Τα μπαλκόνια είναι οι ρωγμές της πόλης.
Μέσα από αυτές τις μικρές προεξοχές των σπιτιών, το ιδιωτικό βγαίνει στον δρόμο χωρίς να γίνεται ακόμη δημόσιο. Μια καρέκλα στον ήλιο, ένα ποτήρι στο τραπέζι, ένα σεντόνι που ανεμίζει, ένα χέρι που ακουμπά για λίγο στο κάγκελο. Η ζωή αφήνει εκεί τα ίχνη της, σαν να χρειάζεται λίγο αέρα πριν επιστρέψει στους τοίχους της.
Στα μπαλκόνια η πόλη αποκτά ανθρώπινη κλίμακα. Οι ψηλοί όγκοι των κτιρίων σπάνε σε μικρές καθημερινές σκηνές. Κάποιος ποτίζει βασιλικό, κάποιος καπνίζει σιωπηλός, κάποιος κοιτάζει απέναντι. Κι ανάμεσα σε δύο μπαλκόνια μπορεί να υπάρχει μια ολόκληρη ζωή που δεν θα γνωριστεί ποτέ.
Ίσως γι’ αυτό τα μπαλκόνια έχουν κάτι παράξενα δημοκρατικό. Δεν καταργούν την απόσταση· την κάνουν ορατή. Όλοι βγαίνουν λίγο προς τα έξω, όλοι κοιτούν την ίδια πόλη, αλλά ο καθένας από τη δική του μικρή εξέδρα.
Γιατί η πόλη δεν κατοικείται μόνο μέσα στα σπίτια της. Κατοικείται και σε εκείνο το λίγο έξω, όπου ο άνθρωπος αφήνει για μια στιγμή ανοιχτή την πόρτα της ζωής του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου