Η θεσσαλική λειψυδρία και η εκτροπή του Αχελώου!

Του Νικήτα Μυλόπουλου*

Αποτελεί πλέον κοινό τόπο η διαπίστωση ότι το υδατικό πρόβλημα σήμερα είναι το κυρίαρχο και πιο έντονο περιβαλλοντικό πρόβλημα του πλανήτη. Το 2025 περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της γης θα ζει σε συνθήκες “κρίσης νερού” και 52 χώρες θα θεωρούνται άνυδρες, που σημαίνει ότι η έλλειψη του νερού γίνεται σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας για τη συντήρηση της ζωής, αλλά και την (όποια) ανάπτυξη. Ήδη πολλές χώρες του τρίτου κόσμου, προκειμένου να πετύχουν δάνεια, δεσμεύονται απέναντι στην Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ να εκχωρήσουν τη διαχείριση του νερού τους σε ιδιωτικές εταιρείες-κολοσσούς (με κυρίαρχες τρεις πολυεθνικές που ελέγχουν το 80% της αγοράς πόσιμου νερού παγκοσμίως). Από την άλλη, φτωχές χώρες στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, με εντονότατα προβλήματα λειψυδρίας αγοράζουν το νερό τους από τις εταιρείες αυτές, θέτοντας έτσι σε σημαντικό βαθμό τις εθνικές τους οικονομίες σε μία ιδιότυπη ομηρεία.

Πρόκειται για το πρόσφατο, αλλά εντεινόμενο φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης του νερού που συνιστά μία κατάφωρη καταστρατήγηση του κοινωνικού χαρακτήρα του, με ανυπολόγιστες κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές συνέπειες, τόσο για τις χώρες-πελάτες, όσο και για τις χώρες-προμηθευτές. Φυσικά οι προαναφερθείσες εταιρείες ανήκουν στις ισχυρότερες του κόσμου με συνολικό εισόδημα που ξεπερνάει τα 200 δισ. δολ. Το χειρότερο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ούτε ο στόχος της παροχής καθαρού νερού στους πολίτες επιτυγχάνεται, αφού, έχοντας ως μόνο οδηγό την κερδοφορία, και το κόστος του αυξάνει δυσανάλογα και η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μειώνεται σταδιακά.

Στην Ελλάδα το πρόβλημα του νερού οφείλεται στο γεγονός ότι τα υδατικά ισοζύγια στις υδρολογικές λεκάνες της επικράτειας έχουν από καιρό διαταραχθεί. Με αποτέλεσμα εκτός των ανανεώσιμων, να καταναλώνεται εδώ και χρόνια κι ένα σημαντικό μέρος των μόνιμων υδατικών μας αποθεμάτων. Ένα μεγάλο μέρος δηλαδή του νερού που κάθε χρόνο ξοδεύεται σε διάφορες χρήσεις, δεν πρόκειται να αναπληρωθεί ποτέ. Η σημαντική ταπείνωση της στάθμης των υπόγειων νερών (σε περιοχές έως και 400 μέτρα), η εξάντληση των υδατικών αποθεμάτων σε ταμιευτήρες (Πλαστήρας), ποταμούς (Ασωπός, Πηνειός, Αλιάκμονας) και πηγές, η εξαφάνιση ή υποβάθμιση λιμνών και σημαντικών υγροτόπων (Κορώνεια, Βεγορίτιδα), καθώς και η υφαλμύρινση των παράκτιων υδροφορέων κατά μήκος της ακτογραμμής αποτελούν σημάδια μιας πορείας που δυστυχώς, δεν έχει επιστροφή. Αν στην ποσοτική, προστεθεί και η ποιοτική υποβάθμιση του νερού που έχει απομείνει, ολοκληρώνεται η εικόνα μιας γενικευμένης περιβαλλοντικής καταστροφής.

Από συγκεκριμένες μετρήσεις και μελέτες γίνεται σαφές ότι η βασικότερη αιτία για τα φαινόμενα αυτά είναι η υπερκατανάλωση. Είναι το αποτέλεσμα της εμμονής σε έναν συγκεκριμένο τύπο ανάπτυξης η οποία δεν υπήρξε ποτέ συμβατή με τη φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων. Τα υδατικά συστήματα, αλλά και γενικότερα το περιβάλλον δεν υποβαθμίστηκαν από ξαφνικές φυσικές καταστροφές, ούτε (τουλάχιστον ακόμα) από την κλιματική απορρύθμιση. Υποβαθμίστηκαν από συστηματικές και διαρκείς παθολογικές αιτίες, κατά κανόνα ανθρωπογενείς.

Το πρόβλημα της Θεσσαλίας.

Η Θεσσαλία είναι δυστυχώς το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των προηγούμενων. Ο κάμπος υφίσταται σήμερα τις συνέπειες της μακροχρόνιας επιθετικής αναπτυξιακής πολιτικής, που ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα στον τομέα της γεωργίας. Τα αποτελέσματα της μελέτης για το υδατικό δυναμικό της Θεσσαλίας, που εκπονήθηκε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας επιβεβαιώνουν ότι τα επί σειρά ετών αρνητικά υδατικά ισοζύγια, έχουν οδηγήσει σε εξάντληση, εκτός των ανανεώσιμων, και μεγάλου μέρους ακόμη και των μόνιμων υδατικών αποθεμάτων. Έτσι:

Η μειωμένη απορροή του Πηνειού είναι γεγονός, και η πτώση της κάτω από το οικολογικό όριο τείνει να γίνει ετήσιο φαινόμενο. Το πρόσφατο φαινόμενο των νεκρών ψαριών θέτει με δραματικό τρόπο το πρόβλημα της μετατροπής του Πηνειού σε ένα από τα πλέον βρόμικα ποτάμια της Ευρώπης.

Η σημαντική πτώση της στάθμης των υδροφόρων οριζόντων, ιδιαίτερα στον ανατολικό υδροφορέα, αποτελούν απόδειξη της μεγάλης περιβαλλοντικής καταστροφής. Ο ορίζοντας πριν το 1980 ήταν σε βάθος 10-60 μέτρων. Σήμερα, λόγω της υπεράντλησης, έχει φθάσει σε υπερ-πολλαπλάσιο βάθος.

H υφαλμύρινση προχωράει σε εκτεταμένο μέτωπο στην Ανατολική Θεσσαλία, από Ριζόμυλο προς Λάρισα, και στις πεδιάδες του Αλμυρού και του Βόλου. Εκτός της υφαλμύρινσης, οι καθιζήσεις και οι εδαφικές ρωγμές που παρουσιάζονται κάθε χρόνο είναι αποτέλεσμα και της δραματικής πτώσης των υπόγειων υδροφόρων.

Από την ανάλυση των ποιοτικών χαρακτηριστικών του νερού γίνεται φανερό ότι ένα μεγάλο μέρος του είναι πλέον ακατάλληλο για τις χρήσεις που καταναλώνεται, και η κατάσταση όσο περνάνε τα χρόνια χειροτερεύει. Η νιτρορύπανση ιδιαίτερα αποτελεί δείκτη σοβαρής περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Τέλος, από τα υδατικά ισοζύγια που προέκυψαν φαίνεται καθαρά ότι το έλλειμμα μόνο στη λεκάνη του Πηνειού, με τις πλέον συντηρητικές εκτιμήσεις, αγγίζει το 1 δισ. κ.μ., όσο δηλαδή περίπου καταναλώνει όλος ο ελληνικός πληθυσμός για την ύδρευσή του. Η προσθήκη των ελλειμμάτων της λεκάνης της Κάρλας και των 4 παράκτιων λεκανών ανεβάζει το συνολικό έλλειμμα του υδατικού διαμερίσματος στα 1,3 περίπου δισ. κ.μ.

Η εκτροπή του Αχελώου.

Το έργο της εκτροπής του Αχελώου λειτούργησε στο παρελθόν ως η μεγάλη, μυθικών διαστάσεων υπόσχεση, πάνω στην οποία στηρίχτηκε ιδεολογικά η οικολογική καταστροφή που περιγράφηκε προηγουμένως. Μία αγροτική ανάπτυξη που, ελέω ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, μετέτρεψε μέσα σε λίγα χρόνια έναν από τους μεγαλύτερους σιτοβολώνες της Ευρώπης σε παραγωγό βαμβακιού, αμφίβολης ποιότητας και χρηστικότητας. Σήμερα, το συγκεκριμένο έργο, όπως και τα παρόμοια γιγάντια υδραυλικά έργα παγκοσμίως, έχει ξεπεραστεί, ως φορέας μίας παρελθούσας πολιτικής αντίληψης για το περιβάλλον και την ανάπτυξη. Χωρίς να συνεκτιμώνται οι σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις που θα επιφέρει ένα τέτοιου μεγέθους έργο στην ευρύτερη περιοχή, είναι βέβαιο ότι η μεταφορά «νέου» υδατικού όγκου, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο, έργα διανομής και αγροτική πολιτική, θα επιβραβεύσει τις έως σήμερα πρακτικές και θα δώσει κίνητρα για νέα, ενδεχομένως και εντονότερη σπατάλη νερού, ακολουθώντας τον γνωστό νόμο της Διαχείρισης των Υδατικών Πόρων που λέει ότι η κατανάλωση γρήγορα εξισώνεται με την προσφορά. Η νέα αυτή σπατάλη θα δημιουργήσει με τη σειρά της νέο έλλειμμα, τροφοδοτώντας έτσι έναν φαύλο κύκλο, με μόνο σίγουρο χαμένο τα υδατικά συστήματα της περιοχής.

Οι επιμέρους αντιρρήσεις για το έργο αφορούν σε πολλές από τις παραμέτρους του, συνοψίζονται όμως στις ακόλουθες ενότητες:
Το ίδιο πνεύμα χαρακτηρίζει και τη μελέτη σκοπιμότητας του έργου, η οποία έχει κατηγορηθεί πολλές φορές στο παρελθόν και από πολλούς για υπεραπλουστευτική μεθοδολογία, παραλείψεις και λανθασμένες επιλογές, συστηματική υποεκτίμηση κατηγοριών κόστους, υπερεκτίμηση κατηγοριών οφέλους κλπ. Τα νέα οικονομικά και αναπτυξιακά δεδομένα που έχουν εν τω μεταξύ προκύψει, θέτουν υπό αμφισβήτηση τη σκοπιμότητα του έργου, με τον τρόπο τουλάχιστον που αυτό υλοποιείται.

Ανάλογη είναι και η ασάφεια σε ό,τι αφορά στην τύχη του τεράστιου υδατικού όγκου από τη στιγμή που θα φτάσει στη Θεσσαλία. Η αδυναμία άμεσης χρήσης του, τουλάχιστον στην άρδευση είναι σαφής, η μοίρα των προσωρινών (και πολύ περισσότερο των μόνιμων) αρδευτικών έργων είναι άγνωστη, η χρήση του υπάρχοντος στραγγιστικού δικτύου για άρδευση (έχει προταθεί) εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους πλημμυρών, ενώ δεν υπάρχει ως τώρα πρόβλεψη για τον τρόπο και τον φορέα διαχείρισης του εκτρεπόμενου νερού.

Υπάρχει σαφής διάσταση με την ευρωπαϊκή νομιμότητα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στο πνεύμα των δύο σχετικών με την περίπτωση νομοθετημάτων, δηλαδή την Οδηγία για το νερό και τη νέα ΚΑΠ. Η μεν πρώτη έχει ως βασικό της πυλώνα τη μεταστροφή από τη διαχείριση της προσφοράς του νερού (νέα έργα υδροσυλλογής ιδιαίτερα μεγάλης κλίμακας), στη διαχείριση της ζήτησής του. Η δεύτερη προκρίνει την εξοικονόμηση νερού στις υφιστάμενες χρήσεις και όχι την επέκταση της άρδευσης, γιʼ αυτό και δεν χρηματοδοτήθηκε ποτέ το αρδευτικό τμήμα του έργου.

Το θέμα του συνολικού κόστους του έργου. Κανείς δεν ξέρει αυτή τη στιγμή με ακρίβεια, πόσες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ θα πληρώσουμε επιπλέον για την ολοκλήρωση των έργων, το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτά θα προέρχονται από εθνικούς πόρους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και τόσα χρόνια αρνείται τη χρηματοδότηση του έργου, γεγονός που πολλαπλασιάζει την πραγματική ζημιά, καθώς η χώρα στερήθηκε τη δυνατότητα απορρόφησης αντίστοιχου ποσού κοινοτικών κονδυλίων για συγχρηματοδοτούμενα έργα. Θολό παραμένει επίσης το θέμα της τελικής τιμής του αρδευτικού νερού, και το κατά πόσον το τεράστιο κατασκευαστικό και λειτουργικό κόστος των έργων θα μετακυλιστεί στους αγρότες-χρήστες.

Το πιο σημαντικό όμως κατά τη γνώμη μου είναι το γεγονός ότι η αναμονή της εκτροπής έχει περιορίσει στο ελάχιστο, εδώ και τόσες δεκαετίες, την ανάπτυξη και προώθηση εναλλακτικών σχεδίων αξιοποίησης των τοπικών υδατικών πόρων. Η λύση της κατασκευής τοπικών φραγμάτων και ταμιευτήρων στον Πηνειό και τους παραποτάμους του, που έχει υποδειχθεί από μελέτες ήδη από τη δεκαετία του ʼ60, έχει περιθωριοποιηθεί ως σοβαρή εναλλακτική λύση, και εξετάζεται έκτοτε μόνο ως συμπληρωματική της εκτροπής. Πολύ δε περισσότερο, όταν δεν έχει μελετηθεί μέχρι σήμερα σε βάθος η λεγόμενη «μηδενική λύση», που προβλέπει τη μελλοντική υδατική κατάσταση χωρίς το έργο της εκτροπής και προκρίνει την ήπια εκμετάλλευση του τοπικού υδατικού δυναμικού, σε συνδυασμό με την εφαρμογή μεθόδων διαχείρισης της ζήτησης του νερού και πρακτικών εξοικονόμησης των χρήσεών του. Πόσο για παράδειγμα θα μειωνόταν το υδατικό έλλειμμα αν εφαρμόζονταν οικονομικότερες μέθοδοι άρδευσης σε όλον τον κάμπο, με σύγχρονο δίκτυο διανομής του αρδευτικού νερού που θα ελαχιστοποιήσει τις απώλειες, και, φυσικά, με την εφαρμογή ενός νέου σχεδίου για την αναδιάρθρωση των καλλιεργειών στην περιοχή, με στόχο τη σταδιακή μετατροπή τους σε μη υδροβόρες; Επίσης, σε ποιον βαθμό θα βελτιωνόταν η οικολογική κατάσταση του Πηνειού με τοπικές παρεμβάσεις στη λεκάνη απορροής του, και με ταυτόχρονες δράσεις περιορισμού των ρυπαντικών φορτίων;

Τέλος, η πρόσφατη μετονομασία του έργου σε «περιβαλλοντικό», ώστε να συνάδει με τις πρόσφατες ευρωπαϊκές οδηγίες, είναι άστοχη και έωλη, καθώς δεν υποστηρίζεται από καμία σχετική μελέτη, ειδικά αν αυτή συγκριθεί με το δυσανάλογο κόστος των έργων. Αν δεν απαντηθούν πρώτα τα προηγούμενα ερωτήματα, καμία «μεταφορά νερού» από γειτονική λεκάνη απορροής δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί, ούτε και να βαφτιστεί «περιβαλλοντική». Για να γίνει αυτό χρειάζεται να ληφθούν πρώτα υπόψη οι νέες περιβαλλοντικές συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή του έργου. Ένα παράδειγμα αρκεί: στον γενικότερο σχεδιασμό των έργων εκτροπής δεν έχουν ληφθεί καθόλου υπόψη οι νέες συνθήκες που δημιουργεί η προϊούσα κλιματική απορρύθμιση. Συνθήκες που τείνουν να μεταβάλουν ό,τι μέχρι σήμερα γνωρίζαμε για τη διαθεσιμότητα της φυσικής προσφοράς του νερού στην περιοχή μας και την κατανομή της στον χώρο και τον χρόνο. Για παράδειγμα, η παλιά εκτίμηση ότι τα 600 εκατομμύρια κυβικά της εκτροπής, αποτελούν το 20% της μέσης ετήσιας παροχής του ποταμού έχει ήδη ανατραπεί, καθώς έχει εν τω μεταξύ καταγραφεί σημαντική μείωση της παροχής του Αχελώου, της τάξης των 11%-12%. Επίσης, ακόμη κι αν δεν υπήρχε ζήτημα μείωσης της φυσικής προσφοράς του νερού, η κατανομή του στον χρόνο έχει τόσο διαφοροποιηθεί, ώστε να δημιουργούνται νέα δεδομένα στην τροφοδοσία των ταμιευτήρων και των υδροφορέων. Αφού η συχνότερη εμφάνιση ακραίων μετεωρολογικών φαινομένων (αύξηση των πλημμυρικών επεισοδίων και των περιόδων ξηρασίας), καθιστά τον εμπλουτισμό των φυσικών δεξαμενών του νερού δυσχερέστερο σε σχέση με το παρελθόν.

Ο αδιέξοδος δρόμος της μεγέθυνσης της παραγωγής και άρα και της κατανάλωσης, και της αναζήτησης διαρκώς νέων υδατικών πόρων, οφείλει να δώσει σήμερα τη θέση του στη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ προσφοράς και ζήτησης του νερού. Αντί να προσπαθούμε δηλαδή να αυξήσουμε τα φυσικά αποθέματα στα οποία στηρίζεται η ανάπτυξη, να προσπαθήσουμε να συντηρήσουμε τις υδροβόρες δραστηριότητες σε επίπεδα ανάλογα των φυσικών διαθεσίμων. Η λύση επομένως δεν θα έρθει με τον σχεδιασμό μεγάλων έργων εκτροπής ποταμών ή μεταφοράς νερού από μακριά, αλλά με τη συντονισμένη παρέμβαση και την προσαρμογή της ανάπτυξής μας στις πραγματικές φυσικές δυνατότητες.

* Ο Νικήτας Μυλόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Το παραπάνω κείμενο είναι η ομιλία του Νικήτα Μυλόπουλου στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη Λάρισα στις 21 Μαρτίου η περιφερειακή αυτοδιοικητική παράταξη “Θεσσαλία της Αλληλεγγύης και της Οικολογίας”, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νερού.

**************************

Αναδημοσίευση από εδώ : Η θεσσαλική λειψυδρία και η εκτροπή του Αχελώου

25 ΜΑΡΤΗ 1821!

Το πραγματικό περιεχόμενο και το σημερινό νόημα της Επανάστασης!

Ο Ρήγας Φεραίος με τον «Θούριό» του έσπειρε τον σπόρο του ξεσηκωμού.

Η 25η Μάρτη θεωρείται ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής εθνικοαπελευθερωτικής Επανάστασης των Ελλήνων στα 1821, αν και στις 21 Μάρτη ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωνε την Καλαμάτα. Βεβαίως, τα χρονικά όρια έναρξης κοινωνικοϊστορικών γεγονότων είναι συμβατικά πολύ περισσότερο γεγονότων που πιστοποιούν τις κοινωνικές επαναστάσεις. Αλλά η συγκεκριμένη ημερομηνία, δοσμένη από την αστική ιστοριογραφία, δεν έχει σχέση τόσο με αυτό που η ιστοριογραφία γενικά καταγράφει ως επέτειο των ιστορικών γεγονότων. Θα μπορούσε π.χ. να είναι ένα άλλο γεγονός που προηγήθηκε ή διαδραματίστηκε αργότερα από την 25η Μάρτη, στα πολλά γεγονότα κρίκους της ελληνικής επανάστασης. Η συγκεκριμένη ημερομηνία σηματοδοτεί αυτό που η άποψη της «επίσημης» από το κράτος ιστορίας, θεμελιώνει ως γεγονός έναρξής της. Δηλαδή, την ημερομηνία που, σύμφωνα με την αστική ιστοριογραφία, η «σημαία της επανάστασης υψώθηκε από το δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό». Και φαίνεται να επιλέχτηκε, από την κυρίαρχη, μετά τη νίκη της Επανάστασης, τάξη, για το συμβολισμό της εθνικοαπελευθερωτικής εξέγερσης και της δημιουργίας του ελληνικού κράτους, θέλοντας να επιβάλει σ' αυτό το συμβολισμό και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην επανάσταση.

Υπάρχουν, βεβαίως, διαφορετικές απόψεις για το συγκεκριμένο θέμα. Μια άποψη είναι αυτή που θεωρεί ότι το γεγονός της «σημαίας στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό» είναι ανύπαρκτο. Είναι και η πιο αντικειμενική. Αλλη άποψη αναφέρει ότι ο δεσπότης αναγκάστηκε από τον Παπαφλέσα, με το πιστόλι, να «σηκώσει τη σημαία». Σημασία, όμως, έχει ότι η κυρίαρχη μετά την Επανάσταση τάξη χρειαζόταν και την ορθόδοξη εκκλησία ως ένα στοιχείο του δικού της εποικοδομήματος που θα επιδρούσε στη δημιουργία υποταγμένης σ' αυτήν συνείδηση στις λαϊκές μάζες.

Αντιστρατεύονται την Επανάσταση!

Ενας από τους φλογερούς υποκινητές για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων ήταν και ο Παπαφλέσας. (Εθν. Ιστορικό Μουσείο)

Η ηγεσία της επίσημης εκκλησίας και στον ελλαδικό χώρο, όπως και το Φανάρι, ήταν εχθρός της Επανάστασης. Ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» «Ανώνυμος Ελλην», «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς της Επανάστασης, τους εκμεταλλευτές του λαού, τον κλήρο, τους Φαναριώτες, τους κοτζαμπάσηδες», (Νίκου Μπελογιάννη, «Κείμενα από την απομόνωση»). Είναι επίσης χαρακτηριστικοί οι διάλογοι του Παπαφλέσα με τους κοτσαμπάσηδες και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στο Αίγιο, (τότε Βοστίτσα), στις 26 Γενάρη 1821, όταν ως πληρεξούσιος του Αλέξανδρου Υψηλάντη τους συνάντησε στο σπίτι τού Αντρέα Λόντου, προκειμένου να τους πείσει να συμμετάσχουν στην Επανάσταση. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, αρνιόταν την επανάσταση ρωτώντας: «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα; Πού στρατός πεπαιδευμένος; Πού στόλος εφοδιασμένος;». Για να καταλήξει: «... Αλλ' εις την εποχήν ταύτην οποία δείγματα θετικότητας έχομεν, διά να πιστεύσωμεν όσα λέει ο Δικαίος και όσα γράφει ο Υψηλάντης;». Ενώ ο Σωτήρης Χαραλάμπης είπε:«... πιστεύω πως η Ρωσία, όπου έχει την ίδια θρησκεία μ' εμάς, θα συντροφέψει τον Υψηλάντη με στρατεύματα... Μα εμείς εδώ, αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιον θα παραδοθούμε; Ποιον θα 'χουμε ανώτερο; Ο ραγιάς, αφού πάρει τα όπλα δε θα μας ακούει πια και δε θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνου, που δεν μπορεί να κρατήσει το πιρούνι να φάει! (σ.σ. αυτός ήταν ο Νικήτας Φλέσας, αδελφός του Παπαφλέσα). Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα»! Αυτό ήταν το πραγματικό τους πρόβλημα. Ο επαναστατημένος λαός, με τα όπλα, θα αφαιρούσε τα προνόμια των κοτσαμπάσηδων, θα αποκτούσε ο ίδιος δικαιώματα.

Αλλά ο Παπαφλέσας τούς δίνει την πρέπουσα απάντηση: «Η επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει! Πάρτε το απόφαση. Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να ξεσηκώσω το λαό και να την κάνω. Και τότες όποιον βρουν ξαρμάτωτο οι Τούρκοι, ας τον κόψουν...». Για να του ανταπαντήσει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός: «Είσαι απατεώνας, άρπαγας, εξωλέστατος!» (Αμβρόσιος Φραντζής «Επιτομή της ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδας, τ.α΄ σελ. 98).

Οι αντιθέσεις

της άρχουσας τάξης!

Ο Θ. Κολοκοτρώνης δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τους Τούρκους, αλλά δυστυχώς και τους Ελληνες προύχοντες της Πελοποννήσου με κατάλαξη τα θλιβερά γεγονότα του εμφυλίου

Η άρχουσα τάξη, μετά την επανάσταση και τη δημιουργία του ελληνικού αστικού κράτους, δεν ήταν ενιαία, (αυτό ως φαινόμενο είναι αντικειμενικό, υπάρχουν διαφορετικά τμήματα στο εσωτερικό κάθε κοινωνικής τάξης, αλλά δεν είναι μόνο αυτό ή κυρίως αυτό. Οι κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, (έμποροι, καραβοκυραίοι, μικροβιοτέχνες, αγροτιά με μικρό ελεύθερο κλήρο, και ο λαός, οι στρατιωτικοί, (κλέφτες) που προέρχονταν από την αγροτιά), είχαν κοινό συμφέρον την εθνική απελευθέρωση και συγκρότηση του ελληνικού έθνους - κράτους, κόντρα στους αντιδραστικούς κοτσαμπάσηδες και την επίσημη εκκλησία, που αρχικά ήταν εχθροί της επανάστασης, ταυτιζόμενοι με την οθωμανική εξουσία. Οι οποίοι όμως φαίνεται ήρθαν σε συμβιβασμό με τις προοδευτικές, από τη σκοπιά των κοινωνικών μετασχηματισμών αστικών τμημάτων της μετέπειτα άρχουσας τάξης, προκειμένου να συμμετέχουν στην εξουσία, ή και να την καταλάβουν εξ ολοκλήρου. Και που σε τελευταία ανάλυση, με την έναρξη και εξέλιξή της, αυτός ο συμβιβασμός δεν ολοκληρώθηκε με «ειρηνικό τρόπο», λόγω των οξύτατων μεταξύ τους αντιθέσεων. Οι εμφύλιες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έκφραση διαφορετικών ταξικών συμφερόντων και συμμαχιών, αλλά και των σχέσεων διαφόρων μερίδων της μετέπειτα άρχουσας τάξης με τα διαφορετικά συμφέροντα ξένων κρατών, (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά της επανάστασης των Ελλήνων. Ετσι οι εμφύλιες συγκρούσεις αντανακλούσαν τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό τής υπό διαμόρφωση αστικής ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα στην ιστορική στιγμή της πορείας για τη δημιουργία του εθνικού κράτους. Αντιθέσεις που βεβαίως προϋπήρχαν στους κόλπους της παλιάς φεουδαρχικής κοινωνίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Για παράδειγμα, σοβαρές αντιθέσεις εμφανίστηκαν ανάμεσα στους προκρίτους (Ζαΐμηδες, Λόντοι, Δεληγιανναίοι) και τους στρατιωτικούς (Κολοκοτρώνης), της Πελοποννήσου. Οι πρόκριτοι βλέπουν ότι τα προνόμια τους απειλούνται από ανερχόμενες δυνάμεις και δεν το ανέχονται. Επίσης το 1824, είχαν διαμορφωθεί δυο παρατάξεις, (έμποροι και πρόκριτοι, η μία και μεγαλοκαπεταναίοι, κυρίως Πελοποννήσιοι, η άλλη). Τις αντιθέσεις τους θα τις λύσουν με τα όπλα. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους ξεκινούν τον Οκτώβρη του 1824 με την άρνηση των κατοίκων της Αρκαδίας να πληρώσουν φόρους, γεγονός που η τότε κυβέρνηση το αντιμετώπισε στέλονοντας εκεί 500 οπλισμένους Ρουμελιώτες.

Το κοινωνικό περιεχόμενο!

Η Επανάσταση του 1821 έχει καταγραφεί από την αστική ιστοριογραφία μονόπλευρα ως αυτή που απελευθέρωσε το ελληνικό έθνος μετά από τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τον τουρκικό ζυγό. Αλλά δεν είναι αυτή ολόκληρη η αλήθεια. Ηταν, βεβαίως, επανάσταση εθνικοαπελευθερωτική. Εναντιώθηκε στην οθωμανική αυτοκρατορία και την εξουσία της. Γι' αυτό και είχε βαθιά προοδευτικό κοινωνικό περιεχόμενο. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί ολοκληρωμένα από την άποψη των σκοπών της, απαιτείται προσέγγιση και έρευνα στο κοινωνικοοικονομικό καθεστώς, ενάντια στο οποίο στράφηκε η επανάσταση και το χαρακτήρα του, δηλαδή ποιες ήταν οι σχέσεις παραγωγής στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν καθεστώς φεουδαρχικό και ιστορικά ξεπερασμένο. Υπήρχε ανάγκη αντικατάστασής του από την ανώτερη κοινωνική βαθμίδα, τον καπιταλισμό. Το γεγονός ότι δεν είχε ακόμη ανατραπεί, αποτελούσε και το βασικό εμπόδιο στην ανάπτυξη των νέων αστικών κοινωνικών δυνάμεων, που αναπτύσσονταν στους κόλπους της, της δικής τους εξουσίας και των δικών τους σχέσεων παραγωγής.

Αυτές οι νέες ανερχόμενες κοινωνικές δυνάμεις είχαν να αντιμετωπίσουν το φρενάρισμα της ανάπτυξής τους στα πλαίσια της οθωμανικής εξουσίας. Αλλωστε, τα συμφέροντά τους απαιτούσαν διαμόρφωση εσωτερικής αγοράς, ενώ ήδη είχαν αναπτύξει οικονομικούς δεσμούς με την καπιταλιστική Δύση, λόγω εμπορίου.

Είναι, επίσης, γνωστό ότι το συνειδησιακό υπόβαθρο που διαμορφώθηκε και ώθησε στην Επανάσταση έχει ρίζες στη γαλλική αστική Επανάσταση του 1789, και το μεταλαμπάδιασμα των ιδεών της (ελευθερία - ισότητα - αδελφότητα), από τον «Ανώνυμο Ελληνα με την Ελληνική Νομαρχία», από τον Κοραή και κυρίως τον Ρήγα. Ο Ρήγας, μάλιστα, είχε συλλάβει την ιδέα της επανάστασης σ' όλα τα Βαλκάνια, γιατί ήταν πεπεισμένος ότι η απελευθερωτική δύναμη όλων των Βαλκάνιων, μαζί ήταν πολλαπλάσια μεγαλύτερη, ενάντια στη φεουδαρχία των οθωμανών, από τον ξεσηκωμό ενός - ενός έθνους ξεχωριστά.

Ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προετοιμασία της και στην υλοποίηση της ιδέας του Ρήγα, η Επανάσταση ξεκίνησε, έγινε με χαρακτήρα εθνικοαπελευθερωτικό και κοινωνικό, ταυτόχρονα.

Τι σηματοδοτεί στις σύγχρονες συνθήκες!

Το κύριο, που σαν αποτέλεσμα του ένοπλου ξεσηκωμού κατακτήθηκε στην Ελλάδα με την Επανάσταση, είναι η δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού εθνικού κράτους. Ηταν ένα άλμα μπροστά στην ιστορική εξέλιξη, που συνέβαλε επίσης στην αποσύνθεση της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αυτό το συμπέρασμα έχει διπλή σημασία για τις σύγχρονες συνθήκες. Η μία είναι η ίδια η επανάσταση σαν πράξη, το αναπόφευκτό της, όταν οι παλιές σχέσεις φρενάρουν τις νέες δυνάμεις. Η δράση των καταπιεσμένων λαϊκών μαζών ενάντια στην παλιά εξουσία και την ξεπερασμένη ιστορικά κοινωνία, για την ανατροπή της και την εγκαθίδρυση της νέας εξουσίας και την οργάνωση της νέας ανώτερης κοινωνικής βαθμίδας. Οταν οι λαοί συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα της δικής τους απελευθέρωσης, τότε η δύναμη της δράσης τους γίνεται ακατανίκητη και καμιά εξουσία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην επαναστατική τους πάλη. Η Επανάσταση του 1821 ήταν επανάσταση που σαν αποτέλεσμα, μαζί με την απελευθέρωση του έθνους, άνοιξε την πρώτη σελίδα της νέας κοινωνίας, του καπιταλισμού. Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη σημασία της, το γεγονός δηλαδή ότι ως αποτέλεσμα της νικηφόρας επανάστασης είναι το πέρασμα από μια κατώτερη κοινωνική βαθμίδα στην ανώτερη.

Επιμέλεια
Στέφανος Κρητικός.

*************************

Αναδημοσίευση από εδώ: 25 ΜΑΡΤΗ 1821

Πορτογαλία: Παραιτήθηκε η κυβέρνηση!

Το Κοινοβούλιο της Πορτογαλίας απέρριψε χτες το βράδυ, σε σχετική ψηφοφορία, τη δέσμη νέων μέτρων λιτότητας που είχε προτείνει η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ζοζέ Σόκρατες, καθώς όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης την καταψήφισαν. Η κυβέρνηση έχει 97 έδρες, σε σύνολο 230. Τα πέντε κόμματα της αντιπολίτευσης, από την Αριστερά έως την άκρα Δεξιά, ψήφισαν ομόφωνα την απόρριψη του τετάρτου σχεδίου λιτότητας που παρουσιάστηκε μέσα σε ένα χρόνο και προέβλεπε τη μείωση από 4,6% σε 3% του δημόσιου ελλείματος, προκειμένου να αποφευχθεί η προσφυγή της χώρας σε εξωτερική οικονομική βοήθεια. Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός αποχώρησε από το κοινοβούλιο χωρίς να πεί ούτε μια λέξη μετά την λήξη της συνεδρίασης, και στη συνέχεια υπέβαλε την παραίτησή του στον πρόεδρο της χώρας Ανιμπαλ Καβάκο Σίλβα. Εδώ και πολλούς μήνες, οι αγορές και οι οικονομικοί αναλυτές θεωρούν ότι η Πορτογαλία είναι η επόμενη χώρα που θα δεχθεί την οικονομική βοήθεια από την ΕΕ και το ΔΝΤ, όπως συνέβη πέρυσι με την Ελλάδα και μετά με την Ιρλανδία. Η πολιτική κρίση που προέκυψε εκτιμάται ότι θα επιταχύνει την εξέλιξη αυτή. Με αυτή την πολιτική συγκυρία στην Πορτογαλία, συνέρχεται σήμερα Πέμπτη και μεθαύριο Παρασκευή, στις Βρυξέλλες, το ευρωπαϊκό συμβούλιο των "27" ηγετών.

Οι εξελίξεις στην Πορτογαλία δημιουργούν νέα δεδομένα ενόψει και της σημερινής Συνόδου Κορυφής της ΕΕ. Παράλληλα εκφράζονται φόβοι ότι θα υπάρξουν συνέπειες και για τις άλλες χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης, αφού η Πορτογαλία κατά πάσα πιθανότητα θα αναγκαστεί να προσφύγει στο «μηχανισμό διάσωσης» για να δανειστεί. Ο πρόεδρος του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, υποστήριξε πως ένας ενδεχόμενος διεθνής δανεισμός θα δοθεί στην Πορτογαλία «υπό αυστηρές προϋποθέσεις», δηλαδή με τη λήψη ακόμα σκληρότερων μέτρων.

Οι γάιδαροι μπορούν και πετάνε!

Η Γη είναι επίπεδη!
Οι γάιδαροι μπορούν και πετάνε!
Η ραδιενέργεια είναι ακίνδυνη!
Το ΝΑΤΟ είναι φιλειρηνική δύναμη!
... και το Μνημόνιο θα μας "σώσει"!

Σφάζονται στο ΝΑΤΟ για τη λεία της Λιβύης!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Μαλλιοτραβιούνται αναμεταξύ τους οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Βρετανία, η Ιταλία και οι άλλες ΝΑΤΟϊκές χώρες που έχουν κηρύξει αεροπορικό πόλεμο εναντίον της Λιβύης, γιατί φυσικά η καθεμιά θέλει για τον εαυτό της όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο από τα πετρελαϊκά κοιτάσματα μετά την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Ως εκ τούτου όλα τα μεγάλα κράτη θέλουν να εμφανιστούν ως «αρχηγοί» του πολέμου για να... θεμελιώσουν «δικαιώματα» για την πετρελαϊκή μερίδα του λέοντος, με αποτέλεσμα το ΝΑΤΟ να συνεδριάζει τρεις μέρες τώρα και να αδυνατεί να πάρει μια απόφαση ποιος διοικεί επισήμως αυτές τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε ότι «σε ημέρες, όχι σε εβδομάδες» οι ΗΠΑ θα παραδώσουν την ηγεσία του πολέμου, αλλά δεν διευκρίνισε σε ποιον θα την παραδώσουν! Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατεί είναι το σχόλιο που έκαναν κύκλοι της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι: «Ετσι που πάει η ιστορία με τη Λιβύη, οι Γάλλοι θα πάρουν τα πετρέλαια και η Ιταλία θα πάρει τους... πρόσφυγες!». Χθες δεν υπήρχε εφημερίδα μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας που να μην έκανε λόγο για τις ισχυρότατες διαφωνίες στους κόλπους των επιδρομέων κατά της Λιβύης. Ενδεικτικός ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου: «Ρήξη για τη διοίκηση της δράσης στη Λιβύη», έγραφε. «Εξοργισμένες ΗΠΑ - Βρετανία με τα γαλλικά πλήγματα. Εμπόδιο στον έλεγχο του ΝΑΤΟ. Πρεσβευτές αποχωρούν από συνεδρίαση», πρόσθεταν οι υπότιτλοι προσδίδοντας «δραματικό» τόνο στις εξελίξεις.

Οι Αγγλοαμερικανικοί κατηγορούν ευθέως τον Σαρκοζί ότι άρχισε τα πλήγματα εντυπωσιοθηρικού χαρακτήρα χωρίς καν να ενημερώσει «πλήρως» τους συμμάχους του, με αποτέλεσμα να έχει δυσκολέψει πλέον πολύ το πέρασμα της ηγεσίας του πολέμου στο ΝΑΤΟ, κάτι με το οποίο άλλωστε το Παρίσι διαφωνεί.

Τη Δευτέρα μάλιστα το κλίμα ήταν τόσο τεταμένο στη συνεδρίαση των αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ, ώστε όταν ο γ.γ. του επιθετικού αυτού συνασπισμού, ο Δανός Αντερς Φογκ Ράσμουσεν, τόλμησε να επικρίνει τη Γαλλία επειδή εμπόδιζε την ανάμειξη του ΝΑΤΟ και τη Γερμανία επειδή δεν ήθελε να συμμετάσχει ενεργά στον αεροπορικό πόλεμο κατά της Λιβύης, ο Γάλλος και ο Γερμανός πρεσβευτής αποχώρησαν από τη συνεδρίαση!

Οι Αγγλοαμερικανοί κατηγορούν τους Γάλλους ότι ξαφνικά μπλοκάρισαν την επικείμενη συμφωνία του ΝΑΤΟ το Σάββατο, γιατί ήθελαν ο Σαρκοζί να ανακοινώσει τα πρώτα αεροπορικά πλήγματα κατά της Λιβύης από γαλλικά πολεμικά αεροπλάνα αμέσως μόλις βγήκε από τη σύνοδο - σόου που οργάνωσε το Σάββατο στο Παρίσι και η οποία θα αποφάσιζε δήθεν για την κήρυξη του πολέμου κατά της Λιβύης.

Οι Γάλλοι ανταπαντούν καρφώνοντας τους Αμερικανούς ότι είχαν συμφωνήσει μαζί τους ότι τα γαλλικά μαχητικά αεροσκάφη θα επετίθεντο πρώτα για να μη φανεί ότι οι ΗΠΑ κάνουν τρίτο πόλεμο εναντίον ισλαμικής χώρας μετά το Αφγανιστάν και το Ιράκ και αμέσως μετά οι Αμερικανοί θα έριχναν τους πυραύλους Τόμαχοκ, που συνιστούσαν και την πραγματική επίθεση.

Την Κυριακή το βράδυ ήταν η σειρά της Τουρκίας να μπλοκάρει τις κινήσεις ανάληψης της ηγεσίας του πολέμου από το ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση Ερντογάν, πέρα από τη γραμμή της να εμφανίζεται ως αταλάντευτος φίλος των Αράβων που έχει εκτοξεύσει στα ύψη τη δημοτικότητα του Τούρκου πρωθυπουργού στις αραβικές χώρες, είναι και εξαιρετικά ενοχλημένη από το γεγονός ότι ο Σαρκοζί δεν προσκάλεσε ούτε τυπικά την Αγκυρα στη σύνοδο - σόου του Παρισιού.

Ετσι οι Τούρκοι παίρνουν και μια μικρή ρεβάνς μέσα στους κόλπους του ΝΑΤΟ, αξιοποιώντας τις σφοδρές αντιθέσεις που εμφανίζονται στους στόχους και στις θέσεις ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας στο θέμα της Λιβύης. Η ουσία είναι ότι η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τις ευκαιρίες, εμφανίζεται για ακόμη μια φορά στα μάτια των Αράβων ως υποστηρικτής τους και αποστασιοποιημένη από τους «σταυροφόρους» της Δύσης.

Αξιωματικοί:

Η Δύση οργανώνει αντικανταφικούς.

Αξιωματικοί του στρατού από χώρες της Δύσης βρίσκονται ήδη στο λιβυκό έδαφος και προσπαθούν να οργανώσουν τις αντικανταφικές δυνάμεις σε υποτυπωδώς αξιόμαχες στρατιωτικές μονάδες, ικανές να αντιπαρατεθούν κάπως με τις δυνάμεις του καθεστώτος, οι οποίες τους σαρώνουν με χαρακτηριστική ευκολία από τη στιγμή που ανασυγκροτήθηκαν μετά το αρχικό σοκ που διήρκεσε περίπου μια εβδομάδα. Εχει αποκατασταθεί επιπλέον γραμμή ανεφοδιασμού των αντικανταφικών με όπλα μέσω Αιγύπτου και μάλιστα σε διαρκώς αυξανόμενες ποσότητες. Τα στοιχεία αυτά που μεταδίδονται από Δυτικούς δημοσιογράφους, που βρίσκονται επιτόπου, αναδεικνύουν τον νέο χαρακτήρα που έχει πλέον προσλάβει ο πόλεμος κατά της Λιβύης.

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Σφάζονται στο ΝΑΤΟ για τη λεία

Να μεταβάλουμε την 25η Μαρτίου από ημέρα καταισχύνης σε ημέρα Αντίστασης!

[Προκήρυξη της ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ  για την  25η Μαρτίου ]

«Στη χώρα μας δυστυχώς από το 1821 έως σήμερα περάσαμε από την Υποδούλωση στην Εξάρτηση που συνεχίζεται έως σήμερα με ελάχιστα διαλείμματα. Όπως λ.χ. την εποχή της ξένης κατοχής, τότε που γνώρισαν την Ανεξαρτησία μόνο όσοι τόλμησαν να πολεμήσουν τον εχθρό με το όπλο στο χέρι. Κι από κει και πέρα μπορούμε να πούμε πως έγιναν ανεξάρτητοι μονάχα αυτοί που αψήφησαν τις Εξουσίες, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν. Παράξενη στ' αλήθεια αυτή η χώρα που για να γίνεις ελεύθερος θα πρέπει πρώτα να θυσιάσεις τη ζωή σου...»

Μ. Θεοδωράκης.

25 Μαρτίου 2011. Σήμερα αντί να είναι ημέρα εθνικής υπερηφάνειας και γιορτής τείνει να μέρα καταισχύνης, υποδούλωσης και εξευτελισμού. 190 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα το φάσμα μιας νέας, διπλής υποδούλωσης: Υποδούλωσης στην Νέα Ιερά Συμμαχία της Τρόικας, του Μνημονίου και της ΕΕ αλλά και απειλών υποδούλωσης μας στη νεο-οθωμανική, αυτοκρατορική Τουρκία που φιλοδοξεί να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη στην περιοχή των Βαλκανίων και τη Μέση Ανατολή.

Τότε, ο μεγάλος αγώνας του 1821 είχε μείνει τραγικά ανολοκλήρωτος. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, γίνεται σαφές και προφανές ότι, αν επιθυμούμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, πρέπει για άλλη μια φορά να βαδίσουμε στο μονοπάτι της Αντίστασης ενάντια στις ξένες δυνάμεις της Υποτέλειας, και στις πιο ενδοτικές άρχουσες τάξεις που εμφανίστηκαν ποτέ στην Ιστορία μας, στο κλεπτοκρατικό, παρασιτικό καθεστώς που λειτουργεί ως καρκίνος τρώγοντας τα σωθικά της χώρας μας.

Σήμερα οι κύριοι υπεύθυνοι για το δυσβάσταχτο χρέος που γονατίζει σήμερα τη χώρα μας ζητούν επί πίνακι το κεφάλι του ελληνικού λαού, αλλά όλα αυτά τα χρόνια συμμετείχαν στο μεγάλο πάρτυ της διασπάθισης του δημόσιου πλούτου της χώρας μέσα από σκανδαλώδεις, ληστρικές συμβάσεις. Εξάλλου, το μεγάλο προανάκρουσμα της οικονομικής τραγωδίας ήταν το σκάνδαλο με πρωταγωνιστές την Ζίμενς και τα μεγάλα ελληνικά κόμματα. Αυτό το σύστημα, λοιπόν, θα πρέπει να πληρώσει σήμερα για το τέλμα της χώρας - κι όχι ο ελληνικός λαός.

Ας αφήσει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός και η θλιβερή διακομματική του κουστωδία τις δήθεν διαπραγματεύσεις με τα αφεντικά του. Η πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία είναι ήδη προαποφασισμένη, κι αυτό που μένει να γίνει είναι ένας διακανονισμός των ισορροπιών μεταξύ των συμφερόντων των Γερμανών, των Γάλλων, των Αμερικάνων και των άλλων γεωπολιτικών παραγόντων, των Αγορών, της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας - στη διαχείριση του τετελεσμένου. Όσο για μας, όλοι πλέον το λένε ξεκάθαρα: Οποιοσδήποτε διακανονισμός εμπλέκει την εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Και βέβαια, είναι επίσης σίγουρο ότι έχουμε ήδη συρθεί σιδηροδέσμιοι στο επαχθές Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και στον «μηχανισμό στήριξης», ήδη από την 11η Μαρτίου, που μας πρόσφερε ως αντίτιμο του ξεπουλήματος την διαιώνιση της επιτροπείας από την τρόϊκα.

Η περιπέτεια, δηλαδή, στην οποία μας βύθισε ο Γιώργος Παπανδρέου ένα χρόνο πριν, με το μνημόνιο και την Τρόικα δείχνει να επιδεινώνεται διαρκώς και σερνόμαστε με τα χέρια δεμένα σε κάτι που μας βυθίζει όλο και πιο βαθειά στην κρίση και την υποτέλεια. Αυτά είναι τα μεγάλα επιτεύγματα τους: Επιτάχυναν και παρόξυναν την κρίση με τις επιλογές τους` μας έδεσαν χειροπόδαρα στο μνημόνιο, αποκλείοντας κάθε εναλλακτική λύση από άλλες χώρες, όπως η Κίνα ή η Ρωσία` μας οδήγησαν στην απομόνωση από τις υπόλοιπες μικρές, βαλλόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, με το να ακολουθούν δουλικά τα μεγάλα ευρωπαϊκά αφεντικά.

Αισίως, έχουμε βρεθεί, σήμερα 25/03/2011 στριμωγμένοι με την πλάτη στο τοίχο, αναγκασμένοι να αγωνιστούμε σε έναν αγώνα μακρόχρονο, όπου πρέπει να επιστρατεύσουμε αποφασιστικότητα και ευθυκρισία.

Όλα, λοιπόν, ή τίποτα. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κακό που κατατρέχει τη χώρα μας σε όλες του τις ρίζες. Χρειάζεται, λοιπόν, όχι μόνον ένας αγώνας ενάντια στην εξάρτηση και την υποτέλεια, αλλά μια βαθιά ανατρεπτική λαϊκή δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτές τις δυνάμεις γιατί διαθέτει όραμα και πρόταση για μια Πολιτεία εθνικά και κοινωνικά χειραφετημένη, μια πολιτεία οικολογίας και άμεσης δημοκρατίας.

Η χώρα μας είναι μια μικρή χώρα με ισχνές παραγωγικές δυνάμεις και μικρά δημογραφικά μεγέθη. Το μόνο όπλο που έχουμε για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες προκλήσεις από τις δυνάμεις της υποδούλωσης και της αποικιοκρατίας, είναι η δύναμη του λαού, ο πολιτισμός και οι αντιστασιακές του παραδόσεις. Με όπλο αυτές τις παραδόσεις μπορούμε και πρέπει να αρχίσουμε μια πορεία ανάταξης της χώρας μας.

Και αν σήμερα είμαστε έστω και τυπικά ανεξάρτητοι, αυτό έγινε γιατί βαδίσαμε ενάντια στο ρεύμα της Ιστορίας, και όχι γιατί ήμασταν πειθήνιοι στις βουλές των δυνατών και προσαρμοστικοί στο κυρίαρχο ρεύμα της κάθε εποχής. Το ζήτημα, λοιπόν, έχει τεθεί. Σήμερα, 25η Μαρτίου, γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821. Ήρθε ο καιρός να πάρουμε στα χέρια μας την ιστορική σκυτάλη και να την ολοκληρώσουμε.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΔΝΤ-ΤΡΟΪΚΑΣ!

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟ, ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΟΖ, ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!

ΚΑΤΩ Η ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ - ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ!

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ !

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ!

ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΙΟΙ; ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ, ΠΟΤΕ;

ΣΠΙΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΩΜΕΝΗ!

Εγκληµα µε ραδιενέργεια στον Ειρηνικό!

Τόνοι θαλασσινού νερού, που χρησιµοποιήθηκαν για να ψυχθούν οι αντιδραστήρες στον πυρηνικό σταθµό της Φουκουσίµα , χύθηκαν και πάλι στη θάλασσα!

Τόνοι θαλασσινού νερού χρησιµοποιήθηκαν για να ψυχθούν οι αντιδραστήρες και πολλοί εµπειρογνώµονες αναρωτιούνται τι συνέβη µε το νερό αυτό. «Πρόκειται για ραδιενεργό απόβλητο. Μήπως απλώς το άφησαν να χυθείκαι πάλιστη θάλασσα;», λέειο Νατζµεντίν Μεσκάτι του Πανεπιστηµίου της Νότιας Καλιφόρνιας. Ιάπωνες αξιωµατούχοι παραδέχθηκαν ότι ποσότητα αυτού του νερού χύθηκαν και πάλι στη θάλασσα.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιούκιο Εντάνο δήλωσε πως τα επίπεδα ραδιενέργειας στο νερό της θάλασσας ήταν υψηλότερα από τα επίπεδα ασφαλείας, υπογράµµισε όµως ότι «εξακολουθούν να είναι ασφαλή, ακόµη κι αν πίνε ικανείς θαλασσινό νερό για έναν χρόνο». Το επίπεδο της ραδιενεργού ιωδίνης σε δείγµατα θαλασσινού νερού ήταν 126,7 φορές υψηλότερο από το επιτρεπόµενο όριο και το καίσιο ήταν 24,8 φορές περισσότερο. «Βεβαίως, αν αυτό συνεχιστεί για µεγάλο χρονικό διάστηµα, θα υπάρξουν επιπτώσεις», παραδέχθηκε ο Εντάνο.

Η ∆ιεθνής Υπηρεσία Ατοµικής Ενέργειας (IAEA) ανακοίνωσε χθες πως ανησυχεί επειδή δεν έχει λάβει από την Ιαπωνία ορισµένες πληροφορίες για τον πυρηνικό σταθµό που αντιµετωπίζει πρόβληµα στη Φουκουσίµα και υπογράµµισε πως η συνολική κατάσταση παραµένει «πολύ σοβαρή». Αργότερα ανακοίνωσε πως ραδιενέργεια εξακολουθεί να εκλύεται από τον σταθµό, χωρίς να γνωρίζει ποια ακριβώς είναι η πηγή της. Παρά τις ελπίδες για πρόοδο, καθώς κατέστη δυνατό να συνδεθούν καλώδια ηλεκτροδότησης και στους έξι αντιδραστήρες και να λειτουργήσουν οι αντλίες σε έναν απ’ αυτούς, η Ηλεκτρική Εταιρεία του Τόκιο (Tokyo Electric Company, Tepco) που εκµεταλλεύεται το σταθµό ανακοίνωσε πως χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να σταθεροποιήσει τους αντιδραστήρες. Και λίγο αργότερα καπνός και ατµός εθεάθη να υψώνεται από τους δύο πιο απειλητικούς, τους 2 και 3. Ενας αντιπρόεδρος της Tepco, ο Σακάε Μούτο, είπε επίσης ότι ανησυχίες δηµιουργεί τώρα και ο πυρήνας του αντιδραστήρα 1,καθώς η θερµοκρασία του είχε φτάσει χθες τους 380 - 390 βαθµούς Κελσίου, ενώ είναι κατασκευασµένος να λειτουργεί στους 302 βαθµούς. Ο αντιδραστήρας1 είναι ο παλαιότερος του σταθµού και, σύµφωνα µε τους «ΝιουΓιορκ Τάιµς», µόλις έναν µήνα πριν από τον σεισµό και το τσουνάµι κυβερνητικοί εµπειρογνώµονες είχαν εγκρίνει να παραταθεί η ζωή του για 10 χρόνια, παρά τις προειδοποιήσεις ότι δεν είναι ασφαλής επειδή παρατήρησαν κόπωση των µετάλλων στις ντιζελοκίνητες γεννήτριες που τροφοδοτούσαν τις αντλίες του – τις ίδιες που τέθηκαν εκτός µάχης από το τσουνάµι, µε αποτέλεσµα να σταµατήσει η λειτουργία τού ζωτικής σηµασίας συστήµατος ψύξης του αντιδραστήρα.

Ενα άλλο από τα σφάλµατα που εντοπίζονται κατόπιν εορτής, σύµφωνα µε το Ρόιτερς, είναι ότι στον σταθµό της Φουκουσίµα αποθηκευόταν περισσότερο ουράνιο απ’ όσο ήταν σχεδιασµένος να αποθηκεύει, ενώ επανειληµµένα κατά την τελευταία δεκαετία ο σταθµός είχε αποφύγει υποχρεωτικούς ελέγχους ασφαλείας.

Ιχνη ιωδίνης-131, κάτω από τα όρια που θεωρούνται ανησυχητικά για την ανθρώπινη υγεία, ανακαλύφθηκαν σε φίλτρο αέρα ενός κέντρου παρακολούθησης της ραδιενέργειας στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Οι επιστήµονες του κέντρου πιστεύουν ότι τα ίχνη αυτά έρχονται από την Ιαπωνία και πως πρόκειται για τον πρώτο εντοπισµό ραδιενέργειας από την Ιαπωνία στην Ευρώπη. Η ιωδίνη-131, η οποία σε υψηλέ ςδόσεις είναι καρκινογόνος, µολύνει προϊόντα όπως το γάλα και τα λαχανικά. «Στην Ευρώπη δεν υπάρχει ανησυχία για την ανθρώπινη υγεία» , δήλωσε ο Σιγκούρντουρ Εµίλ Πάλσον, διευθυντής στην Ισλανδική Αρχή Ασφάλειας από τη Ραδιενέργεια (IRSA). «Από πλευράς υγείας, το θέµα είναι η Ιαπωνία».

******************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Εγκληµα µε ραδιενέργεια στον Ειρηνικό

Η Ευρώπη του Βισύ ...

Ελεγε προ ημερών η Χίλαρυ στο Κάιρο: «Η Αίγυπτος, μητέρα του κόσμου, γεννά τώρα τη δημοκρατία», μεγαληγορίες μιας προσπάθειας να οικειοποιηθούν οι Δυτικοί την πρόσφατη λαϊκή εξέγερση. Το ίδιο συμβαίνει τώρα και στη Λιβύη, αλλά με τα όπλα! Καθ' ότι όταν μία επανάσταση αναλαμβάνει να την καθοδηγήσει ένας Αγγλος πτέραρχος ή ένας Γάλλος ναύαρχος ή ένας Αμερικανός στρατηγός, δεν είναι πια επανάσταση, είναι μια εκ νέου κατοχή με νέον τοποτηρητή, γκαουλάιτερ, ανθύπατο, ύπατο αρμοστή, μαριονέτα κι ανδρείκελο.

 

Είναι και λίγο ηλίθιοι (όταν δεν είναι πολύ): «Αυγή της Οδύσσειας» ονόμασαν οι δυτικοί στρατόμυαλοι την πειρατική επίθεση που εξαπέλυσαν εναντίον της κυριαρχίας μιας ανεξάρτητης (πριν ακόμα να τη διαμελίσουν κι αυτή) χώρας. «Αυγή» μιας «Οδύσσειας», που θα κρατήσει κι αυτή για δέκα χρόνια;...

...θα ιδούμε πάλι Ιταλούς στρατιώτες στη Λιβύη; (Ευτυχώς αυτήν τη φορά αντί τις σημαίες του Μουσολίνι θα έχουν του Μπερλουσκόνι!)...

Πάντως για την ώρα η Γερμανία κρατιέται. Δεν έχει στείλει ακόμα το Αφρικα Κορπς πίσω στο Τομπρούκ, ούτε τον Ρόμελ στη Σύρτη.

Αντιθέτως ασυγκράτητο το Κατάρ!!! Με τέσσερα ολόκληρα μαχητικά (Ταξιαρχία Παμπούκης) η ηρωική αυτή χώρα, που ετοιμάζεται να χτίσει νέους Παρθενώνες στο Ελληνικό, τα κάνει για την ώρα γυαλιά καρφιά στη δυτική έρημο, ανατολικώς της βόρειας και νοτίως της δυτικής σε μια προσπάθεια να μην πάρουν τα πυρά της ξώφαλτσα κάναν άμαχο.

Διότι η ευαισθησία της Δύσης και του Αραβικού Συνδέσμου (των Τυράννων) για τους αμάχους, όταν δεν τους σκοτώνουν οι ίδιοι, είναι παροιμιώδης.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο οι Γάλλοι δεν πυροβολούν ποτέ τους ιθαγενείς οι ίδιοι, στέλνουν τη Λεγεώνα των Ξένων να τους ξεκάνει. Ενώ οι Αμερικανοί δεν έχουν τέτοια προβλήματα: τους πυροβολούν κατά λάθος όλους αδιακρίτως.

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι Αγγλοι.

Για αυτούς παράπλευρες απώλειες είναι μόνον όσοι τούς τη γλυτώνουν. Κι επιτέλους! η μακραίωνη γειτνίαση της Αγγλίας με τη Γαλλία αρχίζει να επηρεάζει θετικά τη δεύτερη. Εκεί που οι Γάλλοι ήταν διστακτικοί με τους πολέμους (ακόμα κι εν όψει της ναζιστικής επίθεσης εναντίον τους πολλοί εξ αυτών αναρωτιούνταν «γιατί να πολεμήσουν;»-«πουρκουά») σήμερα είναι εντελώς έτοιμοι να πολεμήσουν για ευγενέστερους σκοπούς, όπως η προστασία του πετρελαίου των δικών μας αμάχων από τους κακούς αμάχους των εχθρών μας.

Διότι, ως γνωστόν, στον δυτικό τρόπο πολέμου οι άμαχοι είναι ιερά πρόσωπα -όποιος σκοτώνει αμάχους στενοχωρεί πολύ τον Πρόεδρο Ομπάμα - κάθε Αμερικανός Πρόεδρος και ο πόλεμός του- ιδίως αν πρόκειται για παιδάκια Σέρβων, Βοσνίων, Κροατών, Αφγανών, Ιρακινών, Σομαλών που τα σκοτώσαμε πριν να προλάβουν να πάνε στρατιώτες και να σκοτωθούν κανονικά. Φευ...

...ουδείς ανθρωπισμός είναι τέλειος.

Και ουδεμία ανθρωπιστική επέμβασις -πλην ίσως των Τούρκων, οι οποίοι γιαβάς-γιαβάς κι Ερντογάν-Ερντογάν πλασάρονται πάλι ως άλλοι Οθωμανοί στον Αραβικό Κόσμο (για την ακρίβεια στον Αραβικό Σύνδεσμο), τη λίγκα δηλαδή όλων αυτών των καθεστώτων τύπου Μουμπάρακ που προσπαθούν τώρα οι αραβικοί λαοί να ανατρέψουν.

Η θλιβερή Γαλλία. Η χώρα του διαφωτισμού και της επανάστασης ξαναζεί το Βισύ της με έναν Ποκοπίκο Ναπολέοντα επικεφαλής. Αλλά και με τους σοσιαλιστές της να μη μένουν πίσω. Τους διανοουμένους της, τους οικολόγους -όλοι μαζί σαν να μην έμαθαν τίποτα απ' τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν εγκρίνουν πάλι μια στρατιωτική εισβολή, μια σταυροφορία, ακριβώς με την ίδια φρικιαστική ρητορική για την «προστασία των αμάχων» (Μαρτίν Ομπρί), την «εξαφάνιση του Καντάφι» (Ντανιέλ Κον Μπεντίτ) και τα συναφή Οργουελικά παρόμοια.

Αντιθέτως το Κ.Κ.Γ. εκφράζει την «πλήρη αντίθεσή του προς μια στρατιωτική επέμβαση» (Humanite, 21/3), καταδικάζοντας ταυτοχρόνως την προσπάθεια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. «να σταματήσουν και να οικειοποιηθούν τις επαναστάσεις και τα λαϊκά υπό εξέλιξη κινήματα».

* * *

Ομως κάνω λάθος! Το θέμα δεν είναι τι δεν έμαθαν η Γαλλία κι όλη η Δύση από τις τελευταίες κρίσεις (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν), αλλά τι έμαθαν, για να προκαλέσουν κι άλλες...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 22.ΙΙΙ.2011

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: η Ευρώπη του Βισύ ...

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας ο Δήμος Λαυρεωτικής για το αιολικό πάρκο στο Πάνειο Όρος!

Ζητούν ακύρωση της απόφασης!

Αντισυνταγματική και αντίθετη στη νομοθεσία είναι η εγκατάσταση και λειτουργία αιολικού πάρκου εντός δασικής έκτασης στη θέση Πάνειο Όρος, υποστηρίζει με προσφυγή του στο Συμβούλιο της Επικρατείας ο Δήμος Λαυρεωτικής.

Σύμφωνα με το Δήμο Λαυρεωτικής, με την από 9.11.2010 απόφαση του τέως γενικού γραμματέα Περιφέρειας Αττικής εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι για την εγκατάσταση και λειτουργία αιολικού πάρκου (ισχύος 22,95 MW) στη θέση Πάνειο Όρος που καταλαμβάνει τους πρώην Δήμους Κερατέας και Καλυβίων Θορικού, οι οποίοι έχουν ενταχθεί στους Δήμους Λαυρεωτικής και Σαρωνικού.

Ο Δήμος υποστηρίζει ότι το αιολικό πάρκο θα εγκατασταθεί σε δασική και αναδασωτέα έκταση κατά παράβαση του άρθρου 24 του Συντάγματος και του δασικού νόμου 998/1979.

Ειδικότερα, υπογραμμίζεται στην προσφυγή ότι το τμήμα της έκτασης που πρόκειται να εγκατασταθεί το αιολικό πάρκο από 29.5.2001 έχει κηρυχθεί αναδασωτέα έκταση. Έτσι, σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές, τη νομοθεσία και τη νομολογία (παλαιότερες αποφάσεις) του Συμβουλίου της Επικρατείας απαγορεύεται η διάθεση αναδασωτέων εκτάσεων πριν την πραγματοποίηση του σκοπού της αναδάσωσης. Αλλά και ουδέποτε ήρθη η αναδάσωση, σημειώνει ο Δήμος.

Παράλληλα όμως, τονίζει ο Δήμος πριν την εγκατάσταση αιολικού πάρκου απαιτούνται μία σειρά πράξεις ή γνωμοδοτήσεις οι οποίες αφορούν: α) την άδεια ή έγκριση επέμβασης στη δασική έκταση, β) την προκαταρκτική περιβαλλοντική εκτίμηση και αξιολόγηση, γ) την έγκριση περιβαλλοντικών όρων και δ) τις απαιτούμενες άδειες οικοδομής.

 **********************

Aναδημοσίευση από εδώ: Στο ΣτΕ ο Δήμος Λαυρεωτικής για το αιολικό πάρκο στο Πάνειο Όρος.

Σήμερα 22 Μαρτίου είναι…Παγκόσμια Ημέρα Νερού!

Στις 22 Δεκεμβρίου 1992, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. πήρε απόφαση και όρισε την 22α Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό. Το νερό, ο επονομαζόμενος λευκός χρυσός, είναι το πιο πολύτιμο αγαθό στη ζωή μας. Καθήκον και υποχρέωση όλων μας η προστασία του. Δυστυχώς οι τελευταίες μελέτες επισημαίνουν ότι ένας στους τρεις ανθρώπους υποφέρει σήμερα από κάποια μορφή έλλειψης νερού ενώ η κατάσταση χειροτερεύει. Έως το 2032 οι μισοί και πλέον κάτοικοι όλου του κόσμου θα επηρεάζονται από ελλείψεις νερού με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία τους. Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού των πόλεων, η έντονη βιομηχανοποίηση των τελευταίων ετών, οι κλιματικές αλλαγές και οι φυσικές καταστροφές είναι παράγοντες που επηρεάζουν όχι μόνο την ποσότητα αλλά και την ποιότητα των υδάτινων αποθεμάτων.Για αυτή τη χρονιά, θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας είναι: Νερό για τις Πόλεις: Ανταποκρινόμενοι στην Αστική Πρόκληση. Το θέμα αυτό επιλέχτηκε με σκοπό να εστιάσει την προσοχή μας αλλά και να μας ενθαρρύνει στην υιοθέτηση πρακτικών ορθής διαχείρισης νερού.

Σήμερα 22 Μαρτίου είναι…Παγκόσμια Ημέρα Νερού!

Την ίδια ώρα που ο παγκόσμιος πληθυσμός καταναλώνει περισσότερο νερό από ποτέ, η κλιματική αλλαγή έχει ως συνέπεια τη μείωση του νερού σε πολλές περιοχές του πλανήτη, ενώ ακραία καιρικά φαινόμενα όπως πλημμύρες, ξηρασίες και, πιο πρόσφατα, τσουνάμι επηρεάζουν ολοένα και πιο πολύ τον κόσμο.

Η προσεκτική διαχείριση των υδάτινων πόρων και η εξισορρόπηση των διάφορων αναγκών για νερό είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας. Η ψευδαίσθηση της αφθονίας δεν επιτρέπει εύκολα να αποκαλυφθεί η αλήθεια, ότι δηλαδή με την πάροδο του χρόνου το γλυκό νερό τείνει να μετατραπεί σε αγαθό εν ανεπαρκεία.

Σύμφωνα με στοιχεία διεθνών οργανισμών, η έλλειψη του νερού θα αναχθεί σε μείζον γεωπολιτικό θέμα, καθώς το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει ξεπεράσει τα εννέα δισεκατομμύρια, ενώ η ζήτηση για νερό θα αυξηθεί κατά 64 δις. κυβικά μέτρα ετησίως. Παράλληλα το 2030, περισσότεροι από πέντε δισ. άνθρωποι δεν θα έχουν πρόσβαση σε αξιόπιστο σύστημα καθαρισμού του νερού.

Σήμερα, 22 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Νερού, το 40% των κατοίκων του πλανήτη δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ αναφέρουν ότι η κρίση του πόσιμου νερού χαρακτηρίζεται τόσο από τη συνεχιζόμενη μείωση της ποσότητας που διατίθεται, όσο και από την υποβάθμιση της ποιότητάς του.

Πάνω από 232 εκατομμύρια άνθρωποι από χώρες του Τρίτου Κόσμου πλήττονται από λειψυδρία, αδυνατώντας να καλύψουν βασικές καθημερινές ανάγκες σε νερό, και 18 χώρες στην Αφρική και στην Ασία απειλούνται άμεσα, καθώς βρίσκονται σε οριακή από άποψη υδατικών αποθεμάτων κατάσταση.

Η υπερκατανάλωση απειλεί και την Ελλάδα!

Στην Ελλάδα, το κύριο πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη διαχειριστικών πρακτικών και την υπερκατανάλωση, που οφείλεται στην ανυπαρξία ορθολογικής χρήσης.

Η μέση ημερήσια κατανάλωση νερού ανά άτομο ανέρχεται στα 1.451, τη στιγμή που θα μπορούσε να μειωθεί στα 501 με την υιοθέτηση καλών πρακτικών και την αλλαγή τεχνολογιών μέσα στις κατοικίες. Τη μερίδα του λέοντος της κατανάλωσης στην Ελλάδα κατέχει, βέβαια, η γεωργία με ποσοστό που φτάνει το 80%, με κατεξοχήν υδροβόρες καλλιέργειες.

Παράλληλα, ο τουρισμός, η «βαριά βιομηχανία» της χώρας, δεν στηρίζεται σε βιώσιμες και ορθές πρακτικές, γεγονός που επιβαρύνει παραπάνω ήδη ευάλωτες περιοχές, όπως τα νησιά, που χαρακτηρίζονται από περιορισμένη διαθεσιμότητα υδατικών πόρων. Οι απώλειες, λόγω της παλαιότητας των δικτύων είναι πολύ υψηλές και σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν έως και το 50%.

Οι οργανώσεις προειδοποιούν:

Η UNICEF, από την πλευρά της, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη ζωή εκατομμυρίων παιδιών καθώς τονίζει ότι καθημερινά πεθαίνουν 6.000 παιδιά από έλλειψη νερού, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι κάθε 15 δευτερόλεπτα ένα παιδί στις αναπτυσσόμενες χώρες χάνει τη ζωή του.

Η UNESCO υποστηρίζει ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες το 80% των ασθενειών συνδέονται με το νερό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 3 εκατομμύρια άνθρωποι να χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο εξαιτίας της κακής ποιότητας πόσιμου νερού που καταναλώνουν.

**********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Παγκόσμια Ημέρα Νερού

Το έκτακτο Eurogroup ανέβαλε για τον Ιούνιο τη «λύση - πακέτο» για την κρίση!

Αργότερα τα δύσκολα!

 

∆ιά της γνωστής κοινοτικής µεθόδου «της αναβολής», όταν παρουσιάζονται προβλήµατα που µπορούν να οδηγήσουν σε αδιέξοδο, το έκτακτο Eurogroup επέλυσε τα «αγκάθια» τα οποία είχαν... ξεφυτρώσει στον δρόµο για τη συνολική λύση της αντιµετώπισης της κρίσης του ευρώ.
Ετσι, ενώ το «πακέτο της λύσης» είχε ως τελικό χρονοδιάγραµµα τη Σύνοδο Κορυφής της ερχόµενης Πέµπτης και Παρασκευής, τώρα παραπέµπεται για τελικές αποφάσεις τον Ιούνιο. Μολονότι οι υπουργοί Οικονοµικών της ευρωζώνης κατέληξαν χτες σε µια κάποια φόρµουλα για τον Μόνιµο Μηχανισµό Στήριξης (ESM) , που θα τεθεί σε λειτουργία από το 2013, δεν κατάφεραν να βρουν λύση στο επίδικο θέµα της µετατροπής των 440 δισ. ευρώ του προσωρινού Ταµείου (EFSF) – που θα ισχύει ώς το 2013 – σε πλήρως επιχειρησιακά (σ.σ. σήµερα αποτελούνται κατά το ήµισυ από εγγυήσεις). Εν παραλλήλω, όπως έκανε γνωστό και η γαλλίδα υπουργός Οικονοµικών Κριστίν Λαγκάρντ, δεν διεφάνη κανένα φως όσον αφορά την επίτευξη συµβιβασµού µε την Ιρλανδία, που διεκδικεί µείωση του επιτοκίου κι επιµήκυνση του χρόνου αποπληρωµής του δανείου που έχει λάβει από το EFSF, αλλά αρνείται να παραχωρήσει το αντάλλαγµα της µείωσης του φόρου επί των επιχειρήσεων.
Μπροστά σε αυτά τα δεδοµένα – και έπειτα από εισήγηση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και του Ολι Ρεν – οι υπουργοί αποφάσισαν να εισηγηθούν στους «27» την αναβολή ολόκληρου του πακέτου, περιλαµβανοµένων των ρυθµίσεων για την Ελλάδα, για τον Ιούνιο, µε πρόσχηµα την ανάγκη να υιοθετηθούν ταυτοχρόνως όλα τα µέτρα από τα εθνικά κοινοβούλια. Οσον αφοράτη σύσταση του ESM, αυτός αποφασίστηκε ότι θα είναι χρηµατοπιστωτικό ίδρυµα µε έδρα το Λουξεµβούργο και κονδύλια της τάξεως των 700 δισ. ευρώ. Από αυτά θα είναι σε µορφή ρευστού µόνο τα 80 δισ. – και µάλιστα σε δυο δόσεις – ενώ τα υπόλοιπα σε µορφή εγγυήσεων των κρατών - µελών. Παρ’ όλα αυτά, έστω κι ως εγγυήσεις, θα πρέπει να «κρατηθούν» στους εθνικούς προϋπολογισµούς – λόγος που απαιτεί την έγκριση των εθνικών κοινοβουλίων.
Οσον αφορά τον δανεισµό από τον ESM, µετά το 2013,θα γίνεται υπό αυστηρό πρόγραµµα και κατά το πρότυπο του ∆ΝΤ, σε στενή συνεργασία µαζί του, όπως και µε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σε «έκτακτες καταστάσεις» θα µπορεί να προβαίνει και στην αγορά οµολόγων από χώρες µε δυσκολίες εξεύρεσης δανείων στην αγορά.
Η χθεσινή έκβαση του Eurogroup, που προεξοφλεί ουσιαστικά την αναβολή των κρίσιµων αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής για τα οικονοµικά θέµατα για τον Ιούνιο, δεν αναµένεται να προκαλέσει ιδιαίτερους τριγµούς στις αγορές, οι οποίες είναι επικεντρωµένες στα τεκταινόµενα στη Λιβύη και τις προοπτικές της Ιαπωνίας. Ωστόσο, µπορεί να επιδεινώσουν την κρίση στην Πορτογαλία, καθώς το πολιτικό αδιέξοδο στη Λισαβώνα αυξάνει τις πιθανότητες προσφυγής καια υτής της χώρας στον Μηχανισµό Στήριξης.

«Να µετατραπεί το κρατικό χρέος σε ευρωοµόλογα»! Την έκδοση  ευρωοµολόγων και τη διοχέτευση ρευστότητας στις τράπεζες από το Ευρωπαϊκό Ταµείο Χρηµατοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) ώστε να αντιµετωπιστεί η κρίση στην ευρωζώνη ζητά ο δισεκατοµµυριούχος επενδυτής Τζορτζ Σόρος. Σε άρθρο του στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς» ο Σόρος αναφέρει ότι χρειάζεται η λήψη των δραστικών αυτών µέτρων επειδή η κρίση στη ζώνη του ευρώ δεν είναι µόνο συναλλαγµατική, αλλά κρίση δηµοσίου χρέους και τραπεζική κρίση. Κατηγορεί επίσης τη Γερµανία ότι ρίχνει όλα τα βάρη για την απαιτούµενη προσαρµογή στις χώρες που χρωστάνε. Οπως γράφει χαρακτηριστικά, το Βερολίνο έχει σώσει µέχρι τώρα χώρες µε µεγάλα χρέη µε στόχο να προστατέψει το εγχώριο τραπεζικό σύστηµα.
Ο Σόρος προτείνει τη µετατροπή του µεγαλύτερου κρατικού χρέους σε ευρωοµόλογα. Επίσης οι χώρες που χρωστάνε περισσότερα από όσα προβλέπει η Συνθήκη του Μάαστριχτ θα πρέπει να εκδίδουν δικά τους επιπλέον οµόλογα πληρώνοντας τα υψηλότερα τσουχτερά επιτόκια που ζητούν οι αγορές. Ακόµη, πιστεύει, το EFSF θα πρέπει να σώσει όχι µόνο χώρες που βρίσκονται σε ανάγκη αλλά και ολόκληρο το τραπεζικό σύστηµα. Αυτό κατά τη γνώµη του θα επέτρεπε σε αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους χωρίς να δηµιουργηθεί τραπεζική κρίση.
Οικολόγοι Πράσινοι: Προτείνουν αλληλεγγύη και σταθερότητα! Προτάσεις που συνδυάζουν την αλληλεγγύη µε τη σταθερότητα για να εξέλθει η Ευρώπη αλλά και η Ελλάδα από την κρίση, παρουσίασαν χθες οι Οικολόγοι Πράσινοι, τονίζοντας ότι το πακέτο λύσης που προωθείται σήµερα είναι «µονόπλευρο». Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ο Σβεν Γκίγκολντ, ευρωβουλευτής των Γερµανών Πράσινων και συντονιστής των Πράσινων στην επιτροπή Οικονοµικών και Νοµισµατικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, παρουσίασε τις προτάσεις των Πράσινων για την Ευρωπαϊκή Οικονοµική ∆ιακυβέρνηση και την κριτική τους στο Σύµφωνο για το Ευρώ, όπως προωθείται στην επικείµενη Σύνοδο Κορυφής της 24-25 Μαρτίου.
Μεταξύ αυτών που υπογραµµίστηκαν είναι η θέσπιση ευρωοµολόγου ώστε χώρες όπως η Ελλάδα να έχουν πρόσβαση σε φθηνό δανεισµό, ο λογιστικός έλεγχος του χρέους για να ελεγχθεί η νοµιµότητά του, και η συµµετοχή ιδιωτών πιστωτών οι οποίοι θα πρέπει να συνεισφέρουν σε µελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους.

************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Αργότερα τα δύσκολα

Αλλαξε η φύση του πολέμου στη Λιβύη.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Ξέσπασε λοιπόν από το απόγευμα του Σαββάτου η αναμενόμενη επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης με στόχο τη βίαιη ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι και στη συνέχεια τη λεηλασία του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της χώρας αυτής από τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους.

Μετά από κάποια συμβολικά, προπαγανδιστικού χαρακτήρα πρώτα αεροπορικά πλήγματα από γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη που υπηρετούν τις προεκλογικές ανάγκες του Νικολά Σαρκοζί, ανέλαβαν δράση οι Αμερικανοί εκτοξεύοντας 112 πυραύλους Κρουζ τύπου Τόμαχοκ, εξαιρετικά μεγάλης ισχύος, με στόχους αντιαεροπορικές εγκαταστάσεις του κανταφικού καθεστώτος.

Η εξαπόλυση της αμερικανονατοϊκής αεροπορικής επίθεσης άλλαξε ριζικά τον χαρακτήρα των συγκρούσεων στη Λιβύη. Μέχρι τώρα είχαμε μια εμφύλια σύρραξη, με τον Καντάφι να έχει βάψει τα χέρια του στο αίμα του λαού του. Ο Καντάφι δεν αντιμετώπισε βεβαίως μια αυθόρμητη εξέγερση άοπλων μαζών που ζητούσαν ειρηνικά την απομάκρυνσή του από την εξουσία. Αντιμετώπισε μια οργανωμένη ένοπλη εξέγερση, η οποία βάσει στρατιωτικού σχεδίου απέκτησε αρχικά τον έλεγχο των μεγαλύτερων λιβυκών πόλεων για να τον χάσει αργότερα, μόλις άρχισε η αντεπίθεση των στρατιωτικών δυνάμεων του κανταφικού καθεστώτος. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το γεγονός ότι στο αίμα Λίβυων έβαψε τα χέρια του ο Καντάφι.

Από τη στιγμή που ξεκίνησε όμως η επίθεση των αμερικανονατοϊκών επιδρομέων, ο χαρακτήρας του πολέμου αλλάζει αντικειμενικά. Ο εμφύλιος υποβαθμίζεται και σε πρώτο πλάνο έρχεται ο εθνικός αμυντικός πόλεμος εναντίον των ξένων επιδρομέων.

Ο τύραννος Καντάφι τίθεται εκ των πραγμάτων επικεφαλής των λιβυκών δυνάμεων που αμύνονται του πατρίου εδάφους εναντίον της ξένης επιβουλής κατά της πατρίδας τους. Είτε μας αρέσει είτε όχι αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα, όσο και αν αντιπαθεί κανείς τον σημερινό εκφυλισμένο Καντάφι που δεν έχει πλέον καμιά σχέση με τον φιλολαϊκό ηγέτη του παρελθόντος.  Αντιστοίχως, οι αντικανταφικές δυνάμεις που καλούσαν τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να βομβαρδίσουν τη χώρα τους και να σκοτώσουν τον Καντάφι για να τους παραδώσουν εν συνεχεία την εξουσία, καθίστανται εξ αντικειμένου συνεργάτες των ξένων επιδρομέων κατά της πατρίδας τους.

Οποιαδήποτε κυβέρνηση προέλθει πλέον από τις τάξεις τους δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από μια θλιβερή κυβέρνηση ανδρεικέλων των ξένων, δωσιλογικού χαρακτήρα, η οποία θα υπηρετήσει τυφλά τα συμφέροντά τους, εκχωρώντας τους φυσικά πάνω απ' όλα τη δυνατότητα λεηλασίας του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Λιβύης.

Το γεγονός ότι ο Καντάφι έχει πλήρως συμβιβαστεί με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους την τελευταία δεκαετία και ιδίως την τελευταία πενταετία, όπως και το γεγονός ότι το κάποτε δωρικό φιλολαϊκό καθεστώς του που βελτίωσε θεαματικά τη ζωή των Λίβυων έχει εκφυλιστεί σε οικογενειακή κλεπτοκρατία, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ένα καθεστώς αντικανταφικών ανδρεικέλων που θα εγκατασταθεί στην εξουσία με τις λόγχες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είναι εξ ορισμού πολύ χειρότερο από ηθική πολιτική σκοπιά. Αυτό θα αποδειχθεί και στην πράξη, όπως έγινε π.χ. στο Ιράκ μετά από την κατάληψη και κατοχή του από τους Αμερικανούς.

Ο ρόλος του Καντάφι ως ηγέτη των Λίβυων που στο πλαίσιο του εθνικού αμυντικού πολέμου αντιστέκονται στους ξένους επιδρομείς δεν πρόκειται πιθανότατα να του γλιτώσει τη ζωή. Ανάλογο πόλεμο στη δύση του βίου τους διεξήγαγαν τόσο ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς όσο και ο Σαντάμ Χουσεΐν, οι οποίοι κατέληξαν και οι δύο στον τάφο - ο πρώτος εκτελεσμένος ιατρικά, ο δεύτερος απαγχονισμένος.

Προς παρόμοιο τέλος οδεύει και ο Καντάφι από τη στιγμή που ξεκίνησε ο πόλεμος εναντίον του - είτε πραγματικά αγωνιστεί μέχρις εσχάτων και πέσει στο πεδίο των μαχών είτε λυγίσει και προτιμήσει την ατιμωτική παράδοση, οπότε η εξόντωσή του θα συνοδευτεί από τον εξευτελισμό του.

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ:

Η δήθεν στήριξη από τους Αραβες.

Παραπλάνηση της παγκόσμιας κοινή γνώμης συνιστά ο ισχυρισμός ότι δήθεν οι Αραβες συμφωνούν με την επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης, με την προβολή του επιχειρήματος ότι ο Αραβικός Σύνδεσμος ενέκρινε τον αεροπορικό πόλεμο κατά της χώρας αυτής. Ο Αραβικός Σύνδεσμός όντως κάλεσε τους Αμερικανονατοϊκούς να επιτεθούν, αλλά αποκρύπτεται ένα θεμελιώδες γεγονός: ότι τον Αραβικό Σύνδεσμο αποτελούν εκπρόσωποι όλων των απολυταρχικών αραβικών κυβερνήσεων εναντίον των οποίων έχουν ξεσηκωθεί οι λαοί τους για να τις ανατρέψουν! Τάσσονται δηλαδή υπέρ της επίθεσης στη Λιβύη όλες οι κυβερνήσεις αραβικών κρατών που σφαγιάζουν τους εξεγερμένους λαούς τους! Αυτοί οι Αραβες σφαγείς είναι υπέρ των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όχι οι αραβικοί λαοί!

***********************

Aναδημοσίευση από εδώ:  Αλλαξε η φύση του πολέμου στη Λιβύη

Τα απόρρητα τηλεγραφήματα της Wikileaks για την Ελλάδα.

Αποκαλυπτικά τηλεγραφήματα της Wikileaks, που αφορούν την Ελλάδα φέρνει στο φως η εφημερίδα «Καθημερινή της Κυριακής». Τα συγκεκριμένα απόρρητα έγγραφα αναφέρονται σε πολιτικά πρόσωπα της χώρας, ενώ δείχνουν το παρασκήνιο που προηγήθηκε για κρίσιμα εθνικά θέματα.

«Βούδας» ο Καραμανλής.

«Βούδας» είναι ο χαρακτηρισμός που επεφύλαξαν αμερικανοί διπλωμάτες για τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. «Σπάνια αποκαλύπτει τις σκέψεις του» αναφέρει ο διπλωμάτης Ντάνιελ Σπέκχαρντ σε εμπιστευτικό τηλεγράφημα, μετά τη συνάντησή του με τον τότε πρωθυπουργό στις 4 Ιανουαρίου 2008, κατά την οποία ο κ. Καραμανλής ήταν «άνετος και εξέφραζε με κάθε ευκαιρία το σεβασμό και τη συμπάθειά του προς τις ΗΠΑ».

Κατά την συνάντηση, ο πρώην πρωθυπουργός έπαιζε με ένα κομπολόι, ενώ αποχαιρετώντας τον Αμερικανό διπλωμάτη του συνέστησε «να μην έχει πολλά πάρε - δώσε με πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιφανείς επιχειρηματίες, γιατί θα γίνει στόχος βαλκανικού κουτσομπολιού».

Το 2007 τα πρώτα προβλήματα της κυβέρνησης Καραμανλή.

Από το 2007 «είδαν» οι αμερικανοί διπλωμάτες τα πρώτα προβλήματα της κυβέρνησης Καραμανλή, παρότι αρχικά ένιωθαν να αισθάνονται άνετα με τη ΝΔ στην εξουσία. Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Νίκολας Μπερνς, μετά την επίσκεψή του στη χώρα αναφέρει ότι ο «συνήθως χαλαρός» Καραμανλής αισθάνεται έντονη πολιτική πίεση για το θέμα των Σκοπίων. Ωστόσο, το 2008 κι ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται στη δίνη σκανδάλων, ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα αναφέρει ότι «ο Καραμανλής έχει αποδειχτεί καλός καπετάνιος στα δύσκολα, αλλά ο μικρός χώρος που έχει να ελιχθεί περιορίζεται συνέχεια».

Ενόχληση για το άνοιγμα του Καραμανλή προς τη Ρωσία.

Η ενόχληση της αμερικανικής πλευράς για το άνοιγμα Καραμανλή στη Ρωσία διατυπώνεται σε τηλεγράφημα με ημερομηνία 19 Δεκεμβρίου του 2008, με θέμα την ελληνορωσική συμφωνία στον αμυντικό τομέα. «Ο Έλληνας πρωθυπουργός στη Μόσχα. Η ρητορεία (εξ’ όσων φαίνεται) δε συνάδει με τις πράξεις» είναι ο τίτλος του τηλεγραφήματος, στο οποίο καταγράφεται η θετική στάση του Τύπου και της κοινής γνώμης για τις κινήσεις Καραμανλή σε σχέση με τη Ρωσία. Με την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, ο τότε πρωθυπουργός θέλησε να δημιουργήσει την αίσθηση ότι η χώρα μας αποτελεί ενεργειακό κόμβο.

Παράλληλα, προσπαθεί να περάσει την εικόνα ισορροπίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, την ίδια ώρα που η κοινή γνώμη θεωρεί τη στάση της τότε υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη ως ξεκάθαρα φιλαμερικανική. Το διπλωματικό έγγραφο επισημαίνει ότι τα «συγχαρητήρια» του κ. Καραμανλή προς τον Πούτιν για τη νίκη του στις εκλογές για τη Δούμα, καθώς και η υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό South Stream προβληματίζει την αμερικανική πλευρά. «Ο Καραμανλής πιστεύει προφανώς ότι μπορεί να κρατήσει μία ισορροπία στις σχέσεις του με τη Ρωσία και τη Δύση. Ο κίνδυνος είναι καθώς έρχεται πιο κοντά στη Μόσχα στην ενέργεια, να βρεθεί η Αθήνα υπό πίεση για να συμμαχήσει με τους Ρώσους σε άλλα θέματα, όπως οι σχέσεις με το Ιράν» αναφέρεται στο έγγραφο.

«Η Ρωσία είναι σημαντική χώρα για την Ελλάδα».

Το θέμα των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας βρέθηκε στο επίκεντρο της συνάντησης του Κώστα Καραμανλή με τον Αμερικανό πρέσβη Ντάνιελ Σπέκχαρντ. Σε τηλεγράφημα που φέρει ημερομηνία 5 Ιανουαρίου 2008 αναφέρεται ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε στον πρέσβη ότι «η Ρωσία θέλει να γίνει ηγέτιδα δύναμη», ενώ παρά το γεγονός ότι «ο Πούτιν δεν είναι δάσκαλος Δημοκρατίας», ο τέως πρωθυπουργός ξεκαθαρίζει ότι «οι αξίες της Ελλάδος δεν αλλάζουν».

Τον Αύγουστο του 2008 , οι ΗΠΑ θορυβήθηκαν από τη στάση της Ελλάδας στην κρίση μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας. Τηλεγράφημα της Ντέμπορα Μακάρθι, που θεωρείτο το υπ’ αριθμόν 2 της αμερικανικής πρεσβείας στην Ελλάδα, που χρονολογείται από τις 22 Αυγούστου του 2008, αναφέρει ότι ρώσοι ειδικοί αμυντικής βιομηχανίας πρόκειται να επισκεφθούν την Ελλάδα, προκειμένου να συζητήσουν την αγορά θωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού ενώ η Βουλή έχει προγραμματίσει την επικύρωση της συμφωνίας για τον South Streem. «Εργαζόμαστε για να ακυρώσουμε και τις δύο αυτές ενέργειες που θεωρούμε ότι δεν είναι σωστές, αλλά λαμβάνουμε ανάμεικτα μηνύματα από Έλληνες αξιωματούχους» αναφέρει η Μακάρθι. Στο ίδιο τηλεγράφημα αναφέρεται ότι οι αμερικανοί διπλωμάτες συνάντησαν τον Αντώνη Σαμαρά, που θεωρείται «έμπιστος του Καραμανλή» για το θέμα, ο οποίος συμφώνησε ότι η επίσκεψη των Ρώσων «δεν θα έμοιαζε καλή και υποσχέθηκε ότι όλοι όσοι έπρεπε να το μάθουν θα το μάθουν.»

Οι εκτιμήσεις των αμερικανών διπλωματών για Σαμαρά-Μπακογιάννη.

Με ιδιαίτερα θερμά λόγια εκφράζονται τα τηλεγραφήματα των αμερικανών διπλωματών για την Ντόρα Μπακογιάννη. «Η νέα υπουργός Εξωτερικών, μια φίλη των ΗΠΑ» είναι ο τίτλος του τηλεγραφήματος μετά τον ανασχηματισμό του Φεβρουαρίου του 2006. Στα έγγραφα, η κ. Μπακογιάννη περιγράφεται ως πολιτικός με «μετριοπαθείς θέσεις στα εξωτερικά θέματα και ιδιαίτερα δυναμικό λόγο στα θέματα της τρομοκρατίας, λόγω της οικογενειακής της εμπειρίας με την απώλεια του συζύγου της Παύλου Μπακογιάννη», ενώ θεωρείται ως η επικρατέστερη διάδοχος του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ.

Σε τηλεγράφημα του Ιανουαρίου του 2009, λίγο μετά την ανακοίνωση του ανασχηματισμού της κυβέρνησης, η υπουργοποίηση του Αντώνη Σαμαρά θεωρείται «καθαρά σχεδιασμένη ως ένας τρόπος να επανεισαχθεί στην κυβέρνηση της ΝΔ προετοιμάζοντάς τον για μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον». Επίσης, ο κ. Σαμαράς αναφέρεται ως «φιλοαμερικανός», ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται τόσο στην προσωπική του έχθρα με τη Ντόρα Μπακογιάννη, λόγω της πτώσης της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όσο και στο γεγονός ότι «είναι πολύ πιο συντηρητικός από τους αντιπάλους του και ιδιαίτερα από την Ντόρα Μπακογιάννη».

Οι δύσκολες ισορροπίες του Παπανδρέου και η αλλαγή ρητορικής.

Τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Γιώργος Παπανδρέου στο να βρίσκει ισορροπίες «μεταξύ των βαρώνων που κυβέρνησαν με τον πατέρα του, του νέου αίματος από το δικό του κύκλο και των τεχνοκρατών του Σημίτη» διαπιστώνει ο αμερικανός πρεσβευτής λίγο μετά τη δεύτερη νίκη της ΝΔ στις εθνικές εκλογές του 2007.

Στα τηλεγραφήματα γίνεται εκτενής αναφορά στις εσωκομματικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ και στις αμφισβητήσεις που εξέφραζαν εις βάρος του Γιώργου Παπανδρέου τόσο «βενιζελικοί» όσο και «παπανδρεϊκοί».

Επίσης, διαπιστώνεται ότι « ο Παπανδρέου απομακρύνεται από την παραδοσιακή δυτική του στάση και καταφεύγει όλο και περισσότερο σε πατριωτικά λαϊκίστικα σχόλια που θυμίζουν τον πατέρα του», αποδίδοντας την αλλαγή ρητορείας στις ισορροπίες που έπρεπε να κρατήσει. Χαρακτηριστικό αυτής της προσπάθειας είναι το ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων, καθώς και οι δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ το 2006, με τις οποίες ζήτησε την άμεση επέκταση των 12 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών «έχει δημιουργήσει καλή φήμη στη διεθνή κοινότητα σαν ένας σκεπτόμενος και εποικοδομητικός συνομιλητής. Στο εσωτερικό θα πρέπει να προσέξει τη ρητορική του για να αποφύγει χαρακτηρισμούς, όπως αμερικανάκι» επισημαίνεται σε τηλεγράφημα.

Λίγο μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές του 2009, ο αμερικανός πρεσβευτής Ντάνιελ Σπέκχαρντ σχολιάζει σε τηλεγράφημά του τη νέα σύνθεση της κυβέρνησης. «Θα πάρει χρόνο μέχρι το κυβερνητικό σώμα να συνηθίσει τους νέους ρόλους και το κοινό να δει τα σημάδια αλλαγής που υποσχέθηκε ο Παπανδρέου. Εκτός από διοικητικά προβλήματα υπάρχουν εντάσεις μεταξύ δύο στρατοπέδων που δεν έχουν ακόμη λύσει τις πολιτικές τους διαφορές. Των παλιών λιονταριών του ΠΑΣΟΚ, πολλοί εκ των οποίων είναι παρακαταθήκη των κυβερνήσεων του πατέρα Παπανδρέου, και των νέων αξιωματούχων που υστερούν σε πολιτικές επαφές αλλά φαίνεται να απολαμβάνουν την εύνοια του πρωθυπουργού», σημειώνει ο Σπέκχαρντ, συμπληρώνοντας ότι η συνύπαρξη των βετεράνων και των πρωτοεμφανιζόμενων στην κυβέρνηση θα αποβεί άβολη. «Οι πιέσεις από το βαθύ ΠΑΣΟΚ – ιστορικά βασισμένο στο νεποτισμό και την εκλογική πελατεία έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις εξαγγελίες Παπανδρέου για ανοιχτή διακυβέρνηση», επισημαίνει ο αμερικανός πρέσβης.

Ο Δεκέμβρης του 2008.

Την απουσία του πρωθυπουργού από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 διαπιστώνει απόρρητη έκθεση της αμερικανικής πρεσβείας στις 18 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς. «Η όλη αντιμετώπιση της κρίσης χαρακτηρίστηκε από την απουσία του πρωθυπουργού Καραμανλή, ενώ οι περισσότερες ανακοινώσεις έγιναν από τον Παυλόπουλο» αναφέρεται στην έκθεση, στην οποία διατυπώνονται εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις των επεισοδίων στα αμερικανικά συμφέροντα. «Η κυβέρνηση θα γίνει πιο εσωστρεφής από ό, τι συνήθως. Η Ελλάδα θα είναι απρόθυμη ή και όχι σε θέση να λάβει δραστικές αποφάσεις για θέματα όπως το όνομα της ‘’Μακεδονίας’’, τις ελληνοτουρικές σχέσεις ή την άσκηση πίεσης στους Ελληνοκυπρίους για διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό» διαπιστώνεται.

Παράλληλα, γίνεται λόγος για τη στάση που κράτησαν τα κόμματα της Αριστεράς τα οποία «σε αντίθεση με τα ομόλογά κόμματα στην Ευρώπη δεν έχουν εξελιχθεί μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την παγκοσμιοποίηση» καθώς και για τον «ανεύθυνο Τύπο» που άναβε φωτιές αντί να ηρεμεί τα πνεύματα.

Ανησυχίες για την τρομοκρατία.

Την ανησυχία της αμερικανικής πλευράς για την αθώωση ή την αποφυλάκιση κατηγορουμένων για τη «17 Νοέμβρη» εκφράζουν σε τηλεγραφήματά τους αμερικανοί διπλωμάτες, σημειώνοντας ότι κάποια μέλη της οργάνωσης παραμένουν ασύλληπτα. Επίσης, οι αμερικανοί διπλωμάτες εμφανίζονται ενοχλημένοι για τις διαρροές από τον Τύπο. «Σχεδόν αποκάλυψαν την ταυτότητα ενός εκ των δραστών» ήταν το σχόλιο του πρέσβη Τσαρλς Ρις για τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στην επίθεση με ρουκέτα στην αμερικανική πρεσβεία τον Ιανουάριο του 2007.

Υπεύθυνοι για τις διαρροές παρουσιάζονται αξιωματικοί της ΕΛΑΣ που διέθεταν σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα ο πρώην αρχηγός της Αντιτρομοκρατικής Στέλιος Σύρος, που εκείνη την περίοδο είχε τη θέση του υπαρχηγού της ΕΛΑΣ.

Στις 25 Φεβρουαρίου 2008 η Ειδική Επιτροπή Εκτίμησης Κινδύνου της αμερικανικής πρεσβείας ζήτησε να γίνει συλλογή στοιχείων προκειμένου να διαπιστωθεί εάν ο «Επαναστατικός Αγώνας» είχε διασυνδέσεις με «διεθνείς οργανώσεις, ομάδες οργανωμένου εγκλήματος, τη Χαμάς, τη Χεζμπολά ή τη 17 Νοέμβρη». Άλλωστε, η Επιτροπή επισημαίνει ότι μερικά ονόματα ήταν ήδη γνωστά στις ελληνικές αρχές, τα οποία διέθεταν σχέσεις με την «17 Νοέμβρη» ή τον «ΕΛΑ».

«Παρότι δεν υπάρχουν στοιχεία από έρευνες που συνδέουν τη 17Ν με πρόσφατες επιθέσεις διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν προσωπικοί ιδεολογικοί και οργανωτικοί δεσμοί της με άλλες ομάδες όπως ο Επαναστατικός Αγώνας» αναφέρεται σε τηλεγράφημα της 9ης Μαΐου 2008, ενώ στις 26 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς η πρεσβεία ζητά την παραμονή της «17Ν» στη λίστα των διεθνών τρομοκρατικών οργανώσεων του State Department, εκτιμώντας ότι μέλη της οργάνωσης που βρίσκονται στη φυλακή, αλλά και ασύλληπτα μέλη είναι πιθανόν να συνεργαστούν ή να συγχωνευθούν με άλλες ομάδες.

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Τα απόρρητα τηλεγραφήματα της Wikileaks για την Ελλάδα

********************************

ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!

Αποκαλύψεις για το παρασκήνιο των σχέσεων Ελλάδας - ΗΠΑ.

Διαρροές του Wikileaks που αφορούν τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δημοσιεύονται στον κυριακάτικο Τύπο.

Γνωστές αλήθειες για τη στρατηγική του δικομματισμού και την πολιτική που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε μια σειρά θεμάτων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, έρχονται να επιβεβαιώσουν τα απόρρητα τηλεγραφήματα που είχαν περιέλθει στην κατοχή του WikiLeaks, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα. Ταυτόχρονα, τα τηλεγραφήματα επιβεβαιώνουν το αυξημένο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τα πολιτικά πράγματα στη χώρα μας, σε μια προσπάθεια να διασφαλίσουν τα ευρύτερα συμφέροντά τους στην περιοχή.

Τα τηλεγραφήματα (η δημοσίευσή τους ξεκίνησε χτες από την «Καθημερινή») περιέχουν αναφορές και στον πρωθυπουργό. Συγκεκριμένα, ο Αμερικανός πρέσβης Ντ. Σπέκχαρντ, λίγες βδομάδες μετά τις εκλογές που έφεραν το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, σε εμπιστευτικό τηλεγράφημά του μιλάει για τις «πρώτες πολύ θετικές συναντήσεις με τον πρωθυπουργό που έχει Αμερικανίδα μητέρα, που γεννήθηκε και σπούδασε στις ΗΠΑ».

Ο Αμερικανός πρέσβης συνεχίζει για τον Γ. Παπανδρέου, σημειώνοντας ότι «στην προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διετέλεσε ΥΠΕΞ και έχει δημιουργήσει καλή φήμη στη διεθνή κοινότητα σαν ένας σκεπτόμενος και εποικοδομητικός συνομιλητής». Και προσθέτει με νόημα: «Στο εσωτερικό θα πρέπει να προσέξει τη ρητορική του, για να αποφύγει χαρακτηρισμούς όπως "αμερικανάκι"» (!).

Σε άλλα τηλεγραφήματα του Αμερικανού πρέσβη, μόλις 7 ημέρες μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, σε αναφορές του στην Ουάσιγκτον, παρουσιάζει τον Χάρη Παμπούκη ως «διαιτητή» των διαφορών μεταξύ του νέου και του παλιού ΠΑΣΟΚ, ενώ χαρακτηρίζει τον Γ. Παπακωνσταντίνου ως τον έμπιστο του Παπανδρέου που «έχει κλέψει την παράσταση» από την Λούκα Κατσέλη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, αναφορές γίνονται μεταξύ άλλων για τα ζητήματα των μεταναστών στη χώρα μας, με τις ΗΠΑ να ανησυχούν για το ενδεχόμενο ύπαρξης τρομοκρατών ανάμεσά τους, για το Κυπριακό, αλλά και για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλο, που φέρεται να δήλωσε σε συνομιλία του με διπλωματικό αξιωματούχο ότι το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων είναι «γελοίο» και πως οι «Μακεδόνες θα πρέπει να χρησιμοποιούν όποιο όνομα θέλουν».

Για την κυβέρνηση Καραμανλή.

Οσον αφορά στον πρόεδρο της ΝΔ Α. Σαμαρά, ο Αμερικανός πρέσβης με αφορμή είσοδό του στο υπουργικό συμβούλιο το Γενάρη του 2009 γράφει: «Η επανεμφάνιση του φιλοαμερικανού Αντώνη Σαμαρά από την πολιτική ερημιά είναι καθαρά σχεδιασμένη ως ένας τρόπος να επανεισαχθεί στην κυβέρνηση της ΝΔ, προετοιμάζοντάς τον για μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον».

Αναφορές έχει κάνει και για τον Κ. Καραμανλή ο Ντ. Σπέκχαρντ, λέγοντας πως οι Αμερικανοί τον χαρακτηρίζουν «Βούδα» της ελληνικής πολιτικής, καθώς κρατάει τα πάντα για τον εαυτό του. Τον εμφανίζει «τρυφερό» με τις ΗΠΑ, ενώ όπως λέει ο τέως πρέσβης ότι η συζήτηση που είχε μαζί του «άναψε όταν αυτή έφτασε στο Μακεδονικό». Επίσης, οι ΗΠΑ εμφανίζονται ενοχλημένες από το άνοιγμα του Καραμανλή στη Ρωσία, ενώ για τις επιλογές του όσον αφορά στην υπογραφή συμφωνίας με τη Μόσχα για τον αγωγό «South Stream», λένε ότι πήρε αποφάσεις που «δεν βοηθούν» τις ΗΠΑ.

Την σημερινή πρόεδρο της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντ. Μπακογιάννη την παρουσιάζουν ως πολιτικό με φιλοαμερικανικές θέσεις στα εξωτερικά θέματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τηλεγράφημα της πρεσβείας, μετά τον ανασχηματισμό το Φλεβάρη του 2006, όταν μπήκε στην κυβέρνηση της ΝΔ, είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο «η νέα υπουργός Εξωτερικών, μια παλιά φίλη των ΗΠΑ».

Αναφέρεται μάλιστα και ένα περιστατικό από τη συνάντηση της Ντ. Μπακογιάννη, όταν αυτή ήταν υπουργός Εξωτερικών, με τον Αμερικανό διπλωμάτη Τσαρλ Ρις. Η Ντόρα Μπακογιάννη ρώτησε τον διπλωμάτη: «Είδατε τη φωτογραφία στα σημερινά πρωτοσέλιδα που με δείχνει να βγαίνω μέσα από μια αμερικανική σημαία; Ε, δεν με ενοχλεί» (!).

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Αποκαλύψεις για το παρασκήνιο των σχέσεων Ελλάδας - ΗΠΑ!

Παρθένα Ελληνική Φύση.

Εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς από το ιστολόγιο: 

Η Φύση της Ρούμελης!

Βαρδούσια.

 Η φύση που καταστρέφουμε...

Ανυπακοή: Από την Αντιγόνη στη Ρόζα Παρκς.

Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΕΡΓ. ΜΠΕΛΛΕ

Συγγραφέα - πανεπιστημιακού

Ρινίσματα ανυπακοής και αντίστασης πρωτοσυναντούμε στην «Οδύσσεια», σε κείνη την εναντίωση του Οδυσσέα στις Σειρήνες του κόσμου.

Ο πολύτροπος, συνετός, περίεργος ήρωας αποφασίζει να περάσει το νησί των Σειρήνων και να ακούσει το επίβουλο τραγούδι τους δεμένος στο κατάρτι του καραβιού. Παρεμπίπτον: τα ομηρικά έπη («Ιλιάδα», «Οδύσσεια», 750 π.Χ.) από κοινού με τα ποιήματα του Ησιόδου («Εργα και Ημέραι», 700 π.Χ.) αποτελούν τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες που συναντούμε στην Ευρώπη, αγλάισμα του δυτικού πολιτισμού.

Η Αντιγόνη -στην ομώνυμη τραγωδία, που παραστάθηκε το 441 π.Χ.- αρνείται να εκτελέσει την επί ποινή θανάτου διαταγή του βασιλιά θείου της, Κρέοντα, να μην ταφεί ο αδελφός της Πολυνείκης και να κατασπαραχθεί από σκυλιά κι όρνεα. Εκείνη, θεωρώντας την ταφή των νεκρών -και μάλιστα στενών συγγενών- ιερό καθήκον επιβεβλημένο από θεούς κι άγραφους νόμους, αψηφά την απαγόρευση κι επιχειρεί να θάψει τον νεκρό. Φυλακίζεται ζωντανή στον τάφο των Λαβδακιδών (γενιά της) και, με ήσυχη συνείδηση για την επιτέλεση του χρέους, αυτοκτονεί, ευρισκόμενη στην καρδιά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, του αυτοσεβασμού, της γενναιότητας, μιας κι είχε τη δύναμη και το θάρρος να εναντιωθεί στη φύση (τροφή, νερό κ.λπ.), στους ανθρώπινους νόμους, κανόνες, εντολές, τοποθετώντας, παράλληλα, αξίες, ιδανικά, ιδεώδη, υπεράνω κι αυτής της ζωής της, της Υπαρξης.

«Η ανυπακοή, στα μάτια οποιουδήποτε έχει διαβάσει Ιστορία, είναι αρχέγονη ανθρώπινη αρετή. Διά της ανυπακοής γεννήθηκε η πρόοδος, διά της ανυπακοής και διά της εξεγέρσεως» ευαγγελίζεται απ' τις κοιλάδες της αιωνιότητας ο λυρικός και διαχρονικός Οσκαρ Ουάιλντ, αποστάζοντας αιώνων Ιστορία. Ακόμα κι ο σύγχρονός του Μαχάτμα Γκάντι, στον αγώνα του για εθνική ανεξαρτησία, στην ανυπακοή, κυρίως, στήριξε την περί «μη βίας» φιλοσοφία του. Με τον δικό του ποιητικό οίστρο προλάλησε κι ο παγκόσμιος δραματουργός Ουίλιαμ Σέξπιρ: «Δεν θα ήταν αυτοί λύκοι, αν εμείς δεν ήμαστε πρόβατα». Στην ίδια ρότα κι ο αμερικανός καθηγητής-ιστορικός Χάουαρντ Ζιν: «Η δημοκρατία υφίσταται τότε μόνο που το κίνημα των "κάτω" έρχεται με δύναμη κι αποφασιστικότητα για να ισορροπήσει κάπως τις ανισότητες και αδικίες των "πάνω"».

Αλαμπάμα, βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1955. Η Ρόζα Παρκς, η 42χρονη μαύρη ράφτρα, επιστρέφοντας με το λεωφορείο απ' τη δουλειά νιώθει το ρίγος από το άγγιγμα της Ιστορίας. Θωρακίζεται με το θάρρος του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας κι αρνείται να παραχωρήσει τη θέση της σ' έναν λευκό. Η άμεση σύλληψή της κινητοποιεί τους μαύρους της Αλαμπάμας με επικεφαλής τον νεαρό τότε αιδεσιμότατο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Η υπόθεση φτάνει στο Ανώτατο Δικαστήριο, που κρίνει αντισυνταγματικές τις φυλετικές διακρίσεις στα λεωφορεία. Η Ρόζα Παρκς στέφεται σύμβολο του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων. Η Ιστορία, καθώς και τα όνειρα, συνηθίζουν να πορεύονται με ειρωνεία κι εκδίκηση. Ο σπόρος της ανυπακοής της κάρπισε, μπόλιασε τα περβόλια του μέλλοντος κι έπλεξε διάδημα της Ανοιξης να στεφανώσει το αδιανόητο: την εκλογή του σημερινού πρώτου αφροαμερικανού προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα.

Από το ξέφωτο της ζούγκλας μας, δύο είναι οι βασιλικές αφετηρίες-οδοί: η μία των νόμων της πολιτείας, των συστημικών «δέον» και «πρέπει» και η άλλη της συνείδησης (εσώψυχη νομοθεσία-σύνθεση μόρφωσης, καλλιέργειας, κουλτούρας, αρχών, αξιών κ.λπ.). Αν υποστηρίξεις μ' έναν ανεπίβουλο, τίμιο τρόπο πως αυτός ο νόμος συγκρούεται με την ηθική σου, μπορείς να προβείς στην ανυπακοή. Αυτό έκανε η Αντιγόνη, η Ρόζα Παρκς και τόσοι όσοι πίστεψαν στη φωνή των θεών τους.

«Είμαστε καταδικασμένοι σε ελευθερία» επέμενε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ. Δεν μπορεί, όμως, να υπάρξει ελευθερία και δημοκρατία όταν το νόμιμο δεν είναι και ηθικό. Οταν το δίκαιο του ισχυρού αποτελεί νόμο. Οταν η φτώχεια -η χειρότερη μορφή τρομοκρατίας- είναι αυτεξούσια επαναστατική δύναμη, διότι δεν έπρεπε να υπάρχει. Οταν το κοινωνικό περί δικαίου αίσθημα δοκιμάζεται και προκαλείται βάναυσα. Οταν η αποκρουστική μάσκα της εξουσίας ασύστολα βαφτίζει τη βία της νόμο και την «αντίστασή» μας έγκλημα. Οταν τα κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται σαν κόστος κι όχι αξία. Οταν η υποτίμηση κι ο βιασμός της ανθρώπινης νοημοσύνης και γλώσσας γίνεται άθυρμα των κρατούντων, και μύρια τόσα «όταν» όσες και οι αιτίες ανυπακοής...

Δεν μπορείς να πάρεις τον νόμο στα χέρια σου, υποστηρίζουν αυτοί που νομοθετούν και εξουσιάζουν. Ναι, αν έτσι νομίζουν. Μπορείς, όμως, να πάρεις τη ζωή σου κι αυτό, σίγουρα, δεν μπορεί να σου το απαγορέψει κανείς...

********************

Αναδημοσίευση από εδώ : Από την Αντιγόνη στη Ρόζα Παρκς.