Καμπανούλα ή τρομπέτα.

Campsis radicans, γνωστό στην Ελλάδα ως Καμπανούλα ή Τρομπέτα κυρίως λόγω του σχήματος των άνθεων του, ενδημικό της ανατολικής και νοτιοανατολικής Βόρειας Αμερικής. Έχει προσαρμοστεί ευρέως ως καλλωπιστικό είδος σε εύκρατες και υποτροπικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου και της χώρας μας. 

Το φυτό αναπτύσσει ισχυρούς ξυλώδεις βλαστούς που μπορούν να φτάσουν και να ξεπεράσουν τα 10–15 μέτρα μήκος. Η αναρρίχηση επιτυγχάνεται μέσω εναέριων ριζιδίων, τα οποία εκκρίνουν ουσίες πρόσφυσης και επιτρέπουν στο φυτό να προσκολλάται σε τραχείες επιφάνειες όπως τοίχοι και κορμοί. Τα φύλλα είναι πτεροειδή σύνθετα, με 7–11 φυλλάρια, έντονα πράσινα και φυλλοβόλα σε ψυχρότερες περιοχές. Τα άνθη είναι χαρακτηριστικά σωληνοειδή, ζυγόμορφα, με έντονο πορτοκαλί έως ερυθρό χρωματισμό. Η μορφολογία τους είναι προσαρμοσμένη σε ορνιθοφιλία (επικονίαση από πτηνά, κυρίως κολιμπρί στη φυσική του εξάπλωση). Στην Ευρώπη, όπου απουσιάζουν οι φυσικοί επικονιαστές, η επικονίαση γίνεται κυρίως από έντομα (μέλισσες, σφήκες), με μικρότερη αποδοτικότητα. Ο καρπός είναι επιμήκης κάψα που περιέχει πολυάριθμους ελαφρούς σπόρους με πτερυγιοειδείς προεκτάσεις για ανεμοδιασπορά. Το είδος παρουσιάζει υψηλή ανταγωνιστική ικανότητα. Η ταχεία βλαστική ανάπτυξη και η αναπαραγωγή μέσω ριζωμάτων του επιτρέπουν να σχηματίζει πυκνές αποικίες. Σε αρκετές περιοχές εκτός φυσικής εξάπλωσης θεωρείται δυνητικά επεκτατικό (invasive), καθώς μπορεί να εκτοπίσει αυτόχθονα είδη σε ευνοϊκά περιβάλλοντα.

Στην Ελλάδα η Campsis radicans έχει περάσει από τον ρόλο του ξενικού καλλωπιστικού φυτού σε μια σχεδόν οικεία παρουσία της υπαίθρου, ιδιαίτερα στα χωριά και στις παλιές αυλές, όπου σκαρφαλώνει σε πέτρινους τοίχους, μάντρες και πέργκολες σαν να ανήκε πάντα εκεί. Το θερμό μεσογειακό κλίμα ευνοεί την έντονη ανάπτυξη και την πλούσια καλοκαιρινή ανθοφορία του, ενώ η ανθεκτικότητά του στην ξηρασία το καθιστά ιδανικό για τα ελληνικά καλοκαίρια. Έτσι, παρότι δεν είναι αυτοφυές, έχει ενταχθεί στο οικιστικό τοπίο ως μέρος μιας άτυπης, λαϊκής κηποτεχνίας, όπου η φύση δεν διαχωρίζεται αυστηρά από την αρχιτεκτονική αλλά την καλύπτει, την μετατρέπει και τελικά τη συνεχίζει με χρώμα.