Έχει άραγε νόημα να τιθασεύεις τα συναισθήματά σου; Η ίδια η λέξη μοιάζει να προδίδει μια παλιά αντίληψη για τον άνθρωπο: πως μέσα του κατοικεί ένα θηρίο που πρέπει να δεθεί, να υπακούσει, να μπει σε κλουβί. Κι όμως, ίσως το θηρίο αυτό να μην είναι ο εχθρός μας. Ίσως να είναι εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που θυμάται όσα εμείς προσπαθούμε να ξεχάσουμε.
Ο φόβος, ο θυμός, η ζήλια, η επιθυμία, η θλίψη δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Είναι ίχνη. Σαν πατημασιές πάνω στο χιόνι, δείχνουν ότι κάτι πέρασε από μέσα μας. Κι όταν τις σβήνουμε βιαστικά, δεν εξαφανίζουμε αυτό που τις άφησε. Απλώς χάνουμε τον δρόμο που θα μπορούσε να μας οδηγήσει πίσω στην πηγή τους.
Ο άνθρωπος έφτιαξε πολιτισμούς δαμάζοντας τη φύση και, κάποτε, στράφηκε στην ίδια του την εσωτερική φύση με την ίδια λογική. Έβαλε φράχτες στη θάλασσα, χαλινάρια στη φωτιά, κανόνες στην επιθυμία. Μα ό,τι κλείνεται δεν παύει να υπάρχει. Η θάλασσα συνεχίζει να πιέζει τα τείχη της, η φωτιά ψάχνει μια χαραμάδα, και το συναίσθημα περιμένει.
Γι’ αυτό ίσως η αυτοκυριαρχία να μην είναι φυλακή αλλά σχέση. Να μπορείς να στέκεσαι απέναντι στον θυμό σου χωρίς να του παραδίδεις το σώμα σου. Να αφήνεις τον φόβο να μιλήσει χωρίς να του παραδίδεις τον δρόμο. Να ακούς την επιθυμία χωρίς να της παραχωρείς το τιμόνι. Όχι να σκοτώνεις το θηρίο, αλλά να μαθαίνεις τη γλώσσα του.
Γιατί υπάρχει μια λεπτή αλλά αποφασιστική διαφορά ανάμεσα στο «δεν αισθάνομαι» και στο «αισθάνομαι, αλλά επιλέγω». Στο πρώτο υπάρχει καταστολή. Στο δεύτερο υπάρχει ελευθερία.
Ίσως, τελικά, ο ώριμος άνθρωπος να μην είναι εκείνος που έχει εξημερώσει τα μέσα του, αλλά εκείνος που μπορεί να περπατά μαζί τους χωρίς να τα φοβάται. Να γνωρίζει πως μέσα του υπάρχουν άνεμοι που δεν ελέγχονται, θάλασσες που δεν ησυχάζουν κατ’ εντολή και φωτιές που δεν ζητούν άδεια για να ανάψουν.
Δεν χρειάζεται να κλείσουμε το θηρίο σε κλουβί.
Χρειάζεται μόνο να μη γίνουμε εμείς το κλουβί του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου