Πώς σκουριάζει το ατσάλι...

Επειδή είμαι αριστερός και θα πεθάνω αριστερός, αρχίζω να μην ανέχομαι μια Αριστερά που αρχίζει να με πεθαίνει...

Οταν γράφει κανείς περί Αριστεράς, αν είναι αριστερός όπως και η αφεντιά μου, γράφει ταυτοχρόνως και υπέρ Αριστεράς - ενίοτε κι αθέλητα, αλλά συνήθως εκούσια. Τουλάχιστον υπέρ της Αριστεράς έτσι όπως ο καθένας εννοεί τη δόκιμη εκδοχή της, μιας και πλέον, σκόρπιοι έτσι όπως πολλοί φθάσαμε να 'μαστε, ο καθένας μπορεί να διατηρεί την πολυτέλεια του «προσωπικού του κομμουνισμού» - αριστοκρατικό μεν, αλλά καμμιά φορά ψυχοσωτήριο...

Με έναν λόγο, πολλοί αριστεροί τα τελευταία χρόνια διάγουμε εν αναμονή. Για αυτούς ο λόγος σήμερα, για εμάς - οι οργανωμένοι στα κόμματα της Αριστεράς είναι άλλη υπόθεση, μάλλον ανώτερη, οι σύντροφοι αυτοί την αντέχουν ακόμα την καλογερική και μπράβο τους, ότι βαρειά. Τους βγάζω το καπέλο κι επικαλούμαι τη συμπάθειά τους (όπως άλλωστε και τη δική σας, όσοι είσθε αριστεροί κι όσοι δεν είσθε) για όσα θα πω παρακάτω.

Οταν, προ ετών, δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί αριστεροί, άλλοι διστακτικά κι άλλοι με ενθουσιασμό, έσπευσαν σε έναν «κοινό τόπο» όπου θα μπορούσαν να ζυμωθούν ιδέες, να γεννηθούν προτάσεις -κυρίως αυτό- και να βγάλουν την Αριστερά, σε μια εποχή που ο λαός και η κοινωνία την είχαν ανάγκη περισσότερο από ποτέ, από το σύνδρομο της ιστορικής πολιτικής (αλλά όχι ιδεολογικής) ήττας.

Σιγά σιγά ο κόσμος που προσήλθε σε αυτό το φόρουμ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει απλώς με μια νεκρανάσταση της παλιάς αριστερής παθολογίας, μάλιστα σε μορφές της -αριστερίστικες- από τις πλέον επαχθείς κι απεχθείς. Ανθρωποι συνηθισμένοι να ζουν στο πλαίσιο του μικρόκοσμου-γκρουπούσκουλου, ιδρυματικοί, που στην «εποχή τους» είχαν στείλει κόσμο στο σπίτι του (παρά τις φιλοδοξίες τους να τον στείλουν στα ψυχιατρεία), άρχισαν εκ νέου να δίνουν τον τόνο στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα αντί το νέο σχήμα να εξελιχθεί σε συνάντηση κι ώσμωση ανθρώπων, συλλογικοτήτων και κομμάτων, να ξεπέσει σε ένα τεραίν διαρκούς καταμέτρησης και αναμέτρησης των εσωτερικών του συσχετισμών. Μάλιστα, ούτε καν για την παραγωγή πολιτικής (πόσω μάλλον ιδεολογίας και ήθους), αλλά μόνον για τη νομή της (μικρο)εξουσίας.

Κι έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν απ' τον ΣΥΡΙΖΑ και να μένουν τα γκρουπούσκουλα. Η επιρροή του σχήματος στην κοινωνία ξεφούσκωσε και τις ελπίδες διαδέχθηκαν η κριτική και επικριτική στάση.

Προσωπικώς ομνύω στην Αριστερά του καλού, τη λαϊκή Αριστερά, με τις παραδόσεις και τον πολιτισμό της, την ταξική Αριστερά ενός δημοκρατικού κομμουνισμού, ανοιχτόκαρδου, ανοιχτόμυαλου, πειθαρχικά οργανωμένου, ανεκτικού με τα παιδιαρίσματα των ανθρώπων, ικανού να προστατεύει τα πρόσωπα απ' τη βαρβαρότητα των συλλογικοτήτων, όταν εκφυλίζονται σε θρησκευτικά τάγματα. Ουτοπίες, θα μου πείτε, μεγάλο το δίκιο σας...

Ομως μεγάλο και το άδικο. Και για τον κόσμο της Αριστεράς και για την κοινωνία που περιμένει την Αριστερά τουλάχιστον πρόμαχο στα δίκια της.

Οπως απεδείχθη, αυτό που κυρίως παράγουν τα γκρουπούσκουλα, άλλοτε συνιστώσες κι άλλοτε υποσύνολα μέσα στις συνιστώσες, είναι το ένδον μίσος. Ενα μίσος μεταξύ τους και προς όποιον άλλον στοχοποιήσουν, που βγάζει μάτια, ανυπόφορο, αδυσώπητο κι ανισόρροπο. Ατελεύτητο.

Ομως η Αριστερά που μισεί τα άλλα της μισά, δεν αγαπάει τον κόσμο. Ο κόσμος το νοιώθει αυτό, πικραίνεται στην αρχή κι ύστερα αηδιάζει και βδελύσσεται.

Λόγος, με τέτοιους όρους, για πολιτική (θέμα κομματικής δεν τίθεται) ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει, χωρίς να 'ναι από χέρι απελπισμένος. Διότι όσοι προσπαθούν να διαλεχθούν, χαρακτηρίζονται συχνά από λογής ταμπέλες που αφειδώς κοτσάρουν οι πάντες στους πάντες, χωρίς αιδώ, δεύτερη σκέψη και συχνά με άκραν δολιότητα.

Οι κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας, έχουν γίνει για πολλούς από μας καπνός και κατά τον εξυπνακισμό, τον κυνισμό και την αποηθικοποίηση της καθημερινής μας στάσης απέναντι στα πράγματα, μοιάζουμε ήδη από καιρό σε αυτούς που κατηγορούσαμε, τους συστημικούς, τους καριερίστες και τους αριβίστες.

Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται τώρα να διαλύεται στον εσωτερικό μικρόκοσμο των γκρουπούσκουλων. Δεν ξέρω αν πνέει τα λοίσθια, αλλά ξέρω ότι η ταπεινότης μου, όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί δεν μπορούν πια να διαλέγουν απ' την Κική και τη Φωφώ ποια θα τους τη φέρει καλύτερα. Κι αν κι αυτήν τη φορά ψηφίσουμε κάποιοι από μας αυτήν την Αριστερά, θα το κάνουμε με κρύα καρδιά και χωρίς καμμιά ελπίδα.

Η μόνη ελπίδα πλέον (για πολλούς από μας) είναι οι νέες γενιές να υπερβούν τη δική μας παθογένεια, ξαναδίνοντας στην Αριστερά τα νοήματά της...

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμα και πάντα θα υπάρχουν πολλοί αγωνιστές της Αριστεράς, των οποίων τον αγώνα και την προσωπική στάση εκτιμώ και σέβομαι. Το πολιτικό όμως αποτέλεσμα της συλλογικής τους δράσης είναι δραματικά κατώτερο (κι επί μακρόν πλέον διάστημα) των απαιτήσεων της συγκυρίας. Ανήκω σε 'κείνους που εμφορούνται από «ιστορική αισιοδοξία», ξέρω ότι «η Γη θα γίνει κόκκινη», ήλπιζα όμως αυτό να συμβεί πριν να πάμε στα άστρα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ.

**************

Αναδημοσίευση από εδώ : πώς σκουριάζει το ατσάλι...

Να σώσουμε τους Λύκους της Ναυπακτίας.!

Βοηθήστε να σώσουμε τα τελευταία παρθένα βουνά του τόπου μας και την άγρια ζωή τους!

Διαδώστε-συνδράμετε και υποστηρίξτε την προσπάθεια για την

ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΟΞΥΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ"!

Κυβέρνηση Χρεοκοπίας!

Οι ξένοι παράγοντες άρχισαν να το ομολογούν όλο και πιο ανοιχτά ότι το καθεστώς υποτέλειας στο ΔΝΤ και την ΕΕ, στο οποίο μας οδήγησε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου - Τσολάκογλου, θα έχει ως αναπότρεπτη κατάληξή του τη χρεοκοπία της Ελλάδας με τη μορφή της αναδιάρθρωσης του χρέους.

Αυτή καθαυτή η αναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι ασύγκριτα προτιμότερη από το καθεστώς του ΔΝΤ. Η τραγωδία είναι όμως ότι με αυτή την κυβέρνηση των «οικονομικών Κουίσλινγκ» του Γ. Παπανδρέου, οι όροι της αναδιάρθρωσης θα επιβληθούν από τους ξένους οικονομικούς κατακτητές της χώρας και έτσι θα οδηγήσουν τους έλληνες εργαζόμενους σε ανείπωτα δεινά.

Μέχρι και ο οικονομικός κατοχικός διοικητής της Ελλάδας, ο δανός υπάλληλος του ΔΝΤ Τόμσεν, άρχισε να τα μασάει και να δηλώνει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο ούτε το δημόσιο χρέος ούτε τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, αλλά η... νοοτροπία (!) των Ελλήνων. Διαβλέποντας την παταγώδη αλλά ταυτόχρονα και καταστροφική για την ελληνική οικονομία αναμενόμενη αποτυχία του προγράμματος του μνημονίου, οι γκαουλάιτερ του ΔΝΤ άρχισαν να ψελλίζουν ότι θα συνεχίσουν να μας «βοηθούν» και μετά τη λήξη της επίσημα συμφωνημένης τριετούς οικονομικής κατοχής – αρκεί βεβαίως να συνεχίσει να υπάρχει στην Ελλάδα μια τόσο ξενόδουλη κυβέρνηση σαν αυτή του κατάπτυστου Παπανδρέου. Γνωρίζουν δηλαδή ότι το μνημόνιο θα αφήσει την Ελλάδα σε μια κατάσταση δημοσιονομικής χρεοκοπίας, με τον ελληνικό λαό όμως να έχει ήδη πτωχεύσει κατά πολύ σε ατομικό επίπεδο εισοδημάτων και επιπέδου συνθηκών διαβίωσης πριν από την επίσημη χρεοκοπία του κράτους, η οποία θα φέρει βεβαίως περαιτέρω επιδείνωση με τους όρους που θα γίνει! Μόνο του το ΔΝΤ ομολογεί ότι μας πήρε π.χ. με δημόσιο χρέος 115% και θα μας οδηγήσει φέτος στο 130% και βάλε και το 2012, με τη λήξη του προγράμματός του, στο 144%!

Αυτά τα νούμερα βλέπει και ο σοσιαλδημοκράτης τέως υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας μέχρι πέρυσι το φθινόπωρο, ο Πέερ Στάινμπρικ, και σε συνέντευξη που έδωσε στο Σπίγκελ της εβδομάδας που πέρασε ήταν κατηγορηματικός, δηλώνοντας μεταξύ άλλων: «Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της χωρίς μια αναδιάρθρωση του χρέους της. Δεν υπάρχει δρόμος να γλιτώσουν οι πιστωτές της το να μειώσουν ένα μέρος του χρέους της χώρας μέσω επιμήκυνσης της χρονικής διάρκειας των δανείων, μείωσης των επιτοκίων ή “κουρέματος” του χρέους. Κάποιες τράπεζες θα πρέπει να διαγράψουν τμήμα των δανείων. Πολλές τράπεζες δεν θα αντιμετωπίσουν καμιά δυσκολία με αυτή τη διαγραφή. Όσο για εκείνες που θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα, υπάρχει το ταμείο διάσωσης τραπεζών. Θα συνιστούσε βαρύ σφάλμα, λαμβάνοντας υπόψη μερικές τράπεζες, να συνεχίζουμε να αναβάλουμε το αναπόφευκτο εις βάρος των φορολογουμένων. Αυτό θα σήμαινε επίσης να παρατείνουμε χωρίς να υπάρχει ανάγκη τα πάθη των Ελλήνων» υπογράμμισε χωρίς περιστροφές ο Γερμανός τέως υπουργός Οικονομίας.

Αποκάλυψε έτσι ουσιαστικά ότι μόνο τα «παπαγαλάκια» του τραπεζικού συστήματος δηλώνουν τώρα δήθεν «εμπιστοσύνη» στην ελληνική οικονομία, μόνο και μόνο επειδή το μνημόνιο διασφαλίζει ότι οι ξένες τράπεζες θα συνεχίσουν να παίρνουν τα λεφτά τους, «γδέρνοντας» η κυβέρνηση Παπανδρέου τον ελληνικό λαό για να τους τα δίνει. Ούτε που τους νοιάζει φυσικά για τις συνέπειες που έχει αυτή η πολιτική στον ελληνικό λαό και ιδίως στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. «Τα μέτρα λιτότητας που θα γνωρίσουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι την προσεχή τριετία θα επιδεινώσουν το βιοτικό τους επίπεδο τουλάχιστον κατά 30%» αναφέρει σε έκθεσή του το Ινστιτούτο Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ που παρουσιάστηκε την Πέμπτη. Στην ίδια έκθεση του ΙNΕ, βάσει στοιχείων της Γιούροστατ, της στατιστικής υπηρεσίας της ΕΕ, αποκαλύπτεται ότι στη διάρκεια του 2009 μειώθηκαν κατά 4,4% οι μέσες ετήσιες αποδοχές ανά απασχολούμενο στην Ελλάδα σε 28.548 ευρώ έναντι μέσου όρου 39.562 ευρώ στην «παλιά» ΕΕ των «15» και σχεδόν ίδιου μέσου όρου 39.876 ευρώ στην ευρωζώνη των «16». Με άλλα λόγια, στην εποχή της Ελλάδας του μνημονίου του ΔΝΤ και της ΕΕ οι μέσες αποδοχές των Ελλήνων ανέρχονται μόλις στο 72% των μέσων αποδοχών της ΕΕ των «15» ή των χωρών της ευρωζώνης. Παράλληλα, οι προοπτικές είναι πολύ σκοτεινές για τους νέους βάσει των αλλαγών που προώθησε ο «σφαγέας» των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, Ανδρέας Λοβέρδος. Ειδικά στο θέμα των συντάξεων, οι σημερινοί νέοι θα βλέπουν τις συντάξεις τους διαρκώς να μειώνονται, με το ποσοστό μείωσης να ανέρχεται από 25% έως και 50%!

Το πολιτικό νόημα όλων αυτών είναι σαφέστατο. Συνιστά εγκληματικό πολιτικό λάθος η νοοτροπία «τρία χρόνια είναι αυτά του μνημονίου, ας κάνουμε υπομονή να περάσουν». Έτσι και αφεθούν ο Παπανδρέου και οι υπουργοί του να ολοκληρώσουν την υλοποίηση των διατάξεων του μνημονίου, η Ελλάδα θα είναι μια χώρα τόσο ρημαγμένη από πλευράς οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, που θα χρειαστούν ίσως τρεις δεκαετίες για να ξανακερδηθούν όσα χάθηκαν.

Τώρα πρέπει να τους ρίξουμε! Όσο το δυνατόν πιο γρήγορα! Κάθε μέρα που περνάει με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία είναι καταστροφή!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Αναδημοσίευση από εδώ: Κυβέρνηση Χρεοκοπίας.

Δεν έχουν ιδέα!

του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ.

Μόνον οι αφελείς πιστεύουν ότι η οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα αποσκοπεί στη σωτηρία της χώρας.

Πρώτον διότι δεν πρόκειται για βοήθεια αλλά για δανεισμό. Και μάλιστα με το ιδιαιτέρως υψηλό επιτόκιο 5% από την Ευρώπη και το αρκετά πιο φυσιολογικό 3,5% από το ΔΝΤ.

Δεύτερον, και κυριότερο, διότι ο δανεισμός συνοδεύεται από σύμβαση, το περίφημο Μνημόνιο, που συμβάλλει στην ύφεση αντί για την ανάπτυξη και οδηγεί προς την καταστροφή αντί να διασφαλίζει τη σωτηρία.

Τι προσπαθούν λοιπόν να σώσουν οι Ευρωπαίοι, αν όχι την Ελλάδα, δηλαδή μία χώρα-μέλος της Ε.Ε.; Η απάντηση είναι τόσο τετριμμένη που μπορεί να φανεί απλοϊκή: τα λεφτά τους.

Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να αποπληρώνει το δυσβάστακτο χρέος της. Δανειστές της είναι κυρίως γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Και εδώ υπεισέρχεται ο άγραφος νόμος της τοκογλυφίας που υπαγορεύει ότι δεν εξοντώνεις τον οφειλέτη σου. Ετσι η χώρα μας ανανέωνε τον δανεισμό της προκειμένου να εξυπηρετήσει παλαιότερα χρέη. Ως μη παραγωγική χώρα, η Ελλάδα, και με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, επιβάρυνε το δημόσιο χρέος με νέο δανεισμό, προκειμένου να πληρώνει τους τόκους παλαιών χρεών. Ετσι προοδευτικά αυξανόταν το χρέος, αυξανόταν το κόστος εξυπηρέτησής του και μοιραία διευρύνονταν τα ελλείμματα.

Σκοπός των τραπεζών είναι να δανείζουν. Ετσι ζουν και αναπτύσσονται. Τους δανειστές μας δεν τους ενδιαφέρει να πάρουν πίσω τα κεφάλαιά τους, όσο το να εξακολουθούν να εισπράττουν τους τόκους των δανείων. Καλύτερος πελάτης τους είναι εκείνος που θα αναγκαστεί να δανείζεται επ΄ άπειρον, διατηρώντας όμως το χρέος του διαχειρίσιμο. Γι΄ αυτό δεν δίσταζαν να μας προσφέρουν νέα δάνεια, αφού θα κέρδιζαν από την πληρωμή παλαιών και νέων τόκων. Οπως είπαμε, οι δανειστές δεν θέλουν τον οφειλέτη σκοτωμένο. Απλώς δεν τον θέλουν τόσο φτωχό που να μην μπορεί να πληρώνει τόκους και δεν τον επιθυμούν τόσο πλούσιο ώστε να μη χρειάζεται να δανείζεται. Τόσο απλά.

Τι συνέβη λοιπόν; Η Ελλάδα φτώχυνε κάτω του επιτρεπτού για τους δανειστές της ορίου. Η αγορά έπαψε να δανείζει την Ελλάδα, φοβούμενη ότι δεν θα εισπράττει πλέον τόκους. Στην ουσία, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει από την ανοιξη. Τα περί κερδοσκόπων είναι μπούρδες. Οι κερδοσκόποι δεν προκαλούν τη χρεοκοπία. Απλώς κοιτάζουν να επωφεληθούν από κάτι για το οποίο εμείς ευθυνόμαστε.

Και εδώ υπεισέρχεται η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα και λέει: δεν το σκοτώνουμε το ζωντανό. Το διατηρούμε στη ζωή, με τεχνητό σύστημα υποστήριξης, ίσα ίσα για να εξακολουθούμε να το αρμέγουμε. Αυτό ήταν το πακέτο σωτηρίας των 110 δισ. για το οποίο σεμνύνεται ο πρωθυπουργός: τεχνητή καρδιά και μίζερη ζωή.

Οταν το σύστημα «παίρνω νέα δανεικά για να πληρώνω παλαιότερα χρέη» βραχυκυκλώσει, δηλαδή ο οφειλέτης πιάσει πάτο, αυτό που χρειάζεται είναι νέος δανεισμός και μία καλή ιδέα. Για τον δανεισμό φρόντισε ο Τρισέ, όχι βέβαια για το καλό μας, αλλά αυτό λίγο μας νοιάζει. Για την ιδέα, δυστυχώς, υποτίθεται ότι θα φροντίσει η ελληνική κυβέρνηση. Μία κυβέρνηση που δεν έχει ιδέα.

*****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Δεν έχουν ιδέα.

Ο λύκος ήρθε για να μείνει...

Είτε νύχτα είτε μέρα οι επιθέσεις των λύκων στα κοπάδια συνεχίζονται και οι βοσκοί σε όλες τις ορεινές περιοχές της Φωκίδας και Ναυπακτίας είναι απελπισμένοι. Η συχνότητα των επιθέσεων, τα ίχνη και τα περιστατικά που καταγράφονται, δείχνουν πως αγέλες λύκων έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στην περιοχή.

Εκτόπισαν τους πληθυσμούς της αλεπούς (καλό αυτό για τους πληθυσμούς του λαγού και της πέρδικας) και κυρίαρχοι πλέον οι λύκοι λυμαίνονται τα κοπάδια των κτηνοτροφικών ζώων, ανά δεύτερη ή τρίτη μέρα...

Ο Γιάννης Κοκμοτός συνεχίζει να μετρά απώλειες στο Λιδορίκι, ο Γιώργος Καραϊσμαίλης και ο Νίκος Γάτος στην Κυδωνιά μιλάνε για επιθέσεις που δεν έχουν προηγούμενο, ο Αυγερόπουλος Κώστας από το Κροκύλειο... βρήκε τον λύκο να «κόβει» ζώα μέσα στο μαντρί με τα πρόβατα! Αυτός ο τελευταίος μάλιστα μετρά απώλειες και σε μοσχάρια και γίδια, ενώ ο Νίκος Κασβίκης από την Καλλονή προσπαθεί απελπισμένος να σώσει ό,τι μπορεί.

Σε κατάσταση αγωνίας ζουν τις νύχτες οι βοσκοί και στη Γραμμένη Οξιά και στις Παλούκοβες (Μανδρινή και Λεύκα)...

Στην Αθήνα δεν μπορούν βέβαια να καταλάβουν τίποτα από όλα αυτά, αλλά η κατάσταση είναι απελπιστική. Μια νύχτα τα γίδια... εισέβαλαν στη Μανδρινή κυνηγημένα από τους λύκους, αναστατώνοντας τους... παραθεριστές που από λύκους ήξεραν μόνο ό,τι είχαν δει σε ντοκιμαντέρ!

Στην Ανω Χώρα, τα Κρυονέρια, τα Γρηγόρια, τη Βοϊτσά, στενάζουν οι τσοπάνηδες από την κούραση και το ξενύχτι... Ο Γιώργος Μπότσαρης από τον Ασπριά Ναυπακτίας προσπαθεί να διεκδικήσει από τον ΕΛΓΑ μια ελάχιστη αποζημίωση για τις απώλειές του, δείχνοντας στους «εκτιμητές» τις τρύπες από τις δαγκωματιές στον λαιμό των κατσικιών και μερικά κατακρεουργημένα κουφάρια που μπόρεσε να βρει μέσα στους λόγγους και στα ρέματα.

Η «Μακριά Ράχη» έγινε πλέον σπίτι του, προκειμένου να προστατέψει το βιος του. Σε όλες τις περιοχές οι συναντήσεις με τους λύκους είναι πλέον συχνές, αφού τα αγρίμια δεν δείχνουν να φοβούνται την ανθρώπινη παρουσία όπως άλλοτε...

Οι βοσκοί μάλιστα μιλάνε για διαφορετικές αγέλες ως προς την ηλικιακή σύνθεση, τόσο με νεαρούς όσο και με ηλικιωμένους λύκους.

Τα τσοπανόσκυλα...

Σε ένα τόξο εκατοντάδων χιλιομέτρων ορεινού όγκου όλοι οι τσοπάνηδες βρίσκονται σε απόγνωση. Τα «κανόνια» που κάποτε τρόμαζαν τον λύκο, τώρα αδυνατούν να το κάνουν... Σε κάθε αλλαγή φιάλης υγραερίου, οι βοσκοί βλέπουν τους ντορούς όλο και πιο κοντά τους!

Τα τσοπανόσκυλα χάνονται μέρες ακολουθώντας το κοπάδι που «κόπηκε» και διασπάστηκε στις ερημιές... Αλλα εξαφανίζονται κυνηγώντας τον λύκο, ενώ μερικά κατεβαίνουν για φαγητό με τα ζώα και φεύγουν χορτασμένα να αναλάβουν και πάλι καθήκοντα φύλαξης.

Τα πιο έμπειρα μάλιστα κουβαλούν στο στόμα τους... μεγάλα κόκαλα, προετοιμασμένα για ενδεχόμενη παρατεταμένη παραμονή στο βουνό! Ο ελληνικός ποιμενικός σκύλος είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει στη στάνη του ο τσοπάνης.

Οι παρέες των έμπειρων κυνηγών στις αντίστοιχες τοποθεσίες, παρατηρούν σημαντική μείωση του πληθυσμού των νεαρών αγριογούρουνων, καθώς ελέγχουν τους ντορούς μετά τις βροχές στο τέλος Ιουλίου. «Τα βράχια και τα γκρέμια της Φωκίδας είναι η σωτηρία των κοπαδιών των κατσικιών και των νεαρών αγριόχοιρων» λέει ο Τάκης Κατσούδας από την Ελευθέριανη Ναυπακτίας. «Μόλις καταλάβουν τον λύκο -μας λέει- τρέχουν να πιάσουν τα τσοκάρια»...

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;

Η πίεση που δέχονται οι άνθρωποι της υπαίθρου να εγκαταλείψουν τα χωριά, τα βοσκοτόπια και τα κοπάδια είναι ασφυκτική, χωρίς να έχουν τρόπο να το παλέψουν.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας δεν έχουν άλλες επιλογές και ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία, αλλά οι νεότεροι πολύ πιθανόν να προστεθούν γρήγορα στους καταλόγους των ανέργων, με τρομερές επιπτώσεις στην τοπική κοινωνία, που έμαθε να ζει και να μεγαλώνει με το ντόπιο σφαχτό...

Λάζαρος Ευθυμιόπουλος

Αναδημοσίευση από εδώ: Ο λύκος ήρθε για να μείνει...

***********

Δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε διαφορετική προσέγγιση για το θέμα των "Λύκων" από ανθρώπους που έχουν την κουλτούρα του "Κυνηγού"... Η σχέση τους με την άγρια ζωή είναι σχέση "κυριαρχίας"! Αντί  άλλου σχολίου θα σας υπενθυμίσουμε τι γράφαμε εμείς 10 μήνες πριν Περί Λύκων ... και άλλων θηρίων! και θα  αφήσουμε να βγάλετε τα συμπεράσματα μόνοι σας!

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις...

μόνο περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας.

(Χαλίλ Γκιμπράν)

Φεύγω...

Στίχοι: Αντώνης Βαρδής & Χαρούλα Αλεξίου

Μουσική: Αντώνης Βαρδής

Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα,

τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα,

φεύγω, τώρα φεύγω.

Κάποτε κοίταζα τον ήλιο μες στα μάτια

κι αυτό τον ήλιο μου τον κάνανε κομμάτια,

φεύγω, τώρα φεύγω.

Τώρα ο ουρανός δε με φοβίζει όσο κι αν βρέχει,

τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει,

φεύγω, τώρα φεύγω.

Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου,

κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω.

Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,

αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω,

φεύγω, τώρα φεύγω.

Δεν το αντέχω να βουλιάζω μες στο ψέμα,

τώρα κατάλαβα πως ήμουν ένα δέμα,

φεύγω, τώρα φεύγω.

θέλω να ζήσω τη ζωή μου έξω απ' τα μέτρα,

τώρα που σκλήρυνε η καρδιά μου σαν την πέτρα,

φεύγω, τώρα φεύγω.

Τώρα ο κόσμος και οι φωνές δε με τρομάζουν,

τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν,

φεύγω, τώρα φεύγω, φεύγω, τώρα φεύγω.

Αγγίζοντας τα σύννεφα...

Δρόμοι του πουθενά!

Στίχοι: Χρήστος Δέτσικας

Μουσική: Χρήστος Δέτσικας

Κλείνω τα μάτια ν' ακούσω τη φωνή σου

Κλείνω τα μάτια να νιώσω το φιλί

Κι αν έκλεψα ανάσα απ' τη δική σου

Ήτανε νύχτα και τώρα είναι πρωί

Δεν με νοιάζει, μη σε νοιάζει

Οι δρόμοι που τραβάμε

κι ο δικός σου κι ο δικός μου

Στο πουθενά μας πάνε

Κλείσε τα μάτια τώρα είναι η σειρά σου

Νιώσε τον πόνο άγγιξε την πληγή

Κι αν νόμιζες για λίγο πως σου ανήκω

Ήτανε νύχτα και τώρα είναι πρωί

Δεν με νοιάζει, μη σε νοιάζει

Οι δρόμοι που τραβάμε

κι ο δικός σου κι ο δικός μου

Στο πουθενά μας πάνε

Άτακτη!

Ήθελα να σ’ αντάμωνα

να σου ‘λεγα καμπόσα

κι’ αν δε σου γύριζα το νου

να μου ‘κοβαν τη γλώσσα

Δεν σε θέλω, δεν σε θέλω, πια δεν σ’ αγαπώ

Δεν σε θέλω και πάρε και δρόμο και τράβα στο καλό

Και τι δεν έκανα για σε

για να σε συμμορφώσω

μα εσύ ‘σαι τόσο άτακτη

στρίβε για ‘να γλυτώσω

Δεν σε θέλω, δεν σε θέλω, πια δεν σ’ αγαπώ

Δεν σε θέλω και πάρε και δρόμο και τράβα στο καλό

Μου το ‘πανε οι μάγισσες

κι’ όλες οι καφετζούδες

μου το ‘πε μια απ’ την Αίγυπτο

με τις μακριές πλεξούδες

Δεν σε θέλω, δεν σε θέλω, πια δεν σ’ αγαπώ

Δεν σε θέλω και πάρε και δρόμο και τράβα στο καλό

*****************

ΦΩΝΕΣ!

ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ

Μια ιδιάζουσα περίπτωση στην παγκόσμια βιβλιογραφία όσων ασχολήθηκαν με τον αποφθεγματικό λόγο. Ο Αντόνιο Πόρτσια έγραφε στη διάρκεια της ζωής του ρήσεις, μικρά ψιμύθια λογοτεχνίας, τα οποία ονόμαζε "φωνές". Ιταλός στην καταγωγή μετανάστευσε στα 17 του στην Αργεντινή και έζησε εκεί ως το θάνατό του. Η απόφασή του να τυπώσει τις «Φωνές» του ήταν καθοριστική. Τα πρώτα χίλια αντίτυπα χαρίστηκαν από τον ίδιο στις λαϊκές βιβλιοθήκες της Αργεντινής για να μην «πιάνουν» χώρο στα σπίτια των φίλων του, όπου τις είχε αποθηκεύσει!

Με φωτοτυπίες, αντιγραφές ή αλλεπάλληλες εκδόσεις το έργο του Πόρτσια βρίσκεται στα γράμματα των μελλοθάνατων στις φυλακές, στις επιστολές των κατατρεγμένων όπου γης, στις εκρήξεις των εφήβων για ένα πιο δίκαιο κόσμο, στα λόγια των διανοούμενων της Ευρώπης και της Αμερικής, που δηλώνουν ότι θα άλλαζαν όλο το έργο τους για ένα απόσπασμά του αλλά ακόμα και σε λαϊκές καρτ ποσταλ!

Το σύνολο των «Φωνών» μεταφράστηκε πρώτη φορά στα Ελληνικά από τον Βασίλη Λαλιώτη.

**********

1. Κάποιοι, απομακρυνόμενοι από όλους, πάνε κερδίζοντας την έρημο.

2. Δεν ξέρεις πια τι να κάνεις, ούτε όταν ξαναγίνεσαι παιδί.

Και είναι θλιβερό να βλέπεις ένα παιδί που πια δεν ξέρει τι να κάνει.

3. Αν πιστεύεις πως είσαι σαν οποιαδήποτε ύπαρξη,

σαν οποιοδήποτε πράγμα, είσαι όλες οι υπάρξεις,

όλα τα πράγματα. Είσαι το σύμπαν.

4. Φορές χρειάζομαι το φως ενός σπίρτου για να φωτίσω τ' άστρα.

5. Όποιος έχει κάνει χίλια πράγματα κι όποιος δεν έχει κάνει κανένα,

νιώθουν τις ίδιες επιθυμίες: να κάνουν ένα πράγμα.

6. Όταν πλησιάζω μια ψυχή, δεν έχω την επιθυμία να τη γνωρίσω·

όταν απομακρύνομαι, ναι.

7. Τα λουλούδια δίχως άρωμα οφείλουν την ονομασία λουλούδια

στα λουλούδια που μυρίζουν.

8. Όταν δεν βαδίζω στα σύννεφα, βαδίζω σαν χαμένος.

9. Η δίψα μου ευχαριστιέται ένα ποτήρι νερό, όχι μια θάλασσα νερό.

10. Τα πλεονεκτήματα ενός πράγματος δεν έρχονται απ' αυτό: πάνε σ' αυτό.

11. Όταν δεν μπορείς να με κάνεις να κλάψω ή να γελάσω,

μπορείς μονάχα να με κουράσεις.

12. Το κακό που δεν έχω κάνει, πόσο κακό έχει κάνει!

13. Μη μου μιλάς. Θέλω να 'μαι μαζί σου.

14. Μέχρι και το πιο μικρό από τα όντα έχει έναν ήλιο στα μάτια.

15. Αν είσαι καλός με αυτόν, με εκείνον, αυτός,

εκείνος θα έλεγαν πως είσαι καλός. Αν είσαι καλός με όλους,

κανείς δεν θα πει πως είσαι καλός.

16. Για αυτούς που πεθαίνουν, αυτή η γη είναι

το ίδιο με το πιο μακρινό αστέρι. Δεν θα έπρεπε να μας ανησυχεί

αυτό που συμβαίνει…στο πιο μακρινό αστέρι.

17. Έχασα διπλά, γιατί επίσης κέρδισα.

18. Όποιος κάνει έναν παράδεισο από το ψωμί του,

από την πείνα του κάνει μια κόλαση.

19. Αν πιστεύεις πως δεν μου οφείλεις τίποτα,

τίποτα δεν μου οφείλεις, γιατί σέβομαι όλες

τις πίστεις και γιατί όλες οι πίστεις είναι ίδιες. Όλες είναι πίστεις.

20. Φορές για να απομακρυνθώ από τον κόσμο

τον σηκώνω γύρω μου σαν ένα τείχος

21. Τα πράγματα που περισσότερο αντιτίθενται

μεταξύ τους είναι αυτά που λιγότερο αντιτίθενται σε μένα.

22. Όλα είχαν μείνει χωρίς πλάνη, εκείνη τη φορά.

Κι εκείνη τη φορά είχα φόβο για όλα.

23. Αν κοιτάζεις πάντα ένα και το ίδιο πράγμα,

δεν είναι δυνατόν να το δεις.

24. Όποιος ανοίγει όλες τις πόρτες, μπορεί να τις κλείσει όλες.

25. Εγώ θα του ζήταγα κάτι περισσότερο αυτού του κόσμου,

αν είχε κάτι περισσότερο αυτός ο κόσμος.

26. Να φοβίζεις δεν εξευτελίζει τόσο όσο το να είσαι φοβισμένος

27. Ο έρωτας όταν χωράει σ' ένα μόνο άνθος, είναι άπειρος.

28. Αυτοί που δώσαν τα φτερά τους είναι θλιμμένοι,

με το να μην τα βλέπουν να πετούν.

29. Δεν βλέπεις το ποτάμι του θρήνου γιατί του λείπει ένα δικό σου δάκρυ.

30. Η ξένη φτώχια μου αρκεί για να νιώθω φτωχός· η δική μου δεν μου αρκεί.

31. Ναι, υποφέρω πάντα, αλλά μονάχα κάποιες στιγμές, γιατί

μονάχα κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως υποφέρω πάντα.

32. Και σχεδόν όλα τα περνάω έτσι, από τον καιρό που,

σαν μια γέφυρα, περνάει πάνω από όλα.

Η χαμένη ευκαιρία της Αριστεράς!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Υποτίθεται ότι όλα τα κόμματα της Αριστεράς συμφωνούν πως ο καθοριστικός παράγοντας επέκτασης της πολιτικής και εκλογικής επιρροής τους είναι η προσέλκυση ψηφοφόρων που διαφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, παρόλο που ανήκουν στον χώρο του ΠΑΣΟΚ και εξαιτίας του Μνημονίου με το ΔΝΤ διαφοροποιούνται και αποστασιοποιούνται από το κυβερνών κόμμα. Κατά παράδοξο τρόπο όμως η στάση που τηρούν όλα τα αριστερά κόμματα σε αυτές τις αυτοδιοικητικές εκλογές διαψεύδει παταγωδώς τις σχετικές διακηρύξεις της.

Για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα υπάρχουν όντως προϋποθέσεις σοβαρών διαφοροποιήσεων στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του διαφωνεί ριζικά με την κυβερνητική πολιτική υλοποίησης των απαιτήσεων του Μνημονίου και των ξένων δυναστών του ΔΝΤ. Τρεις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ -η Σοφία Σακοράφα, ο Γιάννης Δημαράς και ο Βασίλης Οικονόμου- αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν το Μνημόνιο και έχουν διαγραφεί από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχει επίσης ένα εξέχον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που εξελέγη με τις περισσότερες σχεδόν ψήφους από όλους στο Εθνικό Συμβούλιο του κυβερνώντος κόμματος, ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο οποίος ενσαρκώνει την κατηγορηματική αντίθεση της βάσης και του κόσμου του ΠΑΣΟΚ κατά του Μνημονίου οικονομικής υποτέλειας, έχοντας κάνει τιτάνια δουλειά εναντίον του Μνημονίου από τηλεοράσεως και όχι μόνο.

Τι κάνει η Αριστερά απέναντι στα στελέχη αυτά του ΠΑΣΟΚ που διαφωνούν από αριστερά με την κυβερνητική πολιτική;

Το ΚΚΕ, η κατά τεκμήριο ηγεμονική δύναμη της ελληνικής Αριστεράς, αδιαφορεί παντελώς για την ύπαρξή τους. Δεν ενδιαφέρεται για κανενός είδους εκλογική συνεργασία μαζί τους που θα του προσέφερε δυνατότητες εκλογικής διείσδυσης σε ένα ΠΑΣΟΚικό ή ΠΑΣΟΚογενές κοινό που υιοθετεί αριστερότερη στάση. Οπως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, το μόνο που ενδιαφέρει το ΚΚΕ είναι η αύξηση του "καθαρού" εκλογικού ποσοστού του και η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συρρίκνωση του ποσοστού του ΣΥΝ. Ετσι, κατεβάζει μόνο στενά δικούς του υποψήφιους.

Στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση έχει καταντήσει σχεδόν σχιζοφρενική από πολιτική σκοπιά. Ο Αλέξης Τσίπρας πρότεινε όντως για περιφερειάρχη Αττικής τον Αλέξη Μητρόπουλο, τον οποίο όμως απορρίπτουν όχι μόνο όλες οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλα σχεδόν τα ρεύματα του ίδιου του ΣΥΝ πλην των "τσιπρικών"!

Το αποτέλεσμα είναι τραγελαφικό. Ο Αλέκος Αλαβάνος κατεβαίνει υποψήφιος στην Αττική εκ μέρους των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ πλην του ΣΥΝ. Ο ΣΥΝ στηρίζει τον Αλέξη Μητρόπουλο, τον οποίο όμως έχει φθείρει σημαντικά στον κόσμο του και όχι μόνο μέσα από αυτές τις εσωτερικές διαφωνίες.

Ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος βεβαίως έχει εγκαταλείψει τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ομοϊδεάτες του, κατεβάζει υποψήφιο αττικάρχη τον Γρηγόρη Ψαριανό, ενώ παράλληλα κατεβαίνει ως δορυφόρος του ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Αθηναίων.

Το τελικό αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης είναι πως η μόνη σοβαρή υποψηφιότητα από όλες αυτές, εκείνη του Αλέξη Μητρόπουλου, που όντως εμφανίζει για την ώρα μια αξιοσημείωτη δυναμική, αποσπάται ουσιαστικά από την Αριστερά εξαιτίας της στάσης των τάσεων του ΣΥΝ και των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρά τη στήριξη του Αλ. Τσίπρα, καθίσταται αντικειμενικά μια σχεδόν αυτοτελής υποψηφιότητα της ενδοΠΑΣΟΚικής διαφωνίας κατά του Μνημονίου - πράγμα που θα καθοριστεί και από την τελική μορφή που θα πάρει το σχήμα στήριξης του Αλέξη Μητρόπουλου. Από τώρα όμως έχει διαφανεί ότι το όποιο αυξημένο ποσοστό του θα είναι αδύνατον να προσμετρηθεί στην Αριστερά ή στον ΣΥΝ ειδικότερα.

Πέρα όμως από την εκλογική καταγραφή, το πολύ βασικότερο για την Αριστερά είναι ότι θα παραμείνει αναξιοποίητη αυτή η μοναδική ευκαιρία ύπαρξης τόσων ΠΑΣΟΚογενών διαφοροποιημένων από τα αριστερά στελεχών και μαζών ψηφοφόρων.

Αφού και τώρα δεν μπόρεσαν τα κόμματα της Αριστεράς να σφυρηλατήσουν μορφές συνεργασίας και ενωτικής δράσης μαζί τους, είναι αμφίβολο αν θα το κατορθώσουν ποτέ στο μέλλον.

ΑΔΥΝΑΜΙΑ:

Δεν επηρεάζει τις εξελίξεις.

Η ανικανότητα των κομμάτων της Αριστεράς, ακόμη και μέσα σε αυτές τις τρομερά δύσκολες για το ΠΑΣΟΚ συνθήκες, να συσπειρωθούν σε έναν εκλογικό συνασπισμό για την αυτοδιοίκηση με άτομα σαν τη Σ. Σακοράφα, τον Αλ. Μητρόπουλο, τον Γ. Δημαρά, τον Β. Οικονόμου κ.ά., αξιοποιώντας παράλληλα άτομα σαν τον Δ. Τσακνή, συνιστά πολύ βαρύτερο πλήγμα για την πολιτική επάρκεια της Αριστεράς από την απώλεια της ευκαιρίας για μια εντυπωσιακή εκλογική εμφάνιση. Ενα σχήμα που θα συσπείρωνε όλους αυτούς θα εξέλεγε πιθανότατα τον περιφερειάρχη Αττικής και θα διεκδικούσε με αξιώσεις τη δημαρχία της Αθήνας. Από τη στιγμή που η Αριστερά κλώτσησε αυτή την ευκαιρία για ασήμαντες ενδοαριστερές διενέξεις, τίθεται ένα ζήτημα αν έχει την ικανότητα να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις.

***********************

Αναδημοσίευση από εδώ : Η χαμένη ευκαιρία της Αριστεράς.

Θα σπάσουμε το όριο των 1500 μελών!

Χάρη στην συνδρομή και την βοήθειά σας, η Πρωτοβουλία για την Ίδρυση Φυσικού Πάρκου στα Βαρδούσια, την Οξυά και τα Κραβαρίτικα Βουνά, φτάνει πλέον κοντά στα 1500 μέλη!

Γίνετε εσείς η φωνή των βουνών,

η κραυγή των αετών,

το ουρλιαχτό των λύκων,

το θρόισμα των φύλλων,

το κελάρυσμα των πηγών,

και δώστε μια ευκαιρία στην Παρθένα Φύση να μιλήσει μέσα από την δική σας φωνή!

Κορόιδα!

O κόσμος το ΄χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Μαγική εικόνα ο ανασχηματισμός. Αφού μόνο πέντε πρόσωπα θα κάνουν το κουμάντο. Ο Παπακωνσταντίνου για τη μαύρη τρύπα από την υστέρηση των εσόδων. Ο Λοβέρδος για να συμμαζέψει τη σπατάλη των νοσοκομείων. Ο Χρυσοχοΐδης μπας και βάλει μπροστά τη σκουριασμένη μηχανή της ανάπτυξης. Ο Ραγκούσης για τον «Καλλικράτη». Και ο Παμπούκης για να κοντύνει τη νομοθεσία και να συντονίζει τα ασυντόνιστα των υπουργείων. Αντε να βάλω Βενιζέλο και Διαμαντοπούλου. Από εκεί και πέρα καμιά σαρανταριά νοματαίοι θα ζεσταίνουν τις καρέκλες τους, θα υποστηρίζουν το κυβερνητικό έργο, θα ομνύουν στο όνομα του Παπανδρέου, θα κοιτάζονται και θα αυτοθαυμάζονται στον καθρέφτη τους και ενίοτε θα υποβάλλουν και καμιά πρόταση, έτσι για να δικαιολογούν τον μισθό και τη θέση τους. Που πάει να πει πολυάριθμη κυβέρνηση, πέντε ανθρώπων. Που ακόμη πάει να πει ότι προς το παρόν όλα, μα όλα, υποτάσσονται στην αιχμαλωσία και στην ομηρεία της χώρας από καρχαρίες Ευρώπης και Αμερικής. Που επίσης πάει να πει ότι ολόκληρος ο κορβανάς θα είναι προσανατολισμένος, ταγμένος και μοναστηριακά προσηλωμένος στην αποπληρωμή μιας αλληλεγγύης εντελώς κερδοσκοπικής. Και που τέλος πάει να πει ότι εσύ θα ξεπληρώσεις τα πολιτικά σκάνδαλα, τα ανελέητα πλιάτσικα και τα απροσμέτρητα δάνεια. Και πού ΄σαι, μην παριστάνεις τον αθώο. Εσύ τους ψήφιζες. Εσύ τους στήριζες. Εσύ, από τα φραγκοδίφραγκα που έπεφταν στις τσέπες σου, κατανάλωνες. Εσύ η πελατεία τους. Εσύ το επιχείρημά τους. Εσύ το άλλοθί τους. Εσύ η ασυλία τους. Εσύ έβαλες πλάτη να παραδοθεί η Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και όμως, και παρ΄ όλα αυτά, ακόμη δεν έχεις συμμορφωθεί. Και ακόμη ένα σοφό ρητό από τα παλιά να το πεις. Στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα. Δεν είναι αργά. Αλλά, φοβάμαι, εξακολουθείς να πορεύεσαι όπως πριν. Επομένως, σκάσε, δούλευε και την καταστροφή περίμενε. Γιατί η αμνησία και η αφασία είναι του κορόιδου και του τόπου η κακή και αθεράπευτη συνήθεια!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Κορόιδα.

Το δεύτερο κύμα της ισλαμοφοβίας...

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.

Με τις μεγάλες πληγές του Ιράκ και του Αφγανιστάν ακόμη ανοιχτές, ο τελικός απολογισμός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 μπορεί να αργήσει να γραφτεί, ένα πράγμα, όμως, είναι μάλλον σαφές: ότι αποτέλεσε συμβολικό ορόσημο για την είσοδο της ανθρωπότητας στη νέα εποχή των λεγόμενων ασύμμετρων συγκρούσεων, κλείνοντας την περίοδο των συντεταγμένων αναμετρήσεων μεταξύ κρατών ή συνασπισμών συγκρίσιμης ισχύος, που κράτησε από την Ειρήνη της Βεστφαλίας μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Αρχικά, κυριάρχησε το δέος για τη θηριώδη αντεπίθεση μιας παντοδύναμης Αμερικής που θα έκανε και τη Ρώμη να ωχριά ενώπιόν της. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις δύο προικισμένων γραφιάδων που υποστήριξαν τον πόλεμο στο Ιράκ, του Αμερικανού Τόμας Φρίντμαν και του Βρετανού Νάιαλ Φέργκιουσον. Ο πρώτος έγραψε στους New York Times: «Το αόρατο χέρι της αγοράς δεν θα λειτουργήσει ποτέ χωρίς μια κρυμμένη γροθιά... Και η κρυμμένη γροθιά που κρατάει τον κόσμο ασφαλή, λέγεται στρατός, αεροπορία, ναυτικό και πεζοναύτες των ΗΠΑ». Ο δεύτερος αναγνώρισε στο Foreign Affairs ότι η Αμερική «μοιάζει πολύ με την αυτοκρατορική Βρετανία», την οποία ξεπερνά κατά πολύ σε ισχύ κι ότι είναι «αυτοκρατορία σε όλα, εκτός από το όνομά της».

Αιώνες μοιάζει να ’χουν περάσει από τότε. Στις 4 Σεπτεμβρίου οι New York Times φιλοξενούσαν άρθρο του Φρίντμαν με τίτλο «Υπερχρεωμένη, Υπερλιτοδίαιτη, Υπερδύναμη»; Ο αρθρογράφος συνιστά άτακτη φυγή όχι μόνο από το Ιράκ, αλλά και από το Αφγανιστάν, σημειώνοντας: «Υπήρχε μια εποχή, όπου η χάραξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δεν απαιτούσε να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν ο οικονομικός παράγοντας. Σήμερα αυτή η εποχή αποτελεί παρελθόν». Οσο για τον Φέργκιουσον, επανήλθε στο Foreign Affairs για ένα άρθρο με τίτλο «Παρακμή και Πτώση», στο οποίο διαβάζουμε: «Οι περισσότερες καταρρεύσεις αυτοκρατοριών συνδέονται με δημοσιονομικές κρίσεις... Η πτώση της Ρώμης ήταν ξαφνική και δραματική. Αν η αμερικανική αυτοκρατορία εξαφανιστεί, αυτό πιθανόν θα συμβεί γρήγορα».

Η εκλογή του Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα επισφράγισε τη χρεοκοπία του αυτοκρατορικού σχεδίου των νεοσυντηρητικών. Ο νέος πρόεδρος επισκέφθηκε το Κάιρο και την Κωνσταντινούπολη απ’ όπου έριξε γέφυρες στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, πρόσφατα, δε, ενέκρινε την ανέγερση τζαμιού δίπλα στο Σημείο Μηδέν. Ωστόσο, τα ογκώδη συλλαλητήρια διαμαρτυρίας της λευκής, προτεσταντικής Δεξιάς έδειξαν ότι δεν αρκεί η έλευση ενός μαύρου προέδρου με μουσουλμανικό μεσαίο όνομα για να ξεριζωθεί η ισλαμοφοβία της βαθιάς Αμερικής. Την αίσθηση αυτή ενίσχυσε ο διεθνής σάλος με αφορμή την πρωτοβουλία ενός εξτρεμιστή πάστορα να κάψει το Κοράνι ανήμερα την 11η Σεπτεμβρίου. Υπό άλλες συνθήκες, το γεγονός θα περνούσε στα ψιλά, ως εκδήλωση μισαλλοδοξίας κάποιων περιθωριακών. Εδώ όμως χρειάστηκε να παρέμβει πυροσβεστικά ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, καθώς φοβόταν ότι ακόμη κι ένας μικρός σπινθήρας θα μπορούσε να προκαλέσει τρομακτική ανάφλεξη στην πυριτιδαποθήκη.

Ξενίζει αυτή η υποτροπή της αντιμουσουλμανικής υστερίας σε μια χώρα που δεν γνώρισε ποτέ Σταυροφορίες και θρησκευτικούς πολέμους και στην οποία οι μουσουλμάνοι αντιστοιχούν μόλις στο 0,6% του πληθυσμού, ενώ οι άθεοι διπλασιάστηκαν, από 8% σε 16% την τελευταία εικοσαετία. Φαίνεται ότι το δεύτερο κύμα της ισλαμοφοβίας θρέφεται από παράγοντες που υπερβαίνουν κατά πολύ το εθνικό τραύμα της 11ης Σεπτεμβρίου: είναι τα άγχη και οι ανασφάλειες της οικονομικής κρίσης, που καλλιεργούν τον ανορθολογικό φόβο για τον διαφορετικό και τον ξένο, όχι μόνο στην Αμερική, αλλά σε ολόκληρο τον αναπτυγμένο κόσμο. Η περίπτωση του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη, διευθυντικού στελέχους της κεντρικής τράπεζας, Τίλο Σαρατσίν, που ολοφύρεται ότι το γερμανικό έθνος εκφυλίζεται και αποβλακώνεται εξαιτίας των μουσουλμάνων μεταναστών είναι ενδεικτική, όπως είναι χαρακτηριστική η επιλογή της Αγκελα Μέρκελ να βραβεύσει τον Δανό σκιτσογράφο που γελοιοποίησε τον Μωάμεθ και το Κοράνι. Αν η Μεγάλη Υφεση του 1929- ’32 σήμανε την πένθιμη καμπάνα για τους Εβραίους, η σημερινή κρίση βρήκε τους δικούς της αποδιοπομπαίους τράγους στο πρόσωπο των μουσουλμάνων. Κι όλα δείχνουν ότι η κάθαρση είναι ακόμη μακριά.

*************

Αναδημοσίευση από εδώ :Το δεύτερο κύμα της ισλαμοφοβίας.

Ταξιδεύοντας με τον Αστεροειδή μου...

Αν ο Μικρός Πρίγκιπας είχε μεγαλώσει...

Ο Πλανήτης μου είχε συρρικνωθεί! Εγώ βέβαια αυτό δεν το είχα συνειδητοποιήσει, και θεωρούσα ότι καθώς ο ίδιος μεγάλωνα, ήταν φυσιολογικό οι αποστάσεις να μου φαίνονται όλο και μικρότερες! Μεγαλώνοντας αλλάζουν τα μέτρα και τα σταθμά με τα οποία υπολογίζεις τα διάφορα μεγέθη στην ζωή σου! Εξάλλου αυτή η εξέλιξη με βόλευε πάρα πολύ, γιατί πλέον ο πλανήτης μου είχε αποκτήσει τις διαστάσεις που έπρεπε για την ήσυχή μου ζωή και τις περιορισμένες πλέον δραστηριότητές μου. Εδώ και καιρό τα «καθημερινά» είχαν εκτοπίσει τα «σημαντικά» πράγματα από την Ζωή μου, παρόλο που κι αυτό δεν το είχα καταλάβει: πίστευα ότι οι καθημερινές μου ασχολίες ήταν οι πιο σημαντικές στον Κόσμο!

Συνέχιζα να καθαρίζω τα ηφαίστειά μου καθημερινά και ανελλιπώς, και από τότε που το τριαντάφυλλό μου είχε ξεραθεί (…και πολλά χρόνια είχε ζήσει) αυτή ήταν η κύρια ασχολία μου! Όταν το τριαντάφυλλό μου ξεράθηκε, είχα πέσει σε βαριά κατάθλιψη: δεν πίστευα πως η ζωή μου μπορούσε να συνεχίσει! Στην προσπάθεια μου να αποβάλω κάθε κακή σκέψη και να κρατηθώ στην ζωή, ρίχτηκα στην δουλειά! Δούλευα μέρα –νύχτα ώστε να κρατώ το μυαλό μου σε συνεχή εγρήγορση (ή μήπως καταστολή;)! Και μόνο έτσι μπόρεσα να συνεχίσω την ζωή μου! Έπαψα όμως να είμαι ο Μικρός Πρίγκιπας! (Παρόλο που κι αυτό δεν το είχα συνειδητοποιήσει αρχικά!) Η προηγούμενη ζωή μου φάνταζε πλέον σαν ένα μακρινό όνειρο! Αλλά τουλάχιστον είχα βρει ένα τρόπο να μην βασανίζομαι από εφιάλτες! Είχα πάψει να ονειρεύομαι- έτσι είχα πλέον την ησυχία μου! Φοβόμουνα να ονειρευτώ, καθώς πολύ εύκολα τα ανεκπλήρωτα όνειρα μετατρέπονται σε εφιάλτες! Έπαψα και να αναπολώ την προηγούμενη ζωή μου, καθώς οι αναμνήσεις έχουν την δύναμη να αναζωπυρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα! Μετονόμασα τα «καθημερινά» σε «σημαντικά» στην Ζωή μου και … μεγάλωσα! Έπαψα να είμαι ο Μικρός Πρίγκιπας και πλέον θεωρούσα φυσιολογικό ο Πλανήτης μου να μου φαντάζει μικρότερος!

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι ο Πλανήτης είχε συρρικνωθεί για να προσαρμοστεί στην Ζωή μου. Τα μέρη που εδώ και πολλά χρόνια μου ήταν άχρηστα, δεν τα χρησιμοποιούσα εδώ και καιρό και δεν τα επισκεφτόμουνα καθόλου, σιγά – σιγά εξαφανίζονταν. Έτσι ο Πλανήτης μου συρρικνώθηκε, έχασε κάθε άγριο και παρθένο μέρος που διέθετε, και μαζί έχασε και κάθε χρώμα! Ήταν πλέον γκρίζος, επίπεδος και μουντός! Εμένα όμως πλέον δεν με ενδιέφερε αυτή η αλλαγή στον Πλανήτη μου- ίσα-ίσα το αντίθετο: με βόλευε! Από την πολύ δουλειά – το καθημερινό καθάρισμα- τα Ηφαίστεια του Πλανήτη μου είχαν χάσει το ύψος τους και δεν ήταν πλέον παρά μικρές τρύπες στο έδαφος, πράγμα που έκανε την δουλειά μου ευκολότερη. Είχα διαμορφώσει το έδαφος με βάση τις συνήθειες και τις ανάγκες μου. Είχα λαξέψει μονοπάτια και δρόμους για να μην κουράζομαι και για να περπατώ πλέον ασφαλής και σε σταθερές πάντα πορείες. Συνήθιζα να περπατώ με το κεφάλι σκυφτό, για να ελέγχω τα βήματα μου και να αποφεύγω τις κακοτοπιές – παρόλο που χάρη στα χρόνια της δουλειάς μου ο Πλανήτης μου είχε πάψει να έχει κακοτοπιές. Το να περπατώ σκυφτός όμως μου είχε γίνει πλέον συνήθεια.

Είχα χρόνια να κοιτάξω τον Ουρανό… Και πλέον θεωρούσα παντελώς Άχρηστη και Ακατανόητη την συνήθεια που είχα μικρός να μετρώ κάθε βράδυ τα άστρα, ώστε να μπορώ να ξέρω κάθε πρωί, ποιο άστρο γεννήθηκε και ποιο χάθηκε για πάντα από το Ουράνιο Στερέωμα! Έτσι δεν κατάλαβα την εμφάνιση του Αστεροειδή μου στον Ουρανό. Στην αρχή δεν ήταν παρά ένα μικρό αστεράκι που εμφανιζόταν λίγο μετά την Δύση του Ήλιου, και τρεμόσβηνε χλωμά, για πολύ λίγο, μέχρι να δύσει και αυτό! Κάθε νύχτα όμως αργούσε όλο και περισσότερο να δύσει, και το φως του γινόταν όλο και πιο λαμπερό. Ήταν ακόμη μακριά από τον Πλανήτη μου, αλλά συνεχώς πλησίαζε – και όσο πλησίαζε τόσο πιο λαμπερό γινόταν, και τόσο περισσότερη ώρα έμενε στον ουρανό να κυριαρχεί – λαμπρότερο πλέον από κάθε αστέρι!

Όταν πλέον κατάλαβα την εμφάνιση του Αστεροειδή μου, ήταν πια τόσο κοντά στο Πλανήτη μου, που πλέον ήταν ορατός και την ημέρα- και σχεδόν τόσο λαμπρός όσο και ο Ήλιος! Σκυφτός καθώς περπατούσα παρατήρησα πως πλέον είχα δυο σκιές! Εδώ και χρόνια είχε να συμβεί κάτι παράξενο στον Πλανήτη μου- πόσο μάλλον κάτι τόσο περίεργο! Γρήγορα γύρισα το κεφάλι μου προς τον Ουρανό- και ξύπνησε μέσα μου ξανά ο Μικρός Πρίγκιπας!

Δεν είμαι συγγραφέας ή ποιητής για να σας μεταφέρω την μαγική αυτή εικόνα, που αντίκρισα στρέφοντας το βλέμμα μου στον ουρανό. Αλλά και να ήμουν, μήπως μπορεί η φωτιά να τιθασευτεί με λέξεις; Δεν είμαι ούτε ζωγράφος ή συνθέτης!... αλλά και να ήμουν, ποιος ζωγράφος μπορεί να ζωγραφίσει την μουσική και ποιος συνθέτης μπορεί να σας κάνει να ακούσετε τα χρώματα της ίριδας; Η ομορφιά πηγάζει από μέσα μας : πρέπει να έχουμε την καρδιά μας ανοιχτή και τις αισθήσεις μας δεκτικές για να την αντιληφθούμε σε όλο της το μεγαλείο. Η ομορφιά βρίσκεται παντού γύρω μας, ακόμη και στα πιο απλά πράγματα. Αρκεί να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο, να την ανιχνεύσει! Αυτή είναι η πραγματική μαγεία της Ομορφιάς: ο καθένας μπορεί να την ανακαλύψει εκεί που δεν το περιμένει, και εκεί που ποτέ του δεν πίστευε ότι μπορεί να την βρει!

Το θέαμα ήταν μαγευτικό! Κάποιοι ίσως τρόμαζαν με αυτήν την εικόνα- άλλα μήπως όλες οι εικόνες που έχουν την δύναμη να αλλάξουν ζωές, δεν μας τρομάζουν κιόλας ; Μπορεί και εγώ αρχικά να τρόμαξα, όμως γρήγορα ξύπνησαν μέσα μου παλιές αναμνήσεις και αναγεννήθηκαν κρυφά όνειρα. Πολύ γρήγορα ξανάγινα ο Μικρός Πρίγκιπας!

Εκείνη ήταν και η πρώτη μέρα που δεν καθάρισα τα Ηφαίστειά μου! Δεν ασχολήθηκα με τίποτε άλλο παρά χάζευα την μαγική ομορφιά του Αστεροειδή μου! Και όταν πλέον ήρθε η νύχτα τότε η μαγεία έγινε απαράμιλλη. Ο ουρανός είχε το χρώμα της φωτιάς: το πύρινο ποτάμι του Αστεροειδή ξεχείλιζε από το στερέωμα και κατέκλυζε τα πάντα! Για πρώτη φορά ο Πλανήτης μου απέκτησε χρώμα! Τυλίχτηκε από όλες τις δυνατές ανταύγειες που βγάζουν οι γλώσσες της φωτιάς. Ξανάγινε ένας όμορφος πλανήτης, έστω και εξ’ αντανακλάσεως.

Τις επόμενες μέρες ο Αστεροειδής μου έφτασε πια τόσο κοντά, που ο Πλανήτης μου δεν είχε πλέον μέρα και νύχτα! Ζούσε στον χώρο και στον χρόνο του Αστεροειδή! Λες κι ήταν ταγμένος γι αυτή την συνάντηση! Και εγώ ευχόμουν η τροχιά του Αστεροειδή να είναι τροχιά σύγκρουσης με τον πλανήτη μου. Δεν ήθελα να αυτοκτονήσω, και σίγουρα δεν ήθελα ο Πλανήτης μου να εκλείψει. Ήθελα να γίνω «ένα» με τον Αστεροειδή μου. Όχι απλώς κομμάτι του. Ούτε να τον κατακτήσω: παρόλο που ακόμη τον χαρακτηρίζω ως τον Αστεροειδή μου – προσθέτοντας στο τέλος αυτή την κακόηχη κτητική αντωνυμία, το «μου». Ήθελα, ποθούσα και ευχόμουνα να γίνω «ένα» με τον Αστεροειδή μου! Ήθελα να γνωρίσω το Σύμπαν μέσα από το δικό του μοναδικό ταξίδι. Ποθούσα να γνωρίσω το Σύμπαν μέσα από τις δικές του αισθήσεις. Ονειρευόμουν πως ήμουν η πύρινη λαίλαπα που εκρηγνυόταν από τα σωθικά του. Ευχόμουν να γίνω η αστρική σκόνη που ύφαινε την φλογερή του κόμη, και άφηνε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο πέρασμα του ανάμεσα στα άστρα. Δεν ήθελα να πάψω να υπάρχω: ήθελα να συνεχίσω να ζω μέσα από αυτόν!

Πλέον ο Αστεροειδής μου έφτασε τόσο κοντά που η φλογερή του ανάσα αγκάλιασε τον Πλανήτη μου. Η Βαρυτική έλξη του Αστεροειδή άρχισε να επηρεάζει τον Πλανήτη μου ισχυρά! Σείστηκε ολόκληρος από σεισμούς! Τα Ηφαίστεια μετά από αιώνες σιωπής, βρυχήθηκαν και ξέρασαν από τα σπλάγχνα τους λάβα! (Να ήταν άραγε η ίδια λάβα από την οποία ήταν και ο Αστεροειδής ; αυτό δεν θα το μάθω ποτέ!) Η λάβα ξεχύθηκε σε πορφυρά ποτάμια που τύλιξαν τον Πλανήτη ολόκληρο! Και μετά από χρόνια φθοράς επιτέλους ο Πλανήτης μου άρχισε να αναγεννάτε: χάρη στην λάβα των Ηφαιστείων ξαναμεγάλωσε όπως ήταν αρχικά κατά την δική του γέννηση πολύ πριν υπάρξω εγώ! Ξαναπόκτησε βουνά, λόφους και κοιλάδες. Και πάνω από όλα χρώμα! Το μαγικό χρώμα της φωτιάς. Έπαψε να είναι γκρίζος και μουντός. Βάφτηκε με όλες τις δυνατές αποχρώσεις της φλογισμένης πέτρας! Και καθώς η λάβα κρύωνε και στερεοποιούταν, χιλιάδες ορυκτοί κρύσταλλοι που για αιώνες ήταν εγκλωβισμένοι στο σκοτάδι της άγονης γης, και χάρη στην εκρηκτική κοσμογονία των Ηφαιστείων ξαναβρέθηκαν στην επιφάνεια του πλανήτη μου, μπορούσαν πλέον ελευθέρα να αντανακλούν και να ιριδίζουν στο φως! Έτσι ο Πλανήτης μου απέκτησε το δικό του χρώμα! Την μοναδική δική του λάμψη! Αυτή που είχε χάσει εξαιτίας μου και που βαθιά κρυμμένη είχε μέσα του, για πάρα πολλά χρόνια!

Οι ευχές μου όμως δεν εισακούσθηκαν πουθενά. Οι προσευχές μου δεν είχαν παραλήπτη! Κάποια φλογερά πάθη, τους μέλει να επιβιώνουν στην αιωνιότητα, ως ανεκπλήρωτα όνειρα! Και κάποια όνειρα τους μέλει να μένουν ζωντανά μέσα από την διηνεκή προσμονή της υλοποίησής τους! Ο Αστεροειδής  άλλαξε κατεύθυνση και στράφηκε προς το άπειρο! Όπως η τροχιά του τον είχε φέρει στο Ουράνιο Στερέωμά μου, έτσι η ίδια αυτή τροχιά τον οδήγησε και πάλι μακριά μου. Απέμεινα να κοιτώ το πορφυρό μονοπάτι που άφησε το πέρασμά του στον νυχτερινό Ουρανό, και μελαγχόλησα. Όχι όπως είχα μελαγχολήσει όταν είχε πεθάνει το τριαντάφυλλό μου! Αυτό που τώρα ένιωθα ήταν μια γλυκιά μελαγχολία! Όπως ο Αστεροειδής μου είχε επανέφερε την αρχέγονη ισορροπία στον Πλανήτη μου, έτσι επανέφερε και σε μένα την εσωτερική μου ισορροπία. Χάρη σ’αυτήν την ψυχική ισορροπία, η μελαγχολία του αποχωρισμού μπορεί να γίνει δημιουργική δύναμη και όχι σαράκι της ψυχής. Να μάθεις να ζωγραφίζεις, να μάθεις να τραγουδάς,… να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι! Όχι γιατί η ζωή πρέπει να συνεχίσει, αλλά γιατί έτσι πρέπει να είναι η ζωή: ένας συνεχής πόθος, μια διαρκής λαχτάρα, ένα μοναδικό όνειρο.

Ο Πλανήτης μου άλλαξε ριζικά: έγινε ζωντανός. Οι υδρατμοί που εκλύθηκαν από τα Ηφαίστεια, συμπυκνώθηκαν σε στάλες βροχής. Η βροχή γονιμοποίησε το για χρόνια στείρο έδαφος. Οι κοιλάδες πρασίνισαν και χιλιάδες αγριολούλουδα έπλεξαν ένα πολύχρωμο χαλί, που γρήγορα ξεδιπλώθηκε και άρχισε να σκεπάζει τα πάντα. Άπειρες και πρωτόγνωρες μυρωδιές ξεχύθηκαν και πλημμύρισαν την Πλάση. Μπορεί να μην είχα πλέον το Τριαντάφυλλό μου, είχα όμως χιλιάδες νέα λουλούδια – και ανακάλυψα ότι το καθένα είναι διαφορετικό και μοναδικό. Το Όνειρο γινόταν Πραγματικότητα έστω και εμμέσως. Η επίδραση του Αστεροειδή πλέον είχε σφραγίσει τον Πλανήτη μου για πάντα. Όπως και εμένα εξάλου. Πλέον έμαθα ξανά να περπατώ με το κεφάλι ψηλά και κάθε βράδυ ξαναμετρούσα τ΄άστρα, ελπίζωντας πως κάποια στιγμή ο Αστεροειδής μου θα επέστρεφε. Και έτσι ξανάμαθα να αναγνωρίζω τα άστρα ένα προς ένα. Και κατάλαβα πως κάθε άστρο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο αντικατοπτρισμός ενός ανθρώπινου Πόθου, ενός ανεκπλήρωτου Ονείρου στο Σύμπαν. Και συνειδητοποίησα πως το Σύμπαν συνεχώς συνομωτεί για να γενιούνται νέα άστρα, νέοι πόθοι, νέα όνειρα. Και πως μόνο οι άνθρωποι μπορούν να πραγματοποιήσουν αυτά τα όνειρα. Αρκεί να μάθουν να ζωγραφίζουν την μουσική, και να ακούν τα χρώματα. Αρκεί να μάθουν να Ζούν, να Αγαπούν και να Μαθαίνουν! Αρκεί να μένουν για πάντα «Μικροί Πρίγκιπες»!

ΥΓ) Αυτά θα μπορούσαν να είχαν συμβεί αν ο Μικρός Πρίγκιπας είχε μεγαλώσει. Αλλά δυστυχώς όλοι οι πραγματικοί Πρίγκιπες πεθαίνουν μικροί. Τους σκοτώνουμε εμείς οι ίδιοι, γιατί δήθεν «έτσι πρέπει»! Και στην ζωή των ενηλίκων το «πρέπει» έχει αντικαταστήσει το «θέλω», και το «ποθώ». Και έτσι ζούμε εμείς όλοι, δήθεν «καλά» και μόνο οι ήρωες στα παραμύθια ζουν «καλύτερα»! Και αντί να αφήσουμε την Ζωή μας να γίνει Παραμυθένια, μετατρέπουμε τα Παραμύθια σε Ζωή. Και συνεχίζουμε να ζούμε…καταδικασμένοι σε άπειρους αιώνες μοναξιάς!

Κ.Χ. Δαβανέλος

Μικρός πρίγκηπας!

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος

Μουσική : Μάριος Φραγκούλης

Αν χωρούσα κι εγώ

στο μικρό σου πλανήτη

αν ζητούσες να ‘ρθω

να μην σ’ έχει η λύπη

Τον παλιό μου εαυτό

θα τον άφηνα πίσω

τον κρυμμένο ουρανό

της καρδιάς σου να ζήσω

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Αν ζητούσες να ‘ρθω

στο μικρό σου τ’ αστέρι

αν μπορούσα να δω

της ψυχής σου τα μέρη

Θα νικούσα το εγώ

που εδώ με κρατάει

έναν κόσμο να βρω

και τους δυο να χωράει

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Τα πάθη για τον άνθρωπο...

...είναι ό,τι ο άνεμος για τα ιστιοφόρα. Παρόλο που μπορεί να τον καταστρέψουν, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς αυτά.

(Βολταίρος)

Σκηνές από το μέλλον μας;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Πριν από δύο χρόνια ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί παρίστανε τη... Μαρία Αντουανέτα: "Οταν γίνεται απεργία στη Γαλλία, κανείς πλέον δεν το αντιλαμβάνεται" είχε αποφανθεί αλαζονικά. Προχθές όμως κατάπιε τη γλώσσα του. Ακόμη και (?) αόμματος να ήταν, θα του ήταν εξαιρετικά δύσκολο να μην αντιληφθεί τους πάνω από 2.500.000 διαδηλωτές που κατέκλυσαν περισσότερες από 200 πόλεις της Γαλλίας για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του νομοσχεδίου αύξησης της κατώτατης ηλικίας συνταξιοδότησης, από τα 60 χρόνια που είναι σήμερα, στα 62.

"Από τις διακοπές, στα οδοφράγματα!" ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της παγκόσμιας έκδοσης των "Τάιμς της Νέας Υόρκης". Το ίδιο πνεύμα διαπερνούσε και τα σχετικά δημοσιεύματα των ευρωπαϊκών εφημερίδων. "Η διαμαρτυρία για τις συντάξεις πλημμυρίζει τους δρόμους της Γαλλίας" έγραφε στην πρώτη σελίδα της και η ισπανική "Ελ Παΐς". Αλλά και η συντηρητική γερμανική εφημερίδα "Φράνγκφουρτερ Αλγκεμάινε" είχε οκτάστηλο τίτλο ότι "Η μεταρρύθμιση των συντάξεων στη Γαλλία ξεσηκώνει τις μάζες στους δρόμους" και αναρωτιόταν από την αρχή της ανάλυσής της αν "είναι τώρα η αρχή ενός "καυτού φθινοπώρου" στη Γαλλία;".

Ο Σαρκοζί επιμένει βεβαίως στη μεταρρύθμισή του και έχει ήδη εξαγγελθεί ανασχηματισμός της κυβέρνησής του τον ερχόμενο μήνα προκειμένου να εκτονωθούν κάπως οι αντιδράσεις των πολιτών. Κανείς βεβαίως δεν γνωρίζει από τώρα την έκταση των αλλαγών σε πρόσωπα, αλλά ούτε το κεφάλι του πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν ούτε το κεφάλι του υπουργού Εργασίας Ερίκ Βερτ στέκονται καλά στους ώμους τους!

Βλέπετε, εκτός από ανασχηματισμούς σαν αυτόν που έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου όπου όλη η Ελλάδα κατάλαβε ότι αποκλειστικός υπεύθυνος για τις κραυγαλέες κυβερνητικές ανεπάρκειες ήταν η (?) Κατερίνα Μπατζελή (!), αφού μόνο αυτή απομακρύνθηκε από όλους τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν και άλλοι ανασχηματισμοί όπου τα κεφάλια των υπουργών κυλούν στο χώμα σωρηδόν.

Εναν τέτοιο ανασχηματισμό έκανε προ εβδομάδος ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Εμίλ Μποκ. Εχοντας εξουθενώσει τον ρουμανικό λαό με μέτρα λιτότητας κατ' εντολή του ΔΝΤ -μείωση κατά 25% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, μείωση των συντάξεων κατά 15% και αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα κατά 5%- και προσπαθώντας να αποτρέψει την ανατροπή της κυβέρνησής του, άρχισε τις ανθρωποθυσίες: πέταξε στις εξαγριωμένες λαϊκές μάζες να κατασπαράξουν τον υπουργό Οικονομικών, τον υπουργό Εργασίας, τον υπουργό Γεωργίας, τον υπουργό Μεταφορών και τον υπουργό Επικοινωνιών! Ολο το οικονομικό επιτελείο του δηλαδή, που είναι επιφορτισμένο με την υλοποίηση των καταστροφικών εντολών του ΔΝΤ!

Μάλιστα, παρόλο που ο πρωθυπουργός δεν τον αντικατέστησε, ο υπουργός Οικονομίας βγήκε από μόνος του και δήλωσε ότι (?) θα φύγει κι αυτός από την κυβέρνηση!!! Προφανώς η κατάσταση έχει εκτραχηλιστεί τόσο πολύ, που φοβάται για την τύχη του αν παρέμενε στην κυβέρνηση.

Στο ΔΝΤ και την ΕΕ έμειναν έκπληκτοι από την απομάκρυνση του υπουργού Οικονομικών Σεμπάστιαν Βλαντέσκου, ο οποίος έχαιρε της απολύτου εμπιστοσύνης τους και είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην προώθηση του αντίστοιχου Μνημονίου της Ρουμανίας με το ΔΝΤ και πρωτοστατούσε στην υλοποίησή του ακριβώς δηλαδή όπως ο Γ. Παπακωνσταντίνου. "Αναλυτές σημειώνουν πάντως ότι παρόλο που η απομάκρυνση του Βλαντέσκου υπήρξε πλήγμα κατά της συνέχειας, ήταν απίθανο να επηρεάσει τις δεσμεύσεις της χώρας για μείωση των ελλειμμάτων" σημείωναν παρηγορητικά οι "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" του Λονδίνου.

"Αυτός ο ανασχηματισμός αποσκοπεί στο να μας βοηθήσει να συνεχίσουμε τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα" δήλωσε ο πρωθυπουργός Εμίλ Μποκ προσπαθώντας να δικαιολογήσει την καρατόμηση όλου του κυβερνητικού οικονομικού επιτελείου. Δεν φαίνεται όμως να πέτυχε ιδιαιτέρως το σχέδιό του, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι "κορυφαία στελέχη του κόμματός του δήλωσαν ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός πρέπει να φύγει (!)" όπως μας πληροφορούν οι "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς".

Καθώς η κυβέρνηση Μποκ διαθέτει οριακή πλειοψηφία στη Βουλή, η σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση ανακοίνωσε ότι θα καταθέσει νέα πρόταση δυσπιστίας προς την κυβέρνηση πριν από το τέλος του έτους. Ο Μποκ είχε επιβιώσει παρά τρίχα άλλης πρότασης μομφής που είχε κατατεθεί τον Ιούνιο, ενώ πέρυσι είχε ανατραπεί μέσω του ίδιου τρόπου και η χώρα είχε οδηγηθεί σε εκλογές. Αμφίβολο είναι αν θα επιβιώσει φέτος..

ΑΣΤΑΘΕΙΑ:

Ανω - κάτω η Ευρώπη!

Η Λιτότητα αποσταθεροποιεί κοινωνικά και πολιτικά τις ευρωπαϊκές χώρες είτε ευθέως είτε οδηγώντας σε έξαρση κάθε είδους φυλετικές, εθνικιστικές ή ιδεολογικές συγκρούσεις. Διαδηλώσεις εκατομμυρίων στη Γαλλία. Σπαρασσόμενος από αντιθέσεις ο κυβερνητικός συνασπισμός στη Γερμανία. Χωρίς κυβερνήσεις το Βέλγιο και η Ολλανδία, μήνες ολόκληρους μετά τις εκλογές. Στην "κόψη του ξυραφιού" η επιβίωση των κυβερνήσεων της Ρουμανίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας. Στην Ουκρανία οι βουλευτές παίζουν μπουνιές μέσα στο Κοινοβούλιο, με αφορμή τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλει το ΔΝΤ. Στη Λετονία έχει διαλυθεί το κομματικό σκηνικό και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι κυβέρνηση θα προκύψει από τις βουλευτικές εκλογές του επόμενου μήνα. Η Ευρώπη δεν πάει καθόλου καλά.

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Σκηνές από το μέλλον μας;

Κυβέρνηση ΔΝΤ με «το όλον ΠΑΣΟΚ»...

Γιώργος Δελαστίκ.

Σημαντικότατος για την προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να κρατηθεί στην κυβέρνηση εν όψει της απειλούμενης κοινωνικής θύελλας υπήρξε ο ανασχηματισμός. Δεν πρόκειται για απλή αναδιάταξη στελεχών ή για αναπαλαίωση του κυβερνητικού σχήματος. Μέσω των υπουργοποιήσεων, στις οποίες προχώρησε ο πρωθυπουργός, καθιστά συνυπεύθυνα στην πολιτική υλοποίησης του Μνημονίου υποτέλειας στο ΔΝΤ σχεδόν όλα τα προβεβλημένα κομματικά στελέχη, τα οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχαν φραστικά διαφοροποιηθεί από την πολιτική αυτή, υποθάλποντας και ενισχύοντας εστίες δυσαρέσκειας κατά της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στη βάση του ΠΑΣΟΚ και των ψηφοφόρων του.

Η υπουργοποίηση αυτών των στελεχών αναπότρεπτα επιδρά σε κάποιο βαθμό στη μαχητικότητα κατά των αντιλαϊκών κυβερνητικών μέτρων που θα επιδείξουν οι εκατοντάδες χιλιάδες οργισμένοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, καθώς μειώνει την "κομματική νομιμοποίηση" των αντιστάσεων.

Παράλληλα, ενισχύει τη συσπείρωση ολόκληρου του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ εναντίον του "εχθρού λαού", θέτοντας όλα τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος ενώπιον του διλήμματος "ή όλοι μαζί επιβιώνουμε ή όλοι μαζί βουλιάζουμε". Αυτό φυσικά ενέχει τον κίνδυνο στρατηγικής ήττας του ΠΑΣΟΚ στο μέλλον, αλλά σίγουρα αυτό καθόλου δεν απασχολεί τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε είναι μάλλον απίθανο να παραμείνει στην πολιτική ή και στην Ελλάδα ακόμη, όταν κάποτε το ΠΑΣΟΚ χάσει την εξουσία. Αυτές όμως δεν είναι ιστορίες του παρόντος.

Ο Γ. Παπανδρέου φρόντισε, βεβαίως, να τοποθετήσει όσα κυβερνητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήθελαν να καλλιεργήσουν κάπως πιο φιλολαϊκό προφίλ σε υπουργεία που θα τους το "τσαλακώσουν" ανεπανόρθωτα.

Τοποθέτησε έτσι τον Χρήστο Παπουτσή στο υπουργείο με την οργουελική ονομασία "Προστασίας του Πολίτη" για να... δέρνει με τα ΜΑΤ οποιοδήποτε κοινωνικό στρώμα και ομάδα κινητοποιείται κατά του Μνημονίου, το οποίο και ο ίδιος ο Χρ. Παπουτσής απέρριπτε διακριτικά πριν γίνει υπουργός. Oχι μόνο υποβάθμισε τη Λούκα Κατσέλη από το υπουργείο Οικονομίας αλλά και την τοποθέτησε στην πολιτική γκιλοτίνα του υπουργείου Εργασίας ώστε να δράσει ως "δήμιος" όποιων εργασιακών δικαιωμάτων άφησε πίσω του ο... "εξολοθρευτής" των εργαζομένων και συνταξιούχων Ανδρέας Λοβέρδος. Εβαλε στο υπουργείο Γεωργίας τον Κώστα Σκανδαλίδη και τη Μιλένα Αποστολάκη για να χρεωθούν αυτοί τα μέτρα εξόντωσης τμήματος των αγροτών που προβλέπουν τα σχέδια της ΕΕ και του ΔΝΤ, συμπεριλαμβανομένης ίσως και της ιδιωτικοποίησης της Αγροτικής Τράπεζας, η οποία θα ρίξει στον κοινωνικό Καιάδα εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες...

Ο Γ. Παπανδρέου αναβάθμισε, βεβαίως, τους στενούς προσωπικούς του φίλους (Γιάννη Ραγκούση, Χάρη Παμπούκη, Δημήτρη Δρούτσα, Σωκράτη Ξυνίδη, Γιάννη Διαμαντίδη, Δημήτρη Δόλλη κ.λπ.), παρόλο που από αυτούς μόνο ο πρώτος μπορεί να συμπεριληφθεί στους ελάχιστους υπουργούς που όντως παρήγαγαν έργο αυτούς τους έντεκα μήνες κυβερνητικής θητείας.

Εξι υπουργούς άφησε όλους κι όλους στις θέσεις τους ο πρωθυπουργός (Βενιζέλο, Ρέππα, Διαμαντοπούλου, Καστανίδη, Μπιρμπίλη, Παπακωνσταντίνου). Για τους πέντε πρώτους αυτή η παραμονή τους στο ίδιο υπουργείο οφείλεται στη βούληση του Γιώργου Παπανδρέου. Στην περίπτωση Παπακωνσταντίνου όμως τόσο η ΕΕ όσο και το ΔΝΤ είχαν διαμηνύσει με απόλυτη σαφήνεια στον πρωθυπουργό ότι θεωρούν "αδιανόητη" οποιαδήποτε αντικατάστασή του από το συγκεκριμένο υπουργείο. Oχι φυσικά ότι ο Γ. Παπανδρέου είχε διαφορετική πρόθεση, αλλά στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον θεωρούν τον Γ. Παπακωνσταντίνου ως τον άνθρωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης τους στη χώρα μας - και αυτό έχουν φροντίσει να το διοχετεύσουν στον αμερικανικό και στον ευρωπαϊκό Tύπο.

Διασκεδαστική νότα στον μεταμεσονύκτιο ανασχηματισμό (τον ανακοίνωσε επίσημα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στις... δύο παρά είκοσι πέντε!) είναι ότι τελικά ο πρωθυπουργός από τη σωρεία υπουργών και υφυπουργών που αρνήθηκαν κατηγορηματικά να υποβιβαστούν σε υποψήφιους περιφερειάρχες, καθαίρεσε μόνο την Κατερίνα Μπατζελή! Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, σοφά έπραξαν οι υπόλοιποι και του είπαν "Oχι", αφού τελικά διατήρησαν τους υπουργικούς θώκους τους.

********************

Αναδημοσίευση από εδώ : Κυβέρνηση ΔΝΤ με «το όλον ΠΑΣΟΚ»