Μια ιδέα γεννιέται στο μυαλό σαν κάτι σχεδόν άυλο. Δεν έχει ακόμη βάρος, κόστος, συνέπειες. Είναι μια δυνατότητα.
Για να γίνει πράξη, πρέπει πρώτα να εγκαταλείψει την ασφάλεια της σκέψης.
Η ιδέα χρειάζεται μορφή: να ειπωθεί, να γραφτεί, να σχεδιαστεί, να αποκτήσει συγκεκριμένο στόχο.
Χρειάζεται απόφαση: κάποιος πρέπει να πει «θα το κάνω».
Χρειάζεται ενέργεια: το πρώτο βήμα είναι η στιγμή που η σκέψη συναντά την πραγματικότητα.
Και χρειάζεται επιμονή, γιατί η πραγματικότητα δεν υπακούει στις ιδέες τόσο εύκολα όσο το μυαλό.
Εκεί βρίσκεται και η διαφορά ανάμεσα στη φαντασία και στη δημιουργία. Η φαντασία μπορεί να κατοικεί για πάντα στο «θα μπορούσε». Η πράξη απαιτεί το «τώρα».
Κάθε ιδέα, μόλις επιχειρήσει να γίνει πράξη, αποκτά αντιστάσεις: χρόνο, χρήμα, φόβο, αμφιβολία, ανθρώπους που διαφωνούν, συνθήκες που δεν προβλέφθηκαν. Γι’ αυτό η πράξη δεν είναι απλώς εφαρμογή μιας ιδέας. Είναι δοκιμασία της ίδιας της ιδέας.
Κάποιες ιδέες επιβιώνουν επειδή προσαρμόζονται. Άλλες αλλάζουν στην πορεία. Κάποιες εγκαταλείπονται. Και μερικές, μέσα από τις δυσκολίες, γίνονται κάτι μεγαλύτερο από αυτό που αρχικά είχε συλληφθεί.
Ίσως, λοιπόν, μια ιδέα να μη γίνεται πράξη τη στιγμή που κάποιος την σκέφτεται.
Γίνεται πράξη τη στιγμή που κάποιος δέχεται να πληρώσει το τίμημα για να την πραγματοποιήσει.
Γιατί ανάμεσα στο «σκέφτομαι» και στο «έγινε» υπάρχει όλη η απόσταση που χωρίζει μια επιθυμία από μια πράξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου