Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική δεν υπήρξε για να εντυπωσιάσει. Υπήρξε για να αντέχει.
Πέτρα, ξύλο, ασβέστης και χώμα έγιναν σπίτια που συνομιλούσαν με τον τόπο. Οι τοίχοι ακολουθούσαν το ανάγλυφο, τα ανοίγματα μετρούσαν τον ήλιο, οι αυλές κρατούσαν τη δροσιά και τα στενά προστάτευαν από τον άνεμο.
Κάθε σπίτι ήταν ένα μικρό μάθημα προσαρμογής στη φύση.
Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο που μας κληροδότησε η παραδοσιακή αρχιτεκτονική: ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται να επιβληθεί στο τοπίο. Μπορεί απλώς να ανήκει σε αυτό.
Γιατί ένα παλιό σπίτι δεν είναι μόνο πέτρες και ξύλα.
Είναι μνήμη κατοικημένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου