Η δουλειά τη νύχτα έχει μια άλλη σχέση με τον χρόνο.
Την ημέρα εργάζεσαι μέσα στον θόρυβο του κόσμου. Τη νύχτα εργάζεσαι σχεδόν απέναντί του. Οι δρόμοι αδειάζουν, τα τηλέφωνα σιωπούν, τα περισσότερα παράθυρα σκοτεινιάζουν και ξαφνικά η εργασία αποκτά κάτι από εξομολόγηση.
Τότε φαίνεται τι σημαίνει πραγματικά να δουλεύεις.
Όχι επειδή η νύχτα κάνει τη δουλειά πιο σημαντική, αλλά επειδή αφαιρεί τους θεατές. Δεν υπάρχει το βλέμμα του άλλου, η κοινωνική παράσταση, η ανάγκη να φανεί ότι κάτι γίνεται. Μένει μόνο η πράξη και η ευθύνη της.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο καθαρή μορφή εργασίας: όταν κανείς δεν χειροκροτεί, κανείς δεν περιμένει ευχαριστίες και κανείς δεν γνωρίζει ότι κάποιος, κάπου, συνεχίζει.
Η νύχτα έχει όμως και το δικό της τίμημα. Παίρνει ώρες από τον ύπνο, από την οικογένεια, από την προσωπική ζωή· ώρες που δεν επιστρέφονται. Γιατί ο χρόνος της δουλειάς δεν είναι χρόνος έξω από τη ζωή. Είναι η ίδια η ζωή, που καταναλώνεται ενώ εμείς λέμε πως απλώς εργαζόμαστε.
Κι έτσι, αργά τη νύχτα, ανάμεσα σε μια οθόνη, ένα γραφείο, έναν διάδρομο ή έναν δρόμο που έχει αδειάσει, γεννιέται μια παράξενη ερώτηση:
Άραγε δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε μέσα σε εκείνες τις ώρες που μας αφήνει η δουλειά;
Ίσως η νύχτα δεν αλλάζει τη δουλειά.
Απλώς μας αφήνει αρκετά μόνους για να καταλάβουμε πόσο από τη ζωή μας της έχουμε ήδη δώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου