Κάθε άνθρωπος θεωρεί, κάποια στιγμή, το δικό του πρόβλημα ως το πιο σημαντικό. Όχι επειδή πιστεύει πως ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του, αλλά επειδή εκεί βρίσκεται ο ίδιος. Ο πόνος δεν βιώνεται αντικειμενικά. Δεν υπάρχει απέναντί μας, σαν ένα αντικείμενο που μπορούμε να εξετάσουμε και να συγκρίνουμε. Μπαίνει μέσα μας και αλλάζει το μέτρο με το οποίο μετράμε τα πάντα.
Ο πόνος του άλλου μπορεί να είναι μεγαλύτερος. Όταν όμως δεν είναι δικός μας, παραμένει γνώση. Ο δικός μας γίνεται εμπειρία.
Γι’ αυτό ένας άνθρωπος μπορεί να θεωρεί αβάσταχτη μια απώλεια που σε κάποιον άλλο μοιάζει μικρή. Για εκείνον δεν είναι μικρή. Είναι η συγκεκριμένη ρωγμή από την οποία περνάει όλη του η ζωή εκείνη τη στιγμή.
Κάποτε λέμε στον άλλον «υπάρχουν και χειρότερα». Είναι ίσως η πιο άχρηστη παρηγοριά. Τα χειρότερα του κόσμου δεν ακυρώνουν το δικό του τραύμα. Η δυστυχία δεν λειτουργεί με βαθμολογία. Δεν παύει να πονάει επειδή κάποιος κάπου πονάει περισσότερο.
Κι όμως, υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κατανόηση και στον εγωισμό. Το να αισθάνεται κανείς ότι το πρόβλημά του είναι το σημαντικότερο δεν σημαίνει ότι πρέπει να πιστεύει πως είναι και το μοναδικό. Εκεί αρχίζει η ευθύνη απέναντι στους άλλους.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα της ζωής: να μπορείς να παίρνεις στα σοβαρά τον δικό σου πόνο χωρίς να υποτιμάς τον πόνο του άλλου.
Γιατί ο καθένας είναι ο πρωταγωνιστής της δικής του δυστυχίας.
Και κανείς δεν γνωρίζει πόσο βαριά είναι μια ζωή μέχρι να χρειαστεί να τη ζήσει.
Το πρόβλημα του καθενός δεν είναι απαραίτητα το μεγαλύτερο πρόβλημα του κόσμου.
Είναι όμως το πρόβλημα που αυτή τη στιγμή ο κόσμος του δεν μπορεί να ξεπεράσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου