Μέλλον.

 

Τρέχα γύρευε τι γράφει το μέλλον.

Ίσως να μην υπάρχει πριν το ζήσουμε.

Ίσως να είναι απλώς το όνομα που δίνουμε στην άγνοιά μας, όταν το παρόν δεν μας αρκεί.

Το κοιτάζουμε σαν να είναι γραμμένο κάπου,

ενώ κάθε μας βήμα σβήνει μια πιθανότητα και γεννά μια άλλη.

Κι έτσι, το μέλλον δεν έρχεται.

Γίνεται.

Γίνεται από τις επιλογές που κάναμε χωρίς να γνωρίζουμε το τίμημά τους, από εκείνες που φοβηθήκαμε να κάνουμε, από τις συμπτώσεις που βαφτίσαμε μοίρα και από τις απώλειες που, αργότερα, καταλάβαμε πως ήταν δρόμοι.

Ίσως τελικά η μοίρα να μην είναι αυτό που μας περιμένει, αλλά αυτό που δημιουργείται κάθε φορά που προχωρούμε μέσα στο άγνωστο.

Και το παράδοξο είναι πως, για να συναντήσουμε το αύριο, πρέπει πρώτα να χάσουμε το σήμερα.

Τρέχα γύρευε, λοιπόν, τι γράφει το μέλλον.

Μπορεί να κρατάει ήδη την πένα μας.

Μα κρατάει και τη δική του σβήστρα.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο αληθινό του μυστικό: πως ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι γράφουμε τη ζωή μας,

κάποιος αόρατος χρόνος μπορεί να περνά πάνω από τις λέξεις μας

και να τις σβήνει,

όχι για να μείνει το χαρτί λευκό,

αλλά για να μας αναγκάσει να γράψουμε ξανά.

Γιατί το μέλλον δεν είναι ό,τι θα συμβεί.

Είναι και ό,τι θα σβηστεί πριν προλάβει να συμβεί.