Το κάδρο.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους κοιτάζοντας το κάδρο και ξεχνούν την εικόνα.

Το κάδρο ορίζει τα όρια. Αποφασίζει τι θα φανεί και τι θα μείνει έξω. Κάποτε είναι μια κορνίζα από ξύλο· άλλοτε μια κοινωνική θέση, ένας τίτλος, μια περιουσία, μια γνώμη, μια εικόνα που φτιάξαμε για τον εαυτό μας και ύστερα φοβηθήκαμε μήπως ραγίσει.

Έτσι μαθαίνουμε να ποζάρουμε μέσα στη ζωή. Να στεκόμαστε στο σωστό σημείο, με το σωστό χαμόγελο, κάτω από το σωστό φως. Κι όσο περισσότερο προσέχουμε το κάδρο, τόσο λιγότερο βλέπουμε αυτό που συμβαίνει μέσα του.

Γιατί η ζωή δεν υπήρξε ποτέ ακίνητη εικόνα. Κυλάει, μετακινείται, λερώνεται, αλλάζει φως. Άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από το πλάνο. Κάποιοι χάνονται πριν προλάβουμε να τους κοιτάξουμε πραγματικά.

Ίσως, τελικά, το σημαντικότερο δεν είναι να έχουμε ένα όμορφο κάδρο, αλλά να μπορούμε κάποτε να το σπάσουμε.

Να βγούμε από τα όρια που μας έμαθαν να θεωρούμε φυσικά.

Και τότε να ανακαλύψουμε πως έξω από την εικόνα που φτιάξαμε για τη ζωή, αρχίζει η ίδια η ζωή.