Κάθε άνθρωπος ζει μέσα σε έναν κόσμο που έχει φτιάξει λίγο μόνος του και λίγο από όσα του συνέβησαν. Οι ιδέες του δεν γεννιούνται στο κενό. Έχουν πάνω τους τα σημάδια της ζωής του: όσα έχασε, όσα φοβήθηκε, όσα αγάπησε, όσα δεν κατάφερε να αλλάξει.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα προβλήματά του.
Αυτό που για τον έναν μοιάζει ασήμαντο, για τον άλλον μπορεί να είναι ολόκληρη η ημέρα του. Ένα χρέος, μια αρρώστια, μια μοναξιά, ένας χωρισμός, μια αποτυχία, μια δουλειά που χάθηκε. Ο άνθρωπος δεν μετρά το βάρος του προβλήματος με κάποια αντικειμενική ζυγαριά. Το μετρά με το πόσο χώρο καταλαμβάνει μέσα του.
Γι’ αυτό και ο καθένας θεωρεί, κάποτε, το δικό του πρόβλημα ως το μεγαλύτερο πρόβλημα του κόσμου.
Όχι επειδή ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του, αλλά επειδή η ζωή του περιστρέφεται γύρω από αυτό.
Και ίσως το ίδιο συμβαίνει με τις ιδέες. Υπερασπιζόμαστε μια ιδέα όχι μόνο επειδή τη θεωρούμε σωστή, αλλά επειδή έχουμε επενδύσει μέσα της ένα κομμάτι από τον εαυτό μας. Αν κάποιος την αμφισβητήσει, δεν ακουμπά απλώς μια άποψη· αγγίζει την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας.
Έτσι γεμίζει ο κόσμος από ανθρώπους που έχουν δίκιο από τη δική τους πλευρά και υποφέρουν από τη δική τους πλευρά.
Καθένας και οι ιδέες του.
Καθένας και τα προβλήματά του.
Και κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται ο άνθρωπος: προσπαθώντας να πείσει τους άλλους ότι ο κόσμος είναι όπως τον βλέπει, ενώ την ίδια στιγμή παλεύει να αντέξει τον κόσμο όπως είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου