Στις Κυκλάδες, το λευκό του ασβέστη συναντά το βαθύ μπλε του Αιγαίου και δημιουργεί την εικόνα ενός τόπου σχεδόν αυτάρκους μέσα στην ομορφιά του. Κι όμως, πίσω από αυτή την ειδυλλιακή εικόνα κρύβεται μια διαχρονική δυσκολία: το νερό.
Στην Κίμωλο, το μικρό, ηφαιστειογενές και άνυδρο νησί των Κυκλάδων, η έλλειψη του πιο πολύτιμου αγαθού δεν ήταν απλώς ένα φυσικό πρόβλημα. Ήταν ένας καθημερινός αγώνας, που απαιτούσε γνώση, μέτρο, υπομονή και εφευρετικότητα. Οι άνθρωποι έμαθαν να μη θεωρούν καμία σταγόνα δεδομένη. Έμαθαν να συλλέγουν τη βροχή, να την αποθηκεύουν και να τη φυλάσσουν σαν πολύτιμο απόθεμα για τις δύσκολες ημέρες του καλοκαιριού.
Το υπέδαφος της Κιμώλου δεν μπορούσε να προσφέρει γλυκό νερό. Τα πηγάδια, ιδιαίτερα σε χαμηλότερες περιοχές και κοντά στα ρέματα, έδιναν νερό που ήταν υφάλμυρο ή γλυφό, και μη πόσιμο. Δεν ήταν όμως άχρηστο.
Χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες των ζώων, για το πλύσιμο, την καθαριότητα και κάθε εργασία όπου δεν απαιτούνταν πόσιμο νερό. Έτσι, ακόμη και το νερό που δεν ήταν πόσιμο είχε τη δική του αξία.
Ανάμεσα στα ίχνη αυτής της παλιάς ζωής βρίσκεται και το μαγγανοπήγαδο στην Πλατεία του Γιωργηλά, ένα πετρόχτιστο απομεινάρι μιας εποχής κατά την οποία η άντληση του νερού απαιτούσε σωματικό κόπο. Το νερό δεν ερχόταν μόνο του στη βρύση. Έπρεπε κάποιος να το αναζητήσει, να το αντλήσει και να το μεταφέρει.
Κάθε κουβάς είχε βάρος. Και όχι μόνο κυριολεκτικά. Αξιολογικά.
Και επειδή το νερό των πηγαδιών δεν ήταν πόσιμο, οι κάτοικοι βρήκαν την λύση: τις στέρνες.
Οι στέρνες έγιναν η καρδιά της παραδοσιακής διαχείρισης του νερού στην Κίμωλο. Υπόγειες δεξαμενές, μέσα στον οικισμό αλλά και στην ύπαιθρο, συγκέντρωναν το νερό της βροχής και το κρατούσαν για τους μήνες της ανομβρίας.
Η ίδια η κατοικία μετατρεπόταν σε μικρό σύστημα συλλογής νερού.
Οι ταράτσες διατηρούνταν καθαρές και ασβεστωμένες. Το νερό της βροχής έπεφτε πάνω τους, οδηγούνταν μέσα από λούκια και υδρορροές και κατέληγε στη στέρνα. Έτσι, η βροχή που θα χανόταν στη θάλασσα μετατρεπόταν σε απόθεμα ζωής.
Η αρχιτεκτονική δεν ήταν τότε απλώς αισθητική. Ήταν ένας τρόπος επιβίωσης.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο σημαντικές πλευρές της παραδοσιακής κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής: οι άνθρωποι δεν έχτιζαν μόνο για να κατοικήσουν έναν τόπο. Έχτιζαν έχοντας κατανοήσει τα όριά του.
Η ίδια σοφία υπήρχε και έξω από τον οικισμό.
Στα χωράφια, κοντά στα ποιμνιοστάσια και στα περίφημα «σύρματα», μικρές και μεγαλύτερες στέρνες εξασφάλιζαν νερό για ανθρώπους και ζώα.
Ξεχωριστή θέση κατέχει η Μεγάλη Στέρνα στον Προφήτη Ηλία. Χτισμένη σε ορεινή θέση, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας των κατοίκων να αξιοποιήσουν ακόμη και τη βροχή που έπεφτε στα ψηλότερα σημεία του νησιού.
Για τον σύγχρονο άνθρωπο, μια δεξαμενή μπορεί να μοιάζει με μια απλή πέτρινη κατασκευή.
Για τον άνθρωπο της παλιάς Κιμώλου ήταν κάτι πολύ περισσότερο.
Ήταν αποθηκευμένη ζωή.
Ήταν το νερό της οικογένειάς του.
Ήταν η δυνατότητα να παραμείνει ένας άνθρωπος στον τόπο του.
Σήμερα η Κίμωλος ζει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Η τεχνολογία έχει περιορίσει δραστικά τον καθημερινό αγώνα για το πόσιμο νερό και η αφαλάτωση αποτελεί πλέον σημαντικό μέρος της υδροδότησης του νησιού.
Αρκεί να ανοίξει κανείς μια βρύση.
Και ίσως ακριβώς εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αλλαγή.
Για τον παλιό Κιμωλιάτη, το νερό είχε μνήμη. Είχε κόπο. Είχε εποχή. Είχε όριο.
Για τον σύγχρονο άνθρωπο, συχνά είναι απλώς κάτι που υπάρχει. Είναι δεδομένο.
Μέχρι να πάψει να υπάρχει.
Οι παλιές στέρνες, τα πηγάδια και οι υδρορροές δεν είναι απλώς κατάλοιπα μιας φτωχότερης εποχής. Είναι αποτυπώματα μιας διαφορετικής σχέσης με τη φύση.
Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής γνώριζαν κάτι που εμείς, μέσα στην αφθονία των σύγχρονων υποδομών, συχνά ξεχνάμε: ότι η αφθονία δεν σημαίνει απεριόριστο πόρο.
Η Κίμωλος μάς διδάσκει πως η βιωσιμότητα δεν είναι καινούργια ιδέα. Υπήρχε ήδη στις αυλές των παλιών σπιτιών, στις πέτρινες στέρνες, στα χωράφια και στα βουνά.
Ήταν η τέχνη του να μη χάνεται τίποτα.
Μια τέχνη που σήμερα, στην εποχή της κλιματικής αλλαγής και της αυξανόμενης λειψυδρίας, αποκτά ξανά επίκαιρη σημασία.
Γιατί ίσως το πραγματικό μάθημα της παλιάς Κιμώλου δεν είναι πώς κατάφερναν να έχουν νερό. Είναι πώς κατάφερναν να το σέβονται.
Και αυτό, περισσότερο από κάθε τεχνολογία, είναι μια γνώση που αξίζει να μη χαθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου