Η Κατάρα του Πετρελαίου: Το θρίλερ που δεν άρχισε ακόμα...

Ένα χολυγουντιανό φιλμ μελλοντολογικού περιεχομένου που προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες τον Μάρτιο του 2009 έμελλε να αποδειχθεί προφητικό, κατά κάποιο τρόπο, για ό,τι συνέβη ένα χρόνο αργότερα, στις 10 Απριλίου 2010, στην πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου του υπεργολάβου της BP, Deepwater Horizon, στον Κόλπο του Μεξικού…

Η ταινία με τίτλο Knowing και πρωταγωνιστή τον Νίκολας Κέιτζ είχε ως θέμα ένα μυστηριώδη χειρόγραφο γρίφο, αποτελούμενο από φαινομενικά ασυνάρτητους μεταξύ τους αριθμούς. Έπεσε τυχαία στα χέρια του μικρού γιου του, όταν στο σχολείο του ανοίχτηκε η «κάψουλα του χρόνου». Η "κάψουλα" περιείχε σχολικές εκθέσεις του 1959 με θέμα πώς οι μαθητές φαντάζονταν τον κόσμο ύστερα από 50 χρόνια...
Στην πραγματικότητα ήταν ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα με τις ημερομηνίες όλων των μεγάλων φυσικών καταστροφών που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα τα τελευταία πενήντα χρόνια, σεισμούς, εκρήξεις ηφαιστείων, πλημμύρες, τσουνάμι, τυφώνες… Όπως θα μπορούσε να προβλέψει ο καθένας, η τελευταία ημερομηνία «έδειχνε» το τέλος του κόσμου…
Σε ένα σίκουενς του φιλμ, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τη σχέση των αριθμών, ο πρωταγωνιστής κάνει ζάπινγκ στην τηλεόραση την ώρα των ειδήσεων, συνδυάζοντας τους αριθμούς ώρας, ημερομηνίας και καναλιού. Ξαφνικά σε κάποιο κανάλι μία έκτακτη είδηση τραβά την προσοχή του.
Ο δημοσιογράφος μιλάει για μια έκρηξη που προκάλεσε φωτιά σε πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού! Στο φιξιόν «ρεπορτάζ» της ταινίας, ωστόσο, το κακό φαίνεται μικρό. Η φωτιά κράτησε μόλις τρεις ώρες, δεν τραυματίστηκε κανείς και, το πιο σημαντικό, δεν υπήρξε διαρροή πετρελαίου στην θάλασσα.
Αλλά για την “κοινότητα” των συνωμοσιολόγων αυτή η σκηνή δεν μπήκε τυχαία στην ταινία. Έτσι, ένα άλλο θρίλερ συνεχίζεται μέχρι σήμερα εκτός οθόνης… Κάτι δείχνει ότι το πραγματικό θρίλερ για την Αμερική, ίσως και για ολόκληρο τον κόσμο, δεν άρχισε ακόμα…
Τα ευρήματα του Ρώσου βετεράνου εξερευνητή Ανατόλι Σαλάγκεβιτς, που υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας “σάρωσε” την περιοχή της διαρροής με ρωσικό βαθυσκάφος διαπιστώνοντας ότι ο πυθμένας του ωκεανού έχει “σπάσει” και το πετρέλαιο χύνεται στη θάλασσα από 11 “ρήγματα”, προκαλούν τρόμο. Πολλές άλλες πληροφορίες προκαλούν επίσης ερωτηματικά:
Εργάτης στην μοιραία εξέδρα, αυτόπτης μάρτυρας του ατυχήματος, υποχρεώθηκε να υπογράψει δήλωση “αποποίησης ευθύνης” ότι δεν ήταν μάρτυρας στο περιστατικό...Το ατύχημα συνέβη λίγες εβδομάδες μετά την “πανηγυρική” εξαγγελία του Ομπάμα ότι αίρεται η απαγόρευση για νέες υπεράκτιες γεωτρήσεις... Φήμες και σενάρια για τον ρόλο της “αμαρτωλής” κατασκευαστικής Χαλιμπάρτον, το όνομα της οποίας είχε εμπλακεί στα περίφημα “συμβόλαια ανοικοδόμησης” του Ιράκ και η οποία είχε το έργο τσιμεντοποίησης του πηγαδιού της BP. Η κακή ποιότητα της διαδικασίας θεωρείται από κάποιους υπεύθυνη κατά μεγάλο μέρος για την καταστροφή... Φήμες ότι το ατύχημα ήταν στημένο για να εθνικοποιηθούν οι πετρελαϊκές εταιρείες στην Αμερική...
Το θρίλερ που δεν άρχισε ακόμη!
Με βασικό ζητούμενο την παγκόσμια σταθερότητα, τα συστήματα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας καλούνται κάθε φορά να πετύχουν μία «δυναμική ισορροπία» ανάμεσα στο καθολικό αίτημα για ενεργειακή ασφάλεια, την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και την προοπτική μιας σταθερής και βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης.
Καθώς όλο και μεγαλύτερα τμήματα του παγκόσμιου παραγωγικού ιστού εντάσσονται στις “διαδικασίες” της παγκοσμιοποίησης, οι πολυεθνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι αντιμετωπίζουν σήμερα μεγαλύτερη αβεβαιότητα και πολύ υψηλότερο ρίσκο σε σχέση με το παρελθόν. Κατά τους ειδικούς, αυτό συμβαίνει για μια σειρά από λόγους όπως είναι η τεχνολογική εξέλιξη, η διάδοση του Ίντερνετ, ο αυξανόμενος παγκόσμιος ανταγωνισμός, η μεγαλύτερη ελευθερία στο εμπόριο και τις επενδύσεις, η πολυπλοκότητα των σύγχρονων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, η απορρύθμιση κομβικών κλάδων της βιομηχανίας, οι αυξανόμενες απαιτήσεις των καταναλωτών για προϊόντα και υπηρεσίες που αγοράζουν, οι περισσότερες και μεγαλύτερες συγχωνεύσεις εταιρειών.
Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, ακόμα και ο “κορεσμένος” από κέρδη τομέας της πετρελαϊκής και πετροχημικής βιομηχανίας καλείται να λειτουργήσει μέσα σ΄ αυτό το ασταθές, γεμάτο αναταράξεις και εξαιρετικά απαιτητικό από πλευράς διαχείρισης επιχειρηματικού κινδύνου περιβάλλον.
Με δεδομένο ότι η πολιτικά αδιατάρακτη και οικονομικά προσιτή, πρόσβαση σε πρώτες ύλες είναι εξ ορισμού η θεμελιώδης προϋπόθεση της ανάπτυξης οποιουδήποτε κλάδου της βιομηχανίας, είναι προφανές πως η πετρελαϊκή και πετροχημική βιομηχανία της Δύσης, “κοιτίδα” της πετρελαϊκής τεχνολογίας, έχει περιέλθει σήμερα πραγματικά σε δεινή θέση.
Και αυτό γιατί, σύμφωνα με τις στατιστικές, το 85% των παγκόσμιων αποδεδειγμένων αποθεμάτων πετρελαίου βρίσκεται σε χώρες που χαρακτηρίζονται μέσου ή υψηλού επιχειρηματικού ρίσκου ή, ακόμη χειρότερα, σε χώρες όπου απαγορεύονται εντελώς οι ξένες επενδύσεις.
Για παράδειγμα, πάνω από το ένα τρίτο των γνωστών πετρελαϊκών αποθεμάτων βρίσκεται στο υπέδαφος πέντε μόνον χωρών. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για χώρες όπου οι πολιτικο-οικονομικές συνθήκες δεν μπορεί να θεωρηθούν ιδανικές για τις επενδύσεις της Δύσης: Ιράν, Ιράκ, Νιγηρία, Κίνα και Βενεζουέλα…
Τρεις ακόμα χώρες με μεγάλα αποθέματα, η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και το Μεξικό, απαγορεύουν εντελώς τις ξένες επενδύσεις στον πετρελαϊκό τομέα. Αλλά και στις περισσότερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες ισχύουν κατά κανόνα κάποιας μορφής περιορισμοί για τις ξένες επενδύσεις στη βιομηχανία του πετρελαίου. Στην Βενεζουέλα π.χ. ο Ούγο Τσάβες επανέφερε σε ισχύ το 2002 τους νόμους του 1943 και του 1975, εθνικοποιώντας πρακτικά την πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας. Στο εξής, οι ξένες και ιδιωτικές εταιρείες υποχρεούνται να καταβάλλουν δικαιώματα εξόρυξης στο κράτος σε ποσοστό 20-30% επί των κερδών τους ενώ πριν πλήρωναν μόλις 1-16%. Το σημαντικότερο ωστόσο σημείο της ρύθμισης Τσάβες είναι πως οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα ιδιωτών στον τομέα της εξόρυξης, παραγωγής και μεταφοράς πετρελαίου πρέπει πλέον να έχει την άδεια της PDVSA, της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας, ή προϋποθέτει τη συμμετοχή της σ' αυτή σε ποσοστό 51%…
Υπενθυμίζεται ότι «ο πρόεδρος» είχε επιβάλει το 2006 μεγάλα πρόστιμα στις ξένες πετρελαϊκές εταιρείες και μάλιστα αναδρομικά για δικαιώματα εξόρυξης και εκμετάλλευσης, θεωρώντας ότι αυτά δεν είχαν καταβληθεί στο ακέραιο κατά το παρελθόν!
Βενζίνη, το πολύτιμο απόσταγμα...
Σήμερα το 90% της ζήτησης για προϊόντα πετρελαίου αφορά τα «ελαφρά» παράγωγά του, δηλαδή τις βενζίνες κίνησης. Το πιο αποδοτικό σε ελαφρά παράγωγα πετρέλαιο, που απαιτεί επίσης λιγότερη διύλιση, είναι εκείνο του οποίου η περιεκτικότητα σε θείο και βαρέα μέταλλα είναι μικρή. Τα πιο «καθαρά» πετρέλαια θεωρούνται γενικά της Νιγηρίας και του δυτικού Τέξας. Η Σαουδική Αραβία μπορεί μεν να παράγει τεράστιες ποσότητες αργού, αλλά η περιεκτικότητά του σε θείο είναι μεγάλη.
Μια σημαντική, σε σχέση με το παρελθόν, πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η πετροχημική βιομηχανία έχει να κάνει και με τον σταδιακό, φυσικό, υποβιβασμό της ποιότητας της πρώτης ύλης. Δηλαδή, καθώς τα παγκόσμια αποθέματα ελαφρού «καθαρού» πετρελαίου εξαντλούνται με τον χρόνο, τη θέση τους παίρνει το «βαρύ» αργό, που περιέχει μεγάλες ποσότητες ξένων στοιχείων και του οποίου η διύλιση έχει σημαντικά υψηλότερο κόστος, αφού απαιτεί πιο εξελιγμένη τεχνολογία και πιο πολύπλοκη διαδικασία με υψηλότερη κατανάλωση ενέργειας.
Καθώς η καμπύλη της "πετρελαιοπαραγωγικής κορύφωσης" (peak οil) -βάσει της ευρέως αποδεκτής θεωρίας που διατύπωσε τη δεκαετία του '50 ο Αμερικανός γεωλόγος Μάριον Κινγκ Χάμπερτ-προβλέπεται να αγγίξει την υψηλότερη τιμή της το 2013 (σύμφωνα με άλλους, αυτό έγινε το 2006), ο παγκόσμιος πετρελαιοπαραγωγικός άτλαντας αναμένεται όχι μόνο να αλλάξει δραματικά, αλλά και να σηματοδοτήσει (αυτό που διαχρονικά απεύχονται οι Αμερικανοί) την απαρχή της απόλυτης κυριαρχίας της Μέσης Ανατολής στην παραγωγή μαύρου χρυσού...
Σήμερα πετρέλαιο παράγουν 48 χώρες σ' όλο τον κόσμο. Οι 14 από αυτές ,δηλαδή ποσοστό 33%, έχουν περάσει το σημείο peak oil, ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, το 1970, και η Ρωσία, το 1987. 28 πετρελαιοπαραγωγές χώρες, δηλ. το 67%, δεν έχουν βρεθεί ακόμα στο σημείο κορύφωσης της καμπύλης Χάμπερτ και αυτές είναι κυρίως οι χώρες της Μέσης Ανατολής. Υπολογίζεται συγκεντρωτικά ότι θα περάσουν το σημείο της “πετρελαιοπαραγωγικής κορύφωσης” το 2011. Και για τη Μέση Ανατολή η κατάσταση είναι οριακή, καθώς εκτιμάται ότι έχει ξεπεράσει ήδη τα περιθώρια «συμβατικής άντλησης», δηλαδή έρευνας για νέα κοιτάσματα και εξόρυξης με την τρέχουσα, συμβατική τεχνολογία. Ωστόσο, η περιοχή αυτή του κόσμου θα βρίσκεται το 2040 στην κορυφή της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου έχοντας παράξει ώς τότε 664 δισ. βαρέλια και έχοντας τη δυνατότητα παραγωγής άλλων 747 δισ. θα κατέχει δηλαδή ακόμα 46% των συνολικών παγκόσμιων αποθεμάτων! Με δεδομένο λοιπόν τον σταδιακό ποσοτικό και ποιοτικό υποβιβασμό της παραγωγικής δυνατότητας όλων των άλλων πετρελαιοπαραγωγών χωρών, μοιραία η γεωστρατηγική αξία της Μέσης Ανατολής αποκτά για τις ΗΠΑ απόλυτη προτεραιότητα.
Το τέλος του ονείρου...
Μελέτη που έγινε για λογαριασμό του αμερικανικού υπουργείου Ενέργειας και δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2005 (έκθεση Χίρς) προειδοποιούσε ότι η κορύφωση της παγκόσμιας πετρελαϊκής παραγωγής είναι αναπόφευκτη και η ενεργειακή αστάθεια που θ' ακολουθήσει θα φέρει τις ΗΠΑ αντιμέτωπες με μια άνευ προηγουμένου οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση...
Είναι προφανές λοιπόν, γιατί οι εξαρτημένες απόλυτα από το πετρέλαιο Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν άλλη εναλλακτική επιλογή από το να ερευνήσουν σπιθαμή προς σπιθαμή κάθε σημείο του υπεδάφους τους όπου είναι πιθανό να βρίσκεται πετρέλαιο, έστω και λίγο κι αυτό χαμηλής ποιότητας, ακόμα και σε βάθος 1.500 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, γνωρίζοντας πολύ καλά τους σοβαρούς κινδύνους που ενέχει ένα τέτοιο εγχείρημα. Με δεδομένο ότι η ελπίδα δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δράση, μπορεί άραγε κανείς να ελπίζει ότι, αφήνοντας πίσω του τον πολιτισμό του πετρελαίου, εκτός από μια ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη από διοξείδιο του άνθρακα, ο άνθρωπος δεν θα έχει αφήσει πίσω του και έναν ολόκληρο πλανήτη καλυμμένο με πίσσα;

Κυριακίδης Ν.

************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η Κατάρα του Πετρελαίου: Το θρίλερ που δεν άρχισε ακόμα...

Όμορφη...

Μαζί σου...

 

Μαζί σου θα πέταγα στα ουράνια

μ’ αετίσια περηφάνια και με όνειρο τρελό.

Μαζί σου θα μύριζε ο κόσμος

όπως σ’ αυλή ο δυόσμος κι ο βασιλικός.

Μακριά σου κοίτα με δεν χωράω

στο ουρανό δεν πάω μαζί σου μόνο ζω.

Μακριά σου αγάπη δεν φοράω

με τις σκιές μιλάω για σένα και ρωτώ.

Μαζί σου θα έμοιαζε μ’ αγάπη o κόσμος

κι όχι κάτι που απλά αδιαφορώ.

Μαζί σου θα είχαν χρώμα οι νύχτες

τώρα σαν τους ξενύχτες την μέρα καρτερώ.

Μακριά σου κοίτα με δεν χωράω

στο ουρανό δεν πάω μαζί σου μόνο ζω.

Μακριά σου αγάπη δεν φοράω

με τις σκιές μιλάω για σένα και ρωτώ.

Οι παρακάτω είναι που ψήφισαν το Ασφαλιστικό στο σύνολό του:

Αυτοί είναι. Θυμηθείτε τους. Συγκρατήστε τα ονόματα τους!

Αυτοί είναι που αποφάσισαν και διέταξαν:
Σαράντα χρόνια δουλειά (που σημαίνει πάνω από 50 χρόνια για να θεμελιώσεις δικαίωμα «πλήρους σύνταξης»), όριο συνταξιοδότησης στα 65 (που σημαίνει σύνταξη στα 70 και 75), συντάξιμες αποδοχές μειωμένες μέχρι και 50% για εκατομμύρια ανθρώπους που επιστρέφουν στις εποχές του «τρεις κι εξήντα», δηλαδή στη «σύνταξη» των 360 ευρώ.
Αυτοί είναι που αποφάσισαν και διέταξαν υπερδιπλασιασμό των απολύσεων και κατάργηση των αποζημιώσεων.
Αυτοί το έκαναν. Mην το ξεχάσετε ποτέ!

*************

Κανένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν είχε το θάρρος να παραιτηθεί από το βουλευτικό του αξίωμα. Με σκυμμένο κεφάλι ψήφισαν όσα -όσοι εξ αυτών- δήθεν καταγγέλλουν, νομιμοποιώντας τις ολέθριες επιλογές μιας κυβέρνησης που τους κάνει να ντρέπονται. Τελικά, οι ενστάσεις παρέμειναν εσωτερική υπόθεση. Μια ανούσια «συνοριακή αψιμαχία» μεταξύ μιας ματαιωμένης ιδεολογικής αναφοράς και μιας «ρεαλιστικής», επιβιωτικής επιλογής (...Η έντιμη οδός της παραιτήσεως αφ' ενός θα ήταν καταδικαστική για το Ασφαλιστικό και το Μνημόνιο και αφ' ετέρου δεν θα επέτρεπε να κατασκευαστούν άλλοθι περί υπονόμευσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας)...

***********

Αναδημοσιεύσεις απο εδώ: Με σκυμμένο κεφάλι και εδώ: ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!

Μας λείπει ο πολιτισμός και μας περισσεύει η βαρβαρότητα!

Βασάνισαν και σκότωσαν λύκαινα

Φρικτά βασανιστήρια από ανθρώπους και ζώα υπέστη μια μικρή θηλυκή λύκαινα στο χωριό Παναγίτσα του δήμου Βεγορίτιδας στην Πέλλα, πριν ξεψυχήσει και οι βασανιστές της την αφήσουν δεμένη σε έναν φράχτη για να καμαρώσουν το «κατόρθωμά» τους και να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει αγριότερο θηρίο από τον άνθρωπο!

Το άτυχο ζώο, μια νεαρή λύκαινα μόλις 4 χρόνων, σκοτώθηκε στις 18 Ιουνίου σύμφωνα με την οικογένεια που ειδοποίησε την οργάνωση «Αρκτούρος» και θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία της για να μην βρεθεί αντιμέτωπη με τους συντοπίτες της… Άγνωστο πώς, την είχαν εντοπίσει σκυλιά τα οποία της επιτέθηκαν και την τραυμάτισαν με πολλαπλές δαγκωματιές.

Από κει και πέρα, όμως, ανέλαβαν οι κάτοικοι του χωριού να δείξουν την… ανδρεία τους απέναντι σε ένα ανυπεράσπιστο και τραυματισμένο αγρίμι! Κύκλωσαν την αιμόφυρτη λύκαινα και άρχισαν να την χτυπούν με ξύλα και σίδερα στο κεφάλι και όλο της το σώμα, σπάζοντας έτσι το σαγόνι και πολτοποιώντας το κρανίο της! Κι όταν το ζώο δεν μπορούσε πια να αμυνθεί, ολοκλήρωσαν την «μαγκιά» τους δένοντάς το στο φράχτη κι αφήνοντάς το να πεθάνει μέσα σε φρικτούς πόνους!

Τα μέλη της οργάνωσης αποδοκιμάζουν το περιστατικό, επισημαίνουν ότι «μας λείπει ο πολιτισμός και μας περισσεύει η βαρβαρότητα» και υπενθυμίζουν ότι ο έπαψε να θεωρείται επιζήμιος από το 1991 και χαρακτηρίζεται επίσημα «τρωτό» είδος. Μάλιστα, προστατεύεται σε όλη την Ευρώπη από τη νομοθεσία, με τη Σύμβαση της Βέρνης και την Οδηγία 92/43 της Ε.Ε..

***********

Αναδημοσίευση από εδώ: Βασάνισαν και σκότωσαν λύκαινα 

Άννα μην κλαις!

Στίχοι: Bertolt Brecht

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι

(Άννα μην κλαις)

θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή

(Άννα μην κλαις)

στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει

(Άννα μην κλαις)

Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά

(Άννα μην κλαις)

Σαν γυρίσω ξανά

θ' ακολουθώ άλλες σημαίες.

Ο στρατός ξεκινά.

H Σοφία Σακοράφα για το ασφαλιστικό: Σύντομα θα ζήσουμε στιγμές αποκάλυψης...

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ο χρόνος είναι λίγος γι αυτό μπαίνω αμέσως σε πολιτικές σκέψεις, ερμηνείες και συμπεράσματα.
Είμαι σοσιαλίστρια, για κάποιους συγκεκριμένους λόγους.
Σίγουρα, καταρχήν, γιατί δε συμφωνώ με τον καπιταλισμό.
Είτε με την ακραία μορφή του νεοφιλελευθερισμού, είτε με την πιο ήπια μορφή που αναπτύσσει κατά καιρούς στη Δύση.
Γιατί και αυτή η ήπια μορφή του είναι αποτέλεσμα είτε πολέμων,
είτε ληστειών άλλων ηπείρων,
είτε εκμετάλλευσης των μεταναστών.
Πρέπει όμως να τονίσω το εξής :
Ο καπιταλισμός σήμερα δεν έχει καμία σχέση με... το χτες.
Το 68, για παράδειγμα, το σύστημα διέθετε κοινωνικά αποθέματα,
ενσωμάτωνε εκτεταμένες κοινωνικές ομάδες, μέχρι και τον Κον Μπετίτ έκανε υπουργό.
Ένας τέτοιος καπιταλισμός, και ας μη βιαστούν κάποιοι να με κατηγορήσουν ως ρεφορμίστρια, ένας καπιταλισμός που δεν εξαθλιώνει, που δεν περιθωριοποιεί, που δεν πετάει τους πολίτες του σαν στημένες λεμονόκουπες, έχει μια πολιτική δυναμική.
Η πολιτική δυναμική που έχει αφορά στο εξής : όταν η J.P Morgan, με το πάτημα ενός κουμπιού,
καταστρέφει τις οικονομίες 3 ευρωπαϊκών χωρών, τότε
έχουμε σίγουρα ανάγκη από πολίτες μορφωμένους, καλλιεργημένους,ενδυναμωμένους,
από πολίτες συνειδητούς, και όχι από πολίτες κατεστραμμένους, ρημαγμένους και εγκαταλελειμμένους στα αρπακτικά όρνεα.
Και για το λόγο αυτό είμαι σοσιαλίστρια.
Γιατί πιστεύω ότι τούτο το σύστημα θα φτάσει στο τελευταίο του στάδιο όχι μόνο από τις αντιθέσεις του, αλλά ΚΑΙ από ένα κίνημα που δε θα διαπραγματεύεται την επιβίωσή του ή την ενσωμάτωσή του, όπως σήμερα, αλλά ισχυρό και δυνατό θα επιχειρεί τη ρήξη και την ανατροπή.
Δεν αρκεί, είπε ο Μαρξ, να πάει η ιδέα προς το πραγματικό,
πρέπει και το πραγματικό να πάει προς την ιδέα.
Και για να πάει το πραγματικό προς την ιδέα πρέπει καταρχήν να είναι ζωντανό.
Το ΠΑΣΟΚ από το 74, από τον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και αργότερα, εξαιρώντας κακές παρενθέσεις, αργότερα λοιπόν με το Γιώργο Παπανδρέου, μίλησε για αυτό το είδος του πολίτη, του δυνατού, του εύρωστου, του ενεργού, του συνειδητού.
Μίλησε για αυτήν την κοινωνία, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της κοινωνικής συνοχής.
Μίλησε για αυτό το οικονομικό μοντέλο, το μοντέλο της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα.
Στο ασφαλιστικό, σαν μια κορυφαία πολιτική στιγμή, μιας κορυφαίας πολιτικής επιλογής.
Από μία σοσιαλιστική κυβέρνηση....
Και τι μας λέει η κυβέρνηση.
Ότι και τα μέτρα αυτά και τα προηγούμενα και αυτά που θα έρθουν, γιατί θα έρθουν κι άλλα,
ήδη εν μέσω διαπραγματεύσεων είχαμε τη σφήνα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για μείωση μισθών και στον ιδιωτικό τομέα, μας λέει ότι είναι μεν άδικα, αλλά είναι αναγκαία για τη σωτηρία της πατρίδας.
Αυτό σε επίπεδο ηθικής είναι ανήθικο,
όπως αιώνες τώρα έχουμε καταλήξει για την ανηθικότητα του δόγματος ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Και όταν “τα μέσα” είναι η εξαθλίωση του λαού, τότε η σωτηρία δεν είναι της πατρίδας, αλλά όσων την απομυζούν.
Σε επίπεδο ιδεολογικό είναι ακατανόητο.
Γιατί εάν δεν μπορείς να είσαι σοσιαλιστής μέσα στην κρίση, μέσα δηλαδή στην ιστορική και πολιτική συγκυρία που ωριμάζει και τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου,
τότε δεν μπορείς ποτέ να είσαι σοσιαλιστής, παρά μόνο νεοφιλελεύθερος.
Σε επίπεδο πολιτικό είναι ανέντιμο.
Γιατί από τη μία κόβουμε μισθούς και συντάξεις,
που ειδικά οι συντάξεις θα έχουν και πενιχρό, αλλά και μακρινό οικονομικό αντίκρισμα για το κράτος,
και από την άλλη νομιμοποιούμε στα νοσοκομεία παρανομίες δισεκατομμυρίων με το επιχείρημα ότι θα είναι η τελευταία φορά.
Έχουμε τρελαθεί.
Η Βουλή σήμερα, στην πλέον τραγική οικονομική συγκυρία, καλείται να περάσει τροπολογία νομιμοποιώντας ληστεία δισεκατομμυρίων, με τη δέσμευση ότι θα είναι η τελευταία φορά που τα χαρίζει σε κλέφτες.
Και συνεχίζω.
Σε επίπεδο φιλοσοφίας είναι θατσερικό.
Το σημερινό νομοσχέδιο αλλάζει εκ βάθρων τα πάντα.
Και αυτό πρέπει να το καταλάβει ο Ελληνικός λαός.
Ο σκοπός των αλλαγών είναι η συνολική αλλαγή της αρχιτεκτονικής του ασφαλιστικού συστήματος.
Η μετατροπή του, από δημόσιο κοινωνικό, αναδιανεμητικό και αλληλέγγυο,
σε κεφαλαιοποιητικό ή αναλογικό, όπως το ονομάζουν,
με την εισαγωγή φυσικά της ιδιωτικής ασφάλισης και την ελαχιστοποίηση της συμμετοχής του κράτους.
Με το νέο νομοσχέδιο καταργείται η τριμερής χρηματοδότηση αφού το κράτος περιορίζεται στην καταβολή προνοιακού επιδόματος, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν είναι σύνταξη.
Σε επίπεδο στρατηγικής είναι εγκληματικό.
Με πολιτικές επιλογές φτάσαμε στο σημερινό μονόδρομο.
Και αυτές οι επιλογές δεν είναι αποτέλεσμα ανικανότητας μόνο.
Είναι εμφανής πολιτική πρόθεση!
Τόσο εμφανής πολιτική πρόθεση, όμως, που πιστεύω ξεκάθαρα πια,
ότι τα μέτρα δεν επιβλήθηκαν λόγω της κρίσης, αλλά, δυστυχώς για την κυβέρνηση και την ταυτότητα που επικαλείται, με αφορμή την κρίση.
Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, η πολιτική τεκμηρίωση του ασφαλιστικού και των λοιπών μέτρων που απορρέουν από το μνημόνιο, είναι ανήθικη, ανέντιμη, επικίνδυνη και σκληρά νεοφιλελεύθερη,
το ίδιο και τα μέτρα.
Μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού, μέτρα που καταστρέφουν τους γονείς μας που δεν έφταιξαν και υποθηκεύουν το μέλλον των παιδιών μας που επίσης δε φταίνε.
Μέτρα απόλυτης και άμετρης βίας.
Και μάλιστα σε μία στιγμή που ήδη οι πολίτες έχουν υποστεί τη βία της μίζας,
του Βατοπεδίου,
του C4 I,
των τοξικών ομολόγων,
του χρηματιστηρίου,
των πιστολέρο εναντίον 15χρονων,
της καμένης Ηλείας,
του ξεπουλήματος ή του ρημάγματος των ολυμπιακών εγκαταστάσεων που πλήρωσαν με το αίμα του οι Έλληνες.
Κυρίες και κύριοι συνάδερφοι
Πού νομίζουμε ότι θα πάει όλη αυτή η συσσωρευμένη βία που υφίστανται οι πολίτες.
Πού νομίζουμε ότι θα εκτονωθεί όλος αυτός ο τεράστιος θυμός που γεννάει η αδικία.
Πού νομίζουμε ότι θα χυθεί όλη αυτή η οργή που παράγει η ανεργία, η φτώχεια, η ακρίβεια, η παρακμή, η αλαζονεία, το ψέμα.
Και μάλιστα σε ποια πολιτική συγκυρία?
Στη συγκυρία όπου οι αριστεροί, ενώ θέλουν να γνωρίσουν στον κόσμο τη φιλία, αυτή της αταξικής κοινωνίας, όπως λέει και ο Μπρεχτ δεν μπορούν να είναι φίλοι μεταξύ τους.
Αλληλοσπαράσσονται, με τεράστια “ίδια” ευθύνη, την οποία και θα αποδώσει σίγουρα η ιστορία.
Πού νομίζουμε ότι θα πάει αυτό το κύμα.
Όσοι νομίζουν ότι θα σκάσει πριν σαρώσει την ακτή πλανώνται πλάνην οικτρά.
Από εδώ, από την αίθουσα του Κοινοβουλίου, που νομίζω ότι λίγοι έχουμε καταλάβει ότι ο ναός της Δημοκρατίας στη συνείδηση του μέσου Έλληνα
είναι ναός διαπλοκής, συναλλαγής και ρεμούλας, από εδώ λοιπόν προειδοποιώ :
Σύντομα θα ζήσουμε στιγμές αποκάλυψης.
Στην Ουγγαρία, αυτές οι στιγμές αποκάλυψης, θέριεψαν το αυγό του φιδιού,
τους πραιτοριανούς φασίστες, που έφτασαν σε απόσταση εκλογικής αναπνοής από τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, που επίσης έβαλε τη χώρα στο ΔΝΤ.
Λοιπόν κυρίες και κύριοι συνάδερφοι,
Όπως έχω την υποχρέωση να κάνω, σημαίνω συναγερμό.
Είναι γνωστό ότι όταν κοιλοπονάει η ιστορία ή τέρατα γεννάει ή αγγέλους.
Οι μαμές της ιστορίας ας είναι αυτή τη φορά η κοινή πολιτική δράση όλων όσων αντιστεκόμαστε,
όλων όσων έχουμε ένα άλλο όραμα, όλων όσων υποδεικνύουμε έναν άλλο δρόμο.
Διαφορετικά ο καθείς ας αναλάβει και τις ευθύνες του.
Εγώ ήδη έχω αναλάβει τις δικές μου.
Για αυτό και καταψηφίζω το νομοσχέδιο.

Η Greenpeace ξεμπροστιάζει εταιρείες για την αποψίλωση της Ινδονησίας!

Η περιβαλλοντική οργάνωση Greenpeace δημοσιοποίησε λίστα με μεγάλες εταιρείες που επιτείνουν την αποψίλωση της ζούγκλας στην Ινδονησία χρησιμοποιώντας χαρτί και φοινικέλαιο από μη βιώσιμες πηγές.H περιβαλλοντική καταστροφή στο ινδονησιακό αρχιπέλαγος είναι πιθανώς από τις χειρότερες που συντελούνται αυτή την περίοδο στον πλανήτη: τεράστιες εκτάσεις ζούγκλας δίνουν τη θέση τους σε φυτείες για την παραγωγή χαρτιού και ανθυγιεινού φοινικέλαιου, με αποτέλεσμα να απελευθερώνονται μεγάλες ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου και να ωθούνται στα όρια της εξαφάνισης οι ουραγκοτάγκοι και άλλα απειλούμενα είδη.

Η Greenpeace βάζει τώρα στο στόχαστρο τους εταιρικούς πελάτες του ομίλου Asia Pulp and Paper (APP), παγκόσμιου γίγαντα του χαρτοπολτού και του φοινικέλαιου.

Η εταιρεία Sinar Mas, θυγατρική του ομίλου APP, «καταστρέφει αδυσώπητα τα τροπικά υγρά δάση» γράφουν οι ερευνητές της Greenpeace σε έκθεση με τίτλο «Πώς η Sinar Mas Πολτοποιεί τον Πλανήτη».

Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η λίστα με τους πελάτες της Sinar Mass περιλαμβάνει τις αλυσίδες σουπερμάρκετ Tesco και Walmart, τη βρετανική αλυσίδα πολυκαταστημάτων WH Smith, την αμερικανική εταιρεία υπολογιστών HP, την αμερικανική αλυσίδα εστιατορίων KFC, την ολλανδική εταιρεία αναλώσιμων Corporate Express και την αυστραλιανή PaperlinX.

Περιοδικά που τυπώνονται σε χαρτί της Sinar Mass είναι μεταξύ άλλων οι αμερικανικές εκδόσεις των National Geographic, CNN Traveler, Cosmo Girl, Elle, Esquire και Marie Claire.Εκτός από την παραγωγή χαρτοπολτού από μη ανανεώσιμες πηγές, η Sinar Mass κατηγορείται επίσης για αποψίλωση εκτάσεων που μετατρέπονται σε μονοκαλλιέργειες φοινικόδεντρων.

Φοινικέλαιο από τις περιοχές αυτές φέρονται να χρησιμοποιούν οι αμερικανικές εταιρείες τροφίμων και εστιατορίων Campel Soup, Burger King, Dunkin Donuts και Pizza Hut και η ιαπωνική εταιρεία καλλυντικών Shiseido.

H Greenpeace επαινεί αντίθετα τις εταιρείες που σταμάτησαν να χρησιμοποιούν φοινικέλαιο της Sinar Mas, όπως η εταιρεία χημικών προϊόντων Unilever και οι εταιρείες τροφίμων Kraft και Nestle.

Ο όμιλος APP επιμένει από την πλευρά του ότι δεσμεύεται για χρήση αειφόρων πηγών, η Greenpeace όμως τον κατηγορεί ότι δεν τηρεί τις υποσχέσεις του.

Μια από τις περιοχές που υλοτομεί η APP είναι, σύμφωνα με την Greenpece, το δάσος του Μπουκίτ Τιγκαπουλού όπου ζουν ουραγκοτάγκοι και τίγρεις της Σουμάτρας. Και τα δύο θηλαστικά απειλούνται με εξαφάνιση.

Ο πρόεδρος της Ινδονησίας Σουσίλο Μπαμπάνγκ Γιοντχογιόνο επέβαλε πρόσφατα μορατόριουμ στην εκχώρηση δασικών εκτάσεων, ως αντάλλαγμα για την παροχή οικονομικής βοήθειας 1 δισ. δολαρίων από τη Νορβηγία.

Η Greenpeace παραμένει δύσπιστη για την αποτελεσματικότητα του μέτρου, δεδομένου ότι οι εκτάσεις που εκμεταλλεύεται η Sinar Mas δεν περιλαμβάνονται στη συμφωνία με τη Νορβηγία και η κυβέρνηση της Ινδονησίας παραδέχεται ότι η παράνομη υλοτομία ανθεί.

Λόγω της καταστροφής των δασών, η Ινδονησία έχει σήμερα την τρίτη θέση παγκοσμίως στην εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου.
Related articles:
Greenpeace fires salvo over paper producer (ftalphaville.ft.com)
Daniel Kessler: Pulping the Planet: just like palm oil, paper threatens Indonesia's rainforests too (huffingtonpost.com)
Greenpeace charges company with gutting Indonesian rainforests (cnn.com)
Food of Peru (dosooye.com)
Indonesian Company Accused of Clearing Rain Forests (nytimes.com)
Indonesian Company Accused of Clearing Rain Forests (nytimes.com)
UPDATE 1-Sinar Mas unit to buy Canada's Mackenzie pulp mill (reuters.com)
Priszm appoints Genuity Capital Markets to lead its refinancing and capital reorganization activities (newswire.ca)
10 New Fast Food Items (in the works) (yesbutnobutyes.com)
Sinar Mas unit to buy Canada's Mackenzie pulp mill (reuters.com)

*********

Αναδημοσίευση από εδώ: Πράσινες Ειδήσεις

Επίσημοι παλιάτσοι!

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων από τα διάφορα, βασιλικότερα του βασιλέως, φερέφωνα της κυβέρνησης, είναι όλο και πιο προκλητικός.
Στην πραγματικότητα ενώ όλοι τους καμώνονται πως αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην απεργία και την κινητοποίηση, όταν αυτά τα δικαιώματα εφαρμόζονται στην πράξη, τα καταγγέλλουν από τη μια ως αντιδημοκρατικά και από την άλλη διότι πλήττουν άλλες κατηγορίες πολιτών από εκείνες που κινητοποιούνται, ενώ η αιτία της κινητοποίησης, τα αιτήματα εκείνων που κινητοποιούνται, παραμένουν συνήθως άγνωστα.
Ετσι οι αγωνιζόμενοι παρουσιάζονται ως αντικοινωνική ομάδα που στρέφεται κατά της υπόλοιπης κοινωνίας, η οποία όμως αντιμετωπίζεται ως νομιμόφρων και μη αντικοινωνική όσο βρίσκεται σε χειμερία νάρκη.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, θυμίζω ότι οι αγρότες κατηγορούνται διότι εμποδίζουν τη διέλευση των οχημάτων και των εμπορευμάτων.
Οι καταληψίες φοιτητές διότι παρεμποδίζουν όσους θέλουν να εργαστούν ή να διδαχτούν να μπουν στις αίθουσες.
Οι όποιοι διαδηλωτές διότι πλήττουν τους μαγαζάτορες και δημιουργούν κυκλοφοριακό .
Οι οδοκαθαριστές διότι πλήττουν τη δημόσια υγεία και την εικόνα των πόλεων. Οι ναυτεργάτες διότι πλήττουν τον τουρισμό και τη ναυτιλία.
Υποθέτω, οι δημοσιογράφοι επειδή μας στερούν τις ειδήσεις... και πάει λέγοντας.
Στην πραγματικότητα εκείνο που επιδιώκεται είναι:
*Να θαφτούν οι αιτίες που γεννούν τις κινητοποιήσεις.
*Να στραφεί η υπόλοιπη κοινωνία ενάντια σε όποιον κινητοποιείται, και να υποσκαφτεί η έκφραση αλληλεγγύης στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων.
*Να αναχθούν σε κυρίαρχες οι παράπλευρες απώλειες της όποιας κινητοποίησης και όχι οι απώλειες που προκύπτουν από τα αντιλαϊκά μέτρα που οδηγούν στις κινητοποιήσεις, μέτρα τα οποία υποστηρίζεται ξεδιάντροπα ότι λαμβάνονται για το καλό των εργαζομένων. Ετσι για παράδειγμα συνέβη με την «απελευθέρωση» των απολύσεων η οποία, όπως δήλωνε ανερυθρίαστα ο κ. Μανώλης Καψής στο δελτίο του Mega της 19/6/2010, καταπολεμά την ανεργία.
*Και κυρίως και πάνω απ' όλα επιδιώκεται να περιοριστούν ακόμη και τα λειψά αστικά δικαιώματα σε απλές διακηρύξεις αρχών, οι οποίες από τη στιγμή που πλήττουν στην πράξη την αστική τάξη και την εξουσία της, αυτή τα καταπολεμά είτε άμεσα καταστέλλοντάς τα, είτε δικαστικά, είτε χρησιμοποιώντας τα ιδεολογικά βαποράκια της.
Με αυτόν τον τρόπο όμως αποδεικνύουν τα πραγματικά όρια των αστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αποδεικνύουν ότι ο σεβασμός τους όχι μόνον μπαίνει σε δεύτερη μοίρα απ' ό,τι η υπεράσπιση του αστικού καθεστώτος, αλλά ακόμη ότι η ουσιαστικοποίησή τους προϋποθέτει την υπέρβασή του.
Είναι σαφές ότι η βαθύτατα ταξική, αντιδραστική, πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για να μπορέσει να εφαρμοστεί στην πράξη, θα συνοδευτεί από την ένταση του αυταρχισμού και της άμεσης βίας. Αυτό όμως όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά είναι και επικίνδυνο για το ίδιο το σύστημα, στο βαθμό που είναι απαράβατος νόμος η βία να γεννά βία. Γι' αυτό και επιδιώκεται ταυτόχρονα να αποσπαστεί η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, αν όχι άμεσα υπέρ των «κακών» μεν «αναγκαίων» δε για τη «σωτηρία της πατρίδας» αντιλαϊκών μέτρων , τουλάχιστον έμμεσα κατά όσων κινητοποιούνται εναντίον τους.
Σε αυτόν το θλιβερό ρόλο έχουν ενταχθεί και όλοι εκείνοι οι κατά Νίτσε «επίσημοι παλιάτσοι», εκείνοι οι «περιττοί» και «ευκίνητοι πίθηκοι» που κάθε βράδυ εκ του ασφαλούς «χύνουνε τη χολή τους» κατά των αγωνιζόμενων εργαζομένων και των κινητοποιήσεών τους και αυτό το ονομάζουν ειδήσεις.
Μια και μοναδική απάντηση μπορεί να τους δοθεί. Να αντιδράσουμε σύσσωμοι ως «αντικοινωνικοί» γι' αυτούς πολίτες, και να τους αφήσουμε με μοναδικό σύμμαχο την τάξη που κάποτε πολλοί απ' αυτούς έφτυναν και σήμερα γλείφουν.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ.

************

Αναδημοσίευση από εδώ: Επίσημοι παλιάτσοι

Αλλοι χρωστούν, εμάς βρίζουν!

Οποιος Ελληνας παρακολουθεί υποτυπωδώς τα στοιχεία που εκδίδουν περιοδικά οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί για το εξωτερικό χρέος των διαφόρων χωρών, αισθάνεται διαρκώς οργισμένος για την αδικία που διαπράττεται από τους ξένους εναντίον της χώρας μας και του λαού μας. Εμάς χαρακτηρίζουν διαρκώς «τεμπέληδες», που δήθεν ζούμε με δανεικά από το εξωτερικό εις βάρος των υπόλοιπων Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών, όπως ο χυδαίος Τύπος τους διατείνεται με κάθε ευκαιρία.

Εντελώς διαφορετική κατάσταση όμως αποκαλύπτουν τα στοιχεία π.χ. του ΔΝΤ για το συνολικό εξωτερικό χρέος των χωρών. Πόσα χρωστάει δηλαδή σε ξένους, όχι σε Ελληνες, το ελληνικό δημόσιο, οι ελληνικές τράπεζες, οι ελληνικές επιχειρήσεις και τα ελληνικά νοικοκυριά - και φυσικά το ίδιο για κάθε χώρα. Πόσα χρωστούν κράτος και ιδιώτες κάθε χώρας σε ξένους. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε προέρχονται από το ΔΝΤ και δημοσιεύθηκαν στη χθεσινή «Ελ Παΐς», γνωστή ισπανική εφημερίδα. Πραγματικό σοκ προκαλούν οι πίνακες, καθώς σε όσες χώρες έχει ήδη μειωθεί ο ρόλος του κράτους έχει μειωθεί φυσικά και το δημόσιο χρέος προς το εξωτερικό, κατά κανόνα όμως έχει εκτοξευθεί το ιδιωτικό χρέος προς τους ξένους! Και φυσικά μια χώρα είναι χρεωμένη όχι μόνο αν χρωστάει το κράτος και δη σε ξένους, αλλά και όταν χρωστούν σε ξένους οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις της και οι πολίτες της.

Πρώτο σοκ: πρωταθλητής του εξωτερικού χρέους είναι ο πιο καλός ο μαθητής του ΔΝΤ και της ΕΕ - η Ιρλανδία! Χρωστάει κυριολεκτικά τα μαλλιοκέφαλά της στους ξένους: το 1.052% του ΑΕΠ της!!! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Το εξωτερικό χρέος της Ιρλανδίας, δημόσιο και ιδιωτικό, ανέρχεται στο 1.052% του ΑΕΠ της. Οι Ιρλανδοί χρωστούν στους ξένους πάνω από δέκα φορές το ΑΕΠ της χώρας τους, αλλά τα φερέφωνα του διεθνούς πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου μόνο επαίνους έχουν για την Ιρλανδία. Προφανώς επειδή ο λαός της έσκυψε αμέσως το κεφάλι στους ξένους δυνάστες - δανειστές?

Πόσα χρωστάει η Ελλάδα στο εξωτερικό; Μόλις 163% του ΑΕΠ μας - έξι φορές λιγότερο από την Ιρλανδία.

Γιατί όμως λέμε «μόλις» 163% του ΑΕΠ μας; Το 163% δεν είναι ένα τεράστιο νούμερο; Σίγουρα είναι μεγάλο αυτοτελώς, αλλά για να το χαρακτηρίσουμε ή όχι «τεράστιο», πρέπει να το εξετάσουμε και συγκριτικά.

Αν είναι «τεράστιο» το 163% της Ελλάδας, τότε πώς θα χαρακτηρίζαμε το 431% της Βρετανίας; Ναι, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, η κάποτε παντοκράτειρα Βρετανία χρωστάει σε ξένους το 431% του ΑΕΠ της! Αυτοί οι αλητήριοι «γιάπηδες» και «γκόλντεν μπόις» του Σίτι του Λονδίνου, που χαρακτηρίζουν δήθεν με ευφυολόγημα «γουρούνια (PIGS)» τις τέσσερις χώρες της Μεσογείου (Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία) πώς χαρακτηρίζουν τη δική τους χώρα που χρωστάει σε όλη την υφήλιο;

Χρησιμοποιήσαμε τη λέξη «μόλις» για το 163% του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας, γιατί το εξωτερικό χρέος μιας κραταιάς οικονομίας όπως της Ολλανδίας ανέρχεται στο 310,5% του ΑΕΠ της! Αλλά και του γειτονικού της Βελγίου ανέρχεται στο 275,6% του ΑΕΠ του.

Είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό μάλιστα να διαπιστώνει κανείς -κατάπληκτος, ομολογουμένως- ότι το εξωτερικό χρέος ακόμη και της ζάπλουτης Ελβετίας λόγω των αδιάκοπων χρηματοοικονομικών παιχνιδιών των πανίσχυρων τραπεζών της, ανέρχεται στο απίστευτο 276,5% του ΑΕΠ της! Εχει τέτοιο ποσοστό εξωτερικού χρέους η Ελβετία και μας πειράζει το 231% της Πορτογαλίας, το 167,5% της Ισπανίας ή το 123% της Ιταλίας; Είμαστε σοβαροί;

Ακόμη και η... Δανία (!) έχει μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος από την Ελλάδα (197% του ΑΕΠ) όπως και η Γαλλία (190,6%) και πάει λέγοντας...

Το τελειωτικό χτύπημα όμως σε αυτήν την αισχρή επίθεση κατά της Ελλάδας το δίνει το γεγονός ότι ίδιο εξωτερικό χρέος με τη χώρα μας έχει και η ίδια η... Γερμανία - 163% εμείς και 161% του ΑΕΠ τους αυτοί! Τελεία και παύλα.

Υποκρισία:
Μύθοι περί των αγορών.

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ και μόνο υπηρετεί η στάση των αγορών μη διστάζοντας να αντιμετωπίζουν τα ίδια στοιχεία με αντιδιαμετρικό τρόπο, αν αυτό υπηρετεί τα συμφέροντά τους. Αυτό επισημαίνει η «Ελ Παΐς» οργισμένη: «Ετος 2007. Η Ισπανία είναι μια ευημερούσα δύναμη, η επενδυτική δυνατότητα της οποίας πείθει τις αγορές μέχρι του σημείου να προσελκύσει ξένο κεφάλαιο της τάξης σχεδόν του 160% του ΑΕΠ. Ετος 2010. Η Ισπανία είναι μια χώρα με πήλινα πόδια που χρωστάει στο εξωτερικό περισσότερο από 170% του ΑΕΠ της, πράγμα που γεννά αμφιβολίες έγκαιρης επιστροφής του. Σε λιγότερο από τρία χρόνια, ο παραμορφωτικός φακός των αγορών διαβάζει με πλήρως αντίθετο τρόπο δύο πολύ όμοια νούμερα»!

*************

Αναδημοσίευση από εδώ: Αλλοι χρωστούν, εμάς βρίζουν! ...

Λύκος.

Ψαλιδιάρης (Milvus milvus).

Mπορούμε ελεύθερα πλέον να χτίζουμε ακόμη και μέσα σε περιοχές Natura...

Να τί προβλέπει το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος:

Δόμηση χωρίς όρια!

Οχλούσες και επιβλαβείς δραστηριότητες θα μπορούν να φιλοξενούνται κατά παρέκκλιση για λόγους εθνικής σημασίας σε περιοχές Natura, με την προϋπόθεση ότι θα λαμβάνονται αντισταθμιστικά οφέλη. Κατά τα άλλα, θα απαγορεύεται η εγκατάσταση βιομηχανιών και άλλων δραστηριοτήτων μη φιλικών στο περιβάλλον, στις προστατευόμενες περιοχές, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει το νομοσχέδιο για την βιοποικιλότητα που δίνει την προσεχή Δευτέρα για διαβούλευση το υπουργείο Περιβάλλοντος.

Με τον όρο βιοποικιλότητα εννοούμε την ποικιλία και την ποικιλομορφία των ζωντανών οργανισμών, τα οποία απειλούνται σοβαρά από την αλόγιστη χρήση των φυσικών πόρων, την ρύπανση και την κλιματική αλλαγή. Μέχρι σήμερα, η χώρα μας δεν έχει λάβει καμία πρόνοια για την προστασία της βιοποικιλότητας, γεγονός που αποδεικνύουν οι σημαντικές καταδίκες της από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2009, το 31% των οικοτόπων στην Ελλάδα βρίσκονται σε μη ικανοποιητική ή ανεπαρκή κατάσταση διατήρησης. Το ίδιο και ο 80% των θαλάσσιων οικοτόπων ενώ υπολογίζεται ότι για το 65% των χερσαίων ειδών και το 62% όλων των ειδών που προστατεύονται από την Οδηγία η κατάσταση διατήρησης είναι άγνωστη.
Ακόμα και για τα θηλαστικά η κατάσταση διατήρησης είναι άγνωστη σε ποσοστό μεγαλύτερο του 70%. Επιπλέον, επτά από τους δέκα Υγροτόπους Διεθνούς Σημασίας της χώρας έχουν περιληφθεί στον Κατάλογο Μοντρέ, τη «μαύρη λίστα» δηλαδή της Σύμβασης Ραμσάρ για τους Υγροτόπους.
Με το νέο νομοσχέδιο θεσπίζονται μέτρα για την προστασία των σημαντικών ειδών και του φυσικού χώρου και την προστασία της ενδημικής βιοποικιλότητας και του γενετικού κεφαλαίου. Θεσπίζονται επίσης ποινές για την πρόκληση ζημιάς σε προστατευόμενες περιοχές και ευαίσθητα οικοσυστήματα και προβλέπεται διαδικασία λήψης έκτακτων μέτρων σε περιπτώσεις κρίσιμης υποβάθμισης.
Το νομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ έρχεται 24 χρόνια μετά το Νόμο Τρίτση ενός πρωτοποριακού για την εποχή του νόμου, ο οποίος όμως εφαρμόστηκε μόνο εν μέρει, αν και υπήρξε πολύτιμος για την προστασία του βιολογικού πλούτου της χώρας.
Με το νομοσχέδιο καθορίζεται ένα εθνικό σύστημα προστατευόμενων περιοχών, σύμφωνα με το οποίο οι προστατευόμενοι βιότοποι μπορούν να χαρακτηρίζονται ως: α) Περιοχές απόλυτης προστασίας της φύσης, β) Περιοχές προστασίας της φύσης, γ) Φυσικά πάρκα, τα οποία διακρίνονται σε Εθνικά και Περιφερειακά Πάρκα, δ) Περιοχές προστασίας οικοτόπων και ειδών που διακρίνονται σε Ειδικές Ζώνες Διατήρησης, Ζώνες Ειδικής Προστασίας και Καταφύγια Άγριας Ζωής, και ε) Προστατευόμενα τοπία. Σε αυτό το σύστημα βρίσκει για πρώτη φορά σημαίνουσα θέση το θαλάσσιο περιβάλλον, καθώς δίνεται η δυνατότητα χαρακτηρισμού σημαντικών περιοχών ως θαλάσσια καταφύγια ή προστατευόμενα θαλάσσια τοπία.
Κάθε φορέας συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων για την κατάσταση του περιβάλλοντος, όπως ακαδημαϊκά ιδρύματα, περιβαλλοντικές ΜΚΟ, κ.ά., υποχρεούται να διευκολύνει την ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση των πολιτών σε σχετική πληροφόρηση.
Η Εθνική Επιτροπή ΦΥΣΗ 2000, η οποία επανασυστάθηκε το Μαΐο του 2010, μετά από απραξία έξι ετών, αποτελεί το κεντρικό επιστημονικό, γνωμοδοτικό όργανο του κράτους για το συντονισμό, την παρακολούθηση και την αξιολόγηση των πολιτικών και μέτρων προστασίας της ελληνικής βιοποικιλότητας.

**********

Αναδημοσίευση από εδώ :

Χτίζουμε και σε Natura, (πλέον) για λόγους ...

**********

Θυμηθείτε όμως τι γράφαμε πριν από κάμποσους μήνες:

ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ Η΄ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ;

Τσόντα, τζόγος, βύσμα και πολιτική...

Μισό αιώνα μετά την «Αλίκη στο Ναυτικό», μάθαμε για τη νέα τηλεοπτική παραγωγή η «Τζούλια στο Μουσείο το Πολεμικό». Και να θέλει κανείς να αγνοήσει την Τζούλια Αλεξανδράτου δεν μπορεί, αφού όλη η Αθήνα είναι σπαρμένη γιγαντοαφίσες με το πρόσωπό της, που διαφημίζουν ένα διαδικτυακό καζίνο.

Αν κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει, τότε κάθε εποχή έχει τη femme fatale, τη μοιραία γυναίκα που της αξίζει - και η εποχή μας τη βρήκε στο πρόσωπο της Τζούλιας, την οποία, αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να την επινοήσουμε, αφού είναι πιο εύκολο να τα βάζουμε με ένα σύμβολο της παρακμής παρά με ένα σύστημα που παρακμάζει. Από τη «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα», στην «Τσόντα, τζόγος, βύσμα και πολιτική». Στα μέσα Απριλίου, η Τζούλια Αλεξανδράτου είχε επισκεφθεί επισήμως τη Βουλή για την παράδοση μιας επιστολής της με παράπονα για έναν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με προτάσεις προς το έθνος:

«Στην προσπάθεια... να βγούμε από την οικονομική κρίση, διατίθεμαι να συμμετέχω με οποιοδήποτε τρόπο καθώς έρχομαι σε επαφή με τους νέους και τις νέες της χώρας μας αποτελώντας για τους περισσότερους «είδωλο». Και επειδή ακριβώς είμαι άκρως ευαισθητοποιημένη και θέλω να προσφέρω στην κοινωνία, όχι μόνο δείγματα της καλλιτεχνικής μου φύσης αλλά και του κοινωνικού μου έργου, δε σας κρύβω ότι σκέπτομαι πλέον σοβαρά να εισέλθω ενεργά στον χώρο της πολιτικής…».

Μια μορφή κοινωνικού έργου είναι και η ψυχαγωγία των ανδρών των Ενόπλων Δυνάμεων και, επομένως, η Τζούλια φάνηκε συνεπής με τις διακηρύξεις της. Και να μη θέλει η ίδια να ασχοληθεί με την πολιτική, η πολιτική ασχολείται μαζί της. Η πρώτη πορνοταινία της κυκλοφόρησε στις αρχές Μαρτίου, όταν έγινε η πρώτη πανελλαδική απεργία για τα νέα μέτρα, στην προ μνημονίου εποχή. Μάλιστα, ο κ. Καρατζαφέρης, από το βήμα της Βουλής, είχε συγκρίνει τον μικρό αριθμό διαδηλωτών στο Σύνταγμα με τους 120.000 αγοραστές του ροζ dvd. Οι συμπτώσεις συνεχίζονται, αφού αυτό το χονδροειδές πυροτέχνημα έσκασε (και) στα κανάλια στις παραμονές δραματικών, για τους εργαζόμένους, εξελίξεων (ασφαλιστικό, πανελλαδική απεργία, τριετές πάγωμα μισθών, αύξηση ΦΠΑ).

Γελοία είναι αυτή η ροζ ιστορία, γελοίες όμως είναι και οι κραυγές των τηλεοπτικών σχολιαστών για τα βύσματα και την προσβολή που τάχα δέχτηκαν τα ιερά όπλα των προγόνων μας. Στην πραγματικότητα, η γελοιότητα εκτείνεται σαν αμοιβάδα. Η Τζούλια, όπως και ο ναύτης που βγήκε στα μπουζουκομάγαζα για περιπολία, όπως και οι λάβροι τηλε-επικριτές, όλοι είναι ψηφίδες στο ίδιο υποκριτικό σκηνικό. Ποιοι έκαναν την Τζούλια δημόσιο πρόσωπο; Ποια έντυπα, ποια κανάλια, ποιες κοσμικές προσωπικότητες την ανέδειξαν;

Καγχάζουμε με τα τζουλιοκαμώματα, όμως όλοι κατά βάθος ξέρουμε ότι αλλού η Ελλάδα αναστενάζει.

Tης Mαριάννας Tζιαντζή.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Τσόντα, τζόγος, βύσμα και πολιτική

16 οικονομικοί μετανάστες νεκροί στον Εβρο!

Tο όνειρο για ένα καλύτερο μέλλον- για τους ίδιους και τα παιδιά τους- πλήρωσαν με τη ζωή τους 16 λαθρομετανάστες, αφήνοντας την τελευταία πνοή τους στα ορμητικά νερά του ποταμού Έβρου, στην προσπάθειά τους να περάσουν από την Τουρκία στην Ελλάδα.

Τραγωδία στον ποταμό Εβρο, καθώς 16 πτώματα λαθρομεταναστών ανασύρθηκαν από την περασμένη Παρασκευή ως την Τρίτη στις δύο όχθες του διασυνοριακού ποταμού.

Η τραγωδία εκτυλίχθηκε στην περιοχή του Διλόφου. Η πρώτη της πράξη άρχισε την Παρασκευή, όταν οι αστυνομικοί εντόπισαν στην ελληνική πλευρά, στις όχθες του ποταμού Έβρου, 25 λαθρομετανάστες αφρικανικής καταγωγής, μεταξύ των οποίων και δέκα παιδιά. Μαζί τους, όπως είπαν, ήταν και δύο γυναίκες, οι οποίες δεν πέτυχαν να βγουν στην ξηρά και πνίγηκαν. Όπως ανέφεραν, στο ποτάμι τους είχαν πετάξει τούρκοι διακινητές, στους οποίους είχαν προηγουμένως καταβάλει από 1.000 ευρώ ο καθένας για να τους περάσουν στην Ελλάδα. Οι Τούρκοι έβαλαν τους μισούς σε μια βάρκα και όσους δεν χωρούσαν, τους είπαν να κολυμπήσουν. Τα ορμητικά νερά του ποταμού έπνιξαν όμως το όνειρο για μια καλύτερη ζωή.Όσοι λαθρομετανάστες γνώριζαν καλά κολύμπι, πέτυχαν να σωθούν και να περάσουν στην ελληνική πλευρά του ποταμού Έβρου. Ενημέρωσαν ότι μαζί τους υπήρχαν και άλλοι και αμέσως άρχισαν οι αναζητήσεις για τον εντοπισμό τους.

Νωρίς το πρωί της Τρίτης, εκτυλίχθηκε η δεύτερη πράξη της τραγωδίας. Στις όχθες του Έβρου εντοπίστηκαν εννέα ακόμη πτώματα μεταναστών, έξι ανδρών και τριών γυναικών...Την ίδια ημέρα, στις τουρκικές όχθες του Έβρου εντοπίστηκαν άλλα πέντε πτώματα. Οι ελληνικές Αρχές ενημέρωσαν, μέσω του Προξενείου της Αδριανούπολης, τις τουρκικές, οι οποίες τα περισυνέλεξαν.Οι έρευνες των αστυνομικών συνεχίζονται στην περιοχή, προκειμένου να εντοπιστούν άτομα τα οποία κατάφεραν τελικά να σωθούν.

Οι αρχές δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο τα θύματα να είναι ακόμη περισσότερα και γι΄ αυτό συνεχίζουν τις έρευνες.

BP: Ενας αιώνας συνωμοσιών, πολιτικής ίντριγκας και οικολoγικών καταστροφών χάριν του κέρδους!

Ο βίος και η πολιτεία της εταιρείας η οποία δεν δίστασε όχι μόνο να συνεργαστεί αλλά και να εγκαταστήσει αιμοσταγείς δικτατορίες, επηρεάζοντας την παγκόσμια Ιστορία:

Λάτρεψε το απαρτχάιντ και γκρέμισε τον Μοσαντέκ στο Ιράν!

Του Γιώργου Τσιάρα.

Η ιστορία της Μέσης Ανατολής, ιδίως του σύγχρονου Ιράν, είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την εταιρική ιστορία της ΒΡ, πιο σωστά της Αnglo-Ρersian, όπως ήταν το «βαφτιστικό» της. Ολα άρχισαν με έναν τυχοδιώκτη, τον Γουίλιαμ Νοξ Ντ΄ Αρσι, πετυχημένο χρυσοθήρα στην Αυστραλία. Το 1901 ο φιλόδοξος Ντ΄ Αρσι γίνεται δεκτός στην αυλή του μεγάλου βεζίρη του σάχη της Περσίας, ο οποίος- με το κατάλληλο «μπαξίσι»- του δίνει άδεια εξερεύνησης σε μεγάλο μέρος της επικράτειας. Χωρίς δρόμους ή βαριά μηχανήματα, εκτεθειμένοι σε συνεχείς επιθέσεις νομάδων, οι άνδρες του Ντ΄ Αρσι μάταια τρυπούν την άμμο. Ωσπου το 1908, στο Ματζίντ ι Σουλεϊμάν της Νοτιοδυτικής Περσίας, ένας μαύρος πίδακας εκτινάσεται από τα έγκατα της γης. Είναι το πρώτο μεγάλο κοίτασμα στη Μέση Ανατολή. Κανείς δεν το ξέρει ακόμη, αλλά η τύχη ολόκληρης της περιοχής έχει αλλάξει για πάντα.
Λίγο προτού ξεσπάσει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, βέβαιοι για την ύπαρξη πετρελαίου στη Μέση Ανατολή και διψασμένοι για νέες πηγές καυσίμων, οι Βρετανοί τραβούν στον χάρτη την περίφημη «Κόκκινη Γραμμή», με βάση τα πιθανά κοιτάσματα. Αργότερα η γραμμή αυτή θα αποτελέσει τα σύνορα του Ιράκ και θα πυροδοτήσει τουλάχιστον δύο πολέμους.
Η εταιρεία του Ντ΄ Αρσι μετατρέπεται αυθημερόν σε εργαλείο της βρετανικής αυτοκρατορικής πολιτικής. Το 1914, σε μια πρωτοφανή συμφωνία με τον φιλόδοξο υπουργό Ναυτικών Γουίνστον Τσόρτσιλ (ο οποίος κατηγορήθηκε για «μίζα» χωρίς ποτέ να αποδειχτεί τίποτε) αναλαμβάνει με απευθείας ανάθεση τον εφοδιασμό με πετρελαιοειδή ολόκληρου του βρετανικού στόλου.
Η κυβέρνηση, πληρώνοντας 2 εκατ. στερλίνες, αποκτά το καθοριστικό μερίδιο της εταιρείας, το οποίο τελικά διατήρησε ως το κύμα αποκρατικοποιήσεων της Μάργκαρετ Θάτσερ το 1987.
Μετά την έναρξη του πολέμου, και ενώ η ΒΡ ήδη γιγαντωνόταν με την απόκτηση ιδιωτικών διυλιστηρίων και στόλου από δεξαμενόπλοια, ο Τσόρτσιλ τής «χάρισε» το 1917 και την Βritish Ρetroleum Company, μια θυγατρική της γερμανικής Continental που είχε κατασχεθεί από το κράτος.
Το αραβικό και περσικό πετρέλαιο έπρεπε να εξασφαλιστεί για το Στέμμα: στις ερήμους της Αραβίας στάλθηκε επί τούτου ένας νεαρός αραβόφιλος βρετανός ταγματάρχης, ο Τόμας-Εντουαρντ Λόρενς, για να ξεσηκώσει τους νομάδες κατά των Οθωμανών. Η εξέγερση πληρώθηκε με σεντούκια χρυσές λίρες και οδήγησε στη σταδιακή «απελευθέρωση» των περισσότερων σημερινών κρατών της Μέσης Ανατολής.
Ο Λόρενς της Αραβίας, όπως έμεινε στην Ιστορία, έγινε θρύλος. Αλλά δεν άργησε να συνειδητοποιήσει, με πικρία, ότι δούλευε άθελά του για τα συμφέροντα της Shell και της Αnglo-Ρersian.
Αραβες και Πέρσες σύντομα διαπίστωσαν ότι τους είχαν κοροϊδέψει: αντί για πραγματική ανεξαρτησία και έλεγχο των φυσικών τους πόρων, περιλαμβανομένου του υπεδάφους, έβλεπαν τις βρετανικές «αδελφές» να εκμεταλλεύονται τον πλούτο τους. Οι περήφανοι Πέρσες εξεγέρθηκαν πρώτοι: ο συνταγματάρχης Ρεζά Καν αυτοαναγορεύτηκε σάχης το 1925 αλλά η Κοινωνία των Εθνών, υπό την ασφυκτική πίεση του Λονδίνου, του απαγόρευσε το 1933 να εθνικοποιήσει την πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας του και να διώξει την ΑngloΙranian Οil, όπως λεγόταν πια η ΑngloΡersian, η σημερινή ΒΡ.
Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, και με τον «προστάτη» Τσόρτσιλ μακριά από την ούτως ή άλλως οικονομικά χρεοκοπημένη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο βρετανική εξουσία, το 1951, ο λαός του Ιράν εξέλεξε δημοκρατικά τον Μουχαμάντ Μοσαντέκ. Τίποτε δεν φαινόταν ικανό να σταματήσει την εθνικοποίηση. Εκτός βέβαια από την αμερικανική CΙΑ.
Με ένα καλοστημένο πραξικόπημα, το διαβόητο σχέδιο «Αίας», η «Κόμπανι» σε συνεργασία με τους Βρετανούς ανέτρεψε τον Μοσαντέκ και επανέφερε την εταιρεία στον περσικό «θρόνο» της. Ευγνωμονούσα η Βritish Ρetroleum, που από το 1954 παίρνει το σημερινό της όνομα, παραχώρησε στους νέους συνεταίρους της, τις πέντε μεγαλύτερες πετρελαϊκές των ΗΠΑ, το 40% των περσικών κοιτασμάτων.
Το περσικό μονοπώλιο της ΒΡ γίνεται έτσι ολιγοπώλιο, από το οποίο ο μόνος που λείπει είναι ο λαός του Ιράν, καταπιεζόμενος από το ολοκληρωτικό καθεστώς του σάχη Ρεζά Παχλεβί. Οι Πέρσες δεν συγχώρησαν ποτέ αυτό το πραξικόπημα. Θα χρειαστεί να περάσουν 26 ολόκληρα χρόνια ωσότου η ισλαμική επανάσταση του αγιατολάχ Χομεϊνί ξεκαθαρίσει το θέμα της ιδιοκτησίας του ιρανικού πετρελαίου. Οπως έκανε, οκτώ χρόνια νωρίτερα, το 1971, ο συνταγματάρχης Καντάφι στη Λιβύη, όπως κάνουν και σήμερα ο Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα και ο Εβο Μοράλες στη Βολιβία.
Με τους ακροδεξιούς στην Κολομβία, με τη χούντα στο Σουδάν...

* Από την εποχή ακόμη της ονομασίας της «Αnglo-Ρersian» η ΒΡ διαθέτει ιστορικό μακροχρόνιας,αγαστής,συνεργασίας με ολοκληρωτικά καθεστώτα.Κορυφαίο «προϊόν» αυτής της τακτικής ήταν το πραξικόπημα του 1953 που επανέφερε τον Σάχη στο Ιράν.

*Το 2006 καταδικάστηκε για χρηματοδότηση ακροδεξιών παραστρατιωτικών οργανώσεων στην Κολομβία,αλλά και κυβερνητικών αξιωματικών για την προστασία πετρελαιαγωγών της από αντάρτες.

*Εχει επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια στην κινεζική πετροχημική Ρetrochina και στην κρατική πετρελαϊκή CΝΡC,οι οποίες κατηγορούνται για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Θιβέτ και στήριξη της χούντας στο Σουδάν.

* Στη Νότια Αφρική στήριξε το ρατσιστικό καθεστώς του «απαρτχάιντ» με αντάλλαγμα την προνομιακή εκμετάλλευση ορυχείων άνθρακα και χρυσού.

* Μεταξύ των μετόχων της ΒΡ είναι μεγάλα συνταξιοδοτικά Ταμεία της Βρετανίας,τα οποία «τρέμουν» μήπως καταρρεύσουν και δεν μπορέσουν να καταβάλουν συντάξεις.

***************

Aναδημοσίευση από εδώ:

TO BHMA- Λάτρεψε το απαρτχάιντ και γκρέμισε τον Μοσαντέκ στο Ιράν

Ονειρικές εικόνες!

Το νερό και η ενέργεια στον έλεγχο της Κοινωνίας!

Οι δραστηριότητες ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, φέτος επεκτείνονται και στην Αιτωλοακαρνανία. Από τις 15, ώς τις 20 Ιουλίου, διοργανώνεται ecocamping στην παραλία του Μαραθιά, κοντά στον Αστακό. Οι δραστηριότητες και οι συζητήσεις θα επεκταθούν και στα όσα σχεδιάζονται στον Αστακό (επένδυση Αράβων), σε θέματα αυτοδιοίκησης κ.ά., ενώ θα υπάρχει και πολύ ενδιαφέρον καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Δείτε παρακάτω την αφίσα και το πρόγραμμα του ecocmping, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι αυτήν τη στιγμή.

Επισκεφθείτε, επίσης, και το blog του ecocamping.

Παραλία Μαραθιάς, Αστακός Αιτωλοακαρνανίας
Πέμπτη 15 Ιουλίου

•Η εκπαίδευση, οι μαθητές και η κοινωνική οικολογία. Εισήγηση: A.K. Μαθητών Αγρινίου

• Οι νέες προτάσεις για την γεωργία. Το μέλλον της διατροφικής δημοκρατίας (Δημαρχείο Αστακού). Εισηγήσεις: Γ. Φούφας, γεωπόνος-οικοκαλλιεργητής (Α.Κ. Αγροτών) Κ. Χατούπης, αγρότης (Ζεμενό Κορινθίας), Γ. Κολέμπας (Συγγραφέας-Βιοκαλλιεργητής)

• Συναυλία: Active Member

Παρασκευή 16 Ιουλίου

• Ο άνω ρούς του Αχελώου. Το φράγμα της Μεσοχώρας.Εισήγηση: Γ. Χονδρός (Αχελώου Ρούς)

• Το οικοσύστημα των εκβολών του Αχελώου. Εισήγηση: Κ. Μπούρος

• Η πρόταση της κοινωνικής διαχείρισης του οικοσυστήματος του Αχελώου.Εισήγηση: Ν. Ιωάννου (Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου)

• Συναυλία : Μ. Παπαδόπουλος (Τρύπες), Threesome band, illusion

Σάββατο 17 Ιουλίου

• Η πράσινη ενέργεια και τα “πράσινα άλογα”. Η υπερμονάδα φυσικού αερίου στον Αστακό. Το ενεργειακό «πρόβλημα» απ’ τη σκοπιά της κοινωνίας (Δημ. Αστακού).Εισηγητές : Ν. Σκάτζας (Κίνηση Πολιτών Αστακού), Λ. Τηλιγάδας (Κίνηση Πολιτών Δυτικής Ελλάδας), Τ. Κεφαλάς (Συμπαράταξη Βοιωτών),

• Συναυλία : Cube, The Crooks, Jane Doe, Nonsense Addiction

Κυριακή 18 Ιουλίου

ΠΡΩΙ:Τιμητική εκδήλωση για “Free Gaza” Εισηγητές: Θ. Τζιούμπας, Β. Πισσίας

ΜΕΣΗΜΕΡΙ : dj Iraklis Mindphaser (Natural High)

ΑΠΟΓΕΥΜΑ :

• Πρωταγόρας Vs Καλλικράτης: Οι δυνατότητες των τοπικών αυτοθεσμίσεων. Εισηγητές: A. Ζάρος (“Αρμονίστας”, Ξυλόκαστρο Κορινθίας), Η. Γεωργαλής Ν. Ιωάννου

• Συναυλία : Άτροπον, Τάκης Άκος (λαϊκά-ρεμπέτικα)

Δευτέρα 19 Ιουλίου

• Η τοπικότητα και η σημερινή κρίση μοντέλου-η κοινωνική οικονομία-τα συνεταιριστικά «πειράματα» (Δημαρχείο Αστακού).Εισηγητές: Ν. Ντάσιος (Περιβαλλοντολόγος), Γ. Σταμούλης (Καθηγητής Πανεπιστημίου Πάτρας), Ε. Πορτάλιου (Καθηγήτρια ΕΜΠ)

• Ο Καλλικράτης και η κρίση του πολιτικού συστήματος. (Δημ. Αστακού).Εισηγητές: Κ. Σαμάντης (Δημοτικός Σύμβουλος Υμηττού), Γ. Τσούτσιας (Δημοτικός Σύμβουλος Βριλησσίων), Κ. Καρακώστας (Κίνηση Πολιτών Ναυπάκτου)

• Συναυλία: Μαθητικά συγκροτήματα από Αγρίνιο, Αστακό, Αμφιλοχία, Πάτρα.

Τρίτη 20 Ιουλίου

• Οικολογικά και αυτοδιοικητικά κινήματα. Πεδία συγκλίσεων και προτάσεις οργανωτικών συνθέσεων (Δημαρχείο Αστακού). Εισηγητές: Δ. Σπανούδη (Συμπαράταξη Βοιωτών), Γ. Σχίζας (εκδότης περιοδικού «οικολογείν»), Η. Γεωργαλής (Κίνηση Πολιτών Αστακού), Τ. Κεφαλάς, Ν. Ιωάννου

• Συναυλία: Σπυριδούλα

***************

Έναρξη συζητήσεων: 20:00

Έναρξη συναυλιών: 22:00

Καθημερινά περιβαλλοντική εκπαίδευση : εργαστηριακό διαδραστικό παιχνίδι (θεατρικό) με βάση τα οικολογικά προβλήματα της περιοχής.

Διοργάνωση : Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου και Αυτοδιοικητικές κινήσεις, Οικολογικές οργανώσεις, Κινήσεις πολιτών.

Η ελεημοσύνη δεν είναι λύση...

Από τον συγγραφέα Δημήτρη Παπαχρήστο.

Μέσα στην πολύπλευρη και ποικιλόμορφη κρίση που περνάμε, πέρα από το κυνικό και αδυσώπητο πρόσωπο των κεντρικών και παραπληρωματικών εξουσιών, εμφανίζονται και ανθρώπινα στοιχεία, καθότι δεν μπορείς να σκοτώνεις με το χαμόγελο στα χείλη. Τα συμπληρωματικά διορθωτικά μέτρα παίζουν το παιχνίδι του Χότζα με την παράγκα του. Πονάνε και ματώνουν κι αυτοί που τα παίρνουν, όπως ο κύριος Λοβέρδος, αλλά δεν καλμάρουν τον θυμό και την οργή των εργαζομένων και, προπαντός, αυτών που ψήφισαν το κυβερνών κόμμα.

Αποδείχθηκαν βασιλικότεροι της τρόικας και παίρνουν σκληρότερα μέτρα για να την προλάβουν. Ακόμα και οι διαφωνούντες βουλευτές, όταν έρχεται η στιγμή να ψηφίσουν, σταματάνε τους λεονταρισμούς. Η εξουσία ενώνει και δεν γίνεται να μην είναι ωμή και ανάλγητη. Δεν μπορεί να είναι φιλανθρωπική και να κάνει εκπτώσεις. Οταν χρειάζεται, χρησιμοποιεί το όπλο της καταστολής και την προπαγάνδα της τρομοκρατίας και καλλιεργεί το όπλο της φοβίας.

Η αρνητική ψυχολογία παραλύει την αγορά και δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα στους ανθρώπους, που δεν νιώθουν απλώς στριμωγμένοι, αλλά προσβεβλημένοι κι αποτυχημένοι. Οι απολυμένοι της μέσης ηλικίας αισθάνονται να χάνεται η ζωή τους και οι πτυχιούχοι άνεργοι, που είναι πάνω από 350.000, να θέλουν να σκίσουν τα πτυχία τους. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα αρχίζουν να εμφανίζονται οι ποικιλότροπες εκπτώσεις. Αυξάνονται οι επιχειρήσεις που υποτίθεται κάνουν προσφορές σε αδύναμους ανθρώπους του κοινωνικού συνόλου, γίνονται μπίζνες βασισμένες, υποτίθεται, στην «κοινωνική οικονομία» και ονοματίζονται κινήσεις «επιχειρηματικής αλληλεγγύης».

Οπως είναι όμως τα πράγματα, το ανθρώπινο πρόσωπο των επιχειρήσεων δεν είναι φερέγγυο, γι’ αυτό και δεν πείθει, εκλαμβάνεται ως επικοινωνιακό τρικ για προσέλκυση πελατών. Το πρόβλημα δεν είναι φιλανθρωπικό, αν ήταν θα το είχαν λύσει η τεράστια περιουσία της Εκκλησίας και η φορολόγηση των κερδών των τραπεζών και η ευαισθησία των επιχειρηματιών που παρακάμπτουν το βραχυπρόθεσμο κέρδος και επενδύουν -υποτίθεται- στον ίδιο τον άνθρωπο.

Το πρόβλημα είναι ταξικό, γι’ αυτό και το κλίμα γίνεται συγκρουσιακό. Το καλοκαίρι και η υποτιθέμενη ραστώνη των λουομένων δεν υπάρχουν. Η πλειονότητα των ανθρώπων αδυνατεί να πάει διακοπές. Η κυβέρνηση θα κερδίσει λίγο χρόνο, που όμως από το φθινόπωρο θα τον χάσει, όταν άνθρωποι θα βγουν στους δρόμους, γιατί δεν είναι πεπεισμένοι πως τα μέτρα που παίρνονται είναι για το καλό τους και για το καλό της χώρας μας.

Οι εκσυγχρονισμοί και οι μεταρρυθμίσεις τελείωσαν, αφού πρώτα μας οδήγησαν στην κατάσταση τη σημερινή. Οι όποιες πολιτικοκοινωνικές ακροβασίες δεν μπορούν να σταθούν. Το πρόβλημα είναι συνολικό, του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Είναι απάνθρωπο και στηρίζεται στη βία, στην εκμετάλλευση και στο θεοποιημένο κέρδος.

Οι ψευδαισθήσεις και τα ψεύδη έχουν τελειώσει. Βρισκόμαστε μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα που δεν μας αρέσει και δεν την αντέχουμε. Το να φτιάξουμε την άλλη τη δική μας, μας λένε δεν γίνεται, κι όμως είναι εφικτό. Αρκεί να πιστέψουμε πως τίποτα δεν είναι μάταιο. Αδιέξοδο δεν υπάρχει, ούτε η δικαιολογία ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Δεν είμαστε μόνοι μας, όλη η Ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση πολιτικοκοινωνικο-οικονομική και οι εργαζόμενοι σε πλήρη αναστάτωση. Μέσα από το παλιό και από αυτή την κρίση θα γεννηθεί το καινούργιο. Μέσα από το άπατο της απελπισίας ξεπηδάει η ελπίδα.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η ελεημοσύνη δεν είναι λύση

Δρομολόγιο διαμαρτυρίας για τρένα στην Πελοπόννησο...

Μία προσπάθεια να αποφύγουν στο παρά πέντε τη διακοπή των δρομολογίων του ΟΣΕ στην Πελοπόννησο επιχειρούν οι φορείς της περιοχής, κυρίως της Μεσσηνίας, που χθες πραγματοποίησαν συγκέντρωση έξω από τη Βουλή και επέδωσαν ψήφισμα στους εκπροσώπους των κομμάτων.

Οργή για την κατάργηση του τρένου.

Φορείς της Πελοποννήσου διαδήλωσαν στην Αθήνα υπέρ του τρένου.

Οι φορείς που συγκροτούν την Παμπελοποννησιακή Επιτροπή Αγώνα για τη Σωτηρία του Σιδηροδρόμου ζητούν από την κυβέρνηση να μην προχωρήσει το σχέδιο αναδιάρθρωσης του ΟΣΕ στο σκέλος που προβλέπει τη διακοπή των ζημιογόνων δρομολογίων. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αναστολή των δρομολογίων στους άξονες Πάτρα-Πύργος-Καλαμάτα και Κόρινθος-Τρίπολη θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη, με το υπουργείο Υποδομών να δηλώνει πως ο μόνος τρόπος να παραμείνουν οι ζημιογόνες γραμμές σε λειτουργία είναι να επιδοτηθεί το κόστος τους από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Στις εκδηλώσεις συμμετείχε και αντιπροσωπεία των Οικολόγων Πρασίνων, που είχε συναντήσεις με το προεδρείο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών και του Συλλόγου Φίλων του Σιδηροδρόμου. «Καλούμε την κυβέρνηση να πάψει να κρύβει πίσω από το ΔΝΤ την προσπάθειά της να ολοκληρώσει τα εγκλήματα των προκατόχων της κατά του τρένου» σχολίασε από την πλευρά του κόμματος ο εκπρόσωπος Τύπου Γ. Παρασκευόπουλος.

Ανακοίνωση για τα τεκταινόμενα με επίκεντρο τον ΟΣΕ εξέδωσε ο Συνασπισμός, που επισημαίνει ότι «ριζική εξυγίανση δεν σημαίνει κατάργηση της μετακίνησης με σιδηρόδρομο» και προσθέτει πως «το διαζύγιο με την πράσινη ανάπτυξη, που όλο και λιγότερο την επικαλούνται τα κυβερνητικά στελέχη, φαίνεται οριστικό».

**********

Αναδημοσίευση από εδώ:Δρομολόγιο διαμαρτυρίας για τρένα στην Πελοπόννησο

**********

YΓ) Αλήθεια με τα εκατομμύρια ευρώ που "διατέθηκαν" για την ... ανακαίνιση της Σιδηροδρομικής Γραμμής "Κρυονέρι-Αγρίνιο", θα ασχοληθεί κανένας εισαγγελέας ποτέ; Διαβάστε εδώ για να φρεσκάρετε την μνήμη σας :

Παρέμβαση «Οικολόγων-Πράσινων» για τη σιδηροδρομική γραμμή Κρυονέρι-Αγρίνιο