..jpg)
.jpg)
20/1/10
19/1/10
H ιπποδύναμη δεν μετριέται με πράσινα άλογα ...
«Κάψ' τον Γιάννη κι άλλειψ' τον μέλι να γειάνει», ίσως αυτή να 'ναι η νεοφιλελεύθερη συνταγή (των ταγών) για τη λύση (δηλαδή τη διαιώνιση) της κρίσης που οι ίδιοι προκάλεσαν......άλλωστε, για να θυμηθούμε πάλι τον Μαρξ, «η ουσία του καπιταλισμού δεν είναι η σταθερότητα αλλά η κρίση».Ετσι και η παρούσα κρίση! στην ουσία είναι μια γιγάντια ανακατανομή του πλούτου υπέρ των πλουσίων -όσο για τον Γιάννη: «τι έχεις Γιάννη μ'; τι 'χα πάντα!» -εκεί προόρισται οι συνταγές να καταλήξουν...
Για τις τράπεζες βρέθηκαν 28 δισ.! Για τους γεωργούς όμως το να βρεθεί 1 δισ. είναι δύσκολο, αδύνατον, ακατόρθωτο...
Λογικό μού μοιάζει. Εχετε δει ποτέ κανέναν Υπουργό να φέρεται σε έναν γεωργό με τον σεβασμό που φέρεται σε έναν τραπεζίτη;
να τον γλείφει όπως ένα γκόλντεν μπόυ;
να σέρνεται μπροστά του όπως σε έναν μιζαδόρο, έναν αεριτζή, έναν «νταβατζή»; έναν κοινοτικό κομισάριο;
Ο γεωργός είναι απλώς ένας πελάτης. Ο Υπουργός δεν χρειάζεται παρά να πάρει την ψήφο του γεωργού και να την πάει πεσκέσι στον τραπεζίτη. Ωστε να συνεχίσει ο τραπεζίτης να πίνει το αίμα του γεωργού.
Απλά πράγματα.
Αυτή είναι η απλή και σοφή αστική νομιμότης. Και δεν αφορά μόνον τους γεωργούς, μας αφορά όλους -πλην Δυνατών. Πράγμα το οποίον εξέφρασε για πολλοστή φορά ο Γιωργάκης λέγοντας (όπως άλλωστε έλεγε και ο Κωστάκης) μόλις προχθές ότι: «Οταν όλοι μας δουλεύουμε μαζί, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα!».
«Ολοι μας μαζί»;! Δηλαδή ο κ. Λάτσης κι εγώ; μπορούμε να κάνουμε τα «πάντα» η Γιούρομπανκ κι εγώ; Μπράβο μου!!
Και γιατί δεν τά 'χουμε κάνει ακόμα; Γιατί οι Δυνατοί τα παίρνουν κι εμείς τα δίνουμε;
Και γιατί απ' αυτά που (μας παίρνουν και) δίνουμε υπάρχουν 28 δισ. για τις τράπεζες κι όχι ένα δισ. για τους αγρότες;
Διότι η δημοκρατία έχει ιδιωτικοποιηθεί, θα μου πείτε - μεγάλο το δίκιο σας (αν και όχι και τόσον όταν τους υπερψηφίζετε). Ποιους; Αυτούς που κρατούν τους γεωργούς δουλοπάροικους, τους εργάτες κολίγους (ή άνεργους), τους νέους κρέας για τα κανόνια της αγοράς - όλους μας χρεωμένους διά βίου, τα γνωστά.
Θα μου πείτε; ναι αλλά, το έλλειμμα!
Πάλι μεγάλο το δίκιο σας! και για να ελαφρύνει το έλλειμμα η κυβέρνηση, θα βαθαίνει (κι όλο και πιο πολύ θα βαθαίνει) το χρέος. Θα δανειζόμαστε με όλο και πιο υψηλά επιτόκια. Ωσπου το χρέος να ανέβει στον Ολυμπο!
Κι αυτό είναι πρόγραμμα σταθερότητας;
Σταθερότητα χωρίς ανάπτυξη είναι απλώς αναβολή εκτέλεσης. Και ποια είναι η αναπτυξιακή πρόταση αυτής της κυβέρνησης;
Καμμία...
Ούτε καν για τους αγρότες (μια και τώρα «τρέχει» πάλι το πρόβλημα -«τρέχει», τρόπος του λέγειν- με τον αραμπά πάμε
κι όχι λόγω των τρακτέρ στα μπλόκα)...
Το πολίτευμα έχει ξεπέσει σε τιμοκρατικό. Μια ιδιωτικοποιημένη, ιδιωτική πλέον «δημοκρατία» των πεντακοσιομέδιμνων στο τετράγωνο κι όλο μαζί στον κύβο, με μια μιντιακή τυραννίδα παπαγάλων κάνουν κουμάντο - πράσινο ή γαλάζιο, αδιάφορο
σε ένα κράτος που δεν έχει πια πόρους
που ιδιωτικοποίησε κερδοφόρες επιχειρήσεις (ή χρεωκόπησε άλλες χάριν πάντα των ιδιωτών), ένα κράτος ανυπόληπτο, που απλώς φορολογεί χωρίς καμμιά ανταποδοτικότητα
και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα βραχυπρόθεσμα, σπασμωδικά κι ως έτυχε, μη έχοντας για παράδειγμα ένα δισ. για τους γεωργούς, αλλά δίνοντας ένα δισ. σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις - ένα κράτος μειωμένης ευθύνης...
*****
«Α ρε σκυλομούρη κι αχόρταγε, που μόνον το κέρδος έχεις στον νου σου», που έλεγε αυτός που επέπρωτο να ζήσει λιγώτερο απ' όλους, ο Αχιλλέας, σε αυτόν που έμελλε να πεθάνει αισχρότερα απ' όλους, στον Αγαμέμνονα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ.
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010.
Για τις τράπεζες βρέθηκαν 28 δισ.! Για τους γεωργούς όμως το να βρεθεί 1 δισ. είναι δύσκολο, αδύνατον, ακατόρθωτο...
Λογικό μού μοιάζει. Εχετε δει ποτέ κανέναν Υπουργό να φέρεται σε έναν γεωργό με τον σεβασμό που φέρεται σε έναν τραπεζίτη;
να τον γλείφει όπως ένα γκόλντεν μπόυ;
να σέρνεται μπροστά του όπως σε έναν μιζαδόρο, έναν αεριτζή, έναν «νταβατζή»; έναν κοινοτικό κομισάριο;
Ο γεωργός είναι απλώς ένας πελάτης. Ο Υπουργός δεν χρειάζεται παρά να πάρει την ψήφο του γεωργού και να την πάει πεσκέσι στον τραπεζίτη. Ωστε να συνεχίσει ο τραπεζίτης να πίνει το αίμα του γεωργού.
Απλά πράγματα.
Αυτή είναι η απλή και σοφή αστική νομιμότης. Και δεν αφορά μόνον τους γεωργούς, μας αφορά όλους -πλην Δυνατών. Πράγμα το οποίον εξέφρασε για πολλοστή φορά ο Γιωργάκης λέγοντας (όπως άλλωστε έλεγε και ο Κωστάκης) μόλις προχθές ότι: «Οταν όλοι μας δουλεύουμε μαζί, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα!».
«Ολοι μας μαζί»;! Δηλαδή ο κ. Λάτσης κι εγώ; μπορούμε να κάνουμε τα «πάντα» η Γιούρομπανκ κι εγώ; Μπράβο μου!!
Και γιατί δεν τά 'χουμε κάνει ακόμα; Γιατί οι Δυνατοί τα παίρνουν κι εμείς τα δίνουμε;
Και γιατί απ' αυτά που (μας παίρνουν και) δίνουμε υπάρχουν 28 δισ. για τις τράπεζες κι όχι ένα δισ. για τους αγρότες;
Διότι η δημοκρατία έχει ιδιωτικοποιηθεί, θα μου πείτε - μεγάλο το δίκιο σας (αν και όχι και τόσον όταν τους υπερψηφίζετε). Ποιους; Αυτούς που κρατούν τους γεωργούς δουλοπάροικους, τους εργάτες κολίγους (ή άνεργους), τους νέους κρέας για τα κανόνια της αγοράς - όλους μας χρεωμένους διά βίου, τα γνωστά.
Θα μου πείτε; ναι αλλά, το έλλειμμα!
Πάλι μεγάλο το δίκιο σας! και για να ελαφρύνει το έλλειμμα η κυβέρνηση, θα βαθαίνει (κι όλο και πιο πολύ θα βαθαίνει) το χρέος. Θα δανειζόμαστε με όλο και πιο υψηλά επιτόκια. Ωσπου το χρέος να ανέβει στον Ολυμπο!
Κι αυτό είναι πρόγραμμα σταθερότητας;
Σταθερότητα χωρίς ανάπτυξη είναι απλώς αναβολή εκτέλεσης. Και ποια είναι η αναπτυξιακή πρόταση αυτής της κυβέρνησης;
Καμμία...
Ούτε καν για τους αγρότες (μια και τώρα «τρέχει» πάλι το πρόβλημα -«τρέχει», τρόπος του λέγειν- με τον αραμπά πάμε
κι όχι λόγω των τρακτέρ στα μπλόκα)...
Το πολίτευμα έχει ξεπέσει σε τιμοκρατικό. Μια ιδιωτικοποιημένη, ιδιωτική πλέον «δημοκρατία» των πεντακοσιομέδιμνων στο τετράγωνο κι όλο μαζί στον κύβο, με μια μιντιακή τυραννίδα παπαγάλων κάνουν κουμάντο - πράσινο ή γαλάζιο, αδιάφορο
σε ένα κράτος που δεν έχει πια πόρους
που ιδιωτικοποίησε κερδοφόρες επιχειρήσεις (ή χρεωκόπησε άλλες χάριν πάντα των ιδιωτών), ένα κράτος ανυπόληπτο, που απλώς φορολογεί χωρίς καμμιά ανταποδοτικότητα
και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα βραχυπρόθεσμα, σπασμωδικά κι ως έτυχε, μη έχοντας για παράδειγμα ένα δισ. για τους γεωργούς, αλλά δίνοντας ένα δισ. σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις - ένα κράτος μειωμένης ευθύνης...
*****
«Α ρε σκυλομούρη κι αχόρταγε, που μόνον το κέρδος έχεις στον νου σου», που έλεγε αυτός που επέπρωτο να ζήσει λιγώτερο απ' όλους, ο Αχιλλέας, σε αυτόν που έμελλε να πεθάνει αισχρότερα απ' όλους, στον Αγαμέμνονα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ.
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010.
18/1/10
Σεισμός 5,2 Ρίχτερ στο Τρίκορφο Φωκίδας!
Δυνατός σεισμός ταρακούνησε την Δυτική Ελλάδα...
Σεισμός μεγέθους 5,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στις 17.56 με επίκεντρο το Τρίκορφο Φωκίδας, στην περιοχή του Ευπαλίου, 35 χλμ βορειοανατολικά της Πάτρας, 19 χλμ ανατολικά της Ναυπάκτου και 160 χλμ βορειοδυτικά των Αθηνών. Η σεισμική δόνηση, σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, χαρακτηρίστηκε ισχυρή και έγινε αισθητή στην Πάτρα, τη Ναύπακτο, το Αίγιο και άλλες περιοχές των νομών Αχαΐας, Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας και Κορινθίας. Το εστιακό βάθος ήταν στα 10 χλμ. Στο Τρίκορφο διεκόπη η ηλεκτροδότηση, ενώ υπήρξε και πτώση βράχων στην εθνική οδό Αντιρρίου- Ιτέας. Επίσης προκλήθηκαν κατολισθήσεις στο επαρχιακό και ορεινό οδικό δίκτυο της ευρύτερης περιοχής. Σύμφωνα με τον καθηγητή Σεισμολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών Άκη Τσελέντη, ακολούθησε έντονη μετασεισμική ακολουθία με περισσότερες από 40 δονήσεις, όλες πάνω από 3 Ρίχτερ. O διευθυντής του γεωδυναμικού ινστιτούτου Αθηνών Γεράσιμος Παπαδόπουλος δήλωσε ότι τα στοιχεία ερευνώνται για να διαπιστωθεί εάν πρόκειται για τον κύριο σεισμό.
Ορεινή Ναυπακτία: 6 διαδρομές για πεζοπορία!
Ανακαλύψτε πτυχές της αξεπέραστης ομορφιάς της ορεινής Ναυπακτίας, μέσα από έξι αξιόλογες και σχετικά μικρές χρονικά πεζοπορικές διαδρομές. Οι πρώτες δύο έχουν ως αφετηρία την Αμπελακιώτισσα, ένα μικρό χωριουδάκι στο δήμο Αποδοτίας. Αναφορικά με τις υπόλοιπες τέσσερις, ξεκινούν από την Άνω Χώρα, την πρωτεύουσα του δήμου Αποδοτίας.
Πεζοπορία 1η.
Αφετηρία αποτελεί το χωριό Αμπελακιώτισσα. Η διαδρομή που ακολουθούμε φτάνει μέχρι το φαράγγι του ποταμού Κάκαβου. Κατεβαίνουμε περνώντας την πλατεία του χωριού, δίπλα από την εκκλησία. Το μονοπάτι είναι πολύ αραιά σηματοδοτημένο.
Διανύουμε μια πορεία μέσα από πυκνή βλάστηση και στάβλους. Σε όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας, δίπλα στο ποτάμι, παρατηρούμε τα αμέτρητα «περήφανα» έλατα. Η στάθμη του νερού παραμένει υψηλή και το καλοκαίρι. Αυτό το γεγονός καθιστά αισθητά δύσκολο το πέρασμα απέναντι χωρίς τη χρησιμοποιήση γέφυρας.
Καθώς περπατάμε, βλέπουμε τις απότομες βουνοπλαγιές να υψώνονται γύρω μας. Το πρώτο κομμάτι του μονοπατιού χρειάζεται προσοχή διότι έχει καταστραφεί από τους μικρούς χείμαρρους, οι οποίοι κατεβαίνουν από ψηλά με ορμή.
Η συνέχειά της πορείας είναι εντυπωσιακή. Το φαράγγι αρχίζει να κλείνει και το μονοπάτι «κινείται» πια ανάμεσα στα βράχια. Σε κάτι περισσότερο από 60 λεπτά, αντικρίζουμε μπροστά μας το γεφύρι. Τοξωτό, πέτρινο και ιδιαίτερα ψηλό, κατασκευάστηκε τουλάχιστον 200 χρόνια πριν.
Ακολούθως, το μονοπάτι περνά ανάμεσα σε δάσος από έλατα. Η βλάστηση μέχρι να φθάσουμε στην Άνω Χώρα είναι εντυπωσιακή. Συνολικά, η διαδρομή διαρκεί κάτι λιγότερο από 3 ώρες. Ο χρόνος που απαιτείται ποικίλει ανάλογα με τις… καθυστερήσεις για παρατήρηση του εξαιρετικού τοπίου.
Πεζοπορία 2η.
Η επόμενη πρόκληση είναι η κατάκτηση της κορυφής της Τσεκούρας. Η εκκίνηση δίδεται από την Αμπελακιώτισσα. Το μονοπάτι δεν είναι σηματοδοτημένο. Ωστόσο, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες. Βαδίζοντας πάνω στον αυτοκινητόδρομο, περνάμε το μικρό γήπεδο.
Ακολούθως, εγκαταλείπουμε τον αυτοκινοτόδρομο στην επόμενη αριστερή στροφή. Τότε, μπαίνουμε στο δάσος. Εκεί, ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι, συναντάμε συχνά ίχνη παλιού τοίχου. Στην πορείαν βρίσκουμε τη βρύση με την κούπα και την υδρομάστευση του παλιού υδραγωγείου.
Από αυτό το υδραγωγείο υδρεύονταν το μοναστήρι. Στη συνέχεια, εκ νέου στο διάβα μας βρίσκουμε τον αυτοκινητόδρομο. Για τη συνέχεια, υπάρχει χωματόδρομος. Δεξιά εμφανίζεται μια απότομη πλαγιά με σεβαστή κλίση.
Από την κορυφή της Τσεκούρας, η οποία «αγγίζει» τα 1.734 μέτρα, η θέα καθηλώνει. Στα ανατολικά, το μάτι «συναντά» τη λίμνη του Μόρνου. Στα δυτικά, «συναντά» τη λίμνη του Εύηνου. Απέναντί μας εκτείνονται τα χωριά της Αράχοβας.
Ακόμη, φαίνεται αχνά η οροσειρά της Καλιακούδας, στην Ευρυτανία. Ο συνολικός χρόνος που απαιτείται για να πραγματοποιήσουμε τη διαδρομή φδεν ξεπερνά τις 3 ώρες.
Πεζοπορία 3η.
Η διαδρομή από την Άνω στην Κάτω Χώρα αποκαλύπτει σε όλο του το μεγαλείο το μαγευτικό τοπίο της ορεινής Ναυπακτίας. Διασχίζοντας την άσφαλτο, φτάνουμε στο ρέμα. Εκεί, περνάμε από το ξύλινο μικρό γεφύρι και ακολούθως επιλέγουμε το δρόμο που οδηγεί δυτικά στη διασταύρωση.
Σύντομα, η εκκλησία της Κάτω Χώρας υψώνεται μπροστά στα μάτια μας. Προκειμένου να επιστρέψουμε, υπάρχει η εναλλακτική επιλογή ενός δεύτερου μονοπατιού.
Για να το πράξουμε, κατεβαίνουμε το δρόμο έως ότου φτάσουμε στο ποτάμι. Το διασχίζουμε από την οδική γέφυρα και ακολουθούμε το μονοπάτι στα αριστερά. Ανηφορίζουμε με οδηγό τα μπλε σημάδια και φτάνουμε τελικώς στο κέντρο της Άνω Χώρας. Συνολικά, η διαδρομή απαιτεί κάτι περισσότερο από 1 ώρα και 30 λεπτά.
Αφετηρία αποτελεί το χωριό Αμπελακιώτισσα. Η διαδρομή που ακολουθούμε φτάνει μέχρι το φαράγγι του ποταμού Κάκαβου. Κατεβαίνουμε περνώντας την πλατεία του χωριού, δίπλα από την εκκλησία. Το μονοπάτι είναι πολύ αραιά σηματοδοτημένο.
Διανύουμε μια πορεία μέσα από πυκνή βλάστηση και στάβλους. Σε όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας, δίπλα στο ποτάμι, παρατηρούμε τα αμέτρητα «περήφανα» έλατα. Η στάθμη του νερού παραμένει υψηλή και το καλοκαίρι. Αυτό το γεγονός καθιστά αισθητά δύσκολο το πέρασμα απέναντι χωρίς τη χρησιμοποιήση γέφυρας.
Καθώς περπατάμε, βλέπουμε τις απότομες βουνοπλαγιές να υψώνονται γύρω μας. Το πρώτο κομμάτι του μονοπατιού χρειάζεται προσοχή διότι έχει καταστραφεί από τους μικρούς χείμαρρους, οι οποίοι κατεβαίνουν από ψηλά με ορμή.
Η συνέχειά της πορείας είναι εντυπωσιακή. Το φαράγγι αρχίζει να κλείνει και το μονοπάτι «κινείται» πια ανάμεσα στα βράχια. Σε κάτι περισσότερο από 60 λεπτά, αντικρίζουμε μπροστά μας το γεφύρι. Τοξωτό, πέτρινο και ιδιαίτερα ψηλό, κατασκευάστηκε τουλάχιστον 200 χρόνια πριν.
Ακολούθως, το μονοπάτι περνά ανάμεσα σε δάσος από έλατα. Η βλάστηση μέχρι να φθάσουμε στην Άνω Χώρα είναι εντυπωσιακή. Συνολικά, η διαδρομή διαρκεί κάτι λιγότερο από 3 ώρες. Ο χρόνος που απαιτείται ποικίλει ανάλογα με τις… καθυστερήσεις για παρατήρηση του εξαιρετικού τοπίου.
Πεζοπορία 2η.
Η επόμενη πρόκληση είναι η κατάκτηση της κορυφής της Τσεκούρας. Η εκκίνηση δίδεται από την Αμπελακιώτισσα. Το μονοπάτι δεν είναι σηματοδοτημένο. Ωστόσο, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες. Βαδίζοντας πάνω στον αυτοκινητόδρομο, περνάμε το μικρό γήπεδο.
Ακολούθως, εγκαταλείπουμε τον αυτοκινοτόδρομο στην επόμενη αριστερή στροφή. Τότε, μπαίνουμε στο δάσος. Εκεί, ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι, συναντάμε συχνά ίχνη παλιού τοίχου. Στην πορείαν βρίσκουμε τη βρύση με την κούπα και την υδρομάστευση του παλιού υδραγωγείου.
Από αυτό το υδραγωγείο υδρεύονταν το μοναστήρι. Στη συνέχεια, εκ νέου στο διάβα μας βρίσκουμε τον αυτοκινητόδρομο. Για τη συνέχεια, υπάρχει χωματόδρομος. Δεξιά εμφανίζεται μια απότομη πλαγιά με σεβαστή κλίση.
Από την κορυφή της Τσεκούρας, η οποία «αγγίζει» τα 1.734 μέτρα, η θέα καθηλώνει. Στα ανατολικά, το μάτι «συναντά» τη λίμνη του Μόρνου. Στα δυτικά, «συναντά» τη λίμνη του Εύηνου. Απέναντί μας εκτείνονται τα χωριά της Αράχοβας.
Ακόμη, φαίνεται αχνά η οροσειρά της Καλιακούδας, στην Ευρυτανία. Ο συνολικός χρόνος που απαιτείται για να πραγματοποιήσουμε τη διαδρομή φδεν ξεπερνά τις 3 ώρες.
Πεζοπορία 3η.
Η διαδρομή από την Άνω στην Κάτω Χώρα αποκαλύπτει σε όλο του το μεγαλείο το μαγευτικό τοπίο της ορεινής Ναυπακτίας. Διασχίζοντας την άσφαλτο, φτάνουμε στο ρέμα. Εκεί, περνάμε από το ξύλινο μικρό γεφύρι και ακολούθως επιλέγουμε το δρόμο που οδηγεί δυτικά στη διασταύρωση.
Σύντομα, η εκκλησία της Κάτω Χώρας υψώνεται μπροστά στα μάτια μας. Προκειμένου να επιστρέψουμε, υπάρχει η εναλλακτική επιλογή ενός δεύτερου μονοπατιού.
Για να το πράξουμε, κατεβαίνουμε το δρόμο έως ότου φτάσουμε στο ποτάμι. Το διασχίζουμε από την οδική γέφυρα και ακολουθούμε το μονοπάτι στα αριστερά. Ανηφορίζουμε με οδηγό τα μπλε σημάδια και φτάνουμε τελικώς στο κέντρο της Άνω Χώρας. Συνολικά, η διαδρομή απαιτεί κάτι περισσότερο από 1 ώρα και 30 λεπτά.
Πεζοπορία 4η.
Η διαδρομή από την Άνω Χώρα στα Κρυονέρια, μέσω Αγίου Δημητρίου, έχει γκρι σημάδια και διαρκεί λίγο παραπάνω από 4 ώρες. Αρχικά, ακολουθούμε τη διαδρομή προς την Κάτω Χώρα μέχρι να φτάσουμε στο μικρό ξύλινο γεφύρι.
Εκεί, κινούμαστε αριστερά, περνάμε δίπλα από το Λομπονιώτικο ρέμα και καταλήγουμε σε ένα ξέφωτο. Συνεχίζοντας, πάντα σε παράλληλη ευθεία με τον ποταμό Κάκαβο, περνάμε το εκκλησάκι της Αγίας Άννας.
Έπειτα, βλέπουμε τον εγκαταλελειμμένο οικισμό Μαγγάνες, ο οποίος αποκαλείτο επίσης Σουζέικα. Η ρεματιά που αντικρίζουμε μας οδηγεί, αφού υπομένουμε την ανηφοριά που έπεται, στον Άγιο Δημήτριο. Εκεί, παρατηρούμε ότι υπάρχουν ερείπια βυζαντινού ναού καθώς και μια νεότερη εκκλησία.
Η μεγάλη ανηφόρα που διαφαίνεται στην ορεινή ράχη μας προκαλεί να την κατακτήσουμε. Έπειτα από περίπου μια ώρα περπάτημα, κατηφορίζουμε για να συναντήσουμε το δρόμο, έξω από τα Κρυονέρια…
Η διαδρομή από την Άνω Χώρα στα Κρυονέρια, μέσω Αγίου Δημητρίου, έχει γκρι σημάδια και διαρκεί λίγο παραπάνω από 4 ώρες. Αρχικά, ακολουθούμε τη διαδρομή προς την Κάτω Χώρα μέχρι να φτάσουμε στο μικρό ξύλινο γεφύρι.
Εκεί, κινούμαστε αριστερά, περνάμε δίπλα από το Λομπονιώτικο ρέμα και καταλήγουμε σε ένα ξέφωτο. Συνεχίζοντας, πάντα σε παράλληλη ευθεία με τον ποταμό Κάκαβο, περνάμε το εκκλησάκι της Αγίας Άννας.
Έπειτα, βλέπουμε τον εγκαταλελειμμένο οικισμό Μαγγάνες, ο οποίος αποκαλείτο επίσης Σουζέικα. Η ρεματιά που αντικρίζουμε μας οδηγεί, αφού υπομένουμε την ανηφοριά που έπεται, στον Άγιο Δημήτριο. Εκεί, παρατηρούμε ότι υπάρχουν ερείπια βυζαντινού ναού καθώς και μια νεότερη εκκλησία.
Η μεγάλη ανηφόρα που διαφαίνεται στην ορεινή ράχη μας προκαλεί να την κατακτήσουμε. Έπειτα από περίπου μια ώρα περπάτημα, κατηφορίζουμε για να συναντήσουμε το δρόμο, έξω από τα Κρυονέρια…
Πεζοπορία 5η.
Ο πιο προσιτός τρόπος για να φτάσουμε από την Άνω Χώρα στον Πόδο είναι να επιλέξουμε αρχικά το παλιό μονοπάτι. Το γεγονός ωστόσο ότι το μονοπάτι έχει υποστεί καταστροφές σε αρκετά σημεία μας υποχρεώνει να το εγκαταλείψουμε αφότου συναντήσουμε την πηγή, μετά την πρώτη διακλάδωση.
Περπατώντας ανάμεσα στο δάσος – όπου οι καστανιές και τα έλατα διαδέχονται το ένα το άλλο – φτάνουμε σε ένα μοναδικό ξέφωτο, από όπου η θέα των γύρω χωριών είναι εντυπωσιακή.
Συνεχίζοντας, στα 900 περίπου μέτρα υψόμετρο, βρίσκουμε τη ρεματιά. Την ακολουθούμε έως κάτω προκειμένου να συναντήσουμε το δρόμο που οδηγεί στον Πόδο δια μέσου μιας διαδρομής με τα μαύρα σημάδια επάνω στον ασφαλτοστρωμένο κεντρικό δρόμο. Συνολικά, χρειάζονται 2 ώρες και 30 λεπτά για να πραγματοποιήσετε τη συγκεκριμένη διαδρομή.
Πεζοπορία 6η.
Προκειμένου να πάμε από την Άνω Χώρα στην Αμπελακιώτισσα, ακολουθούμε το μονοπάτι προς τον Κάκαβο. Στο πρώτο κομμάτι, συναντάμε τον αγροτικό δρόμο. Βαδίζουμε σε αυτόν μέχρι να φτάσουμε στη ρεματιά. Τότε, επιστρέφουμε στο παλιό μονοπάτι.
Κατά μήκος του ποταμού Κάκαβου, σταδιακά το μονοπάτι ανεβαίνει και φτάνει στο νερόμυλο. Από εκεί, απαιτείτει περίπου μισή ώρα περπάτημα – σε ένα δρόμο με κόκκινα εμφανή σημάδια – έως ότου να αντικρίσετε την Αμπελακιώτισσα.
Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης - Αλέξανδρος Ιωαννίδης
Ο πιο προσιτός τρόπος για να φτάσουμε από την Άνω Χώρα στον Πόδο είναι να επιλέξουμε αρχικά το παλιό μονοπάτι. Το γεγονός ωστόσο ότι το μονοπάτι έχει υποστεί καταστροφές σε αρκετά σημεία μας υποχρεώνει να το εγκαταλείψουμε αφότου συναντήσουμε την πηγή, μετά την πρώτη διακλάδωση.
Περπατώντας ανάμεσα στο δάσος – όπου οι καστανιές και τα έλατα διαδέχονται το ένα το άλλο – φτάνουμε σε ένα μοναδικό ξέφωτο, από όπου η θέα των γύρω χωριών είναι εντυπωσιακή.
Συνεχίζοντας, στα 900 περίπου μέτρα υψόμετρο, βρίσκουμε τη ρεματιά. Την ακολουθούμε έως κάτω προκειμένου να συναντήσουμε το δρόμο που οδηγεί στον Πόδο δια μέσου μιας διαδρομής με τα μαύρα σημάδια επάνω στον ασφαλτοστρωμένο κεντρικό δρόμο. Συνολικά, χρειάζονται 2 ώρες και 30 λεπτά για να πραγματοποιήσετε τη συγκεκριμένη διαδρομή.
Πεζοπορία 6η.
Προκειμένου να πάμε από την Άνω Χώρα στην Αμπελακιώτισσα, ακολουθούμε το μονοπάτι προς τον Κάκαβο. Στο πρώτο κομμάτι, συναντάμε τον αγροτικό δρόμο. Βαδίζουμε σε αυτόν μέχρι να φτάσουμε στη ρεματιά. Τότε, επιστρέφουμε στο παλιό μονοπάτι.
Κατά μήκος του ποταμού Κάκαβου, σταδιακά το μονοπάτι ανεβαίνει και φτάνει στο νερόμυλο. Από εκεί, απαιτείτει περίπου μισή ώρα περπάτημα – σε ένα δρόμο με κόκκινα εμφανή σημάδια – έως ότου να αντικρίσετε την Αμπελακιώτισσα.
Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης - Αλέξανδρος Ιωαννίδης
17/1/10
Σποροφύτευση βελανιδιών Βασιλικής Δρυός στην Πεντέλη.
Πρωτοβουλίες που αξίζουν ... Δράσεις που πρέπει να βρουν μιμητές παντού!
Την Κυριακή 20-12-2009, πραγματοποιήθηκε σποροφύτευση βελανιδιών σε πλαγιές του Πεντελικού. 80 κιλά βελανιδιών Βασιλικής Δρυός βρήκαν τη θέση τους σε καμένες πλαγιές...
Τα βελανίδια ήταν ευγενική προσφορά του Δημάρχου Κέας κ.Νίκου Δεμέναγα. Με την Eθελοντική Oμάδα Πεντέλη SOS, συμμετείχαν εθελοντές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μέσω διαδικτύου, και το Δίκτυο Εθελοντικής Δενδροφύτευσης Αττικής.
Η σποροφύτευση έγινε στις πλαγιές πάνω από τη θέση Κρύα Βρύση, ανατολικά και δυτικά της ρεματιάς των Αγίων Ασωμάτων και στη δράση συμμετείχαν συνολικά 14 εθελοντές. Με μικρά σκαλιστήρια ή ειδικό σουβλί, ανοίγονταν τρύπες βάθους 10-15 εκατοστών, και σε κάθε τρύπα τοποθετούνταν 2-3 βελανίδια. Η διαδικασία επαναλαμβανόνταν ανά 5-10 μέτρα, με κατεύθυνση από χαμηλότερα προς ψηλότερα σημεία. Το χώμα λόγω των βροχών ήταν πολύ μαλακό, με αυξημένη υγρασία, και το σκάψιμο ήταν πολύ εύκολο. Στη συνέχεια κάποιοι εθελοντές σποροφύτευσαν και στη θέση Μαυρηνώρα. Μέρος της ποσότητας φυτεύτηκε από την ομάδα Δασαμάρι SOS , σε παράλληλη δράση την ίδια ημέρα σε περιοχές της Νταού Πεντέλης, Διώνης,Δασαμαρίου. Όπως μας πληροφόρησε φίλος της ομάδας,το Δασαρχείο Πεντέλης έχει δώσει άδεια για ελεύθερη φύτευση βελανιδιών στο βουνό για τα επόμενα δύο χρόνια με αφορμή την αίτηση μίας ομάδας Γάλλων που είχαν ζητήσει ακριβώς αυτό. Θα αναζητήσουμε προσεχώς τη συγκεκριμένη απόφαση.
Ανακτήθηκε από : http://www.pentelisos.org/
ΜΑΚΑΡΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΟΥΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ!
16/1/10
Ο Νομάρχης των Αιολικών Πάρκων...
"...Μόλις περνάμε την γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου κοιτάμε απέναντι στο Παναχαϊκό. Πως πρόλαβαν οι Πατρινοί και ‘βαλαν στο Παναχαϊκό ανεμογεννήτριες και ‘μεις δεν πήραμε είδηση; Μήπως δεν έχουμε αέρα εμείς εδώ; Είναι ένα ερώτημα. Μπορεί να απαντηθεί. Δεν έχουμε, άρα, δεν ασχολούμαστε με τις ανεμογεννήτριες. Μήπως έχουμε και έχουμε τίποτα πράγματα στο μυαλό μας του είδους: «θα καταστραφεί το περιβάλλον»; Μπορεί να συμβαίνει κι αυτό. Δεν έχει πέσει τίποτα στην αντίληψή μου σχετικό, ξέρω όμως όταν πήγαν να εγκαταστήσουν κάποιες ανεμογεννήτριες πάνω στην Σαράνταινα, ξεκίνησε κίνημα οικολόγων ότι θα καταστραφεί το δάσος. Τώρα το πόσο σωστό ή πόσο λάθος είναι αυτό θα μετρηθεί από το αποτέλεσμα. Εγώ όμως πιστεύω και πρέπει να πιστεύουμε όλοι μας ότι αυτή η ανανεώσιμη μορφή ενέργειας έχει χώρο να πάει και αποδώσει και για την τοπική μας και για την εθνική μας οικονομία." ......απόσπασμα απο την ομιλία του νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας κ. Θύμιου Σώκου στο πλαίσιο ημερίδας με θέμα: " Πάρκο ανανεώσιμων πηγών ενέργειας: Υπάρχει άλλος δρόμος για την Αιτωλοακαρνανία".
Αντί να σχολιάσουμε τις απόψεις του Νομάρχη "μας"- που σε τελική ανάλυση έχει δικαίωμα να τις έχει ως άτομο- , του μεταφέρουμε απλώς τις απορίες και τις απόψεις των συμπολιτών μας:
* όταν υπάρχουν απολύτως αρνητικές εισηγήσεις και γνωμοδοτήσεις των αρμόδιων φορέων όπως πχ. των Δασαρχείων και αρνητικές αποφάσεις των άμεσα εμπλεκόμενων Δημοτικών Συμβουλίων για την εγκατάσταση ΑΠΕ, γιατί ο κ. Νομάρχης προσπαθεί πραξικοπηματικά να τις ανατρέψει στο Νομαρχιακό Συμβούλιο; Τι θέση έχει πάρει για την εγκατάσταση Αιολικού Πάρκου στον Δήμο Πλατάνου; Μήπως η θέση του είναι αντίθετη με την θέση του Τοπικού Δημοτικού Συμβουλίου, των Τοπικών Φορέων και της πλειοψηφίας των Δημοτών; Και δικαίωμά του είναι να έχει όποια θέση θέλει ως άτομο, αλλά το να επιδιώκει την θέση του αυτή να την περάσει και ως Απόφαση Νομαρχιακού Συμβουλίου, είναι εντελώς διαφορετικό θέμα!
* επειδή μάλλον ο κ. Νομάρχης δεν έχει ανέβει ποτέ του στα Βαρδούσια, στην Σαράνταινα και στις κορφές των Κραβάρων, για αυτό μιλάει για "δάσος": εκεί που χωροθετούνται τα Αιολικά Πάρκα είναι η "υπαλπική ζώνη". Επειδή είμαστε σίγουροι ότι ο κ.Νομάρχης δεν ξέρει τι σημαίνει "υπαλπική ζώνη" και πόσο ευαίσθητο οικοσύστημα είναι αυτή, ας αρκεστεί να αποδεχτεί τις αρνητικές γνωμοδοτήσεις των αρμόδιων φορέων !
(βλέπε: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ! )
*σίγουρα όσο καιρό διετέλεσε Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας ο κ.Σώκος κατάφερε με την αρώγη του τέως υπουργού ΥΠΕΧΩΔΕ κ.Σουφλιά και της νυν υπουργού "Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής" κα.Μπιρμπίλη να φέρει τον Νομό μας στις πρώτες θέσεις ως αναφορά την ανάπτυξη των ΑΠΕ. ( βλέπε: Οι κονκισταδόροι της Ελληνικής Φύσης:) Προς το παρόν στο όραμα του "κάθε βουνοκορφή και αιολικό πάρκο- κάθε λιβάδι και φωτοβολτα'ι'κό πάρκο - κάθε ποτάμι κι εκτροπή- κάθε ρέμα και υδροηλεκτρικός σταθμός" μόνο τα Κράβαρα του αντιστέκονται! Δέν ξέρουμε για πόσο ακόμη- καθώς δεν μπορούμε να προβλέψουμε και τι ανακατατάξεις θα επιφέρει ο "Καλλικράτης" και κατά πόσο αυτές θα επηρεάσουν τον αγώνα των Κραβαριτών!
*από αυτή του, την μέχρι τώρα πορεία, ο νομάρχης "μας", το σίγουρο είναι ότι έχει αποκτήσει και ένθερμους υποστηριχτές: τις εταιρείες "ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ" και "ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ"! Δεν ξέρουμε βέβαια και κατά πόσο η "υποστήριξη" αυτή θα αποτελέσει και κινητήρια δύναμη για την ανέλιξη του στο "μετά-Καλλικράτη" Πολιτικό Σκηνικό, καθώς ο τελικός κριτής θα είναι ο λαός της Αιτωλοακαρνανίας! Το σίγουρο είναι ότι ο λαός μας έχει μιά παροιμία που λέει "πές μου τους φίλους σου να σου πώ ποιος είσαι"! Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι που είναι "φίλοι" με τους Μεγαλοεργολάβους και επιδιώκουν να εγκαταστήσουν Αιολικά Πάρκα παντού, και υπάρχουν και κάποιοι που είναι φίλοι με τους Λύκους , τα Έλατα και τις Ψηλές Κορφές , και επιδιώκουν την προστασία της Παρθένας Φύσης των Κραβάρων! Το με ποιόν θα συνταχτεί ο λαός της Ναυπακτίας είναι θέμα προς το παρόν ανοιχτό! Το ποιός όμως έχει το δίκιο με το μέρος του είναι δεδομένο και σίγουρα- ανεξάρτητα από την βραχυπρόθεσμη πορεία των γεγονότων- μακροπρόθεσμα αυτεπιβεβαίωτο!
15/1/10
Να σώσουμε την Παρθένα Φύση της Χώρας μας...
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΒΑΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ "ΘΕΜΕΛΗ" ΚΑΙ "ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ"!
ΟΧΙ ΥΔΡΟΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑ!
ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"!
Παρέμβαση Συμπαράταξης Βοιωτών και άλλων φορέων με κριτική για το σχέδιο Νόμου για την προώθηση των ΑΠΕ:
Η Συμπαράταξη Βοιωτών για το Περιβάλλον, κατέθεσε μαζί με άλλες συλλογικότητες και περιβαλλοντικούς φορείς, αναλυτική κριτική και προτάσεις στη διαβούλευση του ΥΠΕΚΑ για το νέο νομοσχέδιο με τίτλο: «Επιτάχυνση της ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής» .
Από τις αρχές του 2007, μας απασχόλησε έντονα η απειλή που κυοφορούνταν για τα δάση του νομού και ιδιαίτερα για τον ορεινό όγκο του Ελικώνα, από τη διαφαινόμενη υπερσυγκέντρωση αιολικών πάρκων, χωρίς σχεδιασμό, όρους και κανόνες για την χωροθέτησή τους και την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιπτώσεων. Για το θέμα αυτό προσπαθήσαμε να ενημερώσουμε και να ευαισθητοποιήσουμε τόσο τους πολίτες των περιοχών μας, όσο και τους αιρετούς, προκειμένου να αναληφθούν οι αναγκαίες πρωτοβουλίες. Παράλληλα αναπτύξαμε επιχειρήματα και κριτική επί των Χωροταξικών Πλαισίων που εκπονήθηκαν απο το ΥΠΕΧΩΔΕ την προηγούμενη περίοδο.
Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με ένα σχέδιο νόμου, που εγείρει πλήθος αντιδράσεων απο την κοινωνία των πολιτών αλλά και απο ειδικούς και επιστήμονες. Όπως αναφέρουμε και στην κριτική μας, το ερώτημα που τίθεται απο την αρχή είναι κατά πόσο ανταποκρίνεται στο στόχο της "αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής" ή αν επιχειρεί μονομερώς να διευκολύνει τις μεγάλες επενδύσεις, ακόμη και σε βάρος της προστασίας του περιβάλλοντος.
Από την μελέτη του νομοσχεδίου, διαπιστώσαμε σημαντικές αδυναμίες και αντιφάσεις, όπως για παράδειγμα ότι ο στόχος που καλούμαστε να υπηρετήσουμε, θυσιάζοντας κρίσιμους περιβαλλοντικούς και παραγωγικούς πόρους, δεν προσδιορίζεται παρά μόνο ως ποσοστό επί άγνωστης μελλοντικής κατανάλωσης ενέργειας. Το γεγονός αυτό όχι μόνο δυσκολεύει την επίτευξη του στόχου αλλά καθιστά δυσδιάκριτο και το αποτέλεσμα της εξοικονόμησης των ορυκτών καυσίμων, εαν συνεχιστεί η υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση της ενέργειας, που αποτελεί πλέον εμπορεύσιμο αγαθό. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε ανακοίνωση του Δικτύου Αιγαίου: "είναι σαν να έχουμε έναν παχύσαρκο βουλιμικό και να του προτείνουμε χωρίς να κάνει δίαιτα να τρώει και ένα άπαχο γιαουρτάκι μετά το κοκορέτσι, για υγιεινή διατροφή".
Σε γενικές γραμμές, το σχέδιο νόμου εξαντλείται σε ρυθμίσεις για την εξασφάλιση της γρήγορης εξυπηρέτησης των επενδυτών, επιτρέποντας την εγκατάσταση βιομηχανικής κλίμακας πάρκων σε δάση, οικοσυστήματα, μοναδικά τοπία, ιστορικές περιοχές, γη υψηλής παραγωγικότητας. Στην πράξη αίρει κάθε περιορισμό για το σύνολο σχεδόν της χώρας: περιοχές προστασίας της φύσης, εθνικά πάρκα, προστατευόμενους φυσικούς σχηματισμούς, Ζώνες Ειδικής Προστασίας και Τόπους Κοινοτικής Σημασίας. Το σχέδιο νόμου εντάσσει στις ΑΠΕ ακόμη και μεγάλα υδροηλεκτρικά φραγμάτα ισχύος μέχρι 100 MW και ευνοεί τη δωρεάν διάθεση πολύτιμων φυσικών πόρων και τεράστιων εκτάσεων δημόσιας γης σε ιδιωτικές επενδύσεις που θα επιδοτηθούν αδρά απο τους καταναλωτές.
Για όλα τα παραπάνω, η "διαβούλευση" περιορίστηκε στη δυνατότητα υποβολής σχολίων μέσω του διαδικτύου, επί ένα περίπου μήνα από την ανακοίνωσή του. Παρόλα αυτά, η σοβαρότητα των προβλημάτων που δημιουργούνται, είχαν ως αποτέλεσμα την κατάθεση πλήθους σχολίων και κειμένων με ιδιαίτερα σοβαρές επισημάνσεις και προτάσεις.
Συνολικά, πιστεύουμε ότι το σχέδιο νόμου εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη εκδοχή της λεγόμενης “πράσινης ανάπτυξης”, αυτήν που βλέπει τη διέξοδο από την οικονομική κρίση στην περαιτέρω συσσώρευση κεφαλαίου και όχι στην φιλοπεριβαλλοντική και κοινωνικά δίκαιη αναδιανομή του.
Από τις αρχές του 2007, μας απασχόλησε έντονα η απειλή που κυοφορούνταν για τα δάση του νομού και ιδιαίτερα για τον ορεινό όγκο του Ελικώνα, από τη διαφαινόμενη υπερσυγκέντρωση αιολικών πάρκων, χωρίς σχεδιασμό, όρους και κανόνες για την χωροθέτησή τους και την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιπτώσεων. Για το θέμα αυτό προσπαθήσαμε να ενημερώσουμε και να ευαισθητοποιήσουμε τόσο τους πολίτες των περιοχών μας, όσο και τους αιρετούς, προκειμένου να αναληφθούν οι αναγκαίες πρωτοβουλίες. Παράλληλα αναπτύξαμε επιχειρήματα και κριτική επί των Χωροταξικών Πλαισίων που εκπονήθηκαν απο το ΥΠΕΧΩΔΕ την προηγούμενη περίοδο.
Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με ένα σχέδιο νόμου, που εγείρει πλήθος αντιδράσεων απο την κοινωνία των πολιτών αλλά και απο ειδικούς και επιστήμονες. Όπως αναφέρουμε και στην κριτική μας, το ερώτημα που τίθεται απο την αρχή είναι κατά πόσο ανταποκρίνεται στο στόχο της "αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής" ή αν επιχειρεί μονομερώς να διευκολύνει τις μεγάλες επενδύσεις, ακόμη και σε βάρος της προστασίας του περιβάλλοντος.
Από την μελέτη του νομοσχεδίου, διαπιστώσαμε σημαντικές αδυναμίες και αντιφάσεις, όπως για παράδειγμα ότι ο στόχος που καλούμαστε να υπηρετήσουμε, θυσιάζοντας κρίσιμους περιβαλλοντικούς και παραγωγικούς πόρους, δεν προσδιορίζεται παρά μόνο ως ποσοστό επί άγνωστης μελλοντικής κατανάλωσης ενέργειας. Το γεγονός αυτό όχι μόνο δυσκολεύει την επίτευξη του στόχου αλλά καθιστά δυσδιάκριτο και το αποτέλεσμα της εξοικονόμησης των ορυκτών καυσίμων, εαν συνεχιστεί η υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση της ενέργειας, που αποτελεί πλέον εμπορεύσιμο αγαθό. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε ανακοίνωση του Δικτύου Αιγαίου: "είναι σαν να έχουμε έναν παχύσαρκο βουλιμικό και να του προτείνουμε χωρίς να κάνει δίαιτα να τρώει και ένα άπαχο γιαουρτάκι μετά το κοκορέτσι, για υγιεινή διατροφή".
Σε γενικές γραμμές, το σχέδιο νόμου εξαντλείται σε ρυθμίσεις για την εξασφάλιση της γρήγορης εξυπηρέτησης των επενδυτών, επιτρέποντας την εγκατάσταση βιομηχανικής κλίμακας πάρκων σε δάση, οικοσυστήματα, μοναδικά τοπία, ιστορικές περιοχές, γη υψηλής παραγωγικότητας. Στην πράξη αίρει κάθε περιορισμό για το σύνολο σχεδόν της χώρας: περιοχές προστασίας της φύσης, εθνικά πάρκα, προστατευόμενους φυσικούς σχηματισμούς, Ζώνες Ειδικής Προστασίας και Τόπους Κοινοτικής Σημασίας. Το σχέδιο νόμου εντάσσει στις ΑΠΕ ακόμη και μεγάλα υδροηλεκτρικά φραγμάτα ισχύος μέχρι 100 MW και ευνοεί τη δωρεάν διάθεση πολύτιμων φυσικών πόρων και τεράστιων εκτάσεων δημόσιας γης σε ιδιωτικές επενδύσεις που θα επιδοτηθούν αδρά απο τους καταναλωτές.
Για όλα τα παραπάνω, η "διαβούλευση" περιορίστηκε στη δυνατότητα υποβολής σχολίων μέσω του διαδικτύου, επί ένα περίπου μήνα από την ανακοίνωσή του. Παρόλα αυτά, η σοβαρότητα των προβλημάτων που δημιουργούνται, είχαν ως αποτέλεσμα την κατάθεση πλήθους σχολίων και κειμένων με ιδιαίτερα σοβαρές επισημάνσεις και προτάσεις.
Συνολικά, πιστεύουμε ότι το σχέδιο νόμου εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη εκδοχή της λεγόμενης “πράσινης ανάπτυξης”, αυτήν που βλέπει τη διέξοδο από την οικονομική κρίση στην περαιτέρω συσσώρευση κεφαλαίου και όχι στην φιλοπεριβαλλοντική και κοινωνικά δίκαιη αναδιανομή του.
Στον επίλογο της κριτικής μας, σημειώνουμε ότι το νομοσχέδιο διέπεται από τη λογική της πριμοδότησης των μεγάλου μεγέθους ΑΠΕ και το συστηματικό προσανατολισμό στα αιολικά και φωτοβολταΐκά πάρκα, σε βάρος των αποκεντρωμένων διατάξεων και άλλων Ανανεώσιμων πηγών που βρίσκονται στο περιθώριο του ενδιαφέροντος του επενδυτικού κεφαλαίου. Αντίθετα, για την προστασία του περιβάλλοντος στο γεωμορφολογικά ιδιόμορφο ελληνικό τοπίο, πιο συμβατές προτείνουμε ότι είναι οι αποκεντρωμένες εγκαταστάσεις μικρότερου μεγέθους. Εγκαταστάσεις που θα ευνοούσαν και πρωτοβουλίες μικρών και μεσαίων αυτοπαραγωγών, αυτοδιοίκησης, συνεταιρισμών και αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων.
Στην κατεύθυνση της αειφορίας, της προώθησης της απασχόλησης, της μείωσης της εξάρτησης και της επιδείνωσης του (αρνητικού) εμπορικού ισοζυγίου θα ήταν σκόπιμο το σχέδιο νόμου να προέβλεπε ουσιαστικά μέτρα και κίνητρα για:
· την εξοικονόμηση ενέργειας που θα μπορούσε, σύμφωνα και με τις εκτιμήσεις ειδικών, να αποτελεί “το πιο σημαντικό, οικολογικά βέλτιστο, εγχώριο «κοίτασμα» ενέργειας της χώρας μας”
· την ανάπτυξη εγχώριας βιομηχανίας παραγωγής συστημάτων ΑΠΕ (κυρίως φωτοβολταΐκών και ανεμογεννητριών), που σήμερα είναι εξ’ ολοκλήρου εισαγόμενα
· την έρευνα και ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ΑΠΕ
· την ανάπτυξη τεχνολογιών και συστημάτων αποθήκευσης της ενέργειας που παράγεται από ηλιακά και αιολικά συστήματα.
Κλείνοντας, επισημαίνουμε ότι η διαφύλαξη των οικοσυστημάτων και των φυσικών πόρων πρέπει να τεθεί σαν το βασικότερο μέσο για την προστασία του κλίματος και απαράβατος κανόνας για τη χωροθέτηση εγκαταστάσεων ΑΠΕ. Σε διαφορετική περίπτωση, εκτιμούμε ότι οι συνέπειες για το περιβάλλον, τις τοπικές κοινωνίες και την οικονομία θα είναι ανυπολόγιστες και ο στόχος για την “αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής” θα λειτουργήσει ως ευφημισμός για την προώθηση της κερδοσκοπίας και την επιδείνωση των περιβαλλοντικών και κλιματικών προβλημάτων.
Η παρέμβαση που συντάχθηκε αρχικά από ομάδα εργασίας της Συμπαράταξης, συνδιαμορφώθηκε και συνυπογράφεται απο τους:
· Αντιπυρηνικό παρατηρητήριο Μεσογείου
· Αρμονική ανάπτυξη Ξυλοκάστρου
· “Αρχιπέλαγος” – Ινστιτούτο θαλάσσιας και περιβαλλοντικής έρευνας Αιγαίου
· Διαδημοτικός οικολογικός σύλλογος κατά των ακτινοβολιών από τις νέες τεχνολογίες· Διαρκής κίνηση Χαϊδαρίου
· Δίκτυο οικολογικών οργανώσεων Αιγαίου
· Ελληνική Ορνιθολογική εταιρία
· Ενεργοί πολίτες Εύβοιας
· Επιτροπή φορέων και κατοίκων Αγίας Άννας Βοιωτίας
· Εταιρεία εφαρμογών βιώσιμης ανάπτυξης “ΦΟΙΝΙΞ”
· Κίνηση πολιτών για την προστασία του Ευρυτανικού περιβάλλοντος
· Κίνηση πολιτών δήμου Θίσβης Βοιωτίας
· Κίνηση πολιτών Μεσαράς για το περιβάλλον
· Οικολογική κίνηση Αντίκυρας “Η ΑΡΤΕΜΙΣ”
· Οικολογικός πολιτιστικός σύλλογος (ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ.) Χαϊδαρίου
· Ομοσπονδία οικολογικών οργανώσεων Κορινθιακού κόλπου “Η ΑΛΚΥΩΝ”
· Πανελλαδική κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου
· Πανελλήνιος περιβαλλοντικός σύλλογος “ΠΑ.Κ.Ε.ΠΟ.”
· Περιβαλλοντική οργάνωση “Αχελώου ρους”
· Πολίτες της Αττικής για την ενέργεια
· Πολιτιστικός σύλλογος Ζωνιανών
· Πρωτοβουλία πολιτών Αιτωλοακαρνανίας για την ενέργεια
· Πρωτοβουλία πολιτών για την προστασία του Υμηττού
· Σύλλογος προστασίας Αράχθου
· Συμπαράταξη Βοιωτών για το περιβάλλον
Το πλήρες κείμενο που κατατέθηκε στη διαβούλευση
Αϊτή: Όπου φτωχός κι η .. μοίρα του!
Εξαγριωμένοι Αϊτινοί έστησαν οδοφράγματα χρησιμοποιώντας πτώματα στην πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς, διαμαρτυρόμενοι για την καθυστέρηση στην παροχή βοήθειας μετά τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε τη χώρα. "Θέλουμε περισσότερους γιατρούς και λιγότερους δημοσιογράφους", είπε χαρακτηριστικά ένας άνδρας βλέποντας να περνάει ένα ξένο τηλεοπτικό συνεργείο.
Σε δραματική κατάσταση βρίσκεται η πρωτεύουσα της Αϊτής, Port-au-Prince, μετά από το χτύπημα του εγκέλαδου με 7,3R, που συγκλόνισε όλον τον κόσμο και άφησε πίσω του πένθος και απόγνωση. Σε οργή έχει μετατραπεί ο θρήνος στην Αϊτή, καθώς οι ελλείψεις στην παροχή βοήθειας κάνει αβίωτη την κατάσταση για εκείνους που σώθηκαν από τον σεισμό. Εικόνες αποκάλυψης στο Πορτ -ο- Πρενς, με τους δρόμους στρωμμένους με σορούς, ομαδικούς τάφους χιλιάδων νεκρών, πλήρη διάλυση υπηρεσιών και το χρόνο να κυλάει αντίστροφα στη μάχη του απεγκλωβισμού... Μια ανθρωποθάλασσα έχει ξεχυθεί στους δρόμους, κρατώντας στα χέρια ότι σώθηκε, αναζητώντας κάποιο ασφαλές μέρος ή μεταφορικό μέσο για να εγκαταλείψουν την πόλη. Πολλοί προσπαθούν από μικρά ραδιοφωνάκια να μάθουν ποιες περιοχές της χώρας έχουν πληγεί λιγότερο. Όμως τα καύσιμα σπανίζουν και ο μοναδικός τρόπος για να φύγουν από την πρωτεύουσα είναι πεζή. Η οχλοβοή του δρόμου διακόπτεται μερικές φορές από πυροβολισμούς. Η έλλειψη νερού και τροφίμων έχει σπρώξει στα άκρα ορισμένους Αϊτινούς και οι έμποροι φοβούνται ότι θα ακολουθήσει πλιάτσικο.
Ο Ερυθρός Σταυρός εκτιμάει ότι περίπου 45-50 χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν στην Αϊτή από τον φονικό σεισμό, με βάση τα όσα μεταφέρουν από την ισοπεδωμένη πρωτεύουσα οι ομάδες διάσωσης που παλεύουν ενάντια στο χρόνο για να σώσουν όσους είναι ακόμα ζωντανοί κάτω από τα ερείπια. Τα πτώματα στους δρόμους συγκεντρώνονται σε σωρούς. Περίπου 7.000 θύματα από το σεισμό της Τρίτης έχουν ήδη ενταφιαστεί, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Αϊτής, René Préval. "Έχουμε ήδη θάψει 7000 πτώματα σε έναν ομαδικό τάφο", είπε ο Préval στους δημοσιογράφους από το αεροδρόμιο του Πορτ-ο-Πρενς, όπου συνόδευε τον πρόεδρο της Δομινικανής Δημοκρατίας, τον πρώτο ξένο ηγέτη που επισκέφθηκε την Αϊτή μετά τον καταστροφικό σεισμό. Συγκλονισμένος από την έκταση της καταστροφής, ο πρόεδρος της Αϊτής, René Préval, από τη μεριά του, είπε ότι τα θύματα από τον σεισμό ανέρχονται σε «χιλιάδες». «Μέχρι τώρα έχω ακούσει για 30.000, έχω ακούσει και για 50.000 . Είναι πολύ νωρίς για να αναφερθούμε σε συγκεκριμένο αριθμό. Κι εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω το μέγεθος του φαινομένου», δήλωσε ο Préval, επισημαίνοντας ότι οποιαδήποτε επίσημη εκτίμηση για τον αριθμό των θυμάτων είναι εξαιρετικά δύσκολη.Την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός της χώρας, Jean-Max Bellerive, δήλωσε στο CNN ότι είναι πολύ πιθανό οι νεκροί να ξεπεράσουν τις εκατό χιλιάδες.
Το δράμα που προκλήθηκε από τον εγκέλαδο συμπλήρωσε με τον χειρότερο τρόπο μια καταστροφή που συντελείτε στον τόπο αυτόν, εδώ και τουλάχιστον τρεις αιώνες και της οποίας τα αίτια κάθε άλλο παρά φυσικά είναι. Η Αϊτή είναι ένα μικρό κράτος της Καραϊβικής το οποίο βρίσκεται στο αρχιπέλαγος των μεγάλων Αντιλλών. Συνορεύει με την Κούβα, την Τζαμάικα και τον Άγιο Δομίνικο, με τον οποίο μοιράζεται από την περίοδο της αποικιοκρατίας το νησί Hispanola. Έρμαιο αρχικά της αποικιοκρατίας και έπειτα των πεφωτισμένων διεθνών οργανισμών η Αϊτή, «πρώτη δημοκρατία των Αντιλλών» ανέκαθεν πεινούσε, κρύωνε και εφοδίαζε με σκλάβους αρχικά, με μετανάστες αργότερα, τις αυλές των δυτικών αριστοκρατικών οίκων. Η τραγική ιστορία της Αϊτής ξεκινάει με την ανακάλυψη των Αντιλλών από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Στο νησί Hispanola όπως ονομάστηκε από τον τελευταίο, οι Ισπανοί άποικοι εκτός από ιθαγενείς ανακάλυψαν και πλούσια κοιτάσματα χρυσού. Η εξόρυξη του ευγενούς μετάλλου σε άθλιες συνθήκες θα εξοντώσει τους ιθαγενείς κατοίκους του νησιού. Για να συνεχίσουν την εξόρυξη οι «Ισπανοί εξερευνητές» θα φέρουν στο νησί σκλάβους από την Αφρική οι οποίοι και θα αποτελέσουν τους επόμενους κατοίκους του. Τα κοιτάσματα χρυσού θα στερέψουν γρήγορα από το δυτικό τμήμα του νησιού και οι Ισπανοί θα το παραχωρήσουν στους Γάλλους. Οι τελευταίοι θα διατηρήσουν το ίδιο με πριν σύστημα σκλαβοκρατίας και θα εφαρμόσουν μονοκαλλιέργειες καπνού και ζαχαρότευτλων. Οι πρώτοι αστικοί σχηματισμοί, παραγκουπόλεις σκλάβων γύρω από τις καλά φυλαγμένες κατοικίες των Γάλλων εποίκων, θα δημιουργηθούν την ίδια περίοδο. Οι σκλάβοι θα ξεσηκωθούν το 1793 και μετά από δέκα χρόνια ανταρτοπολέμου θα γίνουν το πρώτο έδαφος που θα ανεξαρτητοποιηθεί από τους αποικιοκράτες στον πλανήτη! Το «ανεξάρτητο» κράτος της Αϊτής θα ιδρυθεί επισήμως το 1804. Στην πραγματικότητα η αποικιοκρατία θα αλλάξει πρόσωπο. Τους λευκούς διοικητές θα διαδεχτούν τοπικοί δικτάτορες, φερέφωνα αρχικά των Γάλλων και έπειτα των Αμερικάνων και των διεθνών οργανισμών. Σήμερα στην Αϊτή πάνω από το 80% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Ο όποιος παραγωγικός ιστός έχει διαλυθεί μετά την αύξηση των τιμών του ρυζιού και τον ξεσηκωμό των πεινασμένων το 2006. Οι υποδομές έχουν καταρρεύσει όλες μετά από τους φονικούς κυκλώνες του 2008 και ο εγκέλαδος ήρθε να ισοπεδώσει ότι απέμεινε όρθιο μετά από τριακόσια χρόνια αιματηρής εκμετάλλευσης και καταστροφών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
