Το σλόγκαν του «πολιτικού κόστους»

ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ.

Μια από τις πιο αγαπημένες έννοιες του “Κόμματος του Μνημονίου και της Πλεονεξίας”, του μετώπου, δηλαδή, των δυνάμεων που έφεραν την Ελλάδα στη σημερινή κρίση, είναι το «Πολιτικό Κόστος». Η κοινωνία παροτρύνεται να μην του δημιουργεί πολιτικό κόστος. Ταυτόχρονα, οι πολιτικοί και τα κόμματα καλούνται να ανατρέψουν κατακτήσεις δεκαετιών. Να συμβάλουν σε μια άγρια ανακατανομή εισοδήματος, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το «πολιτικό κόστος».

Η πρόταση παράκαμψης του πολιτικού κόστους στηρίζεται στη θέση ότι αυτό που σήμερα δεν είναι δημοφιλές αύριο θα γίνει κατανοητό ότι ήταν αναγκαίο. Οτι συχνά οι «μεγάλες» πολιτικές πράξεις πρέπει να πραγματοποιηθούν ακόμα και αν δεν βρίσκουν τη στήριξη της κοινωνίας. Στην ανάγκη ακόμα και ενάντιά της. Η χρήση αυτού του σλόγκαν στη σημερινή Ελλάδα γίνεται όλο και περισσότερο με τρόπο καταχρηστικό. Με τη χρησιμοποίηση, επίσης, πολλαπλών επικοινωνιακών κόλπων. Με αυτά επιδιώκουν να παρουσιάσουν την πλέον σκοτεινή πολιτική επιλογή της μεταχουντικής Ελλάδας ως πολιτική παρθενογένεση που δεν μετράει το κόστος. Την πολιτική υπέρ των λίγων ως πολιτική που δεν πρέπει να προκαλεί το κόστος της αντίθεσης των πολλών. Μια πολιτική «παρά το πολιτικό κόστος» υπονοεί σήμερα μια πολιτική που επιδιώκεται να εφαρμοστεί ενάντια στους πολλούς. Αλλιώς δεν θα έκανε λόγο για πιθανό «πολιτικό κόστος» και επιλογές παρά αυτό το κόστος.

Πιστεύω ότι το “Μέτωπο του Μνημονίου και της Πλεονεξίας” επιθυμεί να προωθήσει μια πολιτική ενάντια στη θέληση και τις ανάγκες των περισσοτέρων. Οι οποίοι πιθανώς να του προκαλέσουν πολιτικό κόστος. Με κινητοποιήσεις. Με την πολιτική ατμόσφαιρα που θα δημιουργήσουν. Με την ψήφο τους. Στην ουσία, η θεωρία του μη πολιτικού κόστους δεν επιδιώκει να εφαρμόσει μια κατ' αυτήν αναγκαία πολιτική με τα μέσα και τις μεθόδους της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Γι' αυτό, προκειμένου να επιβληθεί, συκοφαντεί εκείνη την πολιτική που λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες των πολλών, δηλαδή «το πολιτικό κόστος». Ανάγει τον κυρίαρχο λαό σε ανεύθυνο που -υποτίθεται- δεν γνωρίζει το πραγματικό συμφέρον της κυριαρχίας του. Πρόκειται για ένα σχήμα-άλλοθι δικαιολόγησης της παραβίασης της δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας. Υποστηρίζει στην ουσία ότι η δημοκρατία «προκαλεί πολιτικό κόστος». Οτι λειτουργεί εις βάρος των αναγκών της χώρας και γι' αυτό δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η θέληση των πολλών. Οτι μια «πρωτοπορία» σκληρών συμφερόντων δικαιούται να παρακάμπτει τη θέληση της πλειοψηφίας.

Το “κόμμα του Μνημονίου και της Πλεονεξίας” κάνει κατάχρηση του θεωρήματος «του μη υπολογισμού του κόστους». Στην πραγματικότητα εμφανίζει τα στενά συμφέροντα που εκφράζει, την άμεση κερδοφορία και την άμεση λεηλασία του δημοσίου, την κατάργηση των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας, ως σιδερένια αναγκαιότητα για τον τόπο. Το “κόμμα του Μνημονίου” πράγματι δεν ενδιαφέρεται για το «πολιτικό κόστος» στις σημερινές συνθήκες. Τις θεωρεί αυτές τις συνθήκες μοναδική ευκαιρία λεηλασίας της κοινωνίας. Δεν ενδιαφέρεται, επίσης, διότι το εκλογικό κόστος θα το έχουν «οι χρήσιμοι ηλίθιοι» και όχι τα ίδια τα συμφέροντα. Επιπλέον, εάν αποδιοργανωθεί το ΠΑΣΟΚ ή και αποσυντεθεί, που δείχνει πιθανό, όχι μόνο δεν θα έχει πρόβλημα το “κόμμα του Μνημονίου” αλλά θα έχει απαλλαγεί από ένα λαϊκό κίνημα, ενώ η ηγεσία του θα έχει προσχωρήσει στη λογική του “κόμματος του Μνημονίου και της Πλεονεξίας”.

************************

Αναδημοσίευση από εδώ : Το σλόγκαν του «πολιτικού κόστους».

Η Εγκύκλιος του Γρηγορίου Ε΄για την κατάσχεση του «Συντάγματος» του Ρήγα.

Ο Γρηγόριος Ε΄ εξέδωσε αυστηρές εγκυκλίους για την καθαίρεση των φιλοσοφικών μαθημάτων, τη λογοκρισία των κυκλοφορούντων βιβλίων⁽¹⁾, την απαγόρευση της ονοματοθεσίας των βαπτιζομένων με ελληνικά ονόματα κ.α. Εξέδωσε ακόμα τέσσερες αφοριστικές εγκυκλίους κατά του Υψηλάντη, του Σούτσου, της Επανάστασης⁽²⁾ κ.τ.λ. Κατά την διάρκεια της πρώτης πατριαρχίας του, έξι μήνες μετά την εκτέλεση του Ρήγα Βελεστινλή (Ιούνιος 1798), ο Γρηγόριος Ε΄ με εγκύκλιό του την 1η Δεκεμβρίου 1798 καταδίκασε το Σύνταγμα του Ρήγα, «ότι πλήρες υπάρχει σαθρότητος εκ των δολερών αυτού εννοιών, τοις δόγμασι της ορθοδόξου ημών πίστεως εναντιούμενον», κι εφιστούσε την προσοχή των αρχιερέων για τον κίνδυνο από την κυκλοφορία του.

Έξι μήνες μετά την εκτέλεση του Ρήγα, ο Γρηγόριος Ε΄ με πατριαρχική εγκύκλιο διέταζε τους μητροπολίτες να κατάσχουν ό,τι αντίτυπα του Συντάγματός του κυκλοφορούσαν στις περιοχές τους.

Το κείμενο της εγκυκλίου του Γρηγορίου Ε΄ για την καταδίκη του Ρήγα!

« ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ κ.τλ.

» Ιερώτατε μητροπολίτα Σμύρνης, υπέρτιμε και έξαρχε Ασίας εν αγίω πνεύματι αγαπητέ αδελφέ και συλλειτουργέ της ημών μετριότητος, κυρ Άνθιμε, χάρις είη τη αρχιερωσύνη σου και ειρήνη από Θεού!

»Δια της παρούσης ημετέρας πατριαρχικής επιστολής δηλοποιούμεν τη αρχιερωσύνη σου, ότι συνέπεσεν εις χείρας ημών εν σύνταγμα εις μίαν κόλλαν χαρτί ολόκληρον, μεγάλην, εις απλήν φράσιν ρωμαϊκήν (σ.σ. ελληνική), επιγραφόμενον “Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης, των μικρών εν τη Μεσογείω νήσων και της Βλαχομπογδανίας”, και ανεμνήσθημεν του ποιμαντορικού χρέους.

» Και δια τούτο γράφομεν τη αρχιερωσύνη σου να επαγρυπνής εις όλα τα μέρη της επαρχίας σου με ακριβείς ερεύνας και εξετάσεις, όταν εμφανισθή τοιούτον σύνταγμα, ως άνωθεν, εις Τύπον η χειρόγραφον, να συνάξης άπαντα τα διασπειρόμενα, και να τα εξαποστέλλης εις ημάς εν τάχει, μη επιμένων τα πλείονα, αλλʼ αμέσως όσα αν εμπίπτωσι κατά μικρόν να εξαποστέλλης.

Η πατριαρχική εγκύκλιος του Γρηγορίου Ε΄(1798), όπως εκδόθηκε από το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών (Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, 1998).

» Και πρόσεχε, αδελφέ, ίνα μη φανής παραμελών εις την τοιαύτην ποιμαντικήν και άγρυπνόν σου ταύτην αρχιερατικήν επιστασίαν· και εκ της επαρχίας σου εμφανισθή τοιούτον σύνταγμα διασπειρόμενον και δεν το φανερώσης προς ημάς και δεν εξαποστείλης τα τοιαύτα, αλλά διʼ άλλου τινός η σταλθή ενταύθα η ακουσθή, ότι αποδεικνύεις σεαυτόν ανίκανον και του ποιμαντικού χρέους ελλειπέστατον και αγρήγορον· και εκ τούτου υποπίπτεις εις ανυποληψίαν και ποινήν παρά Θεού και της εκκλησίας εξ αποφάσεως.

» Όθεν εντελλόμεθά σοι σφοδρώς να εγρηγορής όλαις δυνάμεσιν εν πάσι τοις μέρεσι της επαρχίας σου, και κώμαις και χωρίοις παραλίοις και μεσογείοις, να μη παρεμπέση τοιούτον σύνταγμα εις ανάγνωσιν τω χριστιανικώ εμπιστευθέντι σοι λαώ, όπερ να μη εμφανισθή πρώτον τη αρχιερωσύνη σου· ότι πλήρες υπάρχει σαθρότητος εκ των θολερών αυτού εννοιών, τοις δόγμασι της ορθοδόξου ημών πίστεως εναντιούμενον.

» Ούτω ποίησον και μη άλλως, εξ αποφάσεως, ίνα και η του Θεού χάρις είη μετά της αρχιερωσύνης σου!
αψϞή. Δεκεμβρίου ά.

† Ο Κωνσταντινουπόλεως εν Χριστώ αδελφός ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ»

*****************

Σημειώσεις

(1) H Ιερά Εξέταση του Γρηγορίου Ε΄.

(2) Οι πατριαρχικοί αφορισμοί Μπουμπουλίνας, αρματολών, "κακούργων" Σουλιωτών κ.λπ. κ.λπ. και Τα πλήρη κείμενα των τριών αφορισμών της Επανάστασης του 1821 από τον Γρηγόριο Ε΄.

Γιάννης Λάζαρης.

***********************

Αναδημοσίευση από εδώ:
Η Εγκύκλιος του Γρηγορίου Ε΄ για την κατάσχεση του «Συντάγματος» του Ρήγα

Ντομινίκ Στρος Καν: Δουλέψαμε με τις ελληνικές αρχές υπόγεια!

Οι μάσκες πλέον έπεσαν: η μυστική συμφωνία Παπανδρέου - Στρος Καν αποκαλύφθηκε!
Πολιτικός κόλαφος για την αξιοπιστία του Γιώργου Παπανδρέου και της Κυβέρνησής του μετά τη δημοσιοποίηση αποσπάσματος των δηλώσεων που είχε κάνει ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν σε γαλλικό κανάλι!

Οι δηλώσεις έγιναν κατά την διάρκεια συνέντευξης του Διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου  στο Canal+, που είχε δοθεί στις αρχές του 2010 και αφορά αποσπάσματα τα οποία δεν είχαν προβληθεί ποτέ στη γαλλική τηλεόραση κι έφερε στο φως της δημοσιότητας η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου.

O Ντομινίκ Στρος Καν φέρεται να λέει: «Όταν λέω υπερβάλλοντας ότι, όταν ήρθε το ΔΝΤ (σ. σ. στην Ελλάδα), κλείσαμε το θέμα σε 15 ημέρες. Το κλείσαμε σε 15 ημέρες, διότι δουλέψαμε επί μήνες πριν με τις ελληνικές αρχές και το κάναμε υπόγεια. Γιατί αυτό; Γιατί οι ελληνικές αρχές επιθυμούσαν την παρέμβαση του ΔΝΤ, αν και ο Παπανδρέου για πολιτικούς λόγους δεν το έλεγε στο λαό. Αλλά από την αρχή με είχε πάρει πολλές φορές τηλέφωνο».
Η συνέντευξη του Διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) κ. Στρος Καν αποκαλύπτει ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, δούλεψε μαζί του υπόγεια και για πολλούς μήνες, προκειμένου να υπαχθεί η χώρα μας στο Μνημόνιο και το μηχανισμό της Τρόικας. Αποκαλύπτεται, επίσης, ότι την ώρα που ο Έλληνας Πρωθυπουργός έλεγε ότι “λεφτά υπάρχουν” και ότι “δεν υπάρχει περίπτωση να προσφύγουμε στο ΔΝΤ” μυστικά και υπόγεια, σχεδίαζε με τον κ. Στρος Καν το αντίθετο, εξαπατώντας του Έλληνες.

Η Ελλάδα πεθαίνει...

"Η Ελλάδα πεθαίνει. Έκανε τον κύκλο της. Μα αν είναι να πεθάνει, να το κάνει γρήγορα,... γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο."

*******************

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών ο Θανάσης Βέγγος, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κοινό στο χώρο του κινηματογράφου και του θεάτρου,, που όλα αυτά τα χρόνια ομόρφαινε με την παρουσία του! «Ισως θα έπρεπε να σβηστεί η φράση “καλός άνθρωπος” από τα λεξικά και να αντικατασταθεί µε το ονοµατεπώνυµο “Θανάσης Βέγγος”», λέει ο Γιάννης Σολδάτος, συγγραφέας του βιβλίου «Ενας άνθρωπος παντός καιρού» (και σκηνοθέτης του οµώνυµου ντοκιµαντέρ). «Με τον θάνατο του Θανάση σβήνει ένας µύθος. Και η συγκυρία δεν θα µπορούσε να είναι χειρότερη. Τον περιµέναµε βέβαια τον θάνατο του Θανάση, όπως κάποιοι περιµένουν και τον θάνατο της χώρας...».

Ακούγοντας τα λόγια του,αµέσως θυµάται κανείς τη µικρή  εµφάνιση του Θανάση στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το Βλέµµα του Οδυσσέα» . «Η Ελλάδα πεθαίνει», λέει στον Χάρβεϊ Καϊτέλ, «πεθαίνουµε σαν λαός, κάναµε τον κύκλο µας. ∆εν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάµεσα σε σπασµένες πέτρες και αγάλµατα. Πεθαίνουµε. Αλλά, αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατίη αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο...».

Από τη βιοπάλη και τη Μακρόνησο, κορυφαίος πρωταγωνιστής!

Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το 1926, µε γονείς την Ευδοκία και τον Βασίλη. Ο πατέρας του, εργάτης στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού στον Πειραιά, αλλά και μαχητής του ΕΛΑΣ Πειραιά, απολύθηκε από την εταιρεία λόγω της συμμετοχής του στην ιστορική Μάχη της Ηλεκτρικής. Η απόλυση του πατέρα του ανάγκασε τον Θανάση Βέγγο να βγει στη βιοπάλη. Δούλεψε στην επεξεργασία δερμάτων και έκανε μικροθελήματα στη γειτονιά του.  «Πείνασα κι εγώ και η οικογένειά μου», περιέγραφε ο ίδιος τη σκοτεινή αυτή περίοδο. ΕΠΟΝίτης στα χρόνια της Κατοχής, ο Θανάσης Βέγγος υπηρέτησε τη θητεία του ως κρατούμενος στο Κολαστήριο της Μακρονήσου, όπου παρέμεινε από το 1948  μέχρι το 1951.Στο νησί-κολαστήριο συνδέεται με τον συγκρατούμενό του Νίκο Κούνδουρο, ο οποίος αργότερα θα τον αναζητήσει για ένα ρόλο στη «Μαγική πόλη» (1955).
«Οταν ήμασταν μαζί στη Μακρόνησο μου είπε: "Θανάση, θα γυρίσω μια ταινία και θα σε βάλω να παίξεις". "Τι λέει ο άνθρωπος;" σκέφτηκα. Υστερα από χρόνια εμφανίζεται στην Καλλιθέα σε ένα πατάρι, όπου δούλευα επισκευάζοντας γυναικείες τσάντες και πορτοφόλια, και με έκανε ηθοποιό!», αφηγούνταν ο Βέγγος.
Αναθέτοντάς του το 1955 ο Κούνδουρος ένα χαρακτηριστικό ρόλο στη «Μαγική πόλη» έβαζε το σπόρο για μια καριέρα που ο Βέγγος δεν φανταζόταν ούτε στα πιο τρελά του όνειρα. Suis generis κωμικός, όπως έχει επισημανθεί από την κριτική, από το πρώτο μικρό ρολάκι του ήταν από μόνος του ένας ρόλος. Ενας σύγχρονος αριστοφανικός χαρακτήρας. Ενας οικείος φουκαράς.
Το 1956 ο Κούνδουρος τον καλεί να συνεργαστεί και στον περίφημο «Δράκο» του. Τον ίδιο χρόνο ο Βέγγος παντρεύεται τη γυναίκα με την οποία έζησε όλη τη ζωή του, 53 χρόνια: τη Λευκαδίτισσα Ασημίνα. «Στην αρχή, με τη γυναίκα μου μέναμε σε ένα δωμάτιο», θυμόταν. Και μπορεί να μπαινοβγαίνει, για μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους, στα πλατό, αλλά επειδή τα μεροκάματα είναι ευτελή, συνεχίζει να κάνει δουλειές του ποδαριού. «Στα δικά μου χρόνια πεινούσαμε, αλλά ονειρευόμασταν και το ξεχνούσαμε», διαπίστωνε χαρακτηριστικά. Το ολοφάνερο, έμφυτο, αυτοδίδακτο υποκριτικό ταλέντο του φάνηκε και στο θέατρο. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, παίζοντας στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς - πλουτς», στο θέατρο «Περοκέ», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη. Την ίδια χρονιά, μετά από εξετάσεις στην τότε Επιτροπή Ταλέντων, του δόθηκε η Αδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ηθοποιού, παρ' όλο που ποτέ δεν πήγε σε θεατρική σχολή  και έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (11/4/1959).
Τη δεκαετία του '60 παίζει στις πιο δημοφιλείς ταινίες: από τη «Μουσίτσα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη ('59) και τον «Ηλία του 16ου» ('59) μέχρι το «Κλωτσοσκούφι» ('60) και το «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασσέν. Τα επόμενα χρόνια συνδέεται κυρίως με τους σκηνοθέτες Πάνο Γλυκοφρύδη και Ορέστη Λάσκο για τις ταινίες «Ψηλά τα χέρια», «Μην είδατε τον Παναή», «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» κ.ά.

Συνέπραξε σε πλήθος θιάσων για δύο είδη: κωμωδία και επιθεώρηση. Τη σεζόν 1963-64 γίνεται θιασάρχης μαζί με τη Ρένα Βλαχοπούλου και το 1969 με τη Σμαρούλα Γιούλη. Από το 1970 και επί σειρά ετών συγκροτεί δικούς του θιάσους. Τότε θα ανεβάσει και το «Τι έκανες στον Τρωικό πόλεμο, Θανάση» του Αλέκου Σακελλάριου, αλλά και το «Μαμ, κακά, κοκό και νάνι» των Γ. Μιχαηλίδη και Γιάννη Ξανθούλη, δυο μεγάλες εμπορικές επιτυχίες.
Αφού διένυσε μίλια, αγκομαχώντας σε ταινίες παραγωγής άλλων, το '64 έστησε τη δική του εταιρεία, τη «ΘΒ». Στις 8 ταινίες της («Δόκτωρ Ζι-Βέγγος», «Βοήθεια, ο Βέγγος, φανερός πράκτωρ» κ.ά.) ως Θου-Βου φαλακρός πράκτορας, αλλά και ως σκηνοθέτης απογείωσε τον ήρωα που ενσάρκωνε χρόνια, κάνοντας συγχρόνως πραγματικότητα το όραμά του για ένα λαϊκό σινεμά κοινωνικού προβληματισμού, που ανακουφίζει το κοινό μέσα από το γέλιο και τη σουρεαλιστική, δεκαετίες μπροστά από την εποχή της, κινηματογραφική γραφή. Η εταιρεία τελικά χρεοκόπησε.

Η πρώτη δική του ταινία: «Τρελός, παλαβός και Βέγγος». Προσέξτε τον τίτλο: το «Βέγγος» χρησιµοποιείται ως επίθετο, όπως ακριβώςο «τρελός» και ο «παλαβός». Γίνεται δηλαδή στοιχείο της γλώσσας µας, της γραµµατικής µας, της εθνικήςµας ταυτότητας. Τον χτυπά στο κεφάλι ένα... καζανάκι. Τη µέρα του γάµου του. Και αυτός παθαίνει αµνησία και εξαφανίζεται. Εκείνη τη στιγµή, από το πουθενά, ένας γιατρός εµφανίζεται στην οθόνη και εξηγεί στους θεατές (κοιτάζοντας κατευθείαντην κάµερα) τι έχει συµβεί. Αφηγηµατικά, αυτό δεν υπακούει στους κανόνες οιουδήποτε σύµπαντος, πέραν του κινηµατογραφικού! Ο Βέγγος λοιπόν έχει µε µια ταινία «µεταλλάξει» δύο εθνικές γραµµατικές: της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού σινεµά! Γιατί, ξαφνικά, η τρέλα εγγράφεται στη «γραµµατική» του κινηµατογράφου µας και εκτοξεύει τον Βέγγο στο πάνθεον των ελλήνων κωµικών. Εκεί έρχεται ο πράκτορας Θου - Βου. Ο Βέγγος έχει πια αντιληφθεί πως το σενάριο είναι απλώς µια πρόφαση, µια αφορµή για να αρθρωθεί µια παρέλαση από gag, από κινηµατογραφικά καλαµπούρια δηλαδή, που τοποθετούνται το ένα µετά το άλλο, δηµιουργώντας µια σειρά αλλεπάλληλων κωµικών εκρήξεων και οδηγούνται σε ένα θεαµατικό τουρτοπόλεµο, αναρχικό κρεσέντο που έρχεται κατευθείαν από την εποχή του βωβού. Και τι θα µπορούσε να ξεπεράσει ένα τέτοιο φινάλε; Ο ίδιος ο θάνατος, που έρχεται στο εκρηκτικό φινάλε του... σίκουελ «Επιχείρησις Γης Μαδιάµ» µε τον Θου - Βου να ίπταται ως άγγελος στους ουρανούς! Από τον θάνατο αυτό, ο Βέγγος θα επιστρέψει αλλαγµένος. Ισως λιγότερο Βέγγος και περισσότερο Θανάσης – γι’ αυτό και στη ρεκλάµα διαβάζουµε «Τι έκανες στον πόλεµο Θανάση;». «Θανάση», όχι «Βέγγο». Ο Θανάσης εδώ δεν τρέχει µοναχά. Κάνει και διαλείµµατα. Και στα διαλείµµατά του ψυχορραγεί. Οι θεατές παγώνουν. ∆εν έχουν δει ποτέ τον καλό τους άνθρωπο να κλαίει. Τοποθετηµένη ιστορικά την περίοδο της γερµανικής κατοχής, βγαίνει στις αίθουσες το 1971 και φυσικά ο κόσµος εισπράττει στο έπακρο το αντικαθεστωτικό της µήνυµα. Κανείς όµως δεν µπορεί να αγγίξει τον Βέγγο που σε µια αποθεωτική τελετή, κερδίζει το βραβείο α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Και, µετά τα χρόνια της Κατοχής, ο όρος «εθνικός ήρωας» επιστρέφει στα χείλη των Ελλήνων. Μαζί του και τα χαµόγελα για ένα καλύτερο αύριο. Θα κερδίσει το ίδιο βραβείο για το «Θανάση πάρε τ’ όπλο σου» µόλις την επόµενη χρονιά, ξανά συνεργαζόµενος µε τον Ντίνο Κατσουρίδη. Το ελληνικό σινεµά όµως αργοπεθαίνει και το 1978 θα συναντηθεί µε τον σκηνοθέτη Θόδωρο Μαραγκό. Η κωµική του περσόνα συµπορεύεται µε την αριστερή ιδεολογία του σκηνοθέτη και µαζί, οι δυο τους, κατακτούν τις εµπορικές κορυφές της εποχής µε το «Από πού πάνε για τη χαβούζα;» – πείραµα που θα επαναλάβουν λίγο αργότερα µε το «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι». Στο «Μεγάλο κανόνι» το 1981 θα τα βάλει µε τον νεοναζισµό: ο γιος του σπουδάζει στη Γερµανία και γίνεται µέλος ναζιστικής νεολαίας – ασύλληπτο για την ελληνική κοινωνία της εποχής να δεχτεί πως, κάτι τέτοιο, θα µπορούσε να «γεννηθεί» µέσα από τα σπλάχνα της. Πώς αλλάζουν οι καιροί…Σύντοµα, ο Βέγγος θα αποσυρθεί από το σινεµά. Θα επιστρέψει στην ελληνική τηλεόραση µε αφορµή την πολύκροτη σειρά «Βεγγαλικά» που γύρισε για την ελληνική τηλεόραση το 1988.

Η επιστροφή του, έπειτα από αρκετά χρόνια, στον κινηματογράφο συντελέστηκε το '91 με την ταινία «Ησυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη. Τότε γνωρίζουμε έναν «άλλο» Βέγγο. Οι τόνοι έχουν πέσει οριστικά, δίνοντας χώρο σε έναν άλλο τύπο εσωτερικότητας. Ο ηθοποιός συνεχίζει, στην ίδια γραμμή, ακόμη και όταν μεταβαίνει στην Κολομβία, με μεγάλες δυσκολίες, για την ταινία «Ζωή Χαρισάμενη» του Πατρίς Βιβάνκος ('93). Ακολουθεί μια σημαντική κινηματογραφική στιγμή της καριέρας του, το «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θ. Αγγελόπουλου ('95) και μια εξίσου συγκλονιστική ερμηνεία στο «Ολα είναι δρόμος» του Βούλγαρη ('98). Στην ταινία «Ψυχή βαθιά» (2009) του Βούλγαρη, όπου ως τραγικός παππούς συνομιλεί με την αρχαία ελληνική τραγωδία, ζητώντας το κουφάρι του εγγονού του, πραγματοποίησε την ύστατη κινηματογραφική εμφάνισή του. Μια σπουδαία «κατακλείδα», έπειτα από 130 ταινίες.
Το '95 ήταν μια πολύ μεγάλη στιγμή για την καριέρα του ηθοποιού σκηνής. Ηταν η πρώτη φορά που εμφανίστηκε στην Επίδαυρο, υποδυόμενος τον Τρυγαίο στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη. Το κοινό τον αποθέωσε. Το '98 επιστρέφει ως Δικαιόπολις στους «Αχαρνής». Και τις δύο φορές η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Μιχαηλίδη. Στην αρχαία ορχήστρα αποδεικνύει πως είναι ο ορισμός του αριστοφανικού ηθοποιού.
Το 1993 τιμήθηκε με Ειδικό Βραβείο από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το σύνολο του έργου του. Ενώ το 2008 ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας του απένειμε τιμητική διάκριση. Ενα μόνο όνειρο, δικό του και του Δήμου Αβδελιώδη, η κινηματογραφική μεταφορά της «Τρικυμίας» του Σέξπιρ, με τον Βέγγο-Πρόσπερο, δυστυχώς δεν έγινε ποτέ πράξη.
Ο Βέγγος δεν αγάπησε την τηλεόραση. Σε μια καριέρα δεκαετιών εμφανίστηκε μόνο σε πέντε σίριαλ. Χαρακτηριστική υπήρξε η εμφάνισή του το 2002 στο «Περί ανέμων και υδάτων» της Κάκιας Ιγερινού. Η τελευταία τηλεοπτική εμφάνισή του έγινε το 2009 στο «Θεσσαλονίκη της νοσταλγίας μας» σε σενάριο πάλι της Κάκιας Ιγερινού (σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζυ).

Μια αποκαλυπτική βιογραφία του με τίτλο «Ενας άνθρωπος παντός καιρού» («Αιγόκερως») συνέγραψε ο Γιάννης Σολδάτος, ο οποίος γύρισε και ομότιλο ντοκιμαντέρ. Ο μόνος που δεν μίλησε σε αυτό ήταν ο ίδιος ο Βέγγος.
Ανάμεσα στις 126 κινηματογραφικές ταινίες  που έπαιξε ήταν οι: «Ο Δράκος», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση», «Ησυχες μέρες του Αυγούστου», «Το βλέμμα του Οδυσσέα», «Ολα είναι δρόμος», «Το πέταγμα του κύκνου» (2009) κ.ά.
Μεταξύ των δικών του ταινιών (η επωνυμία της εταιρείας του ήταν «Θ. Β. Ταινίες γέλιου»), είναι και οι εξής: «Βασιλιάς της γκάφας», «Καταζητείται ο Βέγγος», «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο», «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης», «Ο πολύτεκνος», «Ενας τρελός τρελός Βέγγος», «Παπατρέχας», «Ποιος Θανάσης», «Ενας Βέγγος για όλες τις δουλειές», «Διακοπές στο Βιετνάμ», «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ», «Από πού πάνε στη χαβούζα», «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», «Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι», «Ο τρελός καμικάζι», «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας», «Βοήθεια, ο Βέγγος, φανερός πράκτορας 000», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος», «Δόκτωρ Ζι-Βέγγος», «Ποιος Θανάσης», «Θου - Βου, φαλακρός πράκτωρ», «Ενα ασύλληπτο κορόιδο».
Στο ενεργητικό του είχε το ντοκιμαντέρ «Χίλια χρόνια πριν», την τηλεταινία «Βήματα» και επτά τηλεοπτικές σειρές.

****************************

Αναδημοσίευση και στοιχεία από εδώ:
Θανάσης Βέγγος.
Από τη βιοπάλη και τη Μακρόνησο, κορυφαίος πρωταγωνιστής.
Μαχητής της ζωής - εργάτης της Τέχνης.
Αντίο, καλέ µου άνθρωπε.

Δικαστική έρευνα για τα αιολικά πάρκα της ΔΕΗ.

Την παρέμβαση του εισαγγελέα προκάλεσαν οι καταγγελίες του Τύπου για σκανδαλώδεις υπερτιμολογήσεις στην αγορά 6 αιολικών πάρκων από την ΔΕΗΑΝ, θυγατρική εταιρεία της ΔΕΗ που ασχολείται με την αιολική ενεργεία .

Η εισαγγελέας, με αφορμή τα δημοσιεύματα, ζήτησε να της υποβληθούν όλες οι σχετικές συμβάσεις για την δημιουργία των αιολικών πάρκων προκειμένου να διερευνηθούν τυχόν υπερτιμολογήσεις καθώς και αν έχει διαπραχτεί το αδίκημα της απιστίας σε βάρος του ελληνικού δημοσίου.
Στα δημοσιεύματα γίνεται λόγος για αγορά 6 αιολικών πάρκων της θυγατρικής της ΔΕΗ από την εταιρεία BCI Partners, η οποία όπως αναφέρεται, ανήκει στον επιχειρηματία Δημήτρη Καραγκουλέ, πρώην σύζυγο της Επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το τίμημα κρίνεται υπερβολικό καθώς άγγιξε τα 120 εκατ. ευρώ
Όλες αυτές τις καταγγελίες θα ερευνήσει ο εισαγγελέας περικειμένου να ελέγξει την ακρίβειά τους.

************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Δικαστική έρευνα για τα αιολικά πάρκα της ΔΕΗ

Οικολογική καταστροφή χωρίς αιδώ...

...καταστρέφουν κάθε παρθένο μας βουνό!

Πρέπει να τους εμποδίσουμε πριν να είναι αργά!

Ενισχύστε και διαδώστε την Πρωτοβουλία για την Ίδρυση Φυσικού Πάρκου στα Κραβαρίτικα Βουνά, τα Βαρδούσια και την Οξυά!

Με μια σφαίρα στο κεφάλι ...

Με μια σφαίρα στο κεφάλι, άνδρες των ειδικών δυνάμεων του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, των «Navy Seals», έφεραν σε πέρας την εντολή της εξόντωσης του Μπιν Λάντεν αρχηγού της Αλ Κάιντα στην πόλη Αμποταμπάντ, λίγο έξω από το Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν.

"Η δικαιοσύνη επικράτησε", δήλωσε λίγο αργότερα σε  έκτακτο τηλεοπτικό του διάγγελμα ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαρακ Ομπάμα: "Είμαι σε θέση να ανακοινώσω στους Αμερικανούς και σε όλο τον κόσμο ότι οι ΗΠΑ ηγήθηκαν επιχείρησης που οδήγησε στο θάνατο του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ένος τρομοκράτη που ευθύνεται για τη δολοφονία χιλιάδων αθώων ανδρών, γυναικών και παιδιών".

Ο Μπαράκ Ομπάμα περιέγραψε με αδρές γραμμές την επιχείρηση, το βράδυ της Πρωτομαγιάς. Λεπτομέρειες έδωσαν σε συνεντεύξεις αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών και άλλοι αμερικανοί αξιωματούχοι. Ολοι μίλησαν ανωνύμως για την ευαίσθητη επιχείρηση. Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ανακάλυψαν το πολυτελές συγκρότημα-καταφύγιο του Μπιν Λάντεν στην πόλη Αμποταμπάντ τον Αύγουστο, ενώ παρακολουθούσαν έναν σύνδεσμο της Αλ Κάιντα. Τους επόμενους μήνες, ο πρόεδρος είχε πέντε συναντήσεις με το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας με μοναδικό θέμα το αν ο Οσάμα μπιν Λάντεν βρισκόταν στην Αμποταμπάντ, είπε ο αξιωματούχος. Υπό κανονικές συνθήκες, οι ΗΠΑ μοιράζονται τις πληροφορίες για την αντιτρομοκρατία με έμπιστους συμμάχους στη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και αλλού. Και συνήθως οι Αμερικανοί δεν πραγματοποιούν χερσαίες επιχειρήσεις μέσα στο Πακιστάν χωρίς συνεργασία με τις πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες. Αλλά αυτή η αποστολή ήταν άκρως απόρρητη.

Στις 29 Απριλίου, ο Ομπάμα ενέκρινε την επιχείρηση για την δολοφονία του Μπιν Λάντεν. Ηταν μία αποστολή που απαιτούσε χειρουργική ακρίβεια, ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια από όση θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τα μη επανδρωμένα κατασκοπευτικά αεροσκάφη των Αμερικανών.

Την εκτέλεσε μια μικρή επίλεκτη ομάδα από τις ειδικές δυνάμεις SEAL του ναυτικού των ΗΠΑ, υπό την διεύθυνση του επικεφαλής της CIA Λίον Πανέτα, οι αναλυτές της οποίας επέβλεπαν από μακριά.

Οι λεπτομέρειες για το πώς ακριβώς εξελίχθηκε η επιδρομή παραμένουν συγκεχυμένες. Αλλά ο σύνδεσμος της Αλ Κάιντα, ο αδελφός του και ένας από τους γιους του Μπιν Λάντεν είναι επίσης ανάμεσα στους νεκρούς. Ανώτατοι αξιωματούχοι λένε μόνο ότι ο Οσάμα «αντιστάθηκε» και ότι ο άνθρωπος πίσω από την χειρότερη τρομοκρατική επίθεση επί αμερικανικού εδάφους σκοτώθηκε από μια αμερικανική σφαίρα στο κεφάλι. Ηταν απόγευμα στην Βιρτζίνια όταν ο Πανέτα και η ομάδα του πληροφορήθηκαν ότι ο Μπιν Λάντεν ήταν νεκρός. Επευφημίες και χειροκροτήματα ξέσπασαν στο αρχηγείο του στη CIA.

Αυτή είναι η φωτογραφία, που δημοσίευσε το τηλεοπτικό δίκτυο Geo TV, στην οποία απεικονίζεται νεκρός ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Σημειώνεται ότι η εικόνα ανέβηκε και στον ιστότοπο του βρετανικού τηλεοπτικού δικτύου Sky News, το οποίο λίγη ώρα αργότερα την απέσυρε. Τα πακιστανικά Μ.Μ.Ε. εκτιμούν, πάντως, ότι το συγκεκριμένο στιγμιότυπο είναι πλαστό.

«Θέλαμε να τον σκοτώσουμε»!

Η επιχείρηση των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ στο Πακιστάν δεν έγινε με στόχο την προσαγωγή του Οσάμα Μπιν Λάντεν στην αμερικανική Δικαιοσύνη, αλλά για την φυσική του εξόντωση. Η παραδοχή ήρθε διά στόματος αξιωματούχου της Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ στο πρακτορείο Reuters το μεσημέρι της Δευτέρας 2/5/11 και ουσιαστικά διαψεύδει τις επανειλημένες δηλώσεις του Μπαράκ Ομπάμα  αλλά και του Τζορτζ Μπους περί προσαγωγής των τρομοκρατών στη Δικαιοσύνη."Επρόκειτο για επιχείρηση εξόντωσης", είπε ο αξιωματούχος στο ειδησεογραφικό πρακτορείο.

Και πέταξαν στη θάλασσα την σορό του...

Η αμερικανική επιχείρηση στο κρησφύγετο του Μπι Λάντεν διήρκησε 50 λεπτά. Δεν υπήρξαν αμερικανικές απώλειες, αν και όπως αποκαλύπτει το CNN ένα ελικόπτερο υπέστη μηχανική βλάβη και καταστράφηκε από τους Αμερικανούς για να μην πέσει στα χέρια συμπαθούντων της Αλ Κάιντα. Η εφημερίδα New York Times μεταδίδει ότι η σορός του Μπιν Λάντεν μεταφέρθηκε αρχικά σε αμερικανική βάση στο Αφγανιστάν για να γίνει η ταυτοποίηση της και κατόπιν ερίφθη στη θάλασσα. Συγκεκριμένα,  οι κομάντο επέλεξαν να ρίξουν το πτώμα του ηγέτη της Αλ Κάιντα στη θάλασσα ώστε να μην γίνει το σημείο ταφής του μνήμα και τόπος όπου θα συρρέουν οι εξτρεμιστές για να αποτίουν φόρο τιμής. «Αν είναι αλήθεια ότι έριξαν το σώμα του στη θάλασσα, το Ισλάμ είναι εντελώς αντίθετο με αυτό», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μαχμούντ Αζάμπ, σύμβουλος του μεγάλου Ιμάμη Αχμάντ Αλ Ταγιέμπ για τον διαθρησκευτικό διάλογο. Και τόνισε:  «Το Ισλάμ είναι απολύτως αντίθετο με αυτό το είδος συμπεριφοράς. Το σώμα έχει κάποια αξιοπρέπεια, είτε πρόκειται για ένα άτομο που δολοφονήθηκε ή απεβίωσε από φυσικά αίτια. Οφείλουμε να σεβόμαστε το σώμα ενός ανθρώπου, είτε είναι πιστός ή όχι, είτε είναι μουσουλμάνος ή όχι». «Μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι το σώμα του ετάφη σύμφωνα με τη μουσουλμανική πρακτική και την παράδοση. Είναι κάτι που το παίρνουμε πολύ στα σοβαρά», απάντησε ανώτερος αξιωματούχος των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας.

Κλίμα ευφορίας στη Wall Street!

Σε θετική τροχιά κινήθηκαν οι αγορές τόσο στη Wall Street όσο και στον υπόλοιπο Κόσμο - εκτός βέβαια της Ελλάδας- μετά την επιβεβαίωση του θανάτου του Μπιν Λάντεν. Η είδηση προκάλεσε άνοδο στα χρηματιστήρια της Αμερικής,της Ευρώπης και της Ασίας, αλλά και καθολική πτώση στις αγορές εμπορευμάτων. Οι τιμές του χρυσού και του ασημιού υποχώρησαν, καθώς οι επενδυτές εκτιμούν ότι μειώθηκε ένας από τους παράγοντες κινδύνου που είναι ενσωματωμένος στις τιμές των εμπορευμάτων.«Οι επενδυτές βλέπουν για την ώρα τον θάνατο του Μπιν Λάντεν σαν κάτι πολύ θετικό για το κλίμα και σαν λόγο να αγοράσουν», σχολίασε ο Μάρκους Χάμπερ της ETX Capital στο Λονδίνο. «Ολοι είναι πολύ θετικοί αυτήν τη στιγμή, επειδή υπάρχει τόση ρευστότητα γύρω»,  συμπλήρωσε. «Είναι μια ψυχολογική και αντανακλαστική αντίδραση και θα πρέπει να δούμε πόσο θα κρατήσει», σχολίασε ο Koen De Leus, αναλυτής της KBC Securities. «Η αγορά στηρίζεται επίσης από τα αποτελέσματα, που είναι καλά. Έχουμε και κάποια σημαντικά οικονομικά στοιχεία αυτή την εβδομάδα που μπορεί να καθορίσουν τη βραχυπρόθεσμη τάση στην αγορά», συμπλήρωσε.

*************************

Αυτός είναι ο πολιτισμός της Παγκοσμιοποίησης!

Όποιος κι αν ήταν ο Μπίν Λάντεν δικαιούταν μία δίκαιη δίκη! Μια σφαίρα στο κεφάλι δεν αποτελεί απόδοση δικαιοσύνης αλλά στην  καλύτερη περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί αν μη τι άλλο, τουλάχιστον  πράξη αντεκδίκησης. Ο τρόπος που ενέργησαν οι ΗΠΑ για να δολοφονήσουν τον Μπιν Λάντεν θυμίζει τις πιο άγριες μεθόδους του «φαρ-ουέστ», επενδυμένες με τις πιο σύγχρονες τεχνολογικές πρακτικές! Και δυστυχώς κάποιοι συνεχίζουν να ξεχνούν την βασική αρχή: "Η Βία γεννά Βία"!

Αλλά μάλλον είχε δίκιο ο David Friedman όταν σχολίαζε πως... "η χρήση βίας είναι πολύ φτωχή λύση για κάθε πρόβλημα. Γενικώς, χρησιμοποιείται μόνο από μικρά παιδιά και μεγάλα έθνη.", όπως έχει δίκιο και Noam Chomsky  όταν υποστηρίζει πως... "αν εφαρμόζονταν οι νόμοι της Νυρεμβέργης, τότε κάθε μεταπολεμικός Αμερικανός πρόεδρος θα έπρεπε να είχε κρεμαστεί."

"Έφυγε" ο ηρωικός Λάκης Σάντας.

Ένα μήνα πριν από τη συμπλήρωση 70 χρόνων από το κατέβασμα της  σβάστικας από την Ακρόπολη, έφυγε  από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ο Απόστολος Φιλίππου Σάντας.

«Τους Γερμανούς πολέμησα, ...όμως οι Έλληνες με καταδίκασαν σε θάνατο»!

Ο Λάκης (Απόστολος) Σάντας (22 Φεβρουαρίου 1922 - 30 Απριλίου 2011), γεννήθηκε στην Πάτρα, όπου τότε υπηρετούσε ο πατέρας του ως δημόσιος υπάλληλος. Οι γονείς του κατάγονταν από το χωριό Πηγαδισάνοι της Λευκάδας, με τη μητέρα του να κατάγεται και από την Βυτίνα Αρκαδίας. Το 1934, η οικογένεια Σάντα εγκαθίσταται στην Αθήνα. Τελειώνει το γυμνάσιο το 1940 και αμέσως μετά εισάγεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα αποφοιτήσει μετά την απελευθέρωση. Τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941, θα κατεβάσει, μαζί με τον φίλο του Μανόλη Γλέζο τη χιτλερική σημαία από το βράχο της Ακρόπολης και θα την κρύψει στο πηγάδι που οι αρχαίοι τάιζαν τον Εριχθόνιο, όπου και βρίσκεται θαμμένη εκεί ακόμα. Το 1942 εντάσσεται στο ΕΑΜ και λίγο αργότερα στην ΕΠΟΝ. Το 1943 βγαίνει στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Πήρε μέρος σε αρκετές μάχες στην Αιτωλοακαρνανία, τη Φθιώτιδα και την Αττικοβοιωτία και το 1944 τραυματίστηκε. Το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία. Το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια απ’ όπου το 1948 στέλνεται στην Μακρόνησο. Θα διαφύγει στην Ιταλία και θα ζητήσει πολιτικό άσυλο στον Καναδά, όπου θα ζήσει μέχρι το 1962. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1963.

Ο ίδιος εξιστόρησε το εγχείρημα υποστολής της σημαίας και ορισμένα περιστατικά από τη δράση του στην Εθνική Αντίσταση, στον Ηλία Πετρόπουλο.

Η αφήγησή του:

"Όταν το Μέτωπο της Μακεδονίας έσπασε και η Μπότα των Ναζί κατέβαινε και μας πλάκωνε στο στήθος, η πρώτη μου σκέψη ήταν να φύγω με τα υποχωρούντα στρατεύματα για την Αίγυπτο για να συνεχίσω εκεί τον πόλεμο. Λογάριασα, όμως, χωρίς τα Στούκας, τα οποία δεν άφησαν ούτε καρυδότσουφλο στον Σαρωνικό κόλπο. Κι έτσι, ανάμεσα στις φλόγες και στις βόμβες των Στούκας, είδα να βυθίζονται οι ελπίδες μου για την Αίγυπτο, κι έμεινα.

Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ' έναν ψηλό κοντό, πάνω στα αθάνατα μάρμαρα της Ακρόπολης. Άπειρα μάτια ελληνικά εδάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού και της λευτεριάς, τον Παρθενώνα.

Έτσι εδάκρυσαν και τα δικά μου. Μα... ύστερα τα βλέφαρά μου σφίχτηκαν κι άστραψαν από μια φλόγα που θα μπορούσε να λιώσει και ατσάλι ακόμη, κι ήταν αυτή, η φλόγα της συγκρατημένης λύσσας εναντίον τους.

Ήταν η φλόγα που μου έλεγε ότι κάτι πρέπει να τους κάνω. Κάτι μεγάλο, κάτι που να τους μαστιγώσει σε εκείνα τα αγέρωχα γουρουνίσια μούτρα τους, κάτι προσβλητικό, κάτι που να τους κάνει να κατεβάσουν εκείνα τα κρύα γαλανά, χωρίς οίκτο κτηνώδη μάτια τους. Κάτι συμβολικό που να τους χτυπήσει όλους μαζί σαν χώρα, σαν λαό, και προ παντός, σαν στρατό.

Την ίδια φλόγα είδα τότε στα μάτια πολλών φίλων μου, αλλά προ παντός τη διέκρινα και την γνώρισα στα μάτια του Μανώλη του Γλέζου, του συμμαθητή μου. Κυτταχτήκαμε στα μάτια και χωρίς κουβέντες συνεννοηθήκαμε. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι θα κάνομε. Εν τω μεταξύ, οι Ναζίδες είχαν αρχίσει επιχειρήσεις εναντίον της Κρήτης. Πηγαίναμε στο Φάληρο μόνοι μας και μπρος στα αφρισμένα κύματα σκεφτόμαστε τι να τους κάνομε ακούγοντας από πάνω μας τη Λουφτβάφε να μεταφέρει αλεξιπτωτιστές για την Κρήτη.

Οι μέρες περνούσαν... Είχε περάσει ένας μήνας που κατέλαβαν την Αθήνα και η Κρήτη είχε λυγίσει. Πολεμούσαν ακόμη τα παλικάρια μας μαζί με τους Εγγλέζους σε μερικά σημεία.

Κι έξαφνα ένα δειλινό που ήμαστε στο Ζάππειο και ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κυττούσαμε. Και τότε... το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους που υπερήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλά και η βαριά σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη.

Να τι πρέπει να τους κάνομε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρομε. Να την γκρεμίσομε και να την ξεσχίσομε και να πλύνομε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζί θριαμβευτικά ως τότε στη Βαρσοβία, στη Βιέννη, στην Αμβέρσα, στη Νορβηγία, στο Παρίσι και στο Βελιγράδι και απειλούσαν να τη στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε. Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ' αυτή ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας.

Ήταν πολύ απλό μα και πολύ Μεγάλο. Μια σημαία σήκωσε στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, μια σημαία θα κατεβάζαμε και μεις στις 31 Μαϊου 1941. Συμβολικό το πρώτο, συμβολικό και το δεύτερο. Μια φούχτα άνθρωποι τότε απειλούσαν την Πανίσχυρη Τουρκική Αυτοκρατορία. Δυο παιδιά εμείς, θα προσβάλλαμε το φοβερό τότε Γ΄ Ράιχ. Και βάλαμε σ' ενέργεια αμέσως το σχέδιο.

Πήραμε απ' την Εθνική Βιβλιοθήκη τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια και διαβάσαμε στη λέξη Ακρόπολις. Εκεί είδαμε όλες τις σπηλιές ή τρύπες που έχει ο βράχος της Ακροπόλεως από την εποχή εκείνη και καταλάβαμε ότι μόνον από ένα σπήλαιο -που είναι στο εσωτερικό του βράχου της Ακροπόλεως και λέγεται Πανδρόσειον άντρον" και στο οποίο κατά τη Μυθολογία εκατοικούσε ο ιερός όφις της θεάς Αθηνάς και του πήγαιναν οι ιέρειες του ναού του Παρθενώνα και έτρωγε μηλόπιττες στις εορτές των Παναθηναίων- ότι μόνον απ' αυτήν την τρύπα, που έβγαινε σε ένα βάθρο δίπλα στο Ερεχθείο, θα μπορούσαμε να ανεβούμε στην Ακρόπολη χωρίς να μας δουν οι Γερμανοί φρουροί. Την άλλη μέρα κιόλας πήγαμε και ανεβήκαμε σαν επισκέπτες στην Ακρόπολη και είδαμε πού ακριβώς είναι αυτή η σπηλιά από την οποία θα ανεβαίναμε την νύκτα. Πέρασε κι αυτή η ημέρα και ήλθε η επομένη, η 30ή Μαϊου 1941. Είχαμε ακούσει το βράδυ από το ραδιόφωνο το Λονδίνο που μας είπε ότι η Κρήτη εγκατελείφθη πια.

Πρωί πρωί οι Ούννοι με τις εφημερίδες τους και με προκηρύξεις μας ανήγγειλαν γεμάτοι κομπασμό και υπερηφάνεια ότι κατέλαβαν και την τελευταία γωνιά της Ελλάδας, την ηρωική Κρήτη.

Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που ένιωθα, μα μου φαίνεται πως ήταν ένα παράπονο μαζί με δυνατό πυρετό. Περίμενα μ' αγωνία να βραδιάσει. Επιτέλους βράδιασε. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη και ξεκινήσαμε. Όπλα δεν είχαμε τότε. Είχα πάρει μαζί μου μόνον ένα φαναράκι ηλεκτρικό κι ένα μαχαιράκι. Φτάσαμε. Κάναμε μια βόλτα στα Προπύλαια μέχρι να φτάσει η ώρα 9:30 μ.μ. Τότε είδαμε τους Γερμαναράδες να είναι μαζεμένοι μέσα στο δωμάτιο της εισόδου και να πίνουν κρασί και μπίρες, έχοντας και μερικές κακές Ελληνίδες, απ' αυτές που πουλάν τον έρωτά τους στα Προπύλαια που είχαν το Φρουραρχείο. Ακούγαμε απόμακριά τα κτηνώδη χάχανά τους και τα τραγούδια τους και σφίγγαμε ακόμη περισσότερο τα δόντια μας. Όταν έφτασε η ώρα, κυτταχθήκαμε. Ίσως να μην ξαναβλέπαμε τον ήλιο ν' ανατέλλει. Είναι αλήθεια ότι νιώθαμε ένα δυνατό χτυποκάρδι μα αυτό δεν ακουγόταν παραέξω. Τα στήθη μας τα ελληνικά το πνίγανε. Είναι γλυκός ο θάνατος όταν πεθαίνεις για τα ιδανικά σου. Σ' αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να θυμηθείς την Ιστορία. Να θυμηθείς τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, να θυμηθείς τον Αθανάσιο Διάκο ή το Μεσολόγγι ή τον πόλεμο της Αλβανίας κι είσαι εντάξει. Σφίξαμε τα χέρια, πηδήξαμε τα σύρματα, μπήκαμε ανάμεσα στα δέντρα. Συρθήκαμε με την κοιλιά και φτάσαμε στη σπηλιά. Μπήκαμε μέσα ψηλαφητά κρατώντας και την αναπνοή μας ακόμη. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνομε ως τα μαδέρια της σκαλωσιάς που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για ανασκαφές.

Κάτω μας το βάραθρο άνοιγε το μαύρο του στόμα να μας καταπιεί στο πρώτο ξεγλίστρημα. 40 μέτρα κάτω κατέβαινε η σπηλιά και κατόπιν ανοιγότανε το χείλος ενός ξεροπήγαδου, άλλα καμιά δεκαριά μέτρα. Σιγά-σιγά σκαρφαλώσαμε και κάνοντας μια τελευταία έλξη βγήκαμε στο επάνω βάθρο. Ανεβήκαμε μερικά μαρμάρινα σκαλιά και σηκώσαμε τα κεφάλια μας να δούμε.

Ήταν ένα τέταρτο το φεγγάρι. Και καθώς το ασημένιο του φως έλουζε τα ιερά εκείνα μνημεία του άπαντου της Τέχνης και της Ομορφιάς, νιώσαμε μέσα μας ν' ατσαλώνομε. Είδαμε με τα μάτια της ψυχής μας τους αθάνατους προγόνους μας να στέκονται σιωπηλοί και μεγαλοπρεπείς μες στις χλαμύδες τους τριγύρω μας και να μας κυττάνε ερωτηματικά αν θα κάνομε το καθήκον μας ή όχι. Αν και δεν πολυπιστεύω στο μοιραίο, εν τούτοις εκείνες τις στιγμές νομίζω ότι το μοιραίο της φυλής μας έριξε τον κλήρο σε μας...

Προχωρήσαμε συρτά με την κοιλιά. Μας χώριζαν περίπου 50-60 μέτρα απ' τον κοντό που είχαν τη σημαία τους. Χωριστήκαμε και πηγαίναμε ανάμεσα στα μάρμαρα, πετώντας κάθε τόσο πέτρες μήπως ήταν κανένας Γερμανός σκοπός κρυμμένος. Όταν φτάσαμε κοντά στον κοντό είδαμε την ξύλινη σκοπιά τους. Πετάξαμε πάλι κάνα-δυο πέτρες κι όταν είδαμε ότι ήταν ησυχία σηκωθήκαμε όρθιοι και προχωρήσαμε θαρρετά. Φτάσαμε στον κοντό.

Ψηλά κυμάτιζε η σημαία τους. Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσομε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τα τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμόμαστε κι οι δυο για να την κατεβάσομε μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε τότε με τη σειρά να σκαρφα- λώνομε στον σιδερένιο κοντό για να την φτάσομε και να την κόψομε. Μα ήταν 20 μέτρα ο κοντός και λείος κι ήταν αδύνατο να την φτάσομε. Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεφτόμαστε τι να κάνομε.

Να φύγομε χωρίς την σημαία τους λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε ότι πρέπει να σπάσομε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσομε να την κατεβάσομε.

Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας, με ό,τι μπορούσαμε να προσπαθούμε να ξεκολλήσομε τα συρματόσχοινα απ' τους σκουρασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιότανε στα γύρω μάρμαρα. Κραυγή ενθουσιασμού μου ξέφυγε όταν έσπασε το πρώτο. Κατόπιν έσπασε και το δεύτερο και μετά το τρίτο. Αμέσως ξεμπλέξαμε τα συρματόσχοινα και τότε το μισητό σύμβολο του φασισμού κατέβηκε. Ήταν μια τεράστια σημαία 4 μ. μήκος και 2 μ. πλάτος. Στη μέση είχε τον αγκυλωτό σταυρό και στην απάνω άκρη τον γοτθικό πολεμικό σταυρό του Κάιζερ.

Με λύσσα την κόψαμε απ' το συρματόσχοινο και την μαζέψαμε. Σχίσαμε από ένα κομμάτι απ' τον αγκυλωτό σταυρό. Την υπόλοιπη την κάναμε ρολό και την πήραμε. Είχαν περάσει τρεις ώρες περίπου απ' την ώρα που είχαμε ξεκινήσει. Το φεγγάρι είχε χαθεί και μαζί μ' αυτό και οι οπτασίες των προγόνων μας ευχαριστημένες. Ο αέρας μας δρόσιζε τα φλογισμένα πρόσωπά μας και μας έφερνε από μακριά τα χάχανα των Γερμαναράδων.

"Α! τώρα γελάστε και τραγουδείστε όσο θέλετε, αύριο το πρωί θα τα πούμε", σκέφτηκα.

Κατεβήκαμε απ' το ίδιο μέρος. Για να την πάρομε μαζί μας ήταν αδύνατο γιατί η ώρα της κυκλοφορίας είχε περάσει. Τότε αποφασίσαμε να την κρύψομε μέσα στην ίδια τη σπηλιά, κάτω στο ξεροπήγαδο. Κατεβήκαμε σιγά σιγά μέχρι κάτω, φτάσαμε στο χείλος του ξεροπήγαδου και την πετάξαμε όπως ήταν, τυλιγμένη σε μπόγο, μέσα. Ακούσαμε τον γδούπο της και ησυχάσαμε.

Ανεβήκαμε πάλι και φύγαμε σιγά σιγά, πηγαίνοντας σύρριζα στον τοίχο και προσέχοντας μην συναντήσομε καμιά γερμανική περίπολο. Όταν βρισκόμαστε στη μέση του δρόμου περίπου για το σπίτι μας, μας σταμάτησε ξαφνικά με το πιστόλι στο χέρι ένας Έλληνας αστυνομικός που φύλαγε σκοπός σ' ένα δημόσιο ταμείο.

Στην αρχή σκέφτηκα να του επιτεθώ με το μαχαίρι. Αλλά κατόπιν του μιλήσαμε ευγενικά και θαρρετά και του δώσαμε να καταλάβει ότι πρέπει να μας αφήσει να πάμε στα σπίτια μας χωρίς βέβαια να του πούμε τίποτε για το ζήτημα της σημαίας. Μας άφησε και φύγαμε. Φτάσαμε στα σπίτια μας, καθησυχάσαμε τους δικούς μας που μας περίμεναν γεμάτοι αγωνία μη ξέροντας πού είμαστε. Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Και το πρωί ήρθε ο Μανώλης και ανεβήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού μου και κυττούσαμε την Ακρόπολη. Μέχρι τις 11 π.μ. της 31ης δεν υπήρχε σημαία στην Ακρόπολη, όπως έλεγαν τώρα τελευταία μετά την απελευθέρωση οι Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως. Η γερμανική φρουρά, η οποία απετελείτο από 20 περίπου άνδρες τα είχε χάσει. Πανικός στο γερμανικό στρατηγείο. Οι κούρσες πήγαιναν κι έρχονταν. Τι έγινε η πολεμική τους σημαία; Ποιος τόλμησε να την πειράξει; Κατά τις 11 η ώρα πήγαν και βάλαν μιαν άλλη στη θέση της πιο μικρή. Με τις απογευματινές εφημερίδες βροντοφωνήσανε οι Γερμανοί τις κυρώσεις τους. Επήραν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα απ' το σιδερένιο κοντό και μας κατεδίκασαν ερήμην σε θάνατο (γιατί δεν μας ήξεραν). Επίσης όλους τους τυχόν συνενόχους μας. Μας επικήρυξαν και με χρηματικό ποσόν. Περιόρισαν τις ώρες κυκλοφορίας των πολιτών και απέλυσαν τον αρχηγό της Αστυνομίας και τους διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιφερείας της Ακροπόλεως.

Επίσης, συνέλαβαν όλους τους Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως, τους οποίους όμως άφησαν ελευθέρους, αφού εξήτασαν τα αποτυπώματά τους και τους ανέκριναν, τη δε φρουρά τους την κατεδίκασαν εις θάνατον και την εξετέλεσαν. Μου φαίνεται πως βγήκαν λίγο ξινά τα γλέντια των Γερμαναράδων για τον θρίαμβο της Κρήτης... Αμέσως το νέο διαδόθηκε σαν αστραπή στην Αθήνα και στον Πειραιά και στα περίχωρα και κατόπιν σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Το Λονδίνο και το Κάιρο την άλλη νύχτα έπλεξαν εγκώμια γι' αυτό.

Θα νιώσω άραγε άλλη φορά τα συναισθήματα που ένιωθα εκείνες τις ημέρες όταν άκουγα γύρω μου παντού τους Έλληνες με υπερηφάνεια και ειρωνεία για τους Γερμανούς να μιλούν για το γεγονός αυτό και να το χαρακτηρίζουν παίρνοντας κουράγιο για την αρχή του καινούργιου πολέμου της Αντίστασης. Έβλεπες παντού τον κόσμο να έχει αναθαρρήσει, να περπατάει με ψηλά το κεφάλι, ξέροντας καλά ότι το καζάνι άρχισε να βράζει πάλι...

Κι έτσι αρχίσαμε...

Έπειτα από 8 μήνες επεχείρησα να φύγω για την Αίγυπτο για να πάω στο στρατό να πολεμήσω πιο ενεργά μαζί με τον Μανώλη κι έναν άλλο φίλο μου. Μα, ύστερα από προδοσία, μας έπιασαν οι Γερμανοί. Μας κλείσανε στις φυλακές. Τότε σκέφτηκα ότι αν είχαν την εξυπνάδα να παραβάλουν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα, όλα θα τελείωναν. Αλλά δεν την είχαν, ευτυχώς.

Καθίσαμε λίγο καιρό στις φυλακές, όπου περάσαμε του κόσμου τα μαρτύρια (ξύλο ανηλεές, σχεδόν καθημερινό ντους με κρύο νερό έξω στο κρύο κ.λπ.) αποτέλεσμα των οποίων ήταν, όταν βγήκαμε, τον Απρίλιο του 1942, ύστερα από μια αμνηστία που μας συμπεριέλαβε, να κάνει ο Μανώλης αιμοπτύσεις.

Μόλις βγήκα απ' τη φυλακή, οργανώθηκα για καλά (είχε φουντώσει εν τω μεταξύ το κίνημα της Αντίστασης) κι άρχισα να κάνω χίλιες δουλειές, από κόλλημα προκηρύξεων και γράψιμο στον τοίχο μέχρι μεταφορά όπλων και κρύψιμο, κ.λπ.

Το καλοκαίρι του 1943 ένας χαφιές των SS με γνώρισε και κουβάλησε αρκετούς από δαύτους να με πιάσουν. Τους ξέφυγα, πηδώντας από παράθυρο σε παράθυρο κι από ταράτσα σε ταράτσα και βγήκα στο Αντάρτικο. Κατατάχθηκα στον ΕΛΑΣ και τοποθετήθηκα στην περιοχή Στερεάς Ελλάδας.

Έλαβα μέρος σε αρκετές μάχες παρατάξεως με τους Ναζίδες και σε πολλές επικίνδυνες αποστολές και κανόνισα αρκετούς Γερμαναράδες, τραυματίσθηκα δε στο στήθος (αριστερό ημιθωράκιο) πάνω απ' την καρδιά από τυφλό τραύμα βλήματος. Αυτή είναι η ιστορία της συμβολής μου στην Αντίσταση του λαού μας, εν ολίγοις. Αλλά τι είναι αυτά μπροστά στις υπέροχες σελίδες που έχει γράψει ο ελληνικός λαός στα τέσσερα αυτά χρόνια της πιο σκληρής και ανελέητης σκλαβιάς που είδαμε ποτέ στην ιστορία μας; Κάθε πέτρα και κάθε αγκωνάρι, κάθε δρόμος και κάθε πεζοδρόμιο έχει γραμμένη απάνω μιαν ολόκληρη ιστορία ηρωισμού και θυσίας για τη λευτεριά, από γνωστούς και άγνωστους μάρτυρες, ήρωες, ατσάλινες ψυχές που ξεψυχάγανε προφέροντας το όνομα της Ελλάδας μας και φωνάζοντας "Θάνατος στο φασισμό!!!". Οι βουνοκορφές πάλι κι οι ράχες αχολογούν ακόμα απ' τις κλαγγές των όπλων κι απ' τα κλέφτικα τραγούδια των λεβεντόκορμων ανταρτών και κάθε στενό και κάθε ρέμα μυρίζει μπαρούτι ακόμη, απ' αυτό που έπεφτε καυτό απάνω στις γερμανικές φάλαγγες κάθε λεπτό και τους έκανε, αλαφιασμένοι να μην ξέρουν από πού να φυλαχτούν, νομίζοντας ότι κάθε πεύκο και κάθε έλατο ζωντανεύει κι είναι αντάρτης, εκδικητής!!!

Θα μπορούσα να λέω ολόκληρα μερόνυχτα, είναι τόσα πολλά."

►Δείτε επίσης και το ντοκιμαντέρ «Τη νύχτα που κατέβηκε η σβάστικα» (1997) από το αρχείο της ΕΡΤ.

Αριστερή πολυδιάσπαση και ατομισμός!

Χρόνια τώρα, όπως πολλοί άλλοι αριστεροί, πασχίζω να ανακαλύψω τις αιτίες της μάστιγας της πολυδιάσπασης της αριστεράς.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ.

Δύσκολο και πολύ σοβαρό εγχείρημα, γι' αυτό και όσα παραθέτω εδώ πρέπει να αντιμετωπιστούν σαν σκόρπιες σκέψεις που χρήζουν περαιτέρω συλλογικής επεξεργασίας.

Πέρα λοιπόν από τα τετριμμένα αλλά και σ' έναν βαθμό σωστά, ότι αυτή η πολυδιάσπαση αντανακλά την κοινωνική διαστρωμάτωση, ή ακόμη ότι αποτελεί συνέχεια ιστορικών διασπάσεων και μάλιστα βαμμένων με αίμα, κάτι που απλώς μεταθέτει χρονικά το ζήτημα, πέραν του ότι η αριστερά που δεν συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα διασπάται πιο εύκολα από τα κυβερνητικά κόμματα, διότι δεν έχει το συνεκτικό υπόβαθρο των κρατικών συμφερόντων για να την κρατήσουν ενωμένη, πιστεύω πως σημαντικό ρόλο παίζει και η διάβρωση των πόρων και της αριστεράς από το μικρόβιο του ατομισμού.

Αυτό έχει ως συνέπεια, από τη μια στους διάφορους αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς να εκδηλώνεται η ενυπάρχουσα στο κάθε άτομο κοινωνικότητα και ταυτόχρονα να εκφράζεται σε έναν βαθμό η αναγκαία για την αντίδραση στον επιμέρους εργοδότη και στο σύστημα, αλληλεγγύη και συλλογικότητα, από την άλλη, όμως, αυτά συντελούνται όχι από ολοκληρωμένες κοινωνικές προσωπικότητες, αλλά από λίγο-πολύ κατακερματισμένες και αποξενωμένες ατομικότητες, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό διαποτίζονται από τον εγωιστικό ατομισμό.

Ταυτόχρονα επειδή οι παραδοσιακοί κυρίως αριστεροί κομματικοί μηχανισμοί, οι οποίοι δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα και ομοίωση του εκφυλισμένου σοβιετικού πρότυπου, μετατράπηκαν σε γραφειοκρατικά ιερατεία, λειτουργούν μάλλον με κεντρικό άξονα την αυτοσυντήρησή τους.

Ετσι, οδηγούμαστε σε μια λογική κάθε ηγετίσκος και το μαγαζάκι του, κάθε «προσωπικότητα» και μια τάση.

Και το δράμα είναι ότι όσο εντείνονται τα αντιλαϊκά μέτρα τόσο ορισμένες αριστερές δυνάμεις κλείνονται στον εαυτό τους, τόσο δημιουργούνται και νέες αριστερές οργανώσεις, αντί να συσπειρώνονται σε μια αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική βάση όσες ήδη υπάρχουν, λες και ακολουθείται μια αντίστροφη λογική από την καθ' όλα ορθολογική, η ισχύς, αν όχι εν τη ενώσει, κάτι που φαντάζει αδύνατον, τουλάχιστον εν τη κοινή δράση.

Και επειδή ο ηγετικός ρόλος του «αφεντικού» ή της ηγετικής ομάδας εξαρτάται από τη διατήρηση του κάθε μαγαζιού, αυτό το τελευταίο μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και αναζητούνται αγωνιωδώς εκείνα που χωρίζουν, ή ακόμη διαμορφώνονται τεχνηέντως τέτοια, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν, φτάνει να δικαιολογηθεί η αυτόνομη ύπαρξη της κάθε σέχτας. Ακόμη χειρότερα, αντί της κριτικής σκέψης κι ενός πολιτισμού διαλόγου καλλιεργείται ο κομματικός φανατισμός και ανάγεται σε κριτήριο κομματικότητας η χυδαία αντιμετώπιση του όποιου διαφωνούντος και ο κομματικός χουλιγκανισμός.

Ετσι, η αριστερά λειτουργεί κάπως όπως την περιέγραφε ο Τσίρκας στη «Λέσχη»: «Τόσοι άνθρωποι, ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο, κι αντίς η δυστυχία να τους σμίγει, τους χωρίζει. Λες κι ο καθένας τους φοβάται μην κολλήσει από τον άλλον αρρώστια πιο βαριά απ' αυτή που τον λιώνει».

Μήπως, όμως, μπροστά σε αυτό που διακυβεύεται σήμερα και που δεν είναι άλλο από ζήτημα ζωής ή θανάτου για το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, πρέπει όλοι όσοι είμαστε λιγότερο αποξενωμένοι, όσοι δεν έχουμε κανένα όφελος από τα μοναστήρια, να αντιδράσουμε αυτοκριτικά και υπεύθυνα και να ξεπεράσουμε ατομισμούς, μικρότητες, μικροεγωισμούς, παρελθούσες και πιο πρόσφατες διαφορές, και να αναζητήσουμε έναν κοινό τόπο αντίδρασης στη βαρβαρότητα;

Μήπως ήλθε η ώρα να καταλάβουμε ότι ακόμη και για να σώσουμε τα παιδιά μας και τα ίδια το τομάρι τους είναι αναγκαία η απαλλαγή μας από την κυριαρχία του ατομισμού και η κοινή δράση;

Μήπως ήλθε η ώρα να καταλάβουμε ότι, για να πλήξουμε ουσιαστικά το σύστημα, είναι αδύνατον να αντιδρούμε με μπούσουλα τις δικές του κυρίαρχες αξίες ανάμεσα στις οποίες ο ανταγωνισμός και ο ατομισμός αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους;

Μήπως, για να «συντρίψουμε πια των αλύσσων (τα) δεσμά και γιγάντια (να) προβάλλει η νικήτρα λευτεριά» όπως έλεγε ο πατέρας μου Τηλέμαχος σε ένα αντιστασιακό τραγούδι που είχε γράψει, πρέπει να σπάσουμε πρώτα τις μικρές προσωπικές αλυσίδες της ιδιώτευσης που μπορεί και να συγκαλύπτεται από κίβδηλες συλλογικότητες;

Μήπως ήλθε η ώρα να κατανοήσουμε ότι σε αυτήν τη φάση που περνάμε το κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι η δημιουργία ενός νέου Μετώπου, με χαρακτήρα κοινωνικής αντικαπιταλιστικής πια απελευθέρωσης, ενός Κοινωνικού Απελευθρωτικού Μετώπου, μέσα στο οποίο όποια δύναμη της αριστεράς έχει τα κότσια, ας είναι εκείνη που θα αναδειχτεί ηγεμονεύουσα;

Μήπως ήλθε η ώρα ένα από τα κριτήρια ενίσχυσης, ακόμη και εκλογικής, των αριστερών δυνάμεων να είναι και η στάση τους απέναντι στην κοινή δράση;

Μήπως ήλθε η ώρα να στείλουμε στα μουσεία της ιστορίας και να απομονώσουμε τις ηγεσίες που εγκληματικά αντιστέκονται με ιδιοτέλεια στην κοινή μας δράση και περισυλλογή, αντί να τις εκλιπαρούμε -φωνή βοώντος εν τη ερήμω- να αλλάξουν τακτική;

********************

Αναδημοσίευση από εδώ:Αριστερή πολυδιάσπαση και ατομισμός

Οδύσσεια δίχως Ιθάκη...

Χαμένα στα βάθη ενός πολύ μακρινού παρελθόντος φαντάζουν σήμερα τα λόγια του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στο ακριτικό Καστελόριζο εκείνη την αποφράδα ημέρα της 23ης Απριλίου 2010, όταν ανακοίνωσε τη μοιραία απόφασή του να υπαγάγει τη χώρα στο καταστροφικό, όπως απεδείχθη, καθεστώς του Μνημονίου με την ΕΕ και το ΔΝΤ. «Μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό» είχε αναγγείλει ο πρωθυπουργός. «Ομως πλέον ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά» είχε προσθέσει με σιγουριά. Δυστυχώς, τα γεγονότα έδειξαν εντελώς άλλα πράγματα. Η Ιθάκη χάθηκε στα βάθη πυκνής καταχνιάς και οι γιγαντόσωμοι, ανθρωποφάγοι Λαιστρυγόνες της χρεοκοπίας απειλούν να κατασπαράξουν τους Ελληνες.
Χρεοκοπημένη χώρα θεωρούν ήδη την Ελλάδα οι πάντες σχεδόν στο εξωτερικό, αν εξαιρέσει κανείς τους αξιωματούχους της τρόικας, οι οποίοι εξαιτίας της θέσης τους ισχυρίζονται το αντίθετο. Λογικό και αναμενόμενο, αφού υποτίθεται ότι ο στόχος του Μνημονίου ήταν ακριβώς να γλιτώσει τη χώρα μας από τη χρεοκοπία με αντίτιμο τα βάσανα που υφίσταται ο ελληνικός λαός.
Ενας χρόνος Μνημονίου έπεισε Ελληνες και ξένους ότι αυτή η πολιτική που υπαγορεύει δεν συνιστά διέξοδο για τη λύση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας μας. Υστερα από έναν χρόνο εφαρμογής του «η κατάσταση του προϋπολογισμού της Ελλάδας είναι καταστροφή» γράφει σε κύριο σχόλιό της η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ», τονίζοντας ότι «η κατάσταση όχι μόνο δεν καλυτέρεψε, αλλά χειροτέρεψε περισσότερο». Καταλυτική είναι η εκτίμησή της για την αποτελεσματικότητα του Μνημονίου: «Τίποτα ορατό δεν προσέφεραν στη χώρα το πακέτο λιτότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου και η βοήθεια του ΔΝΤ και της ΕΕ» γράφει χωρίς περιστροφές.
Απελπιστικό δίλημμα αντιμετωπίζει η Ελλάδα, καθώς όλοι εκτιμούν πως το Μνημόνιο απέτυχε να καταστήσει τη χώρα μας ικανή να βγει από την κρίση με τις δικές της δυνάμεις. «Χρεοκοπία ή διαρκής οικονομική βοήθεια από την ΕΕ» είναι οι επιλογές που έχει τώρα πια, ισχυρίζονται. «Μια τεράστια και πολιτικά απαράδεκτη δημοσιονομική μεταφορά πόρων από την ευρωζώνη προς την Ελλάδα θα μπορούσε να ξαναδώσει ισορροπία στα οικονομικά της. Αν αποκλειστεί αυτό, μια αναδιάρθρωση (σ.σ. του ελληνικού δημόσιου χρέους) φαίνεται αναπότρεπτη» έγραφαν προχθές οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου.
Μονόδρομος η αναδιάρθρωση, αν όντως τεθεί αυτό το υποτιθέμενο δίλημμα. Ο λόγος είναι απλός: σε καμιά περίπτωση οι κυβερνήσεις των οικονομικά εύρωστων χωρών της ευρωζώνης και πρωτίστως η Γερμανία δεν θα δέχονταν να δανείζουν συνεχώς μια Ελλάδα που αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες της. Πόσω μάλλον που έχουν συστηματικά «ντοπάρει» τους λαούς τους με τα παραμύθια ότι δήθεν «αυτοί ταΐζουν τους τεμπέληδες Ελληνες και τους υπόλοιπους μεσογειακούς λαούς». Μας πάνε ολοταχώς για αναδιάρθρωση χρέους.
Το εξοργιστικό είναι πως αν δει κανείς τα στοιχεία για τα ελλείμματα ή το δημόσιο χρέος άλλων χωρών της ευρωζώνης και της ΕΕ για το 2010, που έδωσε στη δημοσιότητα η Γιούροστατ αυτή την εβδομάδα, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι τα οικονομικά στοιχεία από μόνα τους αιτία των δεινών και του εξευτελισμού της χώρας μας από τους κερδοσκόπους και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Τι διαφορά έχει δηλαδή το 10,5% του ελληνικού ελλείμματος από το 9,2% της Ισπανίας ή το 10,4% της Βρετανίας;
Είναι πιο επικίνδυνη άραγε η αύξηση σε μια τριετία προ Μνημονίου του ελληνικού δημόσιου χρέους από το 105% του ΑΕΠ στο 127% (αύξηση 20%) ή ο καλπασμός του ισπανικού χρέους από το 36% στο 60% και του βρετανικού από το 44% στο 80% στο ίδιο διάστημα, που σημαίνει αύξηση σχεδόν 100%;
Γιατί όμως η Ελλάδα υποφέρει και οι άλλοι όχι; Οι αιτίες προφανώς δεν είναι μόνο οικονομικές.
Πολιτικό πρόβλημα έχει η χώρα μας πρωτίστως. Πάσχει στον τρόπο που η ελληνική ηγεσία διαπραγματεύεται με την ΕΕ αναζητώντας λύση στα οικονομικά μας προβλήματα. Εν πάση περιπτώσει, η κυβέρνηση είχε αυταπάτες για τον ρόλο της ΕΕ και του ΔΝΤ. Τώρα όμως που είδε ότι το Μνημόνιο μας οδήγησε σε τραγικό αδιέξοδο, θα αλλάξει στάση;

Γιώργος Δελαστίκ.

***********************

Αναδημοσίευση από εδώ:Οδύσσεια δίχως Ιθάκη

Όχι στην Καταστροφή των Παρθένων Βουνών μας!

Τα Βουνά αυτά είναι πράσινα και δεν χρειάζονται την "πράσινη ανάπτυξη" των μεγαλοεργολάβων, αλλά την πλήρη προστασία της πολιτείας και των πολιτών!
ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΣΤΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ, ΤΗΝ ΟΞΥΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΒΑΡΑ!

Καλπάζει το χρέος σε όλη την ΕΕ!

Στον αέρα έχει τιναχτεί το Μάαστριχτ στις προβλέψεις του για το ανώτατο επιτρεπτό όριο του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη τόσο στις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ όσο και στα 17 κράτη που συναπαρτίζουν την Ευρωζώνη. Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα από τα αναλυτικά στοιχεία που δημοσιοποίησε προχθές η Γιούροστατ, η Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

 

Ποιο 3% ως ανώτατο όριο του ελλείμματος; Κατά μέσο όρο στις 27 χώρες της ΕΕ το έλλειμμα του προϋπολογισμού ανέρχεται στο 6,4% του ΑΕΠ.

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι στις 22 από αυτές τις χώρες το έλλειμμα υπερβαίνει το όριο 3% και μόνο σε 5 όλες κι όλες χώρες είναι κάτω από το 3%, μέσα δηλαδή στις προβλέψεις του Μάαστριχτ.

Πρόκειται μόνο για τις τρεις σκανδιναβικές χώρες (Σουηδία, Δανία, Φινλανδία) συν το ζάπλουτο Λουξεμβούργο και την Εσθονία.

Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλύτερη στις 17 χώρες της ζώνης του ευρώ. Ο μέρος όρος του ελλείμματος του προϋπολογισμού στην Ευρωζώνη ανέρχεται στο 6%.

Και εδώ οι 14 χώρες έχουν έλλειμμα πάνω από το όριο του 3% και μόνο τρεις χώρες μικρότερο απ' αυτό - πρόκειται για τρεις χώρες που έχουμε ήδη αναφέρει (Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Εσθονία).

Θλιβερή πρωταθλήτρια του ελλείμματος είναι και πάλι το 2010 η Ιρλανδία, κυριολεκτικά απογειωμένη όμως στο... 32,4% (!!!) του ΑΕΠ της εξαιτίας της εγκληματικής απόφασης της εκδιωχθείσης κυβέρνησής της να... κρατικοποιήσει τα χρέη των τραπεζών καταβαραθρώνοντας την οικονομία της χώρας.

Για τη δεύτερη θέση παλεύουν η Ελλάδα με 10,5% και η Βρετανία με 10,4% και με σαφείς, εκφρασμένες εγγράφως υποψίες της Γιούροστατ ότι οι Αγγλοι έχουν κάνει λαθροχειρίες στα στατιστικά στοιχεία με τις στρατιωτικές δαπάνες τους. Κοντά μας σε απόσταση αναπνοής η Ισπανία και η Πορτογαλία, με 9,2% και 9,1% του ΑΕΠ τους αντίστοιχα.

Καθόλου μακριά δεν βρίσκεται και η Γαλλία με έλλειμμα 7% του ΑΕΠ, ελάχιστα βελτιωμένο από το 7,5% που είχε το 2009.

Ούτε γι' αστείο φυσικά δεν ισχύει και το όριο του 60% του ΑΕΠ που καθόριζε το Μάαστριχτ ως ανώτατη επιτρεπτή τιμή για το δημόσιο χρέος. Αυτό συνεχίζει να επιδεινώνεται διαρκώς, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ βαθύτερο δομικό πρόβλημα πανευρωπαϊκών διαστάσεων και όχι με τις... σπατάλες και την τεμπελιά των μεσογειακών λαών που δήθεν ζουν εις βάρος των εργατικών Γερμανών.

Ξεπερνά το 85% του ΑΕΠ το δημόσιο χρέος των 17 χωρών της Ευρωζώνης κατά μέσο όρο από 79,3% που ήταν πέρυσι. Μόνο 5 χώρες είχαν δημόσιο χρέος το 2010 κάτω από 60% του ΑΕΠ τους, ενώ οι υπόλοιπες 12 υπερβαίνουν το όριο.

Στο σύνολο της ΕΕ των «27» ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους ανέβηκε στο 80% του ΑΕΠ από 74,4% που ήταν το 2009.

Εδώ πρέπει μάλιστα να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια του 2010 το δημόσιο χρέος σε σχέση με το 2009 αυξήθηκε στις 25 (!) από τις 27 χώρες της ΕΕ και μειώθηκε μόνο σε 2.

Αξιοθρήνητη «πρωταθλήτρια» στο δημόσιο χρέος φυσικά η Ελλάδα με ποσοστό 142,8% του ΑΕΠ έναντι του 127,1% του 2009, ακολουθούμενη από την Ιταλία με 119%, το Βέλγιο με 96,8% και την Ιρλανδία με 96,2%, η οποία είχε δημόσιο χρέος ανερχόμενο μόλις στο 25% του ΑΕΠ της μόνο τρία χρόνια νωρίτερα.

Με εξαίρεση τις τρεις σκανδιναβικές χώρες και το Λουξεμβούργο, οι 11 από τις 15 χώρες της «παλιάς» ΕΕ της Δυτικής Ευρώπης έχουν σήμερα χρέος άνω του 60% του ΑΕΠ τους.

Προσωρινό είναι επίσης το φαινόμενο, κατά την άποψή μας, του συγκριτικά χαμηλού δανεισμού των χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι κυβερνήσεις τους δεν δανείζονται πολύ γιατί κανένας για την ώρα δεν τους δίνει αφειδώς δάνεια και γιατί οι πληθυσμοί τους ανέχονται μοιρολατρικά κάθε είδους στερήσεις μετά την κατάρρευση των προηγούμενων καθεστώτων, πράγμα το οποίο όμως σταδιακά θα αλλάξει.

ΣΗΜΕΡΑ:

Δεν θα έμπαινε κανένας στο ευρώ!

Σχεδόν καμία χώρα δεν θα έμπαινε στην Ευρωζώνη με βάση τα σημερινά στοιχεία των 17 κρατών που τη συναποτελούν, σε ό,τι αφορά το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος τους! Οι 12 από τις 17 χώρες θα απορρίπτονταν γιατί έχουν δημόσιο χρέος πάνω από το 60% του ΑΕΠ τους και οι 14 από τις 17 θα απορρίπτονταν επειδή έχουν έλλειμμα στον προϋπολογισμό τους πάνω από το 3% του ΑΕΠ που ορίζει το Μάαστριχτ! Το διασκεδαστικό είναι πως θα απορρίπτονταν από την Ευρωζώνη τόσο η... Γερμανία όσο και η Γαλλία, αποτυγχάνοντας μάλιστα και στα δύο κριτήρια! Το Βερολίνο έχει χρέος 83,2% και έλλειμμα 3,3%, ενώ το Παρίσι χρέος 81,7% και έλλειμμα 7%...

**************************

Αναδημοσίευση από εδώ:  Καλπάζει το χρέος σε όλη την ΕΕ

Wall Street Journal:«Κανείς δεν τολμά να το αποκαλέσει πτώχευση»!

«Η άρνηση των Ευρωπαίων αξιωματούχων να αναγνωρίσουν ακόμη και την πιθανότητα της ελληνικής χρεοκοπίας είναι στα όρια της κωμωδίας»

«Κανείς δεν τολμά να το αποκαλέσει πτώχευση» είναι ο τίτλος αιχμηρού άρθρου της Wall Street Journal για την Ελλάδα. Η εφημερίδα καλεί όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές να σταματήσουν την άρνηση και «να αρχίζουν να εξηγούν πως μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό το ενδεχόμενο»!

Διασκεδαστική έως επικίνδυνη χαρακτηρίζει με σημερινό της δημοσίευμα η Wall Street Journal (WSJ) τη στάση των Ευρωπαίων ηγετών και επισήμων που εν χορώ αρνούνται ότι υπάρχει ζήτημα και ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημοσίου χρέους, τη στιγμή που οι αγορές τιμολογούν πλέον τα ελληνικά ομόλογα ενσωματώνοντας τον κίνδυνο της χρεοκοπίας ως σημαντική πιθανότητα και όλα σχεδόν τα μίντια παραθέτουν επίσημους Έλληνες, Γερμανούς, Ευρωπαίους και εκπροσώπους του ΔΝΤ να παραδέχονται ανωνύμως το προφανές. Ότι δηλαδή ακόμη και εάν η Ελλάδα πιάσει τους στόχους του πακέτου διάσωσης, θα παραμείνει φορτωμένη με ένα τεράστιο και μη βιώσιμο χρέος (150% του ΑΕΠ) που καθιστά την αναδιάρθρωση του αναπόφευκτη.

Πίσω από την καθολική άρνηση των επισήμων, λέει η WSJ, στο άρθρο της με τίτλο "Κανείς δεν τολμά να το αποκαλέσει πτώχευση", βρίσκεται ο ισχυρισμός ότι η χρεοκοπία ή η αναδιάρθρωση θα πλήξει τόσο πολλά πιστωτικά ιδρύματα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες που θα χρειαστούν και αυτά διάσωση, ώστε η ανακούφιση της Ελλάδας από ένα μέρος του χρέους της θα κάνει περισσότερο κακό απ' ότι καλό.

Έτσι, είναι προτιμότερο η Ελλάδα να συνεχίσει να παλεύει στην εντατική με το σωσίβιο που της πρόσφεραν ΕΕ/ΔΝΤ από το να εκτεθούν οι πιστωτές σε δυνητικές ζημιές εξαιτίας του ελληνικού χρέους.

Πρόσθετα, επιχειρηματολογείται ότι η συζήτηση για την αναδιάρθρωση μπορεί να καταστεί - λόγω ψυχολογίας των αγορών - αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία προκαλώντας φυγή κεφαλαίων.

Όπως, όμως, τονίζει η έγκυρη αμερικανική εφημερίδα, κανένα από αυτά τα επιχειρήματα δεν είναι πειστικό.

Καθώς η αγορά με τα κορυφαία επίπεδα των σπρεντ και των ασφαλίστρων κινδύνου έχει ήδη τιμολογήσει το ενδεχόμενο της ελληνικής χρεοκοπίας, είναι καλύτερα σε αυτό το στάδιο να ενημερωθούν οι φορολογούμενοι, οι επενδυτές και οι κυβερνήσεις, που βρίσκονται οι κίνδυνοι και ποιοι είναι εκτεθειμένοι σε αυτούς. Γι' αυτό και τα ευρωπαϊκά στρες τεστ που τώρα γίνονται στις τράπεζες αναζητούν προσεκτικά τις αντοχές σε σενάρια κρατικής χρεοκοπίας.

Εάν η Ελλάδα πρέπει να αναδιαρθρώσει το χρέος της - και αυτό φαίνεται το πιο πιθανό - τότε καλύτερα να το κάνει με συντεταγμένο τρόπο παρά να περιμένει να της επιβληθεί από τα πράγματα, τονίζεται στην εφημερίδα.

Στο δημοσίευμα τονίζεται ότι, η συμβατική σοφία σχετικά με την κατάρρευση της Lehman Brothers είναι πως το χειρότερο μέρος του χρηματοπιστωτικού πανικού θα είχε αποφευχθεί εάν αυτή είχε διασωθεί. Όμως αυτή η άποψη είναι εσφαλμένη. Η κατάρρευση της Lehman προκάλεσε το ξέσπασμα της κρίσης σε μεγάλο βαθμό επειδή οι επενδυτές δεν γνώριζαν ποιος ήταν φερέγγυος και ποιος όχι και ποιος θα μπορούσε να σωθεί και ποιος όχι.

"Ο μόνος τρόπος να αποτραπεί η Ελλάδα από το να γίνει μία κρατική Lehman δεν είναι να ισχυρίζεται κανείς πως δεν μπορεί να γίνει καμία αναδιάρθρωση, αλλά να αρχίσει να εξηγεί πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο μπορεί να αντιμετωπιστεί σε συνδυασμό με πολύ μεγαλύτερη διαφάνεια σχετικά με το ποιος πραγματικά διατρέχει κίνδυνο να πληγεί από αυτό. Τότε μόνον οι ευάλωτες τράπεζες θα υποχρεωθούν να βάλουν σε τάξη το μαγαζί τους. Ένα δίδαγμα από τον Σεπτέμβριο του 2008 είναι πως το να ισχυριζόμαστε ότι το αναπότρεπτο είναι αδιανόητο δεν το καθιστά και απίθανο. Αντίθετα θα κάνει την κρίση πολύ οξύτερη όταν αυτή έλθει" καταλήγει το δημοσίευμα.

*******************************

Αναδημοσίευση από εδώ:
Wall Street Journal: Παραλογισμός η άρνηση αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους

Κοκκινιά: Η σκέπη των Κραβάρων!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ!

Κόντρα στα συμφέροντα των Μεγαλοεργολάβων της ΤΕΡΝΑ και της ΘΕΜΕΛΗ!

Κόντρα στην βούληση της τρόικας "Μωραΐτη, Κατσιφάρα, Μπουλέ"!

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΘΕΝΑ ΒΟΥΝΑ ΜΑΣ:

ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ, ΤΗΣ ΟΞΥΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΒΑΡΩΝ!