Το σοκάκι με τις καμάρες.

 

Υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν κάπου

κι υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν μέσα σου.

Το σοκάκι με τις καμάρες ανήκει στους δεύτερους.

Οι πέτρες κρατούν ακόμη τη ζέστη της ημέρας,

οι τοίχοι ψιθυρίζουν ιστορίες που κανείς πια δεν θυμάται

κι οι καμάρες στέκουν από πάνω σου

σαν παλιές αγκαλιές που ξέχασαν να φύγουν.

Εδώ το φως περνάει σε μικρές δόσεις.

Μια χρυσή λωρίδα στον τοίχο,

μια σκιά στο πλακόστρωτο,

ένα παράθυρο μισάνοιχτο

και κάπου μακριά η θάλασσα να ανασαίνει.

Κάθε βήμα μοιάζει να ξυπνά έναν παλιό χρόνο.

Έναν χρόνο χωρίς βιασύνη,

όπου τα σπίτια γνώριζαν τους ανθρώπους

και οι άνθρωποι γνώριζαν ο ένας τον άλλον.

Κι έτσι, κάτω από τις καμάρες,

δεν περνάς απλώς από ένα σοκάκι.

Περνάς για λίγο

από εκείνη τη σπάνια πλευρά της ζωής

όπου η σιωπή έχει φως

και η μνήμη έχει ακόμη σπίτι.