Ένας άνθρωπος εργάζεται. Τα χέρια του κάνουν αυτό που έχουν μάθει, τα μάτια του κοιτούν αυτό που πρέπει να κοιτάξουν, το σώμα του βρίσκεται εκεί. Για όποιον τον παρατηρεί, η εικόνα είναι απλή: εργάζεται.
Αλλά μέσα στο κεφάλι του μπορεί να συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μπορεί να σκέφτεται έναν άνθρωπο που αγαπά. Μια κουβέντα που ειπώθηκε το προηγούμενο βράδυ. Ένα χρέος. Ένα παιδί. Ένα λάθος. Ένα φιλί. Μια απόφαση που δεν πήρε. Μπορεί να φοβάται κάτι που κανείς γύρω του δεν γνωρίζει. Μπορεί να σχεδιάζει μια φυγή ή να επιστρέφει, για λίγα δευτερόλεπτα, σε ένα καλοκαίρι που έχει περάσει εδώ και δεκαετίες.
Και μπορεί να μη σκέφτεται τίποτε από όλα αυτά.
Μπορεί απλώς να αφήνει τον νου του να περιπλανιέται.
Αυτό είναι ένα από τα παράξενα της εργασίας: το σώμα βρίσκεται στον χώρο της δουλειάς, αλλά η σκέψη δεν είναι υποχρεωμένη να βρίσκεται εκεί.
Η εργασία μπορεί να απαιτεί συγκέντρωση, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μια μηχανή που εκτελεί μία μόνο λειτουργία. Ακόμη και όταν η πράξη είναι απολύτως συγκεκριμένη, η συνείδηση μπορεί να κινείται ταυτόχρονα σε πολλές κατευθύνσεις. Η μνήμη εισβάλλει στο παρόν. Το μέλλον εμφανίζεται μέσα στη σκέψη. Ένα πρόσωπο που δεν βρίσκεται εκεί μπορεί να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο από όλους όσοι βρίσκονται μπροστά του.
Και τότε δύο άνθρωποι που εργάζονται δίπλα δίπλα δεν μοιράζονται απαραίτητα την ίδια πραγματικότητα.
Μοιράζονται έναν χώρο, μια εργασία, ίσως μια κουβέντα.
Δεν μοιράζονται όμως κατ’ ανάγκη τον ίδιο κόσμο.
Ο ένας μπορεί να σκέφτεται ότι δεν αντέχει άλλο. Ο άλλος να σκέφτεται ότι σήμερα είναι ευτυχισμένος. Ο ένας να μετρά τις ώρες μέχρι να φύγει. Ο άλλος να εύχεται να μην τελειώσει η μέρα. Κι ένας τρίτος μπορεί, ενώ φαίνεται απόλυτα συγκεντρωμένος, να βρίσκεται νοητά σε ένα σπίτι που απέχει χιλιόμετρα.
Αυτός είναι ο αόρατος άνθρωπος μέσα στον ορατό άνθρωπο.
Τον βλέπουμε να εργάζεται, αλλά δεν βλέπουμε τον λόγο για τον οποίο εργάζεται. Δεν βλέπουμε τι φοβάται, τι επιθυμεί, ποιον θυμάται, ποιον περιμένει. Δεν βλέπουμε τις σκέψεις που περνούν από μέσα του και χάνονται πριν προλάβουν να γίνουν λέξεις.
Και ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί μας είναι πάντοτε μεγαλύτερος από την εικόνα που έχουμε γι’ αυτόν.
Βλέπουμε μια θέση εργασίας, έναν υπάλληλο, έναν γιατρό, έναν εργάτη, έναν οδηγό, έναν άνθρωπο μπροστά σε έναν υπολογιστή. Ξεχνάμε ότι πίσω από τον ρόλο υπάρχει ένας ολόκληρος εσωτερικός κόσμος που συνεχίζει να λειτουργεί ενώ η ζωή ζητά από το σώμα του να κάνει τη δουλειά του.
Η εργασία δείχνει τι κάνει ο άνθρωπος.
Η σκέψη κρύβει ποιος είναι εκείνη τη στιγμή.
Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πλήρως το δεύτερο.
Ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους: όχι τα μέτρα που χωρίζουν τα σώματά τους, αλλά οι σκέψεις που δεν μπορούν να δουν ο ένας στον άλλον.
Έτσι, κάθε άνθρωπος που εργάζεται μπροστά μας κουβαλά έναν αόρατο κόσμο.
Και όσο αδιάφορος κι αν φαίνεται, όσο μηχανικές κι αν μοιάζουν οι κινήσεις του, μέσα στο κεφάλι του μπορεί εκείνη ακριβώς τη στιγμή να συμβαίνει μια ολόκληρη ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου