Κάποτε η κοινωνία φοβόταν μήπως ο άνθρωπος γίνει αλαζόνας. Μην πάρουν τα μυαλά του αέρα. Σήμερα του προσφέρει καθημερινά λόγους για να γίνει αυτό.
Του δίνει αριθμούς για να μετρά την αξία του, οθόνες για να την επιδεικνύει, τίτλους για να την επιβεβαιώνει και κοινό για να τον χειροκροτεί. Του μαθαίνει πως η επιτυχία δεν είναι αρκετό να συμβεί· πρέπει να καταγραφεί, να φωτογραφηθεί, να αναρτηθεί και να μετρηθεί.
Κι έτσι η ζωή μετατρέπεται σιγά σιγά σε βιτρίνα.
Ο καθένας λίγο πιο σπουδαίος απ' όσο είναι, λίγο πιο επιτυχημένος, λίγο πιο απαραίτητος. Η αυτοπεποίθηση γίνεται αυτοθαυμασμός και η γνώση, παράσταση γνώσης. Η γνώμη παρουσιάζεται ως γεγονός και η προσωπική εμπειρία ως καθολική αλήθεια.
Κανείς δεν θέλει πλέον να φαίνεται πως ψάχνεται. Όλοι πρέπει να ξέρουν.
Κι όμως, ο άνθρωπος αρχίζει να μεγαλώνει πραγματικά όταν μπορεί να πει «δεν ξέρω», «έκανα λάθος», «χρειάζομαι βοήθεια». Αυτές οι μικρές φράσεις, τόσο φτωχές σε εντυπωσιασμό, είναι ίσως από τις τελευταίες αντιστάσεις απέναντι σε μια εποχή που απαιτεί διαρκώς να παρουσιαζόμαστε ως κάτι περισσότερο από αυτό που είμαστε.
Το παράξενο είναι πως όσο περισσότερα γνωρίζουμε για τον κόσμο, τόσο πιο εύκολα πιστεύουμε ότι τον καταλάβαμε.
Έχουμε κατακτήσει την τεχνολογία και δυσκολευόμαστε να κατακτήσουμε τον εαυτό μας. Μιλάμε αδιάκοπα και ακούμε όλο και λιγότερο. Έχουμε πρόσβαση σε σχεδόν τα πάντα και παρ' όλα αυτά δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε το σημαντικό από το ασήμαντο.
Κι ίσως κάπου εδώ βρίσκεται η παγίδα.
Να ανεβαίνεις τόσο πολύ, ώστε να ξεχνάς πως η απόσταση από το έδαφος δεν είναι ύψος· είναι απλώς απόσταση.
Και κάποια στιγμή, η πραγματικότητα έρχεται πάντα να μας θυμίσει πως κανείς δεν περπατά πάνω από τη γη.
Γι' αυτό, ας αφήνουμε λίγο χώρο και για την αμφιβολία. Είναι ο αέρας της που κρατά τα μυαλά μας στη θέση τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου