«Μια καφέ και μια ζάχαρη».
Έτσι αρχίζει το πρωί. Με μια μικρή παραγγελία που μοιάζει ασήμαντη, αλλά κρύβει μέσα της ολόκληρη τη διαπραγμάτευση του ανθρώπου με τη ζωή.
Ο καφές είναι η πίκρα της πραγματικότητας. Η ζάχαρη, η επιμονή μας να μην την πιούμε ακριβώς όπως μας προσφέρεται.
Κάθε πρωί ξυπνάμε και ο κόσμος είναι πάλι εκεί, πριν ακόμη προλάβουμε να τον κρίνουμε. Οι ίδιες εκκρεμότητες, οι ίδιες απουσίες, οι ίδιες μικρές χαρές που επιμένουν παράλογα να υπάρχουν. Κι εμείς, ανάμεσα στη νύχτα που τελείωσε και στη μέρα που ανοίγει, ρίχνουμε μια κουταλιά ζάχαρη μέσα στην πίκρα και ανακατεύουμε.
Ίσως αυτό να είναι το πρωινό: όχι μια καινούργια αρχή, αλλά μια δεύτερη ευκαιρία να συμφιλιωθούμε με όσα ήδη γνωρίζουμε.
Το κουταλάκι γυρίζει στο φλιτζάνι και για λίγο όλα αναμειγνύονται. Το πικρό με το γλυκό, το χθες με το σήμερα, η απώλεια με την προσδοκία. Δεν εξαφανίζεται τίποτα. Απλώς αλλάζει η αναλογία.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ανθρώπινη ελευθερία: όχι στο να διαλέγουμε πάντα τι θα μας συμβεί, αλλά στο να αποφασίζουμε τι θα προσθέσουμε σε αυτό που μας δόθηκε.
Το πρωί, λοιπόν, δεν ζητάμε έναν καφέ για να ξυπνήσουμε.
Ζητάμε "μια καφέ και μια ζάχαρη" για να μπορέσουμε να ξαναρχίσουμε.
Και καθώς η πρώτη γουλιά περνά από τα χείλη, η μέρα αρχίζει να παίρνει τη γεύση της.
Όχι επειδή έγινε πιο γλυκιά.
Αλλά επειδή την ανακατέψαμε λίγο εμείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου