Ο παρελθόντας του μέλλοντος.

Ο παρελθόντας του μέλλοντος.

Παράδοξος χρόνος.

Σαν να μιλάς για κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμη, κι όμως έχει ήδη χάσει την ευκαιρία να συμβεί.

Γιατί κάθε «αύριο» είναι ένα «χθες» που δεν πρόλαβε ακόμη να υπάρξει.

Κι όμως, ίσως κάνουμε ένα λάθος.

Ίσως το μέλλον να μην έρχεται ποτέ.

Ίσως εμείς να είμαστε εκείνοι που το αφήνουμε πίσω μας, καθώς προχωράμε.

Και τότε, κάθε φορά που λέμε «θα ζήσω», ο χρόνος να χαμογελά ειρωνικά, γιατί εκείνος ξέρει ήδη την αλήθεια:

το μέλλον δεν βρίσκεται μπροστά μας.

Βρίσκεται πίσω μας- απλώς δεν έχουμε φτάσει ακόμη εκεί.

Κι έτσι, ο παρελθόντας του μέλλοντος δεν είμαστε εμείς.

Είναι όλα όσα δεν έγιναν, αλλά κάποτε είχαν κάθε λόγο να γίνουν.