη ζωή των άλλων με την ασφάλεια εκείνου που δεν χρειάζεται να ζήσει τις συνέπειες των λόγων του. Η συμβουλή τότε παύει να είναι προσφορά και γίνεται εξουσία· ένας μικρός τρόπος να τακτοποιούμε τον κόσμο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα.
Η καλή συμβουλή, αντίθετα, αφήνει χώρο. Δεν σου λέει «κάνε αυτό». Σου θυμίζει πως υπάρχει και το «σκέψου το». Δεν παίρνει την απόφαση από τα χέρια σου. Σου επιστρέφει τα χέρια σου λίγο πιο σταθερά.
Ίσως τελικά η αξία μιας συμβουλής να μη βρίσκεται στο αν θα την ακολουθήσουμε, αλλά στο αν θα μας βοηθήσει να ακούσουμε καθαρότερα τη δική μας φωνή.
Γιατί η ζωή δεν χρειάζεται πάντοτε κάποιον να μας δείξει τον δρόμο. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς κάποιον να μας θυμίσει ότι ο δρόμος είναι ακόμη δικός μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου