Οι κακές συνήθειες έχουν κάτι από την αθωότητα της επανάληψης. Δεν μπαίνουν στη ζωή μας με θόρυβο· εγκαθίστανται αθόρυβα, σαν έπιπλα που στην αρχή ξενίζουν και ύστερα δεν τα βλέπουμε.
Στην αρχή τις επιλέγουμε. Ύστερα μας επιλέγουν εκείνες.
Ένα «μόνο σήμερα», ένα «δεν πειράζει», ένα «θα το κόψω αργότερα» και η εξαίρεση αρχίζει να γίνεται κανόνας. Η συνήθεια δεν χρειάζεται να μας πείσει. Χρειάζεται μόνο να μας γλιτώσει από την απόφαση. Κι έτσι, σιγά σιγά, η ελευθερία παραχωρεί τη θέση της στην ευκολία.
Το παράξενο είναι πως οι περισσότερες κακές συνήθειες δεν μοιάζουν αρχικά κακές. Έχουν τη μικρή τους ανταμοιβή: μια απόλαυση, μια ανακούφιση, μια φυγή. Το τίμημά τους έρχεται αργότερα, όταν η επανάληψη έχει ήδη γίνει χαρακτήρας.
Ίσως γι’ αυτό η πιο δύσκολη συνήθεια δεν είναι να κάνουμε κάτι που μας βλάπτει. Είναι να πιστεύουμε πως μπορούμε να το σταματήσουμε οποτεδήποτε.
Γιατί κάποτε ανακαλύπτουμε πως το «οποτεδήποτε» έχει γίνει «κάποτε».
Και τότε καταλαβαίνουμε πως οι συνήθειες δεν είναι απλώς πράξεις που επαναλαμβάνουμε.
Είναι μικρές αποφάσεις που, όταν επαναληφθούν αρκετά, αρχίζουν να αποφασίζουν για εμάς.
"Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω
Μα ό, τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες
Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο
Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό, τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω
Μα ό, τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες
Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο."
🎶 Μουσική/Στίχοι: Πασχαλίδης Μιλτιάδης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου