Το τέλος του χειρουργείου δεν είναι η στιγμή που αφήνουμε το χειρουργικό πεδίο. Είναι η στιγμή που επιστρέφουμε την ευθύνη εκεί όπου πραγματικά ανήκει: στον άνθρωπο.
Τα εργαλεία αποσύρονται, το μικροσκόπιο απομακρύνεται, τα φώτα εξακολουθούν να καίνε πάνω από ένα σώμα που δεν είναι πια ακριβώς το ίδιο. Για εμάς, όμως, τίποτα δεν τελειώνει μαζί με τη συρραφή.
Εκεί, στο τέλος, αρχίζει μια άλλη μορφή χειρουργικής: η αναμονή. Η παρατήρηση. Η αμφιβολία. Η ανάγκη να δούμε όχι μόνο αν η επέμβαση ολοκληρώθηκε όπως σχεδιάστηκε, αλλά αν ο άνθρωπος θα επιστρέψει σε εκείνον τον εαυτό που μας εμπιστεύτηκε.
Στο χειρουργείο έχουμε σχέδιο. Όμως η πραγματικότητα δεν υπογράφει ποτέ το σχέδιό μας.
Γι’ αυτό το τέλος δεν είναι θρίαμβος. Είναι σιωπή.
Μια σύντομη στιγμή όπου ο χειρουργός μένει μόνος με όσα έκανε, με όσα δεν μπόρεσε να κάνει και κυρίως με όσα ακόμη δεν γνωρίζει.
Γιατί η επέμβαση τελειώνει όταν κλείνει το τραύμα.
Η ευθύνη όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου