Το μικρό δοκίμιο της ανυπαρξίας των βεβαιοτήτων...

Κάποτε πίστευα πως η αλήθεια είναι ένα σημείο. Ένα σημείο ακίνητο, καθαρό, όπως ο Πολικός Αστέρας που καθοδηγεί τους ταξιδιώτες. Αργότερα υποψιάστηκα πως η αλήθεια δεν είναι σημείο αλλά κατεύθυνση, και ακόμη αργότερα ότι ίσως δεν υπάρχει ούτε κατεύθυνση, παρά μόνο η κίνηση της αναζήτησης.

Οι λέξεις επιμένουν να ορίζουν τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν φαίνεται να συνεργάζεται πάντα. Κάθε ορισμός είναι μια προσωρινή συμφωνία ανάμεσα σε δύο σιωπές. Μία πριν από τη γλώσσα και μία μετά.

Ο άνθρωπος ζει μέσα σε αυτή τη ρωγμή. Νομίζει πως είναι ενιαίος, αλλά αποτελείται από εκδοχές του εαυτού του που δεν συναντήθηκαν ποτέ την ίδια στιγμή. Η μνήμη τις ενώνει, αλλά η μνήμη δεν είναι αρχείο· είναι αφηγητής.

Αν υπάρχει κάτι που πλησιάζει τη σοφία, δεν είναι η απάντηση αλλά η ικανότητα να αντέχεις το άλυτο. Να κοιτάς μια ερώτηση χωρίς να την κλείνεις βιαστικά, σαν να φοβάσαι τη σιωπή της.

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες υπαινίχθηκε συχνά ότι το σύμπαν μπορεί να είναι μια βιβλιοθήκη, ή ένα όνειρο, ή μια σειρά από καθρέφτες που αντανακλούν ο ένας τον άλλον μέχρι να χαθεί η αρχική μορφή. Σε αυτό το ενδεχόμενο, η πραγματικότητα δεν καταρρέει· απλώς πολλαπλασιάζεται.

Ίσως λοιπόν δεν ζούμε για να καταλάβουμε, αλλά για να ερμηνεύουμε ατελείωτα. Κάθε ερμηνεία είναι μια προσωρινή κατοικία μέσα στο άγνωστο.

Και όταν όλα αυτά ησυχάσουν, αν ποτέ ησυχάσουν, δεν θα μείνει γνώση ούτε άγνοια· μόνο μια λεπτή αίσθηση ότι το ερώτημα ήταν πάντα αρκετό.