Υπάρχει μια ομορφιά που δεν κοιτάζεται στον καθρέφτη.
Δεν βρίσκεται στο πρόσωπο, στο σώμα, στο φόρεμα, ούτε στην ηλικία που γράφει η ταυτότητα. Βρίσκεται στον τρόπο που μια γυναίκα στέκεται απέναντι στη ζωή όταν η ζωή δεν της χαρίζεται.
Η αξιοπρέπεια είναι ίσως η πιο αθόρυβη μορφή γυναικείας ομορφιάς. Δεν κάνει θόρυβο. Δεν ζητά επιβεβαίωση. Δεν παρακαλεί να αγαπηθεί. Ξέρει να αγαπά χωρίς να γονατίζει και να φεύγει χωρίς να εκδικείται.
Μια γυναίκα γίνεται πραγματικά όμορφη όταν δεν χρειάζεται να υποδυθεί κάτι για να κρατήσει κάποιον κοντά της. Όταν μπορεί να πει «όχι» χωρίς ενοχή και «ναι» χωρίς φόβο. Όταν δεν ανταλλάσσει την ελευθερία της με την ασφάλεια μιας σχέσης, ούτε την αυτοεκτίμησή της με λίγη προσοχή.
Υπάρχει μια ιδιαίτερη δύναμη στη γυναίκα που δεν προσπαθεί να αποδείξει τη δύναμή της. Δεν υψώνει τη φωνή για να ακουστεί. Δεν ταπεινώνει για να επιβληθεί. Μπορεί να είναι τρυφερή χωρίς να είναι αδύναμη και αποφασιστική χωρίς να γίνει σκληρή.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο ερωτική πλευρά της αξιοπρέπειας.
Στην στάση μιας γυναίκας που ξέρει ποια είναι και, γι’ αυτό ακριβώς, δεν χρειάζεται να σε πείσει.
Η ομορφιά κάποτε φεύγει από το πρόσωπο. Η αξιοπρέπεια, όμως, όταν έχει ριζώσει μέσα στον άνθρωπο, δεν γερνά.
Και τότε μια γυναίκα δεν είναι απλώς όμορφη.
Είναι από εκείνες τις γυναίκες που, ακόμη κι όταν φύγουν, αφήνουν πίσω τους την αίσθηση ότι ο κόσμος θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερος αν είχε περισσότερες σαν κι εκείνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου