Απολογία προς τις γυναίκες...
Μια απολογία όχι μόνο των ανδρών, αλλά μιας ολόκληρης κοινωνίας που επί αιώνες μιλούσε για τις γυναίκες χωρίς να τις ακούει.
Τους ζητήσαμε να είναι όμορφες, αλλά όχι προκλητικές· έξυπνες, αλλά όχι ενοχλητικές· δυνατές, αλλά όχι απειλητικές· ελεύθερες, αλλά όχι τόσο ώστε να μπορούν να φύγουν. Τους μάθαμε από νωρίς πως η αξία τους περνά από το βλέμμα των άλλων και ύστερα ονομάσαμε «θηλυκότητα» την προσαρμογή τους.
Το κάναμε οικογένεια, σχολείο, νόμο, θρησκεία, εργασία, διαφήμιση, τηλεόραση, καθημερινή κουβέντα. Άλλοτε με απαγορεύσεις, άλλοτε με «συμβουλές». Και όταν μια γυναίκα αρνήθηκε τον ρόλο που της αναθέσαμε, δεν αμφισβητήσαμε τον ρόλο. Αμφισβητήσαμε εκείνη: δύσκολη, ψυχρή, εγωίστρια, υπερβολική.
Έτσι λειτουργεί η εξουσία όταν θέλει να διαρκέσει: κάνει τον καταπιεσμένο να αισθάνεται ένοχος επειδή δεν υπακούει.
Γι’ αυτό η απολογία είναι συλλογική. Ανήκει στους άνδρες που απαίτησαν, στις γυναίκες που αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν, στους γονείς που μεγάλωσαν γιους και κόρες με διαφορετικούς κανόνες, στους θεσμούς που νομιμοποίησαν την ανισότητα και σε όλους εκείνους που είδαν και προτίμησαν τη σιωπή.
Γιατί το λάθος δεν ήταν ότι οι γυναίκες δεν κατάφεραν να χωρέσουν στον κόσμο μας.
Ήταν που φτιάξαμε έναν κόσμο στον οποίο έπρεπε να χωρέσουν.
Και η πιο ειλικρινής απολογία δεν είναι να τους ζητήσουμε να μας συγχωρήσουν.
Είναι να σταματήσουμε να τους ζητάμε να απολογούνται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου