«Πλήρως και ταχέως» τα 50 δισ.!

Φαρσοκωμωδία αποδείχθηκε τελικά εκείνη η μεταμεσονύκτια, βραδυφλεγής «εξέγερση» της κυβέρνησης Παπανδρέου εναντίον των εκπροσώπων της τρόικας προ μηνός, οι οποίοι είχαν αποκαλύψει τη συμφωνία ιδιωτικοποιήσεων και εκποίησης δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ο δυστυχής κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε υποχρεωθεί τότε να βγει νυχτιάτικα, γύρω στη μία και τέταρτο, στο... «αντάρτικο» και να παριστάνει τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, δηλώνοντας αποφασιστικά ότι «τα όρια της αξιοπρέπειάς μας δεν τα διαπραγματευόμαστε με κανέναν» και χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτη» τη συμπεριφορά των εκπροσώπων της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ κατά τη συνέντευξη που είχαν δώσει στις 11 Φεβρουαρίου.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

«Οι ηγέτες κρατών ή κυβερνήσεων της ευρωζώνης χαιρετίζουν ... τις ισχυρές δεσμεύσεις εκ μέρους της Ελλάδας ... να εκπληρώσει πλήρως και ταχέως το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και ανάπτυξης της ακίνητης περιουσίας των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχει ανακοινώσει» τονίζεται επί λέξει στην απόφαση που έλαβαν οι «17» τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο στις Βρυξέλλες, με τη συμμετοχή και πλήρη συμφωνία φυσικά και του πρωθυπουργού της Ελλάδας Γιώργου Παπανδρέου.

«Πλήρως και ταχέως» ανέλαβε ο πρωθυπουργός να υλοποιήσει το πρόγραμμα των 50 δισ. ευρώ αναφορικά με την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου και τις ιδιωτικοποιήσεις. Πού ακριβώς έγκειται η «απαράδεκτη» συμπεριφορά των εκπροσώπων της τρόικας, αφού τελικά αποδείχθηκε ότι έλεγαν την αλήθεια και μόνο την αλήθεια;

Σύμφωνα με τους ειδικούς μάλιστα η αξία όλων των μετοχών που έχει το Δημόσιο σε όλες τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες ανέρχεται μόλις σε 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ με σημερινές τιμές.

Ουσιαστικά λοιπόν ολόκληρο το πρόγραμμα των 50 δισ. για το οποίο δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργός θα βγει - υποτίθεται - από την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου!

Οι επαΐοντες γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση παρά τα 110 δισ. ευρώ του Μνημονίου ήταν αδύνατον να βγάλει το 2012 χωρίς να χρειαστεί να δανειστεί είτε από τις αγορές είτε από την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Πετυχαίνοντας την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 80 δισ. ευρώ της ΕΕ από τα 5 χρόνια (3 χρόνια περίοδος χάριτος και 2 χρόνια αποπληρωμής) στα 10 χρόνια (4,5 χρόνια περίοδος χάριτος και 5,5 χρόνια αποπληρωμής, κατά το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών), συμβαίνουν δύο πράγματα.

Πρώτον, η Ελλάδα γλιτώνει τη χρεοκοπία που παρά το Μνημόνιο ήταν σίγουρη το 2013 το αργότερο, καθώς θα ήταν φυσικά αδύνατον να βρει να πληρώσει από τα μέσα του 2013 ως τα μέσα του 2015 τα 110 δισ. ευρώ του Μνημονίου. Με την επιμήκυνση, θα πρέπει να βρει τα κολοσσιαία αυτά ποσά από το 2015 ως το 2021, οπότε... έχει ο Θεός! Ετσι κι αλλιώς άλλες κυβερνήσεις θα βρίσκονται τότε στην εξουσία!

Δεύτερον, ο διπλασιασμός του συνολικού χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ διπλασιάζει φυσικά και τους τόκους του. Με την επιμήκυνση λοιπόν η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να πληρώσει διπλάσιους τόκους. Επειδή όμως το επιτόκιο μειώθηκε κατά 1%, η χώρα θα πρέπει να πληρώσει περίπου 80%... περισσότερους τόκους από όσους θα πλήρωνε χωρίς την επιμήκυνση!

Συνιστά επομένως λαθροχειρία ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι... γλιτώνει 6 δισ. ευρώ από τους τόκους, πράγμα που δίνει την εντύπωση στον κόσμο ότι η χώρα θα πληρώσει 6 δισ. λιγότερα σε τόκους.

Το κυβερνητικό τέχνασμα έγκειται στην υπόθεση ότι αν έπαιρνε την επιμήκυνση χωρίς τη μείωση του επιτοκίου κατά 1%, τότε όντως θα πλήρωνε όχι 80% περισσότερους τόκους, αλλά 100% περισσότερους τόκους και έτσι προκύπτει η διαφορά των 6 δισ. ευρώ της υποτιθέμενης «εξοικονόμησης»!

Δεν ισχυριζόμαστε ότι δεν συνιστά όφελος για την κυβέρνηση η μείωση κατά 1% του επιτοκίου, αλλά το κέρδος από αυτό πρέπει να τίθεται στις πραγματικές του διαστάσεις και όχι παραπλανητικά.

ΔΕΣΜΕΥΣΗ:

Νόμος του κράτους η αιώνια λιτότητα.

Δεν πέρασε στη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης η υποχρεωτική συνταγματική κατοχύρωση της λιτότητας σε όλα τα κράτη-μέλη. Νόμος όμως όλων των χωρών θα γίνει οπωσδήποτε. Οσο για τη χώρα μας, οι ηγέτες των «17» «χαιρετίζουν την ισχυρή δέσμευση από την Ελλάδα ... να εισαγάγει ένα αυστηρό και σταθερό δημοσιονομικό πλαίσιο με την ισχυρότατη δυνατή νομική βάση, την οποία θα αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση» τονίζεται στην απόφαση των Βρυξελλών. Σύντομα θα διαπιστώσουμε στην πράξη επομένως πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται ο Γ. Παπανδρέου την υλοποίηση της σχετικής «ισχυρής δέσμευσης» που ανέλαβε έναντι των ηγετών της ευρωζώνης.

***************************

Αναδημοσίευση από εδώ: «Πλήρως και ταχέως» τα 50 δισ.!

Η Ιαπωνία ζει τον χειρότερό της εφιάλτη!

Σεισμός 9 Ρίχτερ, τσουνάμι ύψους 10 μέτρων, πυρηνικές εκρήξεις… Αν κάποιος έβλεπε μία ταινία με τέτοια υπόθεση προφανώς θα μίλαγε για το πιο παρατραβηγμένο σενάριο στην ιστορία του κινηματογράφου. Η πραγματικότητα όμως αυτή τη φορά στην Ιαπωνία ξεπέρασε κάθε σενάριο και κάθε ανθρώπινο εφιάλτη…

Τις τελευταίες ώρες η αγωνία όλων στρέφεται στους πυρηνικούς αντιδραστήρες που μοιάζουν με θηρία που βρυχώνται. Τα ξημερώματα της Δευτέρας, ώρα Ελλάδος, στο κτίριο του αντιδραστήρα 3 στο πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα σημειώθηκαν δύο νέες εκρήξεις με αποτέλεσμα 6 άνθρωποι να τραυματιστούν. Σύμφωνα με την διαχειρίστρια «Tokyo Electric Power», ο αντιδραστήρας είναι ανέπαφος και η πιθανότητα διαρροής ραδιενεργού υλικού είναι μικρή, ωστόσο πλέον οι αρχές δίνουν μάχη με τον χρόνο προκειμένου να αποφύγουν ένα σοβαρό πυρηνικό ατύχημα.

Μάλιστα οι φόβοι εντείνονται από το γεγονός ότι το σύστημα ψύξης σταμάτησε να λειτουργεί και το επίπεδο του ύδατος μειώνεται και στον αντιδραστήρα 2 του πυρηνικού σταθμού της Φουκουσίμα. Οι αντιδραστήρες Νο.1 και Νο.2 του πυρηνικού σταθμού υπέστησαν αντίστοιχες βλάβες, που προκάλεσαν εκρήξεις στα κτίρια που στεγάζουν τους δύο αντιδραστήρες. Το πρακτορείο ειδήσεων Jiji μετέδωσε ότι η Tepco προειδοποίησε όσους κατοίκους έχουν παραμείνει σε ακτίνα 20 χιλιομέτρων από τον πυρηνικό σταθμό να μείνουν στο εσωτερικό των σπιτιών τους.

Των εκρήξεων είχε προηγηθεί ισχυρός μετασεισμός μεγέθους 6,2 Ρίχτερ για τον οποίο εκδόθηκε και προειδοποίηση για τσουνάμι, η οποία ήρθη λίγο μετά.

Την ίδια ώρα, συνεχίζεται το έργο των σωστικών συνεργείων. Μόνο σε δύο ακτές της περιοχής Μιγιάκι βρέθηκαν 2.000 πτώματα αγνοουμένων. Πρόκειται για τη χερσόνησο που δέχθηκε τη τα πλέον σφοδρά πλήγματα από το τσουνάμι που προκάλεσαν τα 9 Ρίχτερ. Ο αρχηγός της αστυνομίας στην επαρχία αυτή, Τακέουτσι Ναότο, δήλωσε στη δημόσια τηλεόραση ΝΗΚ ότι "δεν έχει καμία αμφιβολία" ότι οι νεκροί στο Μιγιάγκι θα ξεπεράσουν τις 10.000.

Οι αρχές επισημαίνουν ότι ο απολογισμός αυτός πιθανότατα θα αυξηθεί, δεδομένου ότι χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να φέρονται ως αγνοούμενοι. Συνολικά, μέχρι στιγμής, ο αριθμός των νεκρών από τον σεισμό και το τσουνάμι ξεπερνά τους 5.200, εν μέσω φόβων για σοβαρό δυστύχημα στα χτυπημένα από την καταστροφή πυρηνικά εργοστάσια της χώρας.

Ο πρωθυπουργός, Ναότο Καν, ανακοίνωσε ότι περισσότεροι από 12.000 άνθρωποι έχουν διασωθεί από το πρωί της Παρασκευής.

Την ανάγκη για όσο το δυνατόν πιο γρήγορη αντιμετώπιση της κατάστασης, ενισχύει η προειδοποίηση της μετεωρολογικής υπηρεσίας της Ιαπωνίας ότι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος να σημειωθεί μετασεισμός μεγέθους 7 ή και περισσότερων βαθμών μέχρι την Τετάρτη το πρωί, εκτιμώντας ότι οι πιθανότητες φτάνουν το 70%.

Τουλάχιστον 190 άνθρωποι έχουν εκτεθεί στη ραδιενέργεια, ενώ περίπου 590.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

"Περίπου 380.000 άνθρωποι έφυγαν από τις πληγείσες περιοχές και κατέφυγαν σε 2.050 καταφύγια", ανακοίνωσε το γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (Ocha). "Οι αρχές μετακίνησαν επίσης 210.000 ανθρώπους που κατοικούσαν σε ακτίνα 20 χιλιομέτρων γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο Φουκουσίμα", προσθέτει το Ocha.

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η Ιαπωνία ζει τον χειρότερό της εφιάλτη.

Τρόικα μέχρι και το 2023!

Η τρόικα ήρθε για να μείνει.

Μέχρι το 2023, οπότε και τοποθετείται η εξόφληση της τελευταίας δόσης από το ευρωπαϊκό δάνειο των 80 δισ. ευρώ, θα παραμείνουν στην Ελλάδα οι δανειστές, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξουν αποκλίσεις στα προγράμματα μείωσης του ελλείμματος και του χρέους. Η επιβολή νέων μέτρων είναι προδιαγεγραμμένη, πλέον των αποκρατικοποιήσεων και της αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Της ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ.

Η έκτακτη σύνοδος κορυφής δίνει παροδική ανάσα στην ελληνική οικονομία, αλλά δεν λύνει το οξύ πρόβλημα χρέους που επιδεινώνεται χρόνο με το χρόνο, ενώ φέρνει όλο και πιο κοντά το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων. Σε αυτό συνηγορούν τα κρυφά σημεία της συμφωνίας των 5 αποφάσεων που ελήφθησαν στις Βρυξέλλες:

1) Επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής κατά μέσο όρο 7,5 χρόνια από 4,5 χρόνια της αρχικής συμφωνίας για τα 80 δισ. ευρώ του ευρωπαϊκού τμήματος του συνολικού δανείου των 110 δισ. ευρώ. Εκκρεμεί ανάλογη συμφωνία με το ΔΝΤ για τα άλλα 30 δισ. ευρώ. Πρόκειται για διπλασιασμό του χρόνου αποπληρωμής. Το αρχικό Μνημόνιο προέβλεπε εξόφληση εντός διετίας μετά την τριετή περίοδο χάριτος, δηλαδή μέχρι το 2018, προκαλώντας έτσι υπέρογκη δανειακή επιβάρυνση (περίπου 70 δισ. ευρώ ετησίως) στη διετία 2014-2015.

Με τη νέα συμφωνία η εξόφληση ξεκινάει μετά τα 4,5 χρόνια της περιόδου χάριτος και για τα επόμενα 5,5 χρόνια, δηλαδή συνολικά 10 έτη. Την πρώτη δόση (20 δισ. ευρώ) που πήραμε τον Ιούνιο του 2010 θα την εξοφλήσουμε μέχρι το 2021 και την τελευταία δόση (1,5 δισ.), που θα λάβουμε το καλοκαίρι (αξιολόγηση δεύτερου τριμήνου) του 2013 θα την εξοφλήσουμε το φθινόπωρο του 2023.

Η συμφωνία σηματοδοτεί την παραμονή της τρόικας μέχρι το 2023 και τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου να μην υπάρχουν αποκλίσεις και κυρίως να αποφευχθεί ο κίνδυνος μη εξόφλησης. Ουδείς μπορεί να αποκλείσει ακόμα και την επιβολή νέων μέτρων στην πορεία των ετών αυτών.

2) Μείωση του επιτοκίου κατά 1% περιορίζοντας κατά 6 δισ. ευρώ (800 εκατ. κατ' έτος για τα 7,5 χρόνια) τους τόκους εξόφλησής του, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό. Το σταθερό επιτόκιο μειώνεται στο 4,2% από 5,2% επίσης για τα 80 δισ. ευρώ του δανείου. Το υπουργείο Οικονομικών έχει εκφράσει επανειλημμένως την επιλογή του κυμαινόμενου επιτοκίου, που για την ώρα φτάνει στο 4,02%. Συνεπώς, με την παράταση του χρόνου αποπληρωμής είναι άγνωστη η πορεία του κυμαινόμενου επιτοκίου, που μπορεί να κινείται πτωτικά ή ανοδικά. Στη δεύτερη περίπτωση, μπορεί να έχουμε και επιβάρυνση από τόκους.

Βάσει του Μνημονίου, έχουμε δανειστεί με περιθώριο 3,5% την πρώτη τριετία και 4,5% για τα επόμενα χρόνια πλέον του euribor, ήτοι συνολικά 4,5% και 5,5% αντίστοιχα. Με τη νέα συμφωνία το επιτόκιο για την πρώτη τριετία περιορίζεται στο 3,5% και για τα υπόλοιπα χρόνια στο 4,5%.

3) Αγορά ομολόγων από την πρωτογενή αγορά. Η συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) στην πρωτογενή αγορά ομολόγων σημαίνει διευκόλυνση της Ελλάδας στην περίπτωση που βγει στις αγορές με την έκδοση ομολόγων και δεν υπάρξουν αγοραστές. Τότε τα ομόλογα θα τα αγοράσει ο Μηχανισμός. Πρόκειται για «κάλυψη» των ομολόγων όταν θα βγούμε για δανεισμό, δηλαδή για νέο δάνειο. Και σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για επαναγορά παλαιών ομολόγων -κάτι που διεκδικεί η ελληνική κυβέρνηση και αρνείται για την ώρα η Ανγκελα Μέρκελ. Το θέμα, πάντως, δεν έχει κλείσει και αναμένεται να τεθεί και στη σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου. Για παράδειγμα, οι δανειακές ανάγκες 66 δισ. ευρώ του 2012 θα καλυφθούν κατά 24 δισ. από το δάνειο της τρόικας, 2 δισ. από αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, 13 δισ. από έντοκα γραμμάτια και 27 δισ. είτε από την αγορά είτε από το Μηχανισμό, αν μας απορρίψει η πρώτη.

4) Η δέσμευση για έσοδα 50 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις και δημόσια περιουσία θα οδηγήσει σε μείωση κατά 20% του δημόσιου χρέους. Οι αποκρατικοποιήσεις και η αξιοποίηση (δεν αποκλείεται η εκποίηση) έχουν ορίζοντα το 2015. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, η μείωση κατά 20% του χρέους συνεπάγεται μείωση περίπου 70 δισ. ευρώ με βάση το χρέος των 340 δισ. ευρώ σήμερα, το οποίο διογκώνεται τρίμηνο με τρίμηνο, δεδομένου ότι σε αυτό προστίθεται κάθε δόση από τα 110 δισ. ευρώ του Μνημονίου. Η άντληση 50 δισ. δεν σταματάει στις δημόσιες επιχειρήσεις. Η χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων μόνο για το ποσοστό που κατέχει το Δημόσιο φτάνει μόλις στα 6,6 δισ. ευρώ (17 δισ. η συνολική αξία τους έναντι 43 δισ. το 2007). Το υπουργείο Οικονομικών, εκτός από το ότι ανέθεσε στη χρηματοοικονομική σύμβουλο «CC&C Advisors» το συνολικό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, προσέλαβε και νομικούς συμβούλους για την Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (δικηγορική εταιρεία Ι.Κ. Ρόκας και Συνεργάτες και το δικηγόρο Βάιο Καραγιάννη), τη ΔΕΠΑ (τη νομική εταιρεία Clifford Chance LLP) και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (νομικό σύμβουλο τη Γ.Δ. Καλλιμόπουλος - Κ.Θ. Λουκόπουλος - Α.Π. Χιωτέλλης Δικηγορική Εταιρεία και το λογιστικό - ελεγκτικό σύμβουλο Grant Thornton).

Για τα 50 δισ. ευρώ θα επεκταθούν ακόμη και στην ενοικίαση ή πώληση ακινήτων του Δημοσίου, συνολικής αξίας περίπου 280 δισ. ευρώ. Σε εποχή κρίσης και δη της αγοράς ακινήτων, είναι βέβαιο ότι το τίμημα για κάθε ακίνητο που θα εκχωρηθεί ή πωληθεί θα είναι χαμηλότερο της πραγματικής του αξίας.

Το ερώτημα, πάντως, παραμένει: Ποιοι είναι αυτοί που θα αποφασίσουν να επενδύσουν στην Ελλάδα; Εδώ κι ένα χρόνο, πάντως, η κυβέρνηση παραπαίει μεταξύ των συμφωνιών με το Κατάρ.

5) Η δέσμευση μείωσης κατά 1/20 το χρόνο της διαφοράς μεταξύ του ύψους του χρέους και του όρου του Μάαστριχτ για 60%. Το σημερινό χρέος (Δεκέμβριος 2010) των 340 δισ. ευρώ φτάνει στο 147% του ΑΕΠ. Η διαφορά με το 60% είναι 87%, οπότε η μείωση 1/20 κατ' έτος σημαίνει μείωση κατά 4,35 μονάδες ή περίπου 15 δισ. ευρώ ετησίως. Και τα 50 δισ. ευρώ να εισπράξουν από τις αποκρατικοποιήσεις και τη δημόσια περιουσία, θα καλύψουν τη μείωση του χρέους μόνο για 3 χρόνια! Και να πετύχουν αναστροφή της ύφεσης, δηλαδή θετικούς ρυθμούς από το 2012, και πάλι δεν υπάρχει σημαντικό όφελος. Είναι βέβαιο ότι η μείωση του χρέους στο 60% σε 20 χρόνια απαιτεί νέο πακέτο μέτρων συνδυαστικά με την ανάπτυξη -αν την πετύχουν από το επόμενο έτος.

Τα μέτρα κρύβονται μέσα στην ίδια τη συμφωνία. Και αφορούν κατ' αρχάς τη μείωση των μισθών, καθώς έχουμε σύνδεσή τους με την παραγωγικότητα, και την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, καθώς έχουμε διασύνδεση με το προσδόκιμο ζωής. Η μείωση των μισθών πρέπει να θεωρείται πλέον βέβαιη στο Δημόσιο μέσω του Ενιαίου Μισθολογίου και φαίνεται να είναι υπό διαπραγμάτευση για τον ιδιωτικό τομέα. Οσο για το όριο συνταξιοδότησης, η Γερμανία έχει ζητήσει το 67ο από το 65ο που είναι σήμερα στην Ελλάδα.

**********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Τρόικα μέχρι και το 2023.

Μνημόνιο για πάντα!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Ψυχολογία επικείμενης χρεοκοπίας καλλιεργείται στη χώρα. Μέσα σε κλίμα πανικού, ο ένας ρωτάει τον άλλον αν πρέπει να αποσύρει τις καταθέσεις του από την τράπεζα. Διάφορα κέντρα -συχνά με αντιτιθέμενους στόχους- έχουν μάλιστα προσδιορίσει τη χρεοκοπία και... χρονικά: αμέσως μετά τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. την 25η Μαρτίου! Δεν είμαστε φυσικά εμείς που αποφασίζουμε, ούτε βεβαίως έχουμε κάποια «εσωτερική πληροφόρηση» ως προς το τι προτίθεται να κάνει ο πρωθυπουργός στο κεφαλαιώδες αυτό ζήτημα. Η πολιτική μας εκτίμηση όμως είναι ότι δεν υφίσταται κανένας λόγος να οδηγήσει η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή την Ελλάδα σε χρεοκοπία. Εν πρώτοις δανεικά χρήματα υπάρχουν στη διάθεσή της για να βγάλει το 2011 και τους πρώτους μήνες του 2012.

Κανένας ισχυρός παράγοντας, είτε του εξωτερικού είτε του εσωτερικού, δεν πρόκειται να επωφεληθεί από μια άτακτη, σπασμωδική ελληνική χρεοκοπία αυτή τη στιγμή. Η κυβέρνηση Παπανδρέου θα κατέρρεε σε έκρυθμο πολιτικό κλίμα απροσδιόριστης βιαιότητας, η Ελλάδα θα επέστρεφε ανώμαλα στη δραχμή, οι γερμανικές, γαλλικές και άλλες ξένες τράπεζες θα έχαναν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ στη χώρα δεν θα έμενε τίποτα όρθιο σε μια τέτοια περίπτωση.

Το Μνημόνιο θα φέρει χρεοκοπία αναπότρεπτα σε περίπτωση που εφαρμοστεί πλήρως. Τη θέση αυτή την έχουμε υποστηρίξει εξαρχής και τώρα πλέον λίγοι είναι οι Ελληνες που αμφιβάλλουν ότι όντως θα γίνει έτσι. Η «συντεταγμένη χρεοκοπία» όμως που θα φέρει το Μνημόνιο, και τους κανόνες της οποίας είναι αποφασισμένοι να διαμορφώσουν και να επιβάλλουν σταδιακά σε όλες τις χώρες της Ευρω-ζώνης οι Γερμανοί, είναι κάτι πολύ διαφο-ρετικό από αυτά που προαναφέραμε και από αυτά που φαντάζεται ο πολύς κόσμος.

Ούτε έξοδο από το ευρώ της Ελλάδας ούτε δέσμευση των καταθέσεων προβλέπει το γερμανικό σχέδιο χρεοκοπίας της Ελλάδας, τουλάχιστον στην αρχική φάση. Οσοι ανησυχούν για τα θέματα αυτά, μπορούν προσωρινά να ησυχάσουν. Το Βερολίνο μάλιστα δεν προβλέπει εφαρμογή του σχεδίου του πριν από το 2013, γιατί επιθυμεί προηγουμένως να έχει περάσει σε επίπεδο Ευρωζώνης ολόκληρο το θεσμικό πλαίσιο της «συντεταγμένης χρεοκοπίας κρατών», ώστε να το εφαρμόσει με την υποχρεωτική συναίνεση όλων των υπολοίπων κρατών - μελών, χωρίς οι ηγέτες τους να έχουν περιθώριο διαφωνίας.

Διασφάλιση των τραπεζών ότι θα πάρουν οπωσδήποτε τα λεφτά τους από το κάθε χρεωμένο κράτος, αφού προηγουμένως συμφωνηθεί τι ποσοστό θα χάσουν μέσω της αναδιάρθρωσης του χρέους του, προβλέπει πρωτίστως το γερμανικό σχέδιο. Θα οριστούν ανώτατα επιτρεπτά ποσοστά ελλείμματος και δημόσιου χρέους. Μόλις κάποια χώρα τα υπερβεί, θα κηρύσσεται σε χρεοκοπία όχι από την κυβέρνησή της, αλλά από όργανο της ΕΕ ή κάποιον άλλον διεθνή Οργανισμό (δεν έχει ακόμη καθοριστεί). Τότε θα κινείται αυτοδικαίως η διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους της χώρας αυτής.

Η ΕΕ και οι πιστωτές θα καθορίζουν τους όρους της αναδιάρθρωσης: πόσο θα μειωθεί το συνολικό ποσό, πόσο θα μειωθεί το επιτόκιο, πόσο θα παραταθεί ο χρόνος αποπληρωμής κ.λπ.

Μετά από αυτά θα ακολουθεί το καθοριστικό σημείο: η ΕΕ και οι πιστωτές θα καθορίζουν ένα ποσοστό των δημοσίων εσόδων (π.χ. το 50%) ή ένα απόλυτο ποσό τόσων δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο θα πηγαίνει υποχρεωτικά για τοκοχρεολύσια, χωρίς καμιά δυνατότητα της κυβέρνησης να μην τα πληρώσει! Με όσα λεφτά απομένουν θα πορεύεται πλέον το κράτος - είτε αυτά φτάνουν για τις ανελαστικές δαπάνες του είτε δεν φτάνουν! Δεν φτάνουν π.χ. για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων; Θα μειώνει τους μισθούς ή θα απολύει δημόσιους υπαλλήλους! Δεν φτάνουν για την παιδεία ή την υγεία; Θα μειώνει τους μισθούς των γιατρών και των εκπαιδευτικών, θα κλείνει σχολεία ή νοσοκομεία!

Η εξαθλίωση ή βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων θα εξαρτάται από το πόσα χρήματα θα μένουν μετά την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων, όποια κυβέρνηση και αν έχουμε. Δεν θα πρόκειται δηλαδή για μια δύσκολη περίοδο δύο - τριών χρόνων, αλλά για ένα αέναο καθεστώς Μνημονίου που θα βυθίσει την Ελλάδα στη μιζέρια για δεκαετίες.

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Μνημόνιο για πάντα!

Άμεση ίδρυση φυσικού πάρκου Βαρδουσίων-Οξυάς-Κραβάρων!

Ενισχύστε και διαδώστε την προσπάθεια για την Προστασία των Παρθένων Βουνών μας και της Άγριας Ζωή τους!

Γεώργιος Αινιάν: Περί της Αιτωλίας.

Περί των Ορίων της Παλαιάς Αιτωλίας.

Και τώρα οι όψιμοι "οικολόγοι" σιωπούν...

Αν κάτι αποκάλυψε με τραγικό δυστυχώς τρόπο ο σεισμός της Ιαπωνίας είναι ότι η Πυρηνική Ενέργεια είναι και θα παραμείνει ο υπ αριθμόν ένα κίνδυνος για το μέλλον της Ανθρωπότητας! Βέβαια όλοι αυτοί (πολιτικοί,μεγαλοεργολάβοι και τα παπαγαλάκια τους) που το προηγούμενο διάστημα μας παρότρυναν να αποδεχτούμε την Πυρηνική Ενέργεια ως φιλική προς το περιβάλλον τώρα σιωπούν!

Εμείς όμως δεν ξεχνάμε εύκολα!

Όλοι αυτοί που μέχρι προχθές υποστήριζαν ότι η Πυρηνική Ενέργεια θα βοηθήσει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας μας και ταυτόχρονα θα συμβάλει στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής τώρα τι έχουν να πούν; Τους προκαλούμε τώρα να λύσουν την σιωπή τους και να μας απαντήσουν: Συνεχίζουν να υποστηρίζουν την εγκατάσταση Πυρηνικών Εργοστασίων στην Ελλάδα;

*******************

ΥΓ) Και για να κλείσει η "κουβέντα" μια και καλή - επειδή γίναμε όλοι οικολόγοι- άλλο πράγμα είναι η "μειωμένη έκκληση διοξειδίου του άνθρακα"  και εντελώς διαφορετικό η "Προστασία του Περιβάλλοντος"! Ένα Πυρηνικό Εργοστάσιο έχει μηδενική έκκληση CO2, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει και μηδενικό Οικολογικό Αποτύπωμα! Το ίδιο ισχύει και για ένα Πάρκο Ανεμογεννητριών όπως επίσης  και για ένα Υδροηλεκτρικό Φράγμα! Το ότι μια Τεχνολογία δεν παράγει CO2 δεν την καθιστά και "Οικολογική" σώνει και καλά! Αντιθέτως μια "Οικολογική Τεχνολογία"  σέβεται τον Άνθρωπο το ίδιο με το Περιβάλλον! Μια πραγματικά Οικολογική Τεχνολογία δεν μπορεί παρά να είναι συνυφασμένη με την Προστασία του Περιβάλλοντος συνεπώς και του Ανθρώπου!  Άλλα για να αναπτυχθεί και να ευδοκιμήσει  μια τέτοια Τεχνολογία πρέπει να σταματήσει η Επιστημονική Έρευνα να ελέγχεται από τις Πολυεθνικές,  η Πολιτική από τους Μεγαλοεργολάβους και η Κοινωνία από τους νόμους της Αγοράς!

Το ελληνικό τανγκό με το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ!

Χοντραίνει το παιχνίδι στις αγορές (*), με τα πράγματα να κινούνται προς ένα ευρωαμερικανικό ξεκαθάρισμα, στο οποίο – μην σας φαίνε­ται περίεργο – έχει ρόλο και η Ελλαδίτσα. Κι όσοι ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τις γραμμές, βλέπουν το σκηνικό να ξεδιπλώνεται και την εικόνα να γίνεται σαφέστερη.

Τα… ψεματάκια.

Η υποβάθμιση της Ελλάδας από τη Moody’s παρουσιάστηκε από την κυ­βέρνηση ως αιφνιδιαστική, με τον υπουργό Οικονομικών να «απειλεί» για πολλοστή φορά με… προσφυγές. Τι λες τώρα…

Οι «αγορές» πάντως άλλα δείχνουν:

1) Ο εκτιμητικός οίκος είχε προειδο­ποιήσει δημόσια τουλάχιστον τρεις φορές από την αρχή του έτους (η τελευ­ταία, μάλιστα, αρχές της προηγούμενης εβδομάδας) για την κίνησή του.

2) Ο Παπακωνσταντίνου ήταν σε συνε­χείς επαφές για τουλάχιστον τρεις εβδομάδες με τους εκπροσώπους του οίκου. Μάλιστα το έλεγε και ο ίδιος!

Αυτά δεν απέτρεψαν το Μαξίμου και τους λοιπούς να παρουσιάσουν το θέμα επικοινωνιακά σαν ένα ακόμη… δόλιο χτύπημα κατά της Ελλάδας. Ο αρμόδι­ος υπουργός έκανε γαργάρα τις προει­δοποιήσεις της Moody’s για τη θηριώδη απόκλιση στα έσοδα του προϋπολογι­σμού (που είναι και το θέμα) και έριξε την υπόθεση στους βολικούς «ιμάντες» της ενημέρωσης σαν ακόμη ένα παιχνί­δι των… αδυσώπητων κερδοσκόπων, μόλις μία μέρα πριν από την έκδοση του εντόκου 6μηνης διάρκειας.

Οι συμπτώσεις.

Το ενδιαφέρον είναι πως όσο η κυ­βέρνηση επιχειρούσε να βολέψει επι­κοινωνιακά την υποβάθμιση, ο Οργα­νισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) συγκέντρωνε σχεδόν τρεις φο­ρές τα κεφάλαια που ζητούσε με επιτό­κιο ελάχιστα υψηλότερο από το 4,64% της προηγούμενης έκδοσης. Επίσης:

Το ευρώ χτυπούσε τα 1,40 δολάρια, δηλαδή ενισχυόταν πιθανότατα γιατί η… αιφνίδια επίθεση της Moody’s ενί­σχυε τις αμφιβολίες για τελική λύση ισχυροποιώντας το κοινό νόμισμα, το πετρέλαιο έπιανε τα 118 δολ. και τα 106 δολ. στις αγορές του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης αντίστοιχα, στο εσωτε­ρικό της γερμανικής κυβέρνησης εντείνονταν οι ενστάσεις, ο Όλι Ρεν πίεζε για λύση βολική προς το πρόβλημα της Ιρ­λανδίας και της Ελλάδας.

Α, ναι. Και ο Έλληνας πρωθυπουργός έθετε το δίλημμα ή τελική λύση ή διά­λυση. Δηλαδή ακριβώς αυτό που πιεστι­κά επαναλάμβανε μόλις μία μέρα αργό­τερα ο απεσταλμένος του Αμερικανού προέδρου στους Γερμανούς. Συμπτώ­σεις επί… συμπτώσεων θα πείτε, λίγο πριν από το κρισιμότερο Σαββατοκύρι­ακο στην ιστορία της Ε.Ε. Την «τελική αναμέτρηση», όπως τη χαρακτήρισαν οι «Financial Times».

Ο θείος από το… Αμέρικα!...

Ωστόσο, ήταν η δεύτερη φορά τους τελευταίους επτά μήνες που ο Ομπάμα παρέμβαινε ευθέως στα εσωτερικά της ευρωζώνης, προβάλλοντας βέτο σε οποιοδήποτε γερμανικό σχέδιο επιτά­χυνσης της πορείας της ελληνικής οικο­νομίας προς την αναδιάρθρωση. Σε ένα ασυνήθιστο ταξίδι - αστραπή ο Τιμ Γκάιτνερ ζητούσε πιεστικά από τον Γερμα­νό ομόλογό του να εξαντληθούν όλα τα ευρωπαϊκά μέσα στήριξης της Ελλάδας και της Ιρλανδίας, προφανώς για την καλύτερη εξυπηρέτηση των αμερικα­νικών συμφερόντων και των καλούμε­νων «αγορών». Το γεγονός πως η αμε­ρικανική πλευρά παρεμβαίνει για δεύ­τερη φορά υπέρ της Ελλάδας ενισχύει την εκτίμηση όσων υποστηρίζουν πως η Αθήνα αποτελεί τον πολιορκητικό κριό των ΗΠΑ στο ευρωπαϊκό έδαφος και ο Γιώργος Παπανδρέου τον άνθρωπο (τους) κλειδί σε μία ιστορική περίοδο,· όχι μόνο για την Ε.Ε., αλλά για την ευρύ­τερη περιοχή.

Η ανησυχία της Ουάσιγκτον έγκειται στην εκτίμησή της πως το Βερολίνο θε­ωρεί την ευρωζώνη ικανή να αντέξει ένα «γενναίο κούρεμα» της ελληνικής οικονομίας. Οι Γερμανοί από την πλευ­ρά τους επιδιώκουν την όσο το δυνα­τόν μικρότερη επιβάρυνση των Γερμα­νών πολιτών επιχειρώντας το αυτονόη­το. Κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθε­ση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των «αγορών» (κυρίως αμερικανο-εβραϊκών συμφερόντων) ειδικά σε αυτή τη συγκυρία.

Οι Αμερικανοί φοβούνται - και δικαί­ως - πως ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (σε αυτή τη φά­ση) θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσι­δωτούς κραδασμούς στο αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, έστω κι αν οι αμερικανικές τράπεζες είναι πολύ λιγότερο εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος από τους Ευρωπαίους.

Από την άλλη, αποτελεί κοινό μυ­στικό πως μία ενδεχόμενη παράταση της στήριξης θα συνέχιζε να λειτουρ­γεί υπέρ των τραπεζιτών (σε Ε.Ε. και ΗΠΑ), να αποφέρει και άλλες υπερα­ξίες και να απομακρύνει (επί της ουσί­ας) την έκρηξη ενός επόμενου γύρου ύφεσης. Δεν είναι τυχαίο πως (επίσης) αιφνιδιασμένοι από την υποβάθμιση της Moody’s (όπως δηλαδή η ελληνι­κή κυβέρνηση και ο υπουργός Οικονο­μικών) δήλωναν κατ’ ιδίαν και αρκετοί Έλληνες τραπεζίτες. Τυχαίο; Δεν νομί­ζουμε…

Μια παράταση της στήριξης κρατά ανοιχτή την κάνουλα των εγγυήσεων προς τις ελληνικές τράπεζες, τα ελληνι­κά ομόλογα παραμένουν «αγοράσιμα» και οι μεγαλομέτοχοι εξακολουθούν να μην βάζουν το χέρι στην τσέπη για να στηρίξουν τα μαγαζιά τους.

Συμπτώσεων συνέχεια...

Το κλίμα είναι λίγο έως πολύ το ίδιο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς υπέρ μίας τελικής λύσης εμφανίζονται όχι μόνο οι Γερμανοί τραπεζίτες, αλλά και πανίσχυρα ασφαλιστικά χαρτοφυ­λάκια με ενδεικτικότερη την περίπτω­ση της Allianz. Ο Μίκαελ Χάιζε, επικε­φαλής οικονομολόγος του γερμανικού ασφαλιστικού κολοσσού, υποστήριζε (στο Reuters) ότι «…αν εξαναγκαστεί η Ελλάδα να αναδιαρθρώσει το χρέος της (σ.σ.: σε αυτή τη φάση), θα δημιουργούνταν προηγούμενο, προκαλώντας ανησυχίες πως θα μπορούσαν να ακο­λουθήσουν Ιρλανδία, Πορτογαλία. Αυτό ενδεχομένως θα αποσταθεροποιούσε τις χρηματαγορές και θα εκτίνασσε σε νέα υψηλά τα spreads των ομολόγων των υπερχρεωμένων κρατών της ευρωζώνης».

Όλως… συμπτωματικώς μία μέρα αρ­γότερα η Standard & Poor’s εκτιμούσε πως «… η ευρωζώνη δεν θα αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, γιατί κάτι τέ­τοιο θα είχε καταστροφικές συνέπειες για το σύνολο της ζώνης του ευρώ».

Με την Ελλάδα να συνεχίζει να πο­ντάρει στο «καλό ΔΝΤ» η συνέχεια προ­οιωνίζεται συναρπαστική. Και η τελευ­ταία κίνηση της Moody’s (δηλαδή των Αμερικανών και του συστήματος του ΔΝΤ) τελικά λειτουργεί σαν αφορμή για την άσκηση πίεσης προς το Βερολίνο να προχωρήσει σε μία τελική λύση που θα βολεύει όλους τους μεγάλους, πλην ίσως αυτών που θα πληρώσουν, και βε­βαίως των Ελλήνων, που θα πληρώνουν ό,τι κι αν γίνει...

(*) Στο εξής ο όρος αγορές θα μπαίνει σε εισαγωγικά, καθώς δεν πρόκειται για σύστημα το οποίο λειτουργεί με κανό­νες, αλλά για ζούγκλα συμφερόντων.

**************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το ελληνικό τανγκό με το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ!

Μνημόνιο για πάντα από τις Βρυξέλλες ...

Τεράστια προσπάθεια παραπληροφόρησης ξεκίνησαν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια για να πείσουν ότι το «Σύμφωνο για το Ευρώ» και οι ρυθμίσεις για το ελληνικό κρατικό χρέος, που αποφασίστηκαν στην προχθεσινή σύνοδο της ευρωζώνης, είναι προς όφελος του λαού. Κι όμως, η περιβόητη επιμήκυνση του δανείου είναι καταγραφή της αποτυχίας του Μνημονίου και αναγκαία συνθήκη για να πάρουν οι «δανειστές» (τοκογλύφοι - τραπεζίτες) τα λεφτά «τους» πίσω, δηλαδή τα δικά μας λεφτά. Όσο για τη μείωση του επιτοκίου, αυτή θα αναιρεθεί σε λίγους μήνες, αφού το επιτόκιο είναι κυμαινόμενο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αυξήσει τα επιτόκια χορηγήσεων. Όσα έδωσε η κυβέρνηση - «δώστα όλα» στο κεφάλαιο είναι πραγματικά τραγικά. Θα οδηγήσουν σε ευρω-φτώχεια, σε ένα ακόμα χειρότερο Μνημόνιο αέναης διάρκειας, χωρίς ελπίδα. Κατ’ αρχήν, επιβεβαιώθηκε η υποχρέωση να εκποιηθεί δημόσια περιουσία για να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015. Θα ξεπουληθούν κοψοτιμής όλες οι ΔΕΚΟ, ανεβάζοντας το κόστος ζωής σημαντικά. Αλλά αυτές δεν φτάνουν: H μετοχική αξία του κρατικού κομματιού όλων των εισηγμένων ΔΕΚΟ στο χρηματιστήριο είναι 6,5 δισεκατομμύρια. Λείπουν 43 δισ. και κάτι ψιλά... Καταλαβαίνετε τι ξεπούλημα δημόσιας γης θα γίνει... Δεύτερο, υπάρχει σαφής κατεύθυνση να ορισθεί με νομικό δεσμευτικό τρόπο (συνταγματική αναθεώρηση ή νόμος - πλαίσιο) η υποχρέωση διατήρησης του ελλείμματος σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα. Ο ζουρλομανδύας της Μέρκελ, του Μάαστριχτ και του νεοφιλελευθερισμού γίνεται πια στραγγαλιστικός για κάθε κοινωνικό δικαίωμα. Τρίτο, τίθεται σαφής στόχος να μειωθούν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, έτσι ώστε να πιέζουν σε ακόμα πιο χαμηλά επίπεδα και τις αμοιβές του ιδιωτικού τομέα. Όσο για τις τελευταίες, μπαίνει επιτακτικά ο στόχος να σπάσει όχι μόνο οποιαδήποτε σύνδεσή τους με τον πληθωρισμό (άρα θα φτωχύνουν ακόμη περισσότερο οι εργαζόμενοι), αλλά και να υπονομευθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τις συμβάσεις. Τέλος, κάθε κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη κάθε χρόνο να καταθέτει σχέδιο τήρησης του «Συμφώνου για το Ευρώ», άρα η πολιτική μπαίνει στον αυτόματο πιλότο των Βρυξελλών, της ΕΕ, των τραπεζών και του κεφαλαίου. Το κοινωνικό ολοκαύτωμα πρέπει όμως να εγκριθεί στην επόμενη ευρωπαϊκή  σύνοδο, στις 24-25 Μάρτη. Το ερώτημα πλέον είναι πως θα αντιδράσει ο Ελληνικός Λαός απέναντι στην υποθήκευση του Μέλλοντός του; Θα στείλουν άραγε οι εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα μήνυμα ανυπακοής στην Κυβέρνηση  και ανατροπής του Μνημονίου; Την δύναμη την  έχουν, θα βρούν άραγε και την βούληση;

*********************

Αναδημοσίευση από εδώ :Μνημόνιο για πάντα από τις Βρυξέλλες ...

Κρίση τραπεζών ή κρίση κρατών;

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ

Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς.

Η σημερινή πολύπλευρη κρίση είναι αποτέλεσμα της μετακίνησης πλούτου και ισχύος από τη Δύση, ιδιαίτερα από την Ε.Ε., στις αναδυόμενες δυνάμεις της Ανατολής. Της διάσπασης της Ε.Ε. σε ελλειμματικές και πλεονασματικές ζώνες. Της άνισης κατανομής πλούτου και εισοδήματος στο εσωτερικό των κοινωνιών της Ε.Ε. Του γεγονότος ότι τα μέτρα που λαμβάνει επιταχύνουν τις προαναφερόμενες ανισότητες.

Οι δυνάμεις που κερδίζουν στην Ε.Ε. από την κρίση εμφανίζουν ως αποκλειστική αφετηρία και πηγή της κρίσης τα κράτη. Στην πραγματικότητα η κρίση είχε παγκοσμίως ως πηγή της τον ιδιωτικό τομέα. Στο δε ευρωπαϊκό επίπεδο, τις τράπεζες. Αρκεί να θυμηθεί κανείς πώς ξεκίνησε η κρίση από τις ΗΠΑ, με την κατάρρευση μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδιωτικών θεσμών οι οποίοι σώθηκαν με την εν μέρει κρατικοποίησή τους. Ανάλογα, στην Ελλάδα, επί κυβέρνησης Καραμανλή, τα πρώτα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης αφορούσαν τον τραπεζικό τομέα.

Με τις προσβάσεις που αυτός ο τομέας διαθέτει στο ίδιο το Δημόσιο, στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ιδιαίτερα στην τηλεόραση, καθώς και τους εκατοντάδες δημοσιογράφους που έχει στη δούλεψή του, μπόρεσε να αποκρύψει το ρόλο του ως αιτίας και επιταχυντή της κρίσης.

Η κρίση είναι αποτέλεσμα της διττής εξυπηρέτησης των συμφερόντων των τραπεζών. Αφενός τα εθνικά κράτη παρενέβησαν ποικιλότροπα προκειμένου να σώσουν τις «δικές τους» τράπεζες, αφετέρου οι ισχυροί της Ε.Ε. υποχρέωσαν τα πλέον αδύνατα κράτη, Ιρλανδία και Ελλάδα -και το ίδιο επιδιώκουν με την Πορτογαλία- να περάσουν σε καθεστώς συγκεκριμένων «μνημονίων» προκειμένου να σωθούν οι τράπεζες των ισχυρών και ιδιαίτερα η κερδοφορία τους.

Η κρίση της Ελλάδας και της Ιρλανδίας συνδέονται, λοιπόν, διττώς με το τραπεζικό σύστημα. Αφενός οι τράπεζες και οι λανθασμένες επιλογές τους είναι σημαντική αιτία και πηγή της κρίσης. Ιδιαίτερα δε διότι οι ιδιοκτήτες τους απέφευγαν να βάλουν λεφτά από την τσέπη τους προκειμένου να τις σώσουν, ή, ορθότερα, να επενδύσουν τμήμα των υπερκερδών που έκαναν στο παρελθόν στις δικές τους τράπεζες. Και δεν χρειάστηκε να το κάνουν διότι το «έργο» αυτό το ανέλαβε το ελληνικό και το ιρλανδικό κράτος. Αφετέρου η αδύναμη θέση των τραπεζών από τη Γερμανία και τη Γαλλία, πρωτίστως της πρώτης, που δεν είναι ανταγωνιστικές στην παγκόσμια αγορά, τις έκανε ευάλωτες στις προβληματικές επενδύσεις που είχαν στις ελλειμματικές χώρες. Κίνδυνο που ανέλαβαν να πληρώσουν οι ίδιες οι ελλειμματικές χώρες. Οι τελευταίες υποτάχτηκαν στα βραχυχρόνια συμφέροντα αυτών των τραπεζών.

Ουσιαστικά η Ε.Ε. αποφάσισε κάτω από την ημιηγεμονία των Γερμανών να καλέσει τους πολίτες του Νότου να πληρώσουν την κρίση από την τσέπη τους και να αφεθεί άθικτο το τραπεζικό σύστημα. Ο θεμελιακός μηχανισμός ήταν ο δανεισμός των τραπεζών με 1% από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ενώ τα κράτη εξαναγκάστηκαν να δανείζονται με 5% έως και 6,5% από τις τράπεζες.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι η τοκογλυφία γνωρίζει σήμερα στην Ε.Ε. ημέρες δόξας. Και το κυριότερο, από τη μετάθεση των κινδύνων από τις τράπεζες στα κράτη του Νότου προέκυψε πληθωρισμός και βαθιά ύφεση, με αρνητικές προοπτικές σε χώρες όπως η Ελλάδα.

Κατά συνέπεια ο Βορράς μάλλον μας χρωστά, παρά του χρωστάμε. Αυτό είναι καλό να το θυμούνται όσοι διαπραγματεύονται το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Κρίση τραπεζών ή κρίση κρατών;

 

Έφυγε από τη ζωή ο Μανώλης Ρασούλης.

Αντίο Μανώλη...

Ο αιρετικός καλλιτέχνης που έγραψε χιλιοτραγουδισμένους στίχους, όπως «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε» και «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», βρέθηκε νεκρός στα 66 του στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Προσωπικότητα αιρετική. Αντιφατική. Πήγαινε «κόντρα στο ρεύμα», αγνοώντας τις συνέπειες. Τα έβαζε με όλους και με όλα, με το κατεστημένο και ό,τι εκείνος θεωρούσε «κατεστημένο» στο μουσικό στερέωμα ή στο κοινωνικό σύστημα, ίσως γι' αυτό είχε κατηγορηθεί και ως εγκέφαλος της 17Ν. Ταλαντούχος και ιδιόρρυθμος, οπαδός του Οσσο και της θεωρίας του, πολιτικοποιημένος (από μικρός ανήκε στην Αριστερά), αγωνιστής, με απόψεις που (πολλές φορές) ξένιζαν, με προσωπικό σύστημα αξιών, λάτρης της Ανατολής, απρόβλεπτος, ορμητικός, παθιασμένος, εκκεντρικός ο Μανώλης Ρασούλης υπήρξε μια «διαφορετική» φωνή στη μουσική σκηνή της χώρας, με μεγάλη συμμετοχή, ωστόσο, στο «γίγνεσθαι» του σύγχρονου εμπορικού τραγουδιού. Στιχουργός (με ισχυρές δόσεις ανατρεπτικής θυμοσοφίας), τραγουδιστής (μη επαγγελματίας, παρά τις σχετικές προσπάθειες του Μάνου Λοΐζου), ενίοτε και τραγουδοποιός, ο Μανώλης Ρασούλης στη μουσική επανάσταση που έφερε «Η εκδίκηση της γυφτιάς» υπήρξε βασικός συμμέτοχος, ενώ οι στίχοι του που χιλιοτραγουδήθηκαν, λειτούργησαν άλλοτε σαν πρόταση, πότε σαν παρηγορία κι άλλοτε σαν κραυγή. Ηταν εκείνος που διαπίστωσε ότι «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια» και το `κανε τραγούδι-ύμνο λαϊκό που σιγά σιγά εξαπλώθηκε. Αυτός ο «μάγκας» δεν υπάρχει πια.

«Το τραγούδι έχει καταντήσει πουκάµισο - δεν έχει πια πνευµατική αξία», ήταν µία από τις αποστροφές του τραγουδοποιού, ο οποίος είχε αγαπήσει αλλά και κατηγορήσει την ελληνική τραγουδοποιΐα. Ενός σουρεαλιστή αλλά και πρωτοπόρου - ειδικά στον στίχο - που βρέθηκε (ύστερα από τέσσερις ηµέρες) νεκρός στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη.

«Δεν είµαι από πέτρα ούτε αθάνατος, που ‘λεγε κι ο αείµνηστος φίλος µου Ακης Πάνου» έγραφε ο Μανώλης Ρασούλης στην αυτοβιογραφική - εργογραφική έκδοση «Εδώ είναι του Ρασούλη» (Εκδ. Ιανός) πριν από τέσσερα χρόνια.

Ο ιδιότυπος σουρεαλιστής στιχουργός, συνθέτης, κειµενογράφος που «ζούσε από περιέργεια» και βίωνε «το έπος του ενός», όπως  χρακτηριστικά έλεγε , έφυγε ακολουθώντας τη µοίρα των µοναχικών καλλιτεχνών. Μόνος. Βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσε τα τελευταία 20 χρόνια. Κάποιοι φίλοι του τηλεφωνούσαν εδώ και τέσσερις µέρες, εκείνος δεν απαντούσε, ανησύχησαν, µπήκαν στο σπίτι και τον βρήκαν να κείτεται άψυχος. Η Αστυνοµία απέκλεισε την εγκληµατική ενέργεια αλλά τα ακριβή αίτια του θανάτου του θα διευκρινισθούν σήµερα µε τη νεκροψία-νεκροτοµή, καθώς η ιατροδικαστική υπηρεσία δεν τη διενήργησε χθες επειδή δεν καταβάλλονται «κυριακάτικα» (σουρεαλιστική λεπτοµέρεια ακόµη και κατά την «έξοδό» του). Γεννηµένος στις 28 Σεπτεµβρίου του 1945 στο Ηράκλειο Κρήτης, ο Μανώλης Ρασούλης µετακόµισε στην Αθήνα σε ηλικία 18 χρονών όπου σπούδασε κινηµατογραφική σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου, ενώ δούλευε παράλληλα και στην εφηµερίδα «Δηµοκρατική Αλλαγή». Αργότερα θα δουλέψει στα Ναυπηγεία Ανδρεάδη στο Πέραµα, όπου θα πρωτοστατήσει στην απεργιακή επιτροπή, κάτι για το οποίο θα φυλακιστεί.

Στο Λονδίνο και το Παρίσι όπου καταφεύγει στη διάρκεια της δικτατορίας παίρνει µέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα. Οι κοµµατικές του πεποιθήσεις τον κάνουν να ονοµάσει Ναταλί (από τη σύζυγο του Τρότσκι) την κόρη του, η οποία είναι τραγουδίστρια. Τον Μάη του `68 παίρνει μέρος στη μεγάλη εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι και τραυματίζεται.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εντάσσεται στην τραγουδοποιία, γράφοντας το 1974 το πρώτο του τραγούδι «Μες τη µικρή αγκάλη σου», ενώ παράλληλα γράφει άρθρα σε εφηµερίδες και συµµετέχει σε εκποµπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Το 1978 με τον Ν. Ξυδάκη (και βασικό ερμηνευτή τον Ν. Παπάζογλου) παρουσίασαν τον δίσκο «Η εκδίκηση της γυφτιάς», που σημείωσε σταθμό στα χρονικά του νεο-λαϊκού τραγουδιού. Ακολούθησαν το 1979 «Τα Δήθεν» (με τους ίδιους συντελεστές) και «Τα τραγούδια της Χαρούλας» του Μ. Λοΐζου, με τη Χ. Αλεξίου. Κατόπιν συνεργάστηκε με τον Χρ. Νικολόπουλο και μέσα στην 3ετία 1981-84 παρήγαγαν δεκάδες τραγούδια (στους δημοφιλείς δίσκους: «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε», «Παίξε Χρήστο επειγόντως», «Η ζωή μου κύκλους κάνει», «Οι νταλίκες», «Ολοι δικοί μας είμαστε»). Ακολούθησε ο δίσκος «Να `μαστε πάλι εδώ Αντρέα» (1985, σε μουσική Α. Μικρούτσικου). Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Π. Βαγιόπουλο («Εσύ κι αν γίνεις υπουργός» 1985, «Πότε Βούδας πότε Κούδας» 1986, «Με ρυθμό καλαματιανό θα σε δούμε αναστημένη» 1986, «Βαλκανιζατέρ» 1995, «Σελοτέιπ» 1997). Τα τραγούδια έγιναν γνωστά κι αγαπητά στο Ισραήλ, την Τουρκία, τη Σερβία αλλά και στην Ιαπωνία.

Η ζωή και η καριέρα του είχαν µια σειρά από – κατά κύριο λόγο δηµιουργικές και γόνιµες, αν και πολλές φορές αντιφατικές και εκκεντρικές – εκφάνσεις: τραγούδησε µε τον Μάνο Λοΐζο στην Πλάκα, αλλά και στον δίσκο «Τα νέγρικα» µαζί µε τη Μαρία Φαραντούρη. Συνεργάστηκε στους περίφηµους «Αχαρνείς» µε µουσική Διονύση Σαββόπουλου. Εγινε παραγωγός στον πρώτο δίσκο των Χάρη και Πάνου Κατσιµίχα «Ζεστά ποτά». Τραγούδησε στον «Νέο Ερωτόκριτο» του Νίκου Μαµαγκάκη, σε ποίηση Πρεβελάκη.

Ακόµη, έγραψε µια σειρά από βιβλία, όπως το χιουµοριστικό σύγγραµµα 630 σελίδων «Οι Εβραίοι είναι Ελληνες - Κρήτες» (Εκδ. Κάκτος) και το ποιητικό «Η µπαλάντα του Ισαάκ», όπου αναποδογύριζε τη βιβλική θυσία. Υποστήριζε πάνταµε πάθος και φανατισµόκαι τον ΟΦΗ και τον ΠΑΟΚ.

Στη δεκαετία του ‘80, µαζί µε την τότε σύντροφό του, τραγουδοποιό επίσης της λεγόµενης Σχολής της Θεσσαλονίκης Βάσως Αλλαγιάννη (µε εβληµατική κοινή επιτυχία το «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ» ), ασπάστηκαν τη διδασκαλία του ινδουιστή φιλοσόφου Ρασµί ή Osho.

Εκείνος τον συναντά στην Ινδία και τον κρύβει στην Κρήτη, όταν καταζητείται από την αµερικανική κυβέρνηση µέσω της Ιντερπόλ.

Το ‘90, ζει για κάποιο διάστηµα στην Ισπανία, δηλώνοντας ότι φεύγει και λόγω της δικαστικής διαµάχης µε συναδέλφους του στο τραγούδι, ύστερα από δηλώσεις του που κάποιοι θεώρησαν προσβλητικές. Στο µεταξύ, αρνείται την πρόσκληση της Μελίνας Μερκούρη να παρουσιάσει έργο του στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα Αθήνα, επειδή θεωρεί πως «η Αθήνα δεν αξίζει να είναι πολιτιστική πρωτεύουσα».

Μετά το 2000 πηγαινοέρχεται συχνά στο Ισραήλ, όπου συνεργάζεται µε τον διάσηµο τραγουδιστή Γιεχούδα ή Λεωνίδα Πόλικερ (µε ρίζες στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης και ελληνικό ρεπερτόριο) σε σειρά εµφανίσεων και σε CD το 2007. Εναν χρόνο πριν είχε πει για την «ελληνική κοινωνία που ζει στην απόλυτη αφασία» και ζητάει «να µην υπερασπιζόµαστε πανεθνικώς σε διεθνείς διοργανώσεις το Καρβελιστάν».

Επιστρέφοντας οριστικά, διαπιστώνει πως «η χώρα πάσχει από αντιφάσεις. Δεν µπορείς να λες φέρτε πίσω τα Μάρµαρα του Παρθενώνα και η Βανδή να κλείνει τη Σταδίου. Αυτά είναι γκραν γκινιόλ».

Παράλληλα, υιοθετεί ένα αγοράκι από την Αλβανία, που είναι σήµερα οκτώ ετών.

«Πιότερο κι απ’ το τραγούδι τους, τους ανθρώπους αγάπησα», σηµείωνε στο αυτοβιογραφικό «Εδώ είναι του Ρασούλη», παραφράζοντας τη ρήση ποιητή. Και οι άνθρωποι έµελλε επίσης να τον αγαπήσουν για τα τραγούδια και τον σουρεαλισµό του, αλλά και να τον αφήσουν να φύγει µόνος...

Ο «Βούδας» και η «Εκδίκηση της Γυφτιάς».

Ο συνθέτης Πέτρος Βαγιόπουλος, µε τον οποίο είχε κάνει οκτώ δίσκους (τελευταίος το «Τι γυρεύεις µες στην Κίνα Τσάκι Τσαν»), εξηγεί  για την εµβληµατική τους επιτυχία «Πότε Βούδας,πότε Κούδας» του 1986 πως «ήταν µοντάζ φράσεων και στίχων από το περιοδικό που εξέδιδε οΜανώλης Ρασούλης µε τίτλο “Το Αυγό”». Και πρόσθεσε: «Γνωριστήκαµε το 1983 και υπήρξαµε περισσότερο φίλοι παρά συνεργάτες. Τον τελευταίο µήνα µουείχε δώσει είκοσι στιχάκια που τα έχω απλωµένα στο τραπέζι µου. Δύο πράγµατα κρατώ από εκείνον: είναι ο πρώτος που µπέρδεψε στον στίχο το ερωτικό µε το κοινωνικό στοιχείο και ο στίχος του είναι βαθύτατα φιλοσοφικός».

«Για µένα προσωπικά ο θάνατός του είναι ένα µεγάλο σοκ», δήλωσε  από την πλευρά του ο Νίκος Ξυδάκης. «Ζήσαµε µε τον Μανώλη µαζί και κάτω από την ίδια στέγη όταν κάναµε την “Εκδίκηση της Γυφτιάς”. Ηταν µια ανήσυχη εποχή εκείνη της Μεταπολίτευσης... Ηταν τα πρώτα µου τραγούδια που γράψαµε µαζί, τραγούδια που χαρακτήρισαν µια εποχή. Σε προσωπικό επίπεδο ο Μανώλης είχε ένα χιούµορ, µια ευφυΐα και µια ανησυχία ως άνθρωπος που ήταν πάρα πολύ γόνιµη. Σε επίπεδο στιχουργικό, επειδή ο στίχος του είχε µια λαϊκότητα και έναν πολύ προσωπικό τρόπο να εκφράζεται, νοµίζω ότι αφήνει ένα κενό στο ελληνικό τραγούδι».

Δεν μέτραγε τα λόγια του:

«Πιότερο κι απ' το τραγούδι τους, τους ανθρώπους αγάπησα»

Πολυδιάστατος στις απόψεις του, δεν μέτραγε ούτε έκρυβε λόγια ο Μανώλης Ρασούλης. Ελεγε αυτό που πίστευε, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Είχε συγκρουστεί με πολλούς συναδέλφους του, με κάποιους μάλιστα είχε φτάσει μέχρι τα δικαστήρια. Σταχυολογούμε παλαιότερες απόψεις του από τις «σκεψοδιάρροιες» του επίσημου σάιτ του αλλά και σχόλια από το μπλογκ του.

«Κάποιος Ελλην ποιητής γράφει: «Πιότερο κι απ' τους ανθρώπους το τραγούδι τους αγάπησα». Εγώ να προσθέσω ότι πιότερο κι απ' το τραγούδι τους, τους ανθρώπους αγάπησα».

«Τίποτα δεν μου τη βιδώνει περισσότερο, όσο το απόλυτο αληθοφανές εκείνων που εν ονόματι π.χ. της Ελλάδας καταστρατηγούν την Ελλάδα, εν ονόματι της λογικής επιβάλλουν τη λογικοφάνεια, εν ονόματι της σοβαρότητας σοδομούν τη σοβαρότητα και εγκαθιδρύουν τη σοβαροφάνεια».

«Οποιος αγαπά παιδεύει. Καλώς ή κακώς, αυτό λέει ο λαός. Ας το `χουν υπόψη οι κατήγοροι, που ο ίδιος ο λαός, καλώς ή κακώς, τους εψήφισε... Προσκυνώ τη χάρη σου, λαέ. Ομως, όπως κι εσύ καλά γνωρίζεις, πότε είσαι λαός μετά βαΐων και κλάδων, πότε είσαι μάζα που κάνει την Ιστορία, πότε η μπάζα, πότε πληθυσμός και πότε όχλος, που δεν διασταυρώνεις πια αλλά σταυρώνεις. Προσκυνώ τον όχλο σου, λαέ μου».

«Κι ο καθείς; Τι λέει ο καθείς; Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας; Δεν μιλεί. Ή ψελλίζει ή ουρλιάζει».

«Καλύτερα Αλαντίν παρά Μουτζαχεντίν».

Η δισκογραφια του:

Νέγρικα (Γ. Νεγρεπόντης, Μ. Λοΐζος, Μ. Φαραντούρη), 1974

Νέος Ερωτόκριτος (Ν. Μαμαγκάκης, Π. Πρεβελάκης, Α. Μάνου), 1974

Αχαρνής (Δ. Σαββόπουλος), 1977

Η εκδίκηση της γυφτιάς (Ν. Ξυδάκης, Δ. Σαββόπουλος, Ν. Παπάζογλου), 1978

Τα δήθεν (Ν. Ξυδάκης, Ν. Παπάζογλου, Δ. Κοντογιάννης), 1978

Τα τραγούδια της Χαρούλας (Μ. Λοΐζος, Χ. Αλεξίου), 1980

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει (Χ. Νικολόπουλος, Δ. Κοντογιάννης), 1981

Παίξε Χρήστο επειγόντως (Χ. Νικολόπουλος, Ε. Βιτάλη, Π. Τερζής), 1982

Oλοι δικοί μας είμαστε (Χ. Νικολόπουλος, Ν. Παπάζογλου, Π. Τερζής), 1984

Ζεστά ποτά (Αδελφοί Κατσιμίχα, Μ. Ρασούλης παραγωγή), 1985

Να `μαστε πάλι εδώ Ανδρέα (Α. Μικρούτσικος, Μ. Ρασούλης), 1985

Ναι στο ναι και ναι στο όχι (Μ. Ρασούλης, Ν. Ξυδάκης, Μ. Στεφανόπουλος), 1984

Τα ποδοσφαιρικά (Γ. Γαβαλάς), 1988

Διπλά σακατεμένος πειρατής (Γ. Γαβαλάς), 1990

Εσύ κι αν γίνεις υπουργός εγώ θα σ' αγαπάω (Π. Βαγιόπουλος, Α. Ρασούλη Κουφουδάκη), 1985

Πότε Βούδας πότε Κούδας (Π. Βαγιόπουλος, Ν. Παπάζογλου, Γλυκερία), 1986

Βαλκανιζατέρ (Π. Βαγιόπουλος, Γλυκερία, Α. Καρακότας), 1995

Σελοτέιπ (Π. Βαγιόπουλος, Ο. Περίδης, Ν. Ρασούλη, Γ. Λίζος), 1997

Γεια σου κυρ Εισαγγελέα (Π. Βαγιόπουλος, Καφετζοπουλική Κομπανία),

Νοηματουργείο (Π. Βαγιόπουλος, Γ. Ξηδάκης, Γ. Λίζος), 1998

Της άγνοιας ο γιος και το τραγούδι για τον Καστοριάδη (Μ. Ρασούλης),

Τραγούδι για την Καλαμάτα (Π. Βαγιόπουλος),

Το τραίνο φτάνει τελικά στην Κατερίνη (Χ. Παπαδόπουλος, Β. Λέκκας, Κ. Σιάπαντα, Ορέστης), 1999

Τι γυρεύεις μεσ' στην Κίνα Τσάκι Τσαν (Π. Βαγιόπουλος, Ν. Βενετσάνου, Ο. Περίδης), 2000

Αγάπα μας και μη μας χαιρετάς (Ν. Ρασούλη), 1999

Σκόρπια 1 (Ν. Ξυδάκης, Ν. Παπάζογλου, Γλυκερία), 1992

Σκόρπια 2 (Χ. Αλεξίου, Σ. Μάλαμας), 1992

Οταν τραγουδούν τα ψάρια (Γ. Λίζος, A. Λίζος),

Σέπτικ Φλες - DEATH METAL I (Ν. Ρασούλη), Γαλλική παραγωγή,

Σέπτικ Φλες - DEATH METAL IΙ (Ν. Ρασούλη), Γαλλική παραγωγή,

************************

Αναδημοσίευση από εδώ: «Τίποτα δεν πάει χαµένο στη χαµένη σου ζωή...» ,  Μοναχικός σε ζωή και θάνατο.

Υπάρχει θέμα χρεωκοπίας για την Ελλάδα;

Ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της χώρας τελεί υπό καθεστώς χρεωκοπίας!

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ

Η κυβέρνηση μαζί με τα ποικίλα «παπαγαλάκια» των εγχώριων και διεθνών κυκλωμάτων έχουν στήσει μια ολόκληρη επιχείρηση για να πείσουν ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα χρεωκοπίας, όσο ακολουθεί πιστά τις έξωθεν εντολές και όσο παραδίδεται ανυπεράσπιστη και ανοχύρωτη στις πιέσεις των αγορών και των ευρωκρατούντων. Το παράξενο είναι ότι αυτό το παραμύθι φαίνεται να πιάνει περισσότερο στο εσωτερικό της αριστεράς. Για πολλούς στην αριστερά η φιλολογία περί χρεωκοπίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα κόλπο της κυβέρνησης και των αγορών για να επιβάλουν την αντιλαϊκή τους πολιτική. Δεν υπάρχει ζήτημα χρεωκοπίας, λένε, μόνο πρόβλημα κόστους και διαθεσιμότητας δανεισμού, αυτό είναι όλο. Άλλωστε η Ε.Ε. έχει συμφέρον να μην αφήσει την Ελλάδα να χρεωκοπήσει, επαναλαμβάνουν μαζί με την επίσημη προπαγάνδα.

Υπάρχει, λοιπόν, ζήτημα χρεωκοπίας για την Ελλάδα;

Όποιος δεν έχει τυφλωθεί ακόμη από την επίσημη προπαγάνδα, γνωρίζει πολύ καλά ότι ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της χώρας τελεί υπό καθεστώς χρεωκοπίας. Αυτή είναι η αλήθεια. Κι αυτό γιατί η χρεωκοπία δεν επέρχεται μόνο όταν βγαίνουν επίσημα οι κυβερνώντες και αναγγέλλουν το γνωστό από την εποχή του Χ. Τρικούπη «δυστυχώς, επτωχεύσαμεν». Ούτε η χρεωκοπία εξαρτάται από το αν και κατά πόσο θα συνεχίσει να βρίσκει το κράτος πηγές δανεισμού. Αυτό ίσως να επιδράσει στο πότε θα γίνει η επίσημη αναγγελία της, αλλά η αληθινή χρεωκοπία ισοδυναμεί με την αδυναμία να καλυφθούν οι τρέχουσες υποχρεώσεις που προκύπτουν από τον δανεισμό. Επομένως και μόνο το γεγονός ότι το κράτος σήμερα χρειάζεται δανεικά για να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος είναι αρκετό για να μιλάμε για μια εκ των πραγμάτων χρεωκοπία. Κι αυτό ανεξάρτητα από το πότε ή το πώς η Ε.Ε., το ΔΝΤ, οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι των χρηματαγορών θα κρίνουν ότι τους συμφέρει να προχωρήσουν και στην επίσημη πτώχευση της χώρας.

Τι δείχνουν τα στοιχεία:

Μόνο το 2009 για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους δαπανήθηκαν πάνω από 41 δισ. ευρώ ως τοκοχρεωλύσια (βλ. Πίνακα 1). Πράγμα που αντιστοιχεί στο 47% του συνόλου των δημοσίων δαπανών και στο 17% του ΑΕΠ της χώρας. Αν σ' αυτά συνυπολογιστούν και οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων, οι οποίες αφορούν κυρίως τίτλους Euro Commercial Paper (ECP) που εκδίδονται για ένα σύντομο χρονικό διάστημα -κατά μέσο όρο 182 ημέρες- και έχουν σαν βασικό στόχο την άμεση άντληση «κεφαλαίου κίνησης», τότε οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο για το 2009 οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έφτασαν κοντά στα 36 δισ. ευρώ. Έτσι το συνολικό κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους για το 2009 ξεπέρασε τα 77 δισ. ευρώ, όταν τα δημόσια έσοδα για την ίδια χρονιά μόλις που υπερβαίνουν τα 59 δισ. ευρώ. Έτσι, το συνολικό κόστος εξυπηρέτησης αντιστοιχεί πια σχεδόν στο 90% των δημοσίων δαπανών και στο 32% του ΑΕΠ της χώρας. Ποιος είναι αυτός που με σοβαρότητα μπορεί να υποστηρίξει ότι μια οικονομία -και μάλιστα τόσο παραγωγικά αναιμική όσο η οικονομία της Ελλάδας- είναι σε θέση να αντέξει μια τέτοια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους;

Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει έστω και υποψία άλλης δημοσιονομικής πολιτικής, όσο ο κρατικός προϋπολογισμός και γενικά τα δημόσια οικονομικά βαρύνονται από αυτό το ανυπόφορο κόστος; Πόσο πρέπει να συρρικνωθούν οι δημόσιες δαπάνες για να γίνει δυνατή μια μερική έστω αποπληρωμή του χρέους; Η προοπτική πραγματικής μείωσης του δημόσιου χρέους δεν υφίσταται σε κανένα από τα πακέτα «διάσωσης» που συζητά η Ε.Ε. και το ΔΝΤ για την ελληνική οικονομία. Μάλιστα οι Βρυξέλλες εκτιμούν ότι το 2011, με το πέρας του «προγράμματος σταθερότητας», το δημόσιο χρέος θα έχει σκαρφαλώσει στο 135% του ΑΕΠ. Μόνο που ένα τέτοιο χρέος θα έχει εκτινάξει τις ετήσιες δαπάνες εξυπηρέτησής του τουλάχιστον στα 46 δισ. ευρώ σε τοκοχρεωλύσια και στα 38 δισ. ευρώ σε εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων. Με άλλα λόγια, το σύνολο των ετήσιων δαπανών εξυπηρέτησης θα φτάσει να ξεπερνά το 35% του ΑΕΠ της χώρας. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει συνυπολογιστεί η εκτίναξη του κόστους δανεισμού, το οποίο πέρυσι σχεδόν διπλασιάστηκε και φέτος έχει ήδη τριπλασιαστεί σε σύγκριση με το 2008, χωρίς κανείς να γνωρίζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει.

Πίνακας 1: Δαπάνες εξυπηρέτησης δημόσιου χρέους (εκατ. ευρώ)
	Α. Τοκοχρεολύσια	Β. Εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων	Σύνολο Α + Β	% επί των Δημόσιων Δαπανών	% επί του ΑΕΠ
2000	22.688	6.342	29.030	66,0	21,3
2001	20.946	2.401	23.347	52,4	15,9
2002	28.874	1.303	30.177	65,0	19,3
2003	30.041	2.228	32.269	62,5	18,7
2004	27.799	7.631	35.430	61,2	19,1
2005	30.066	5.085	35.151	59,8	18,0
2006	26.065	8.091	34.156	56,3	16,2
2007	31.923	24.773	56.696	84,4	25,0
2008	37.452	25.674	63.126	84,2	26,4
2009	41.340	35.904	77.224	89,8	32,1
Πηγή: Επεξεργασία στοιχείων Προϋπολογισμού και Εθνικών Λογαριασμών

Η αλήθεια είναι ότι όσοι μισθοί κι αν περικοπούν, όσο κι αν λεηλατηθεί το λαϊκό εισόδημα, όσο κι αν ξεπουληθεί η χώρα στις διεθνείς αγορές, όχι μόνο είναι πρακτικά αδύνατο να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος και η διαρκώς ογκούμενη εξυπηρέτησή του, αλλά οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα σε μια μεγαλύτερη έξαρση. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη διετία της «δημοσιονομικής προσαρμογής» 2010 και 2011 το ελληνικό δημόσιο θα χρειαστεί σχεδόν 90 δισ. ευρώ μόνο για τοκοχρεωλύσια, όταν τα προϋπολογιζόμενα δημόσια έσοδα αναμένεται να φτάσουν τα 134 δισ. ευρώ. Πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για αποφυγή της χρεοκοπίας όταν με το «καλημέρα σας» πρέπει να πληρώσει στους δανειστές του το 67% των προσδοκόμενων εσόδων του; Και άρα τι νόημα έχουν οι «θυσίες» που καλείται η χώρα και ο λαός της να υποστούν για να βγούμε δήθεν από την οικονομική κρίση;

Η Ε.Ε., όπως και το ΔΝΤ, δεν ενδιαφέρεται να ξεπεράσει την οικονομική κρίση η Ελλάδα, αλλά να προστατεύσει αφενός το ευρώ και αφετέρου τους κερδοσκόπους κατόχους των τίτλων του ελληνικού χρέους -εκ των οποίων οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Γερμανίας κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος- από τη χρεωκοπία της χώρας. Τα μέτρα που επιβάλλονται έχουν σαν πρώτο και κύριο σκοπό να εξασφαλίσουν ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει απρόσκοπτα να πληρώνει τους δανειστές της, ακόμη κι αν χρειαστεί να ξεπουληθεί ολόκληρη η χώρα και ο λαός της. Πρόκειται για έναν αληθινό φόρο αίματος στον βωμό των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο τα τοκοχρεωλύσια που έχει καταβάλει το ελληνικό δημόσιο για τη δεκαετία 2000-2009 ανέρχονται στα 297 δισ. ευρώ! Με άλλα λόγια, το ελληνικό δημόσιο έχει προεξοφλήσει ήδη ολόκληρο σχεδόν το σημερινό δημόσιο χρέος του που ανέρχεται στα 298 δισ. ευρώ για το 2009! Κι όλα αυτά δίχως να έχουμε συνυπολογίσει τις εξοφλήσεις των βραχυπρόθεσμων τίτλων για την ίδια περίοδο. Πρόκειται για ένα αληθινό φόρο αίματος στους διεθνείς κερδοσκόπους και τοκογλύφους που θέτει επί τάπητος την ίδια την βιωσιμότητα της εθνικής οικονομίας

Ποιος ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση;

Η συνήθης δικαιολογία του συρμού που ακούγεται για τις ευθύνες της σημερινής κατάστασης, είναι ότι φταίει το σπάταλο και διεφθαρμένο κομματικό κράτος. Όμως, η αλήθεια βρίσκεται πολύ πιο βαθιά.  Από τα τέλη της δεκαετίας του '80 επιβλήθηκε στη χώρα ένα καταστροφικό μοντέλο «εξωστρεφούς» ανάπτυξης, ανοιχτό στις πιο ασύδοτες και μονοπωλιακές δυνάμεις των διεθνών αγορών. Ανοχύρωτη η χώρα και κλειδωμένη στον αυτόματο πιλότο της Ε.Ε., οικοδόμησε μια παρασιτική οικονομία που αποτέλεσε και αποτελεί έναν παράδεισο κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο. Θα αναφέρουμε χαρακτηριστικά ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το μερίδιο του επιχειρηματικού κέρδους στην ετήσια προστιθέμενη αξία στις ΗΠΑ κυμάνθηκε την τελευταία δεκαετία γύρω από το 32%, στην Ευρωζώνη κατά μέσο όρο στο 36%, ενώ στην Ελλάδα ξεπέρασε το 56%! Την ίδια ώρα που στην Ελλάδα η αποζημίωση της εργασίας κυμάνθηκε στο 35%, ενώ στην Ευρωζώνη στο 55%!

Για να στηριχθεί λοιπόν η κερδοφορία του κεφαλαίου και να διατηρήσει αυτά τα εξωφρενικά επίπεδα μέσα σε μια χειμαζόμενη οικονομία όπου η αγοραστική δύναμη και η παραγωγική ικανότητα της εγχώριας αγοράς συμπιεζόταν διαρκώς όλο και πιο πολύ, χρειάστηκε η εκρηκτική επέκταση του δανεισμού. Και μάλιστα σ' όλα τα επίπεδα. Έτσι φτάσαμε στο σημείο το μέσο νοικοκυριό σήμερα να χρωστά το 70% του διαθέσιμου εισοδήματός του, οι τράπεζες να έχουν εξωτερικό χρέος που ξεπερνά το 52% του ΑΕΠ της χώρας και το δημόσιο χρέος να βρίσκεται στα ύψη. Όλα αυτά ήταν το αναγκαίο αποτέλεσμα ενός ολόκληρου τρόπου ανάπτυξης που υπέταξε τη χώρα σε μια πλασματική (κυρίως δανειακή) επέκταση της εσωτερικής ζήτησης, η οποία στηριζόταν κυρίως στην αναγωγή ενός ολόκληρου συστήματος αγυρτείας και απάτης σε βασικό μοχλό της οικονομίας, μέσα από την προνομιακή ενίσχυση της κερδοσκοπίας στις χρηματαγορές, στην πιστωτική και χρηματιστική αγορά.

Την τραγική εικόνα της ελληνικής οικονομίας ήρθε να συμπληρώσει η είσοδος στην ΟΝΕ και η επιβολή του ευρώ. Μπορεί η ΟΝΕ και το ευρώ να μην αποτελούν τις αιτίες των προβλημάτων και των αδιεξόδων της χώρας, αλλά είναι πλέον πασιφανές ότι λειτούργησαν καταλυτικά στη δραματική επιδείνωση της συνολικής κατάστασης. Λειτούργησαν σαν ασφυκτικός «κορσές», που προκαλεί ασφυξία στην οικονομία και την κοινωνία, σαν θανάσιμος «βρόγχος» στον λαιμό μιας ήδη προβληματικής και εντελώς εξασθενημένης οικονομίας. Έτσι οδήγησαν από την πρώτη στιγμή ολόκληρη την οικονομία, το λαϊκό εισόδημα και την εγχώρια αγορά σε βαθύτατη κρίση, η οποία προηγήθηκε της παγκόσμιας κρίσης που ξέσπασε το 2007-2008. Τόσο η κυβέρνηση όσο και η Ε.Ε. απάντησαν στην κρίση αυτή ενισχύοντας με κάθε τρόπο τον δανεισμό. Κι έτσι δημιούργησαν μια οικονομία-φούσκα για την στήριξη του «ισχυρού ευρώ», η οποία εμφανιζόταν εικονικά να αναπτύσσεται ταχύρρυθμα, ενώ στην πραγματικότητα κατέρρεε.

Όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση και η τρομακτική υπερσυσσώρευση κυρίως πλασματικού κεφαλαίου άρχισε να καταρρέει διεθνώς, τότε άρχισαν να σπάνε μία-μία και οι διάφορες φούσκες. Τα οικονομικά θαύματα τύπου Ιρλανδίας έσβησαν εν μία νυκτί. Χώρες σαν την Ισλανδία χρεωκόπησαν. Μαζί τους έσκασε και η φούσκα της ελληνικής οικονομίας, ενώ κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να σκάσει και η τεράστια χρηματοπιστωτική φούσκα που δημιούργησε το ευρώ στο σύνολο της ευρωζώνης. Η τεράστια διευκόλυνση της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας που έφερε το ευρώ οδήγησε σήμερα τις τράπεζες της ευρωζώνης -κυρίως των ισχυρών εταίρων- να κατέχουν τίτλους  (ομόλογα, παράγωγα, κ.ο.κ.) συνολικής αξίας άνω των 41 τρισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 26 τρισ. να ανήκουν στην κατηγορία των «τοξικών προϊόντων», όπως ονομάστηκαν τα παράγωγα υψηλού ρίσκου που προκάλεσαν το μεγάλο κραχ το φθινόπωρο του 2008. Αν σκεφτούμε ότι το συνολικό ΑΕΠ της ευρωζώνης ανέρχεται μόλις στα 9,6 τρισ. ευρώ, μπορεί να καταλάβει ο καθένας ότι αυτή η τεράστια συγκέντρωση σε χρηματοπιστωτικούς τίτλους είναι μια βόμβα στα θεμέλια της ευρωζώνης που είναι έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Εδώ βρίσκεται και ο κίνδυνος για το ευρώ, που δεν προκάλεσαν ούτε οι επιθέσεις των κερδοσκόπων, ούτε το έλλειμμα της Ελλάδας, ή των άλλων χωρών, αλλά η ίδια η επιτυχία του ως διεθνές μέσο αποθησαυρισμού, συσσώρευσης και κερδοσκοπίας στις αγορές κεφαλαίου. Εδώ εντοπίζεται και το ενδιαφέρον των Βρυξελλών, όπως και των διεθνών αγορών. Δεν τους ενδιαφέρει αυτό καθαυτό το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά να μην θιγεί η βιωσιμότητα του ευρώ και η ενότητα της ευρωζώνης. Να μην γίνει η Ελλάδα αφορμή για ένα ντόμινο χρεωκοπιών και αποχωρήσεων από την ευρωζώνη που θα υπονομεύσουν το ευρώ και θα πυροδοτήσουν την κατάρρευση της ΟΝΕ κάτω από ήδη δυσβάσταχτο βάρος της υπερσυσσώρευση «τοξικών» τίτλων.

Η χώρα αντιμετωπίζει μια νέα ιδιότυπη κατοχή

Η χώρα οδηγείται σε ένα ασφυκτικό καθεστώς δημοσιονομικής κατοχής, γιατί η «δημοσιονομική προσαρμογή» που ζητούν οι αγορές και οι Βρυξέλλες ισοδυναμεί με πολιτική αυτοχειριασμού, καταστροφής και διάλυσης. Το κύριο μέλημα των Βρυξελλών δεν είναι η αποτροπή της χρεωκοπίας αυτής καθαυτής, αλλά να αποφευχθεί για όσο αυτό είναι δυνατό η επίσημη ανακοίνωσή της. Αν και τα δεδομένα λένε ότι δεν θα την αποφεύγουν ακόμη για πολύ. Η χώρα έχει καταδικαστεί σε ολοκληρωτική καταστροφή, προκειμένου με την τελευταία ικμάδα της οικονομίας της, με ό,τι έχει απομείνει από την αγοραστική δύναμη των λαϊκών στρωμάτων και της εγχώριας αγοράς να συνεχίσει να πληρώνει τους δανειστές της.

Η κυβέρνηση έχει ήδη παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στις Βρυξέλλες και τις αγορές. Δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να υποτάσσεται στις έξωθεν εντολές. Η ίδια η έννοια της εθνικής κυριαρχίας τουλάχιστον στο πεδίο της οικονομίας και της οικονομικής πολιτικής, αποτελεί φρικτή φάρσα. Η παλιά λογική της ψωροκώσταινας και των ιστορικά πιο άθλιων καθεστώτων εθνικής υποτέλειας γνωρίζει νέα μεγαλεία. Η πολιτική ηγεσία της χώρας νοιάζεται μόνο για το πώς θα «αποκαταστήσει την αξιοπιστία της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές», δηλαδή στους κερδοσκόπους. Και για να το πετύχει είναι διατεθειμένη να τα δώσει όλα, ό,τι και να της ζητηθεί.

Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση, οι απλοί εργαζόμενοι δεν έχουν απλά να αντιμετωπίσουν μια άγρια αντιλαϊκή πολιτική, αλλά την χρεωκοπία ενός ολόκληρου συστήματος που καταρρέει και απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρη τη χώρα και τον λαό της. Τι πρέπει να γίνει; Να αναζητήσουμε πρόσθετες πηγές δανεισμού; Να αναζητήσουμε ευρωομόλογα, λαϊκά ομόλογα, κινέζικα, ρωσικά ή αραβικά κεφάλαια, κ.λπ., προκειμένου να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τον φόρο αίματος στους δανειστές κερδοσκόπους; Ή να σπάσουμε εδώ και τώρα τον φαύλο κύκλο του δανεισμού; Κι αυτό μπορεί να γίνει προς όφελος της χώρας και του λαού της μόνο με έναν τρόπο: την μονομερή παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Στο κάτω-κάτω της γραφής οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά υποχρέωση να αποπληρώσουν χρέη, που αποτελούν προϊόντα τοκογλυφίας, ρεμούλας και κερδοσκοπίας. Και τα οποία τα έχουν ήδη πληρώσει διπλά και τρίδιπλα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Το μέτρο αυτό είναι ένα αμυντικό μέτρο ανάγκης, το οποίο θα μας επιτρέψει να διασώσουμε τους τεράστιους πόρους, που σήμερα κατασπαταλιούνται για το χρέος, και να τους διοχετεύσουμε σε έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης, ο οποίος θα βασίζεται στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με πρωταρχικό κριτήριο τις πιο επείγουσες ανάγκες του εργαζόμενου λαού και της χώρας. Πρόκειται για ένα μέτρο που χρειάζεται να συνοδευτεί άμεσα με την επιβολή δραστικών ελέγχων στην κίνηση του κεφαλαίου, που πρόσφατα ακόμη και το ΔΝΤ χαρακτήρισε ως ένα «χρήσιμο εργαλείο της οικονομικής πολιτικής», καθώς και με την εθνικοποίηση των κύριων τραπεζών, ώστε να πάψει το πιστωτικό σύστημα να απομυζά την οικονομία και το εισόδημα.

Μπορεί να ασκηθεί μια τέτοια πολιτική εντός της ΟΝΕ και με το ευρώ; Σαφώς όχι. Όσο η χώρα βρίσκεται υπό το καθεστώς του ευρώ είναι υποχρεωτικά εκτεθειμένη στις πιέσεις, τους εκβιασμούς και τις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας, είναι παντελώς ανοχύρωτη απέναντι στις πιο ασύδοτες δυνάμεις της αγοράς και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης. Η οικονομία της χώρας πρέπει να αποκτήσει τη νομισματική της ελευθερία για να είναι σε θέση να απελευθερώσει τις δυνατότητές της, να ανασυγκροτήσει την παραγωγική της βάση και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προσφέρει η διεθνής οικονομική ζωή. Το ιστορικό δίλημμα που δίχασε παλιότερα την αριστερά σήμερα βρίσκει την τελειωτική του απάντηση στην πράξη. Σήμερα, κάθε πρόταση που δεν αγγίζει το ευρώ, όσο φιλολαϊκή ή αριστερή κι αν εμφανίζεται, όσο αγνές προθέσεις κι αν έχει, στην πράξη εξαπατά τους εργαζόμενους και βάζει πλάτη στην κυρίαρχη πολιτική.

****************

Αναδημοσίευση από εδώ : Υπάρχει θέμα χρεωκοπίας για την Ελλάδα;

Το τεκμήριο της οικολογικής αθωότητας δεν ισχύει πια!

Της Θεοδότα Νάντσου*

Με το νομοσχέδιο για τη βιοποικιλότητα που έχει για πρώτη φορά προκαλέσει σοβαρή αντιπαράθεση για οικολογικά ζητήματα στη Βουλή, βρισκόμαστε όσοι οικολογούμε μπροστά σε μια τεράστια πρόκληση: να αποδείξουμε ότι η φύση έχει δυνατή φωνή που δεν σκιάζεται από καμία μικροπολιτική ή μικροατομική στόχευση.

Ακούστηκαν πολλά για το νομοσχέδιο αυτό. Κυρίως για τη διάταξη που ανεβάζει τον οικοδομικό πήχη από τα 4 στα 10 στρέμματα στις εκτός σχεδίου γαίες των προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Και ενώ στη μικρή δημόσια διαβούλευση που έγινε πριν από μήνες τα σχόλια που αναρτήθηκαν στο opengov.gr ήταν κυρίως επιστημονικού περιεχομένου, στα έδρανα της Βουλής η μάχη δόθηκε για την προστασία του ιερού δικαιώματος του καθενός να βλέπει στην Ελλάδα «όπου γης, οικόπεδο».

Εκτός όμως από τις υστερίες για την οικοδομική ανάπτυξη που θα χαθεί αν προστατευθεί η βιοποικιλότητα, ακούστηκαν και πυροβολισμοί κατά του νομοσχεδίου από δήθεν οικολογικές σκοπιές. Οι πιο σοβαρές και συνάμα ατεκμηρίωτες αρνητικές κρίσεις είναι ότι το νομοσχέδιο αυτό:

«Δίνει έμφαση στις προστατευόμενες περιοχές και όχι στο σύνολο του χώρου». Προφανώς όσοι το ισχυρίζονται αυτό, δεν έχουν διαβάσει ολόκληρο το κεφάλαιο Δ και τις διατάξεις που προβλέπουν έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπιση κρίσιμων περιστατικών υποβάθμισης, απαγόρευση κίνησης οχημάτων εκτός δρόμου, ποινές για περιβαλλοντικά εγκλήματα. Προφανώς επίσης δεν γνωρίζουν πως τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και σε κοινοτικό, η βιοποικιλότητα προστατεύεται πρωτίστως εντός των ορίων προστατευόμενων περιοχών…

«Βρίσκεται σε αντίθεση με το κοινοτικό δίκαιο». Προφανώς όσοι το ισχυρίζονται δεν παρακολουθούν τις εξελίξεις στο κοινοτικό δίκαιο και δεν γνωρίζουν ότι η Ε.Ε. ζητάει θεσμοθέτηση των περιοχών Natura 2000 με υψηλού επιπέδου νομοθετική ρύθμιση. Επίσης, ίσως δεν γνωρίζουν πως κάθε δραστηριότητα εντός περιοχών Natura 2000 πρέπει να έχει πρώτα εκτιμηθεί δεόντως και μετά να επιτραπεί. Συνεπώς, η εκτός σχεδίου δόμηση, δικαίωμα που δεν υπόκειται σε κανέναν σχεδιασμό και σε καμία μελέτη, είναι προφανώς ασύμφωνη με την οδηγία. Διαβάσαμε ακόμα και ότι οι ειδικές ορνιθολογικές μελέτες για τις περιοχές προστασίας των πουλιών, θεσμός που εφαρμόζεται από τα περισσότερα κράτη μέλη της Ε.Ε. εντός των ΖΕΠ, είναι δήθεν λαθεμένη προσέγγιση…

«Δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες μελέτες για τις περιοχές Natura 2000». Aς κινούμαστε δηλαδή με λογική μελετοκρατίας και όχι στη βάση της αρχής της προφύλαξης, όταν ο φυσικός κόσμος χάνεται!

«Δεν υπάρχουν σοβαρές ρυθμίσεις για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς». Σωστό, αν και μόνο η πρώτη παράγραφος του άρθρου 14 αρκεί για να δημιουργήσει θετική για το θέμα νομολογία, σε μια ευρωπαϊκή πραγματικότητα που δεν επιτρέπει ολοσχερή απαγόρευση της καλλιέργειας ΓΤΟ …

«Δεν περιέχονται ρυθμίσεις για την αγροτική βιοποικιλότητα και για πολλά άλλα ζητήματα». Ρυθμίσεις για την αγροτική βιοποικιλότητα περιέχονται και δεν έχει νόημα να απαριθμηθούν. Αρκεί να διαβάσει κάποιος το νομοσχέδιο και να τις κρίνει μία προς μία. Ναι, αυτό το νομοσχέδιο δεν καλύπτει τα πάντα… Λοιπόν;

Αν είχαμε τα κότσια ως κοινωνία, θα συζητούσαμε τα πραγματικά σοβαρά προβλήματα που αφορούν την προστασία της βιοποικιλότητας στην πράξη και την επόμενη μέρα από την ψήφιση ή καταψήφιση αυτού του νόμου. Μαζί και τα δήθεν αναπτυξιακά νομοσχέδια-σκούπα που απειλούν κρίσιμα περιβαλλοντικά κεκτημένα.

Αν είχαμε τα κότσια ως κοινωνία θα στηρίζαμε οποιαδήποτε πολιτική πρωτοβουλία κινείται προς μια οικολογικά σωστή κατεύθυνση και δεν θα ψάχναμε για αντιπολιτευτικές προφάσεις με οικολογική επίστρωση…

Το τεκμήριο της οικολογικής αθωότητας δεν ισχύει πια. Είμαστε όλοι οικολογικά ένοχοι, μέχρι να αποδείξουμε το αντίθετο!

* Η Θεοδότα Νάντσου είναι συντονίστρια περιβαλλοντικής πολιτικής της WWF Ελλάς

***********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το τεκμήριο της οικολογικής αθωότητας δεν ισχύει πια!