Ταξιδεύοντας με τον Αστεροειδή μου...

Αυτό που κάνει όμορφη την έρημο, είπε ο μικρός πρίγκιπας, είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι...

...

- Α! είπα στο μικρό πρίγκιπα, είναι πολύ όμορφες οι αναμνήσεις σου, μα δεν έχω ακόμη επισκευάσει το αεροπλάνο μου, δεν έχω μήτε μια γουλιά νερό να πιω και θα ήμουνα ευτυχής, κι εγώ το ίδιο, αν μπορούσα να κάνω ένα περίπατο μέχρι κάποια πηγή!

- Η φίλη μου η αλεπού, μου είπε ...

- Μικρέ και καλέ μου άνθρωπε, στην περίπτωσή μου, δεν πρόκειται πια για την αλεπού!

- Γιατί;

- Γιατί καθόλου απίθανο να πεθάνουμε από δίψα ... Δεν κατάλαβε το συλλογισμό μου και απάντησε:

- Είναι καλό να 'χεις ένα φίλο, ακόμη κι αν πρόκειται να πεθάνει. Εγώ ήμουν πολύ ευχαριστημένος που κάποτε είχα φίλη μια αλεπού ...

«Δεν έχει συναίσθηση του κινδύνου, σκέφτηκα, ποτέ του δεν ένιωσε μήτε πείνα, μήτε δίψα. Λίγος ήλιος του φτάνει ...»

Όμως εκείνος με κοίταξε κι απάντησε στη σκέψη μου:

- Διψάω κι εγώ ... ας ψάξουμε για κανένα πηγάδι ... Έκανα μια χειρονομία κούρασης: είναι κουταμάρα να ψάχνεις για πηγάδι στην τύχη, μέσα στην απεραντοσύνη μιας ερήμου. Ωστόσο μπήκαμε στο δρόμο.

Αφού περπατήσαμε για ώρες και ώρες σιωπηλοί, η νύχτα έπεσε και τ' αστέρια άρχισαν να σκορπίζουν το φως τους, λαμπυρίζοντας. Τα 'βλεπα σαν μέσα από όνειρο, καθώς είχα λίγο πυρετό εξαιτίας της δίψας μου. Τα λόγια του μικρού πρίγκιπα χόρευαν στη θύμησή μου:

- Λοιπόν, νιώθεις κι εσύ δίψα; τον ρώτησα.

Όμως δεν απάντησε στην ερώτησή μου. Μου είπε απλά:

- Το νερό ίσως, μπορεί να είναι καλό για την καρδιά... Δεν κατάλαβα την απάντησή του μα δεν είπα τίποτε...

Ήξερα πολύ καλά πως δεν έπρεπε να τον ρωτήσω.

Ήταν κουρασμένος. Κάθισε. Κάθισα κοντά του. Κι ύστερα από κάμποση ώρα σιωπής, είπε πάλι:

- Τα αστέρια είναι όμορφα, εξαιτίας ενός λουλουδιού που δεν το βλέπουμε ...

«Σίγουρα» του απάντησα και κοίταξα, χωρίς να μιλώ, τις κυματοειδείς πτυχές της άμμου που ξεχώριζαν κάτω από το φως του φεγγαριού.

- Η έρημος είναι όμορφη, πρόσθεσε ...

Κι αυτό ήταν αλήθεια. Αγαπούσα πάντα την έρημο. Κάθεσαι πάνω σ' ένα λόφο από άμμο. Δεν βλέπεις τίποτα. Δεν ακούς τίποτα. Κι όμως, κάτι εκπέμπει ακτίνες μέσα στη σιωπή ...

- Αυτό που κάνει όμορφη την έρημο, είπε ο μικρός πρίγκιπας, είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι ...

Ένιωσα κατάπληκτος καταλαβαίνοντας ξαφνικά κείνο το μυστηριώδες ακτινοβόλημα της άμμου. Όταν ήμουν μικρό παιδί, καθόμουν σ' ένα παλιό σπίτι όπου, σύμφωνα με την παράδοση, βρισκόταν θαμμένος ένας θησαυρός.

Βέβαια, ποτέ κανένας δεν τον είχε ανακαλύψει, ούτε, ίσως, κανένας να μην τον είχε αναζητήσει. Όμως ο υποθετικός αυτός θησαυρός έκανε φανταστικά μαγευτικό όλο αυτό το σπίτι. Το σπίτι μου έκρυβε ένα θησαυρό στα βάθη της καρδιάς του ...

- Ναι, είπα στο μικρό πρίγκιπα, είτε πρόκειται για το σπίτι, είτε για τ' αστέρια ή την έρημο, εκείνο που δημιουργεί την ομορφιά τους, δεν μπορείς να το δεις.

- Είμαι ευχαριστημένος, είπε, που συμφωνείς με την αλεπού μου.

Καθώς αποκοιμιόταν ο μικρός πρίγκιπας, τον πήρα στην αγκαλιά μου και μπήκα στο δρόμο. Είχα την εντύπωση πως κουβαλούσα ένα εύθραυστο θησαυρό. Μάλιστα, μου φαινόταν πως δεν υπήρχε τίποτε πιο εύθραυστο πάνω στη Γη. Κοίταζα, στο φως του φεγγαριού, το χλομό αυτό μέτωπο, αυτά τα κλειστά μάτια, αυτές τις μπούκλες των μαλλιών που αναδεύονταν στον άνεμο, κι έλεγα μέσα μου: αυτό που βλέπω δεν είναι παρά ένα κέλυφος. Το πιο σημαντικό είναι αθέατο ...

Καθώς τα μισάνοιχτα χείλη του άφηναν να σχηματίζεται σχεδόν, ένα χαμόγελο, είπα ακόμη: «Αυτό που τόσο πολύ μου κάνει εντύπωση με τούτο το παιδί, είναι πόσο μένει πιστό σ' ένα λουλούδι, είναι η εικόνα ενός τριαντάφυλλου που λάμπει μέσα του, σαν το φως μιας λάμπας, ακόμη κι όταν κοιμάται...» Και τον φαντάστηκα ακόμη πιο εύθραυστο. Πρέπει να προστατεύομε καλά τις λάμπες: ένα φύσημα του ανέμου, μπορεί να τις σβήσει...

Και προχωρώντας έτσι, με το χάραμα της μέρας, βρήκα το πηγάδι.

******************

(απόσπασμα απο τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ)

Ταξιδεύοντας με τον Αστεροειδή μου...

"Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά - αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια".

...Αλλά ήρθε η στιγμή που ο μικρός πρίγκηπας, αφού πολύ περπάτησε στην άμμο, στους βράχους και στα χιόνια, ανακάλυψε επιτέλους ένα δρόμο. Κι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στους ανθρώπους.

«Καλημέρα», είπε. Ήταν ένας ανθισμένος κήπος με τριαντάφυλλα.

«Καλημέρα», είπαν τα τριαντάφυλλα.

Ο μικρός πρίγκηπας τα κοίταξε. Έμοιαζαν όλα στο λουλούδι του.

«Τι είσαστε;», τα ρώτησε έκπληκτος.

«Είμαστε τριαντάφυλλα», είπαν τα τριαντάφυλλα.

«Α!» έκανε ο μικρός πρίγκηπας... Κι αισθάνθηκε πολύ δυστυχισμένος.

Το λουλούδι του του 'χε πει, πως ήταν το μοναδικό στο σύμπαν. Και να που υπήρχαν πέντε χιλιάδες, όλα τους όμοια, μέσα σ' έναν μόνο κήπο. «θα αισθανόταν πολύ προσβεβλημένο, αν το 'βλεπε αυτό», σκέφτηκε, «θα 'βηχε πολύ καί θα 'κανε πως πεθαίνει, για ν' αποφύγει τη γελοιοποίηση. Και θα 'μουνα υποχρεωμένος να κάνω, πως το φροντίζω, γιατί αλλιώς για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ' άφηνόταν στ' αλήθεια να πεθάνει...»

Μετά σκέφτηκε κι αυτό: «Νόμιζα, πως έχω τον πλούτο ενός μοναδικού στον κόσμο λουλουδιού καί δεν έχω παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο. Αυτό καί τα τρία μου ηφαίστεια, που μου φτάνουν ως το γόνατο και που το ένα τους ίσως να 'χει σβύσει για πάντα, δεν με κάνουν δα και κανένα μεγάλο πρίγκηπα...»

Καί ξάπλωσε στα χορτάρια κι έκλαψε.

Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού.

«Καλημέρα», είπε η αλεπού.

«Καλημέρα», απάντησε ευγενικά ό μικρός πρίγκηπας, που στράφηκε μα δεν είδε τίποτα. «Εδώ είμαι», είπε η φωνή, «κάτω απ' τη μηλιά...»

«Ποια είσαι;», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Είσαι πολύ όμορφη...»

«Είμαι μια αλεπού», είπε η αλεπού.

«Έλα να παίξεις μαζί μου», της πρότεινε ο μικρός πρίγκηπας. «Είμαι τόσο λυπημένος...».

«Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου», είπε η αλεπού. «Δεν είμαι εξημερωμένη».

«Α! συγνώμην» έκανε ο μικρός πρίγκηπας. Αλλά μετά από σκέψη πρόσθεσε: «Τι σημαίνει «εξημερώνω»;» (...)

«Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς"».

«Δημιουργώ δεσμούς;»

«Βέβαια», είπε η αλεπού. «Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δεν σ' έχω ανάγκη. Και δεν μ' έχεις ανάγκη ούτε κι εσύ. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Όμως, αν μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...»

«Αρχίζω να καταλαβαίνω», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω ότι με έχει εξημερώσει...»

«Μπορεί», είπε η αλεπού. (...)

Αλλά η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της: «Ή ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι με κυνηγούν. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. Έτσι πλήττω λιγάκι. Αλλά αν μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα 'ναι σα φωτισμένη απ' τον ήλιο. θ' αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα 'ναι διαφορετικός απ' όλους τους άλλους. Τ' άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ' τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ' την υπόγεια φωλιά μου. Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μού είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό. Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα 'ναι θαυμάσια, αν μ' εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο στα στάρια...»

Η αλεπού σώπασε καί κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκηπα: «Σε παρακαλώ ...εξημέρωσέ με!», είπε. (...)

«Τι πρέπει να κάνω; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.

«Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά…»

Την επόμενη μέρα ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.

«Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τ’ απόγευμα από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της…Χρειάζεται κάποια τελετή.»

«Τι πάει να πει τελετή;» Είπε ο μικρός πρίγκιπας.

«Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, μια ώρα με τις άλλες ώρες. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια τελετή στους κυνηγούς. Χορεύουν την Πέμπτη με τα κορίτσια του χωριού. Η Πέμπτη λοιπόν είναι υπέροχη μέρα. Πάω και κάνω βόλτα ίσαμε τ’ αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, οι μέρες θα έμοιαζαν σαν όλες, κι εγώ δε θα είχα ποτέ διακοπές.»

Έτσι ο μικρός πρίγκηπας εξημέρωσε την αλεπού.

Κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης: «Α!» είπε η αλεπού... «θα κλάψω».

«Εσύ φταις», είπε ο μικρός πρίγκηπας, «εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ' εξημερώσω».

«Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού.

«Αλλά θα κλάψεις!», είπε ο μικρός πρίγκηπας.

«Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού.

 «Τότε δεν κερδίζεις τίποτα!»

«Κερδίζω», είπε η αλεπού, «εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι.»

Μετά πρόσθεσε. «Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο, θα ξανάρθεις να μ' αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.»

 Ο μικρός πρίγκηπας πήγε να δει τα λουλούδια (...) καί ξανάρθε στην αλεπού: «Αντίο» είπε.

«Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.»

«Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.

«Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.»

«Ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου...», έκανε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.

 «Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι' αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...»

«Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.

*****************

(απόσπασμα απο τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ)

Ασθενειοκαπηλεία.

Καθηγητής βγάζει άχρηστα τα νέα φάρμακα!

Κατασκευή ασθενειών, στοχευμένες εκστρατείες και ελλιπείς ελέγχους καταγγέλλει σε βιβλίο του αμερικανός επιστήμονας .

Πέντε στα έξι νέα φάρμακα «δεν προσφέρουν τίποτε καινούργιο σε σχέση με γνωστά και παλαιότερα φάρμακα» καταγγέλλει ένας αμερικανός καθηγητής, ο οποίος πνέει μένεα εναντίον των φαρμακοβιομηχανιών, για τις οποίες ισχυρίζεται ότι «κατασκευάζουν» νέες ασθένειες ώστε να δικαιολογήσουν την παρασκευή και κυκλοφορία νέων φαρμάκων.

Τον ύποπτο φάκελο της «ασθενειοκαπηλείας» ανοίγει ο Ντόναλντ Λάιτ, καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής της Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Νιου Τζέρσεϊ. Στο υπό έκδοση βιβλίο του με τίτλο «Ο κίνδυνος των συνταγογραφημένων φαρμάκων» («Τhe Risk of Ρrescription Drugs»), ο κ. Λάιτ αναφέρει ότι το 85% όλων των καινούργιων φάρμακων που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι «παντελώς άχρηστα».

«Οι εταιρείες είναι ένοχες για τη δημιουργία μιας λαϊκής αγοράς “λεμονιών”, δηλαδή ενός παζαριού φαρμάκων, όπου ο πωλητής γνωρίζει πολύ περισσότερες πληροφορίες για το προϊόν του από ό,τι ο αγοραστής» τονίζει με εμφανή οργή ο κ. Λάιτ. Και συμπληρώνει: «Οι κλινικές δοκιμές του κάθε φαρμάκου είναι ατελείς και ελλιπείς, χωρίς να ελέγχονται όλες οι βασικές παρενέργειές του στην ανθρώπινη υγεία».

Η πρώτη αντίδραση ήρθε από την Ενωση Βρετανικών Φαρμακοβιομηχανιών (ΑΒΡΙ) και ήταν άμεση και λάβρα.

Εκπρόσωπός της επεσήμανε: «Χιλιάδες άνθρωποι είναι σήμερα ζωντανοί ή υγιείς εξαιτίας πολλών νέων φαρμάκων. Τα καινούργια φάρμακα βελτίωσαν τις συνθήκες ζωής μας, χαρίζοντάς μας πολλά επιπλέον χρόνια. Για τον λόγο αυτόνθα ήταν χρήσιμο ο καθηγητής Λάιτ να μην αναλώνεται σε κούφιες κατηγορίες χωρίς πρώτα να μας παρέχει τρανταχτά επιχειρήματα των ισχυρισμών του».

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα που χρησιμοποιεί ο καθηγητής είναι οι στατίνες, τα πλέον δημοφιλή φάρμακα που κυκλοφορούν σήμερα για τη μείωση της χοληστερόλης, με αποτέλεσμα τη θωράκιση εκατομμυρίων ανθρώπων από εμφράγματα και εγκεφαλικά επεισόδια.

Ο αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η λήψη τους αυξάνει τους κινδύνους για σοβαρές παρενέργειες, όπως ηπατική ανεπάρκεια, βλάβες στα νεφρά, μυϊκή αδυναμία και καταρράκτης στα μάτια. Οι φαρμακοβιομηχανίες αντιτάσσουν ότι «οι στατίνες έχουν αποδειχθεί σωτήριες στην πράξη».

Στο πλευρό του αμερικανού καθηγητή τάσσονται αρκετοί συνάδελφοί του, όπως οι γιατροί Ρέι Μόινιχαν και Ντέιβιντ Χένρι, οι οποίοι σημειώνουν ότι «καταστάσεις της φυσιολογικής ζωής, όπως η εμμηνόπαυση, αντιμετωπίζονται σαν ασθένειες. Ηπια προβλήματα παρουσιάζονται σαν σοβαρές αρρώστιες από καμπάνιες χρηματοδοτούμενες από τις εταιρείες, όπως το λεγόμενο “σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου”. Παράγοντες κινδύνου, όπως η χοληστερόλη και η οστεοπόρωση, αντιμετωπίζονται σαν αρρώστιες».

Το 2006 γιατροί και επιστήμονες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία, τον Καναδά και άλλες χώρες διεξήγαγαν για πρώτη φορά έρευνες για το φαινόμενο της «ασθενειοκαπηλείας», της «καπήλευσης» δηλαδή του φόβου του κάθε ανθρώπου σχετικά με την υγεία του.

Τα συμπεράσματά τους, τα οποία δημοσιεύθηκαν σε ειδικό τεύχος της ιατρικής επιθεώρησης «Ρublic Library of Science Μedicine», έδειξαν ότι οι φαρμακοβιομηχανίες διεξάγουν, εδώ και πολλά χρόνια, καλά οργανωμένες εκστρατείες προκειμένου να «δημιουργήσουν» νέες ασθένειες και να προωθήσουν τα ανάλογα φάρμακα στο κοινό, αυξάνοντας ταυτόχρονα τα ήδη υπέρογκα κέρδη τους.

**********************
Αναδημοσίευση απο εδώ: Ασθενοκαπηλεία!
Διαβάστε όμως και εδώ.

Πάλη επιβίωσης για έναν ολόκληρο λαό...

ΠΑΚΙΣΤΑΝ: Σε 8 εκατομμύρια αυξήθηκε ο αριθμός των ανθρώπων που κινδυνεύουν άμεσα αν δε βοηθηθούν!

Σε οκτώ εκατομμύρια αυξήθηκε ο αριθμός των ανθρώπων που χρειάζονται επείγουσα ανθρωπιστική βοήθεια μετά τις πλημμύρες που έπληξαν το Πακιστάν, ανακοίνωσε χτες ο ΟΗΕ, διπλασιάζοντας σχεδόν τις εκτιμήσεις του μέσα σε μία μέρα. Γεγονός που αποδεικνύει την τραγική και μακάβρια κατάσταση που επικρατεί σε αυτό το «αρχιπέλαγος» της μιζέριας και της απόλυτης καταστροφής στο οποίο έχει μεταμορφωθεί μεγάλο τμήμα του Πακιστάν, από το βορρά μέχρι τις παράκτιες περιοχές της χώρας.

Με 20 εκατομμύρια πληγέντες, πάνω από 4 εκατομμύρια αστέγους, 1.600 νεκρούς επισήμως, παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα, εκατομμύρια να απειλούνται από την πείνα και τις μολυσματικές ασθένειες και τους φόβους για εκδήλωση ασθενειών από την κατανάλωση μολυσμένου νερού στο Πακιστάν, μετά το θάνατο τριών παιδιών σε καταυλισμό στο Καράτσι, στο νότιο τμήμα της χώρας, να εντείνονται συνεχώς. Το χειρότερο, η πακιστανική μετεωρολογική υπηρεσία προειδοποίησε ότι τα νερά στις πλημμυρισμένες περιοχές δεν πρόκειται να υποχωρήσουν πριν από τα τέλη Αυγούστου.

Οι πλημμύρες ήταν η χαριστική βολή σε ένα λαό 170 εκατομμυρίων, όπου πάνω από το ένα τρίτο διαβίωνε πριν τις πλημμύρες σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. Σε ένα λαό που διαβιώνει στη φτώχεια και την καταπίεση εξαιτίας μίας βαθύτατα διεφθαρμένης ολιγαρχίας, που απλώς εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και των αφεντικών της, των ιμπεριαλιστών, που έχει υποστεί τον κατατρεγμό συνεχών πραξικοπημάτων είτε αποτελεί το «κρέας για τα κανόνια» των πολέμων τους...

Οσο για την ανθρωπιστική βοήθεια, είναι απελπιστικά λίγη και δε φτάνει ποτέ σε μεγάλο τμήμα των πληγέντων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι οι επιχειρήσεις αρωγής δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν από τη βάση στο Τζακομπαμπάντ - κομβικό σημείο στις πληγείσες περιοχές - καθώς «ελέγχεται πλήρως από τις αμερικανικές δυνάμεις», όπως δήλωσε ο υπουργός Υγείας, Κουσνούτ Λασάρι, κατά την κατάθεσή του στην αρμόδια επιτροπή της πακιστανικής Γερουσίας, όσον αφορά στο συντονισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας, όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα της η εφημερίδα «Dawn».

«Οι τρομοκράτες θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση», δήλωσε ο Πρόεδρος της χώρας, Ασίφ Αλί Ζαρντάρι, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας, Τζον Κέρι.

Φόβοι για ξεσηκωμό του λαού!

Ομως, η κοινωνική αναταραχή που είναι προ των πυλών, όπως ομολογούν πλέον όλοι, είναι η μεγάλη ανησυχία και ο ΟΗΕ σπεύδει να πιέσει τη διεθνή κοινότητα όχι για τη διάσωση και την αρωγή των πληγέντων αλλά για να προλάβει τα χειρότερα. Ο ΟΗΕ έκανε έκκληση για μια ακόμα φορά στη διεθνή κοινότητα να δράσει άμεσα, ενώ κάλεσε και σε έκτακτη σύσκεψη για την προώθηση και το συντονισμό της βοήθειας.

Ολοι πλειοδοτούν. Δημοσίευμα των «Financial Times» εμφανίζει την Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης (ADB) έτοιμη να «προσφέρει» άμεσα 2 δισ. δολάρια. Πώς; Με δάνειο φυσικά. Ο γενικός διευθυντής της τράπεζας για την περιοχή της Κεντρικής και Δυτικής Ασίας, Χουάν Μιράντα, φέρεται να δήλωσε ότι η ADB θα δημιουργήσει επίσης έναν ειδικό λογαριασμό για να διοχετεύσει κεφάλαια από δωρητές και πρόκειται να συναντηθεί σήμερα με τον Ζαρντάρι για να συζητήσουν τους όρους του δανείου, που «αναμένεται να είναι ιδιαίτερα ευνοϊκοί». Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, απαντώντας στις ανακοινώσεις της ΕΕ περί «αύξησης» της βοήθειας, έσπευσε να δηλώσει ότι οι ΗΠΑ είναι η χώρα που «προσφέρει τη μεγαλύτερη» βοήθεια και αύξησε το ποσό από 90 σε 150 εκατομμύρια δολάρια.

Ολα αυτά ενώ ο πρεσβευτής του Πακιστάν στη Βρετανία, Ουατζίντ Σαμσούλ Χασάν, δήλωσε ότι το κόστος της ανοικοδόμησης ενδέχεται να φθάσει τα 15 δισ. δολάρια.

Τέλος, η Ιαπωνία ανακοίνωσε ότι πρόκειται να στείλει μια μονάδα έξι μεταγωγικών ελικοπτέρων και περισσότερους από 300 άνδρες για να πραγματοποιήσουν αποστολές διάσωσης.

************

Αναδημοσίευση από εδώ: Πάλη επιβίωσης για έναν ολόκληρο λαό.

Mal du Départ.

Ιδανικός κι ανάξιος εραστής.

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Γιάννης Σπανός

θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής

των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,

και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,

χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ

θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,

κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,

θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,

οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,

κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:

"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί

και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,

κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,

θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ

σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,

θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ

και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Γυναίκα.

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.

Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα

Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία

Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου.

Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.

Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,

για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.

Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.

Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,

που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.

Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα.

Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,

πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες;

Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει

τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.

Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.

Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό

έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.

Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.

Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω

ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Η Μονμάρτρη... του Αιτωλικού.

Ζώα, πτηνά, χρηστικά αντικείμενα της σπιτικής καθημερινότητας, περίεργες χρωματιστές «urban» φιγούρες, αλλά και διάσημες ιστορικές απεικονίσεις μεγάλων ζωγράφων που μεσουράνησαν κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης συναντήθηκαν την περασμένη εβδομάδα στους δρόμους του Αιτωλικού στην Αιτωλοακαρνανία.

Λιθόστρωτες πινελιές στο ανοιχτό μουσείο των δρόμων

Μικροί και μεγάλοι -κυρίως, μεγάλοι, που άφησαν το εικαστικό τους πνεύμα ελεύθερο να εκφραστεί- μοιράστηκαν χρώματα και μπογιές και με δημιουργική διάθεση ζωγράφισαν πάνω στις πλάκες της κεντρικής πλατείας, στο πλαίσιο της δεύτερης εικαστικής συνάντησης «street painting-ζωγραφική στον δρόμο». Την όλη ιδέα της εκδήλωσης συνέλαβαν και διοργάνωσαν με κέφι η εφημερίδα του Αιτωλικού «Τα γιοφύρια» και ο Σύλλογος Αιτωλικιωτών Αττικής «Ο Λιακατάς».

Από το πρωί η κεντρική πλατεία γέμισε κόσμο, ντόπιους αλλά και επισκέπτες, που... έλαβαν θέση στις παρακείμενες καφετέριες και απόλαυσαν, κάτω από τη σκιά που προσέφεραν οι απαραίτητες ομπρέλες, πολύχρωμες εικόνες και παλιές αγαπημένες μουσικές από τον χώρο της Μεσογείου, διά χειρός Μάκη Ντρε. Οι καλλιτέχνες, γονατισμένοι και σκυμμένοι πάνω από τους πέτρινους καμβάδες, με οδηγούς τους φωτογραφίες και πρόχειρα σκίτσα, δούλευαν μέχρι αργά το μεσημέρι για να παραδώσουν ολοκληρωμένα τα έργα τους.

Οι καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος είναι οι: Μιχάλης Κότσαρης, Βάνια Στέφου, Αποστόλης Μπλίκας (που φιλοτέχνησε την... πέτρινη εκδοχή του έργου του Νταβίντ, «Ο θάνατος του Μαρά», φωτογρ.), Χρήστος Σαμαρτζής, Πάνος Χριστοδουλάτος με την κόρη του Παρασκευή και οι νεαροί Αποστόλης Σεβαστός και Στέλιος Μπαρχαμπάς. Ο ζωγράφος Πάνος Αθανασίου συμμετείχε στην εκδήλωση με δικό του έργο πάνω σε καμβά.

Μετά τη λήξη της εκδήλωσης οι συμετέχοντες έδωσαν ραντεβού για του χρόνου -συμφωνώντας, βέβαια, να συζητήσουν κάποια στιγμή τη... μεταφορά της ημερομηνίας διεξαγωγής κάπου προς τον Σεπτέμβριο, για να αποφεύγουν τις υψηλές θερμοκρασίες του Αυγούστου!

****************

Aναδημοσίευση απο εδώ: Η Μονμάρτρη... του Αιτωλικού.

Άρχισε το πογκρόμ κατά των Ρομά.

Σήμερα αναμένεται να ξεκινήσουν οι πρώτες απελάσεις των Ρομά που ζουν στη Γαλλία χωρίς άδεια παραμονής, προς τις χώρες καταγωγής τους, κυρίως τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, και το Βουκουρέστι εξέφρασε χτες την ανησυχία του για τους κινδύνους «λαϊκιστικού εκτροχιασμού» και «ξενοφοβικών αντιδράσεων».

«Πρέπει να βρούμε (...) μια νοοτροπία ανοιχτή και όχι ξενοφοβική απέναντι στους Ρομά που ζουν όχι μόνο στη Ρουμανία, αλλά και σε πολλές χώρες», δήλωσε ο Ρουμάνος υπουργός Εξωτερικών Τεοντόρ Μπακόντσι, σημειώνοντας πως «είναι ένα πρόβλημα που δεν πρόκειται να λυθεί μέσα σε 48 ώρες ή με αστυνομικά μέτρα».

Φυσικά, η τακτική Σαρκοζί που ξεκινάει από τους Ρομά (κλείνοντας το μάτι στους εθνικιστές) αποσκοπεί σε γενικότερο χτύπημα των λαϊκών αντιδράσεων για την εφαρμοζόμενη πολιτική και την προετοιμασία για νέα αντιλαϊκή επίθεση που σχεδιάζεται μετά το καλοκαίρι.

Από τη μεριά της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποκριτικά προτρέπει τη Γαλλία «να σεβαστεί τους κανόνες αναφορικά με την ελευθερία της κυκλοφορίας και την ελευθερία της εγκατάστασης» των Ευρωπαίων πολιτών, όπως δήλωσε η εκπρόσωπος της κοινοτικής επιτρόπου για τη Δικαιοσύνη και τα θεμελιώδη δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών, Βιβιάν Ρέντινγκ.

Ωστόσο, ο εκπρόσωπος Τύπου για θέματα Δικαιοσύνης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μάθιου Νιούμαν, αναγνώρισε πως τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να περιορίζουν την ελευθερία της κυκλοφορίας υπό ορισμένες συνθήκες και αρκέστηκε να δηλώσει πως η Επιτροπή θα παρακολουθεί «πολύ προσεκτικά» την κατάσταση.

Υπενθυμίζεται πως στα τέλη του Ιούλη ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έχει διατάξει την καταστροφή 300 καταυλισμών των Ρομά - περίπου των μισών που υπάρχουν στη Γαλλία, αλλά και την απέλαση με συνοπτικές διαδικασίες όσων δεν έχουν άδεια παραμονής. Οσοι απελαθούν, δε θα έχουν το δικαίωμα επιστροφής, καθώς θα τηρούνται ψηφιακά αρχεία όσων εντοπιστούν να μην έχουν τα απαραίτητα χαρτιά παραμονής.

************

Αναδημοσίευση απο εδώ: Αρχισε το πογκρόμ κατά των Ρομά.

Σαν σήμερα στις 19-08-1936 δολοφονήθηκε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα!

Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ισπανικής ανατρεπτικής ποιητικής «Γενιάς του ΄27»- όπως έμεινε γνωστή.

Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1898 στην πόλη Φουέντε Βακέρος, κοντά στην Γρανάδα της Ανδαλουσίας, από πατέρα ευκατάστατο γαιοκτήμονα και μητέρα δασκάλα πιάνου.

Το 1909 η οικογένεια Λόρκα μετακομίζει στην Γρανάδα- τόπος ο οποίος «σημαδεύει» τον λόγο του ποιητή.

Το 1919 ο Λόρκα εγκαθίσταται στη Μαδρίτη, στη Φοιτητική Εστία, όπου θα γνωρίσει σημαντικά ονόματα της ισπανικής τέχνης, όπως ο σκηνοθέτης Λουίς Μπονιουέλ, οι ποιητές Δαμάσο Αλφόνσο, Πέδρο Σαλίνας, Ραφαέλ Αλμπέρτι, αλλά και ο ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί. Με τον τελευταίο θα συνδεθεί στενά- σε μία σχέση η οποία φαίνεται ότι ξεπερνούσε την απλή φιλία.

Το 1929 με 1930 ο ποιητής εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Columbia, όπου, επηρεασμένος από τους χαοτικούς ρυθμούς της μεγαλούπολης, γράφει τη συλλογή «Ποιητής στη Νέα Υόρκη». Θα επιστρέψει στην Ισπανία το 1931 μετά την πτώση της δικτατορίας του Πρίμο ντε Ριβέρα.

Δημιουργεί την «Μπαράκα» ένα κινούμενο θέατρο με στόχο να «φέρει» Ισπανούς κλασσικούς στα απομακρυσμένα μέρη της Ισπανίας. Στην Ισπανία πλέον ασχολείται διεξοδικά με τη συγγραφή θεατρικών έργων. Τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκληρώνει τις πιο σημαντικές θεατρικές του δημιουργίες, τον «Ματωμένο Γάμο», το «Σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα», τη «Γέρμα».

Η καλλιτεχνική πορεία του θα διακοπεί απότομα: στις 19 Αυγούστου του 1936 εκτελείται σε ηλικία μόλις 38 ετών από τους φασίστες του Φράνκο στην περιοχή της Γρανάδας. Ο τάφος του δεν βρέθηκε ποτέ.

**************

Αναδημοσίευση από εδώ: Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

********************

Στο βιβλίο του «Εκλογή Ποιημάτων» ο Λόρκα λέει για την Ποίηση:

«Μα τι να σου πω για την Ποίηση; Τι να σου γι' πω αυτά τα σύννεφα, γι' αυτό τον ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω και τίποτ' άλλο. Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει τίποτα για την Ποίηση· ας τ' αφήσουμε αυτά στους κριτικούς και τους δασκάλους. Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας ποιητής, δεν ξέρουμε τι είναι Ποίηση. Είναι εκεί! κοίταξε. Έχω τη φωτιά μέσα στα χέρια μου, το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της, μα δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτή χωρίς να κάνω φιλολογία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα να μιλήσω γι' αυτές, αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Δεν ξέρω. Ίσως μια μέρα ν' αγαπήσω πολύ την κακή ποίηση, όπως αγαπώ σήμερα την κακή μουσική, παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα για ν' αρχίσω να τον χτίζω το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ. Στις διαλέξεις μου μίλησα κάποτε για την Ποίηση, αλλά το μόνο για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω είναι η ποίησή μου. Όχι γιατί δεν έχω συνείδηση του τι κάνω. Αντίθετα, αν είν' αλήθεια πως είμαι ποιητής από χάρη του Θεού -ή του δαίμονα- είναι εξίσου αλήθεια ότι είμαι ποιητής χάρη στην τεχνική και την προσπάθεια, και γιατί κατέχω απόλυτα του τι είναι ποίημα.»

*********************

Federico Garcia Lorca

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

φτενή δίχως καρένα

σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα

και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Ο "έρωτας" Παπανδρέου - Νετανιάχου...

Η αμοιβαία πολιτική έλξη που αισθάνονται οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και του Ισραήλ δείχνει να είναι ακατανίκητη, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο.

Πρώτη επίσημη επίσκεψη Ελληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ μετά την αναγνώρισή του από την Ελλάδα και πρώτη επίσκεψη Ισραηλινού πρωθυπουργού στη χώρα μας μέσα σε μόλις έναν μήνα (!) συνιστούν πρωτοφανές γεγονός. Είναι προφανές ότι σηματοδοτεί αλλαγή στρατηγικής εκ μέρους της Αθήνας το ότι σε έναν μήνα έγιναν όσα δεν είχαν γίνει σε... εξήντα και πλέον ολόκληρα χρόνια!

Πέρα από τις υποκριτικές ωραιοποιήσεις, η ουσία είναι πως η κυβέρνηση Παπανδρέου αποφάσισε ότι τη συμφέρει να εγκαταλείψει τους Παλαιστινίους και τους Αραβες και να εναγκαλιστεί πολιτικά τους Ισραηλινούς. Εμβρόντητος είδε χθες ο κάθε ενημερωμένος παρατηρητής τον Γιώργο Παπανδρέου να υιοθετεί πλήρως τη γραμμή του Νετανιάχου και των Ισραηλινών κατακτητών στο Παλαιστινιακό: ενώ ακόμη και οι Αμερικανοί απαιτούν από τον Νετανιάχου να παγώσει τουλάχιστον προσωρινά η επέκταση των παράνομων ισραηλινών εποικισμών στην Παλαιστίνη, προκειμένου να διευκολυνθεί ο άκρως ενδοτικός πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς στο να προσέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών και της συνθηκολόγησης, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ανέφερε ούτε λέξη γι' αυτό! Ούτε λέξη για τους εποικισμούς και την αρπαγή της γης των Παλαιστινίων!

Αυτή η παρά φύση πλήρης εναρμόνιση του Γ. Παπανδρέου, προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με τον ακροδεξιό Μπέντζαμιν Νετανιάχου προκαλεί σοβαρές ανησυχίες, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των συνθηκών στο πλαίσιο των οποίων συντελείται.

Δεν είναι μυστικό ότι το Ισραήλ έχει "λυσσάξει" να πείσει τον Ομπάμα να εξαπολύσει επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Ακόμη και χθες, όπως έγραψε η γερμανική έκδοση των "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" σε σχετικό άρθρο της, "ένας υψηλόβαθμος Ισραηλινός στρατιωτικός εκπρόσωπος είπε ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να δείξει την ετοιμότητά της για μια αεροπορική επίθεση, αν η Τεχεράνη δεν υποκύψει στην ατομική διαμάχη".

Είναι τέτοιο το κλίμα που ένα ακραίο "γεράκι" των νεοσυντηρητικών της κυβέρνησης Μπους, ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Τζον Μπόλτον, εξέχων ακροδεξιός, δήλωσε στον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό Φοξ Μπίζνες Νέτγουορκ ότι "αν το Ισραήλ επιχειρήσει επίθεση κατά του ιρανικού πυρηνικού σταθμού στο Μπουσέρ, πρέπει να το κάνει μέσα στις οκτώ επόμενες μέρες!". Ο Μπόλτον δεν έχει πλέον καμία υπεύθυνη θέση στην αμερικανική κυβέρνηση, αλλά οι έξαλλες δηλώσεις του αντανακλούν την υστερική προσπάθεια εξαπόλυσης επίθεσης κατά του Ιράν, που καλλιεργούν οι φιλοϊσραηλινοί ακροδεξιοί Αμερικανοί.

Οι ανησυχίες επιτείνονται από την πολύ παράξενη βιασύνη του Γ. Παπανδρέου να μεταβεί στο Ισραήλ την ώρα που είχε ξεσηκωθεί παγκόσμια κατακραυγή εναντίον του Νετανιάχου, κατ' εντολήν του οποίου οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις είχαν δολοφονήσει εν ψυχρώ εννέα άοπλους Τούρκους ειρηνιστές που συμμετείχαν στον στολίσκο μεταφοράς φαρμάκων και τροφίμων στην αποκλεισμένη από τους Ισραηλινούς Λωρίδα της Γάζας.

Ποιος ήταν, άραγε, ο λόγος που ώθησε τον Γ. Παπανδρέου να πάει στο Ισραήλ την ώρα που οι Ισραηλινοί είχαν απαγάγει σε διεθνή ύδατα, δεκάδες και δεκάδες μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ, περίπου σαράντα Ελληνες πολίτες που συμμετείχαν στην ίδια ανθρωπιστική αποστολή; Τι είναι αυτό που παρακίνησε τον Γ. Παπανδρέου να μας κουβαλήσει στην Αθήνα τον... απαγωγέα (!) των Ελλήνων πολιτών, τον Νετανιάχου;

Αυτές οι σπασμωδικές κινήσεις του Γ. Παπανδρέου δείχνουν να εντάσσονται σε κάποιο πολύ σοβαρότερο και επείγον πολιτικό σχέδιο, το οποίο αγνοούμε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτό το υποτιθέμενο σχέδιο δεν έχει σε καμία περίπτωση ως κίνητρο την απλή βελτίωση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων ή τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της χώρας μας.

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ:

Αντιτουρκικές φαντασιώσεις

Στερούνται πολιτικής σοβαρότητας οι ισχυρισμοί κυβερνητικών, πατριωτικών αλλά και ακροδεξιών κύκλων ότι δήθεν ο πολιτικός εναγκαλισμός του Γ. Παπανδρέου με τον Μπ. Νετανιάχου θα... "τσακίσει" την Τουρκία και θα την υποχρεώσει σε υποχωρήσεις στο Αιγαίο και στο Κυπριακό! Εν πρώτοις είναι διασκεδαστικό να ακούει κανείς αυτή την άποψη από άτομα που ήταν... υπέρ του σχεδίου Ανάν και που γενικά υποστηρίζουν άκρως ενδοτικές θέσεις στα Ελληνοτουρκικά. Επιπλέον, προφανώς υποκρίνονται ότι αγνοούν πως το Ισραήλ είναι αυτό που έχει απεγνωσμένα ανάγκη την Τουρκία και γι' αυτό ο Νετανιάχου θα προστρέξει γονατιστός προς τον Ερντογάν, αν ο τελευταίος του κάνει νεύμα προσέγγισης!

Γιώργος Δελαστίκ

*****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ο "έρωτας" Παπανδρέου - Νετανιάχου.

Βοηθήστε να σώσουμε την παρθένα φύση του τόπου μας!

Ενισχύστε-διαδώστε και προωθήστε την Προσπάθεια για την ίδρυση Φυσικού Πάρκου
 "Βαρδουσίων-Οξυάς- Κραβαρίτικων Βουνών"! 

Παρθένα Σαράνταινα!

Πάνω από την Γραμμένη Οξυά.

Γαρδίκι Φθιώτιδας.

Σ' έχω ερωτευτεί πολύ.

Παρθένα Σαράνταινα.

Τα Βαρδούσια και ...

τα Κραβαρίτικα Βουνά όπως φαίνονται από την Οξυά!

Famous Blue Raincoat.

Leonard Cohen

It's four in the morning, the end of December

I'm writing you now just to see if you're better

New York is cold, but I like where I'm living

There's music on Clinton Street all through the evening.

I hear that you're building your little house deep in the desert

You're living for nothing now, I hope you're keeping some kind of record.

Yes, and Jane came by with a lock of your hair

She said that you gave it to her

That night that you planned to go clear

Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older

Your famous blue raincoat was torn at the shoulder

You'd been to the station to meet every train

And you came home without Lili Marlene

And you treated my woman to a flake of your life

And when she came back she was nobody's wife.

Well I see you there with the rose in your teeth

One more thin gypsy thief

Well I see Jane's awake --

She sends her regards.

And what can I tell you my brother, my killer

What can I possibly say?

I guess that I miss you, I guess I forgive you

I'm glad you stood in my way.

If you ever come by here, for Jane or for me

Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes

I thought it was there for good so I never tried.

And Jane came by with a lock of your hair

She said that you gave it to her

That night that you planned to go clear

-- Sincerely, L. Cohen

Poison.

Alice Cooper

Your cruel device

Your blood, like ice

One look could kill

My pain, your thrill

I want to love you but I better not touch (Don't touch)

I want to hold you but my senses tell me to stop

I want to kiss you but I want it too much (Too much)

I want to taste you but your lips are venomous poison

You're poison running through my veins

You're poison, I don't want to break these chains

Your mouth, so hot

Your web, I'm caught

Your skin, so wet

Black lace on sweat

I hear you calling and it's needles and pins (And pins)

I want to hurt you just to hear you screaming my name

Don't want to touch you but you're under my skin (Deep in)

I want to kiss you but your lips are venomous poison

You're poison running through my veins

You're poison, I don't wanna break these chains

Poison

One look could kill

My pain, your thrill

I want to love you but I better not touch (Don't touch)

I want to hold you but my senses tell me to stop

I want to kiss you but I want it too much (Too much)

I want to taste you but your lips are venomous poison

You're poison running through my veins

You're poison, I don't wanna break these chains

Poison

I want to love you but I better not touch (Don't touch)

I want to hold you but my senses tell me to stop

I want to kiss you but I want it too much (Too much)

I want to taste you but your lips are venomous poison, yeah

I don't want to break these chains

Poison, oh no

Runnin' deep inside my veins,

Burnin' deep inside my veins

It's poison

I don't wanna break these chains

Poison