Ο αέρας και τ' αλάτι στο ποπ κορν.

 

Το ποπ κορν είναι μια παράξενη μικρή μεταμόρφωση.

Ένα σκληρό, ασήμαντο σπυρί καλαμποκιού μπαίνει στη φωτιά, θερμαίνεται, ανοίγει και φουσκώνει. Γεμίζει αέρα, πολλαπλασιάζει τον όγκο του και, ξαφνικά, γίνεται κάτι άλλο. Κι όμως, δεν είναι μόνο αέρας. Έχει μυρωδιά, υφή, γεύση. Λίγο αλάτι αρκεί για να το κάνει απολαυστικό.

Ίσως λοιπόν να μην είναι ο αέρας το πρόβλημα.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο αέρας είναι όλο το περιεχόμενο.

Κάπως έτσι φουσκώνουν και οι άνθρωποι. Λίγη επιτυχία, λίγη δημοσιότητα, ένας τίτλος, μερικά χειροκροτήματα, λίγα χρήματα -και ξαφνικά το μικρό σπυρί αρχίζει να πιστεύει πως έγινε ολόκληρο βουνό.

Η εποχή μας, άλλωστε, ξέρει να φουσκώνει τα πράγματα. Μεγαλώνει την εικόνα, τη φήμη, τον αριθμό των ακολούθων, το βιογραφικό, τη σημασία της προσωπικής μας παρουσίας. Δεν αρκεί πια να είσαι· πρέπει να φαίνεσαι. Δεν αρκεί να γνωρίζεις· πρέπει να δηλώνεις ειδικός. Δεν αρκεί να πετύχεις· πρέπει να το ανακοινώσεις.

Ένας ολόκληρος πολιτισμός μοιάζει να λειτουργεί σαν μηχανή ποπ κορν.

Και δεν είναι απαραίτητα κακό να φουσκώνεις.

Το καλαμπόκι χωρίς τη θερμότητα θα έμενε κλειστό στο περίβλημά του. Ο άνθρωπος χωρίς λίγο όνειρο, λίγη φιλοδοξία, λίγη αυτοπεποίθηση, ίσως να μην τολμούσε ποτέ να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Χρειαζόμαστε λοιπόν λίγο αέρα.

Αλλά ο αέρας από μόνος του δεν έχει γεύση.

Χρειάζεται το αλάτι.

Κι εκεί βρίσκεται ίσως η ουσία. Δεν είναι ο όγκος που κάνει κάτι σημαντικό. Είναι η γεύση που αφήνει.

Μπορεί κάποιος να έχει τίτλους, χρήματα, επιτυχίες και δημοσιότητα και, όταν φύγει ο θόρυβος, να μη μένει σχεδόν τίποτα. Κι ένας άλλος να έχει ελάχιστα, αλλά να αφήνει πίσω του μια παρουσία που θυμάσαι.

Ίσως το αλάτι της ζωής να είναι όλα εκείνα που δεν μετρώνται εύκολα: η ευγένεια, το χιούμορ, η γενναιοδωρία, η αξιοπρέπεια, η περιέργεια, η ικανότητα να χαίρεσαι χωρίς να χρειάζεται να το ανακοινώσεις.

Γιατί το ποπ κορν είναι κυρίως αέρας.

Κι όμως, κανείς δεν το τρώει για τον αέρα.

Το τρώει για τη γεύση.

Κάπως έτσι και με τους ανθρώπους. Δεν έχει τόση σημασία πόσο έχουν φουσκώσει, πόσο ψηλά έχουν ανέβει ή πόσο χώρο καταλαμβάνουν.

Σημασία έχει τι μένει όταν τελειώσει ο θόρυβος.

Γιατί ο αέρας μπορεί να μας κάνει μεγαλύτερους.

Το αλάτι όμως είναι αυτό που μας κάνει νόστιμους.