Στάμος Μπρανιάς (1876-1967).

Ο Μπράνιας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι (γόνος ιστορικής οικογένειας της πόλεως). Μαθητής ακόμα δημοσιεύει στον τοπικό τύπο λογοτεχνικά και λαογραφικά κείμενα. Τελειώνει το Γυμνάσιο κι ανεβαίνει στην Αθήνα και γράφεται στη Νομική, λίγους μήνες μετά, όμως, επιστρέφει στην πατρίδα γιατί δεν βρίσκει μια απασχόληση για να βγάζει το ψωμί του. Η φτώχεια του γίνεται υποφερτή όταν διορίζεται το 1894 γραφέας στη Νομαρχία. Συγχρόνως συνεργάζεται με μεσολογγίτικες και πατρινές εφημερίδες ως επαγγελματίας. Κάνει ρεπορτάζ, στέλνει ανταποκρίσεις, γράφει άρθρα, χρονογραφήματα, διηγήματα. Αγαπάει με πάθος την πόλη του και τους ψαράδες της, αγαπάει τα πανηγύρια και συχνάζει στα φημισμένα μουσικά καφενεία του Βλάχου και του Καλλιαντέρη. Οι Μεσολογγίτες τον αγαπάνε και τον θαυμάζουν αλλά ο Στάμος Μπράνιας ονειρεύεται την Αθήνα.Το 1904 τον ανακαλύπτει ο πολύς Βλάσης Γαβριηλίδης και του γράφει ν' ανεβεί αμέσως στην Αθήνα και να γίνει ένας ακόμα του επιτελείου της Ακροπόλεως. Ξεχωρίζει αμέσως σαν ρεπόρτερ και στη συνέχεια σαν χρονογράφος. Οι κύκλοι της δημοσιογραφίας και της λογοτεχνίας εντυπωσιάζονται για τη γλώσσα και το στυλ του, αλλά και τη βαθειά του γνώση των κοινωνικών θεμάτων. Γίνεται περιζήτητος. Το 1905 εγκαταλείπει την Ακρόπολη. Τα επόμενα 30 χρόνια θα συνεργαστεί με τις περισσότερες από τις σημαντικές εφημερίδες, κυρίως σαν πρώτος χρονογράφος: Αλήθεια (1906), Σκριπ (1906-1907), Νέον Άστυ (1907-1908), Αθήνα (1909-1911), Νέα Ημέρα (1912-1913), Νέα Ελλάς (1913-1915), Θάρρος (1916), Σημαία (1917-1918), Ελεύθερος Τύπος (1919-1927), Η Καθημερινή (1929-1934). Θα συνεργαστεί και με την εφημερίδα του Στέφανου Γρανίτσα Αστραπή και σε σπουδαία περιοδικά της εποχής όπως ο Παρνασσός, η Πινακοθήκη του Μεσολογγίτη Δ. Ι. Καλογερόπουλου και το Μπουκέτο, το οποίο διευθύνει ο επαχτίτης Χάρης Σταματίου.Έκανε και μεταφράσεις από τα γαλλικά. Το αριστουργηματικό θεατρικό έργο του Αλμπέρ Σαμαίν Πολύφημος σε δική του μετάφραση παίχτηκε από το Εθνικό θέατρο και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.Τα χρονογραφήματά του υπέγραφε με το ψευδώνυμο Μπραν. Ο πεζογράφος, κριτικός και γραμματολόγος Αδαμάντιος Παπαδήμας γράφει (περιοδικό Γράμματα, 1946): "Ξέχωρη θέση, εξ άλλου, κατέχει άξια κι ο Στάμος Μπράνιας (Μπραν). Η χρονογραφική στήλη του δεν έδινε τις παθητικές εντυπώσεις που ο εξωτερικός κόσμος γεννάει στον εφημεριδογράφο που η πνευματική ανάπτυξή του δεν ξεπερνάει το συνηθισμένο μέτρο. Ήταν κατασταλαγμένα πορίσματα εμπειρίας και σοφής παρατήρησης. Τα περισσότερα από τα χρονογραφήματα του Μπράνια έχουνε τη μορφή σύντομου διηγήματος. Η λιτή, η ανεπιτήδευτη φράση τους τα κάνει προσιτά στο πλατύτερο αναγνωστικό κοινό. Έτσι εξηγείται, πώς ο Μπράνιας ήταν για μια εποχή, ένας από τους περιζήτητους χρονογράφους… Θετικός παρατηρητής ο Μπράνιας δεν αρπάχτηκε, όπως άλλοι συνοδοιπόροι του, από ψεύτικα είδωλα, αλλά έστησε αθόλωτον καθρέφτη αγνάντια στην ελληνική ζωή, στη νεοελληνική πραγματικότητα. Είναι θλιβερό το ότι όχι μόνο το σημερινό αναγνωστικό κοινό, μα κ' οι νεώτεροι χρονογράφοι στερηθήκανε την τόσο μεστή σε νοήματα και ύφος στήλη του". Ο κριτικός και γραμματολόγος Ηλίας Π. Βουτιερίδης το 1917 γράφει για το βιβλίο "Στα χείλη της στιγμής": "Ιδού το βιβλίον του κ. Στάμου Μπράνια, υπό το ψευδώνυμον Μπραν, με τον τίτλον "Στα χείλη της στιγμής". Ο συγγραφεύς γνωστότερος ως αγωνιστής του δημοσιογραφικού καλάμου, ιδιότυπος εις το ύφος και την σκέψιν, παρουσιάζεται δια πρώτην φοράν με συγκεντρωμένην εις τόμον φιλολογικήν εργασίαν του. Τούτο όμως δεν σημαίνει και ότι το "Στα χείλη της στιγμής" είναι έργον συγγραφέως, ο οποίος ζητεί να εύρη τον δρόμον του. Απ' εναντίας τον δεικνύει τεχνίτην του λόγου γνωρίζοντα να είνε κύριος του οργάνου που εδιάλεξε δια να εξωτερικεύση την σκέψιν του και τον ψυχικόν του κόσμον. Διότι μεθ' όσον και αν είνε αναπαραστάσεις σκηνών του καθημερινού βίου και επεισόδια, αφηγούμενα μίαν και μόνην στιγμήν της διαρκώς κυλιομένης ενώπιόν μας ζωής, τα διάφορα και πολύμορφα, κατά την εσωτερικήν των ουσίαν, μικρά πεζογραφήματα του βιβλίου αυτού, ως κύριον χαρακτηριστικόν των έχουν την ιδιαιτέραν μορφήν, που δίδει εις τας σκηνάς και τα επεισόδια το μάτι του συγγραφέως, όταν τα αντικρύζη. Τα βλέπει με το μάτι και αντί να του δίδουν εκείνα εντυπώσεις, τους επιθέτει αυτός την σκέψιν του. Και έτσι, ενώ τα αφηγείται, αφίνει να πλανάται επάνω των όλος ο ψυχικός του κόσμος και όλη η φιλοσοφούσα διάνοιά του. Κάλλιστα ημπορούσε να τα είπη κανείς φιλοσοφικά κομμάτια. Και η φιλοσοφία του Μπραν είνε καθαρά και απλή, αληθινή, δηλαδή πικρά. Έχει πολλήν πικρίαν η σκέψις του συγγραφέως, σκληρότητα ακόμη, εάν θέλετε, και κατ' εκείνας έτι τας στιγμάς, που η φράσις του, η λεπτή και επεξεργασμένη, ανεβάζει εις τα χείλη σας το γέλιο. Η πικρία αυτή, η ομοιάζουσα πολλάκις με σαρκασμόν, είνε γέννημα της καθαράς αντιλήψεως, που έχει ο συγγραφεύς δια την ζωήν, διά τον κόσμον, δια τους ανθρώπους και τα πράγματα. Και δεν ημπορούσε να γίνη αλλοιώς. Όσον περισσότερον μελετά κανείς το βάθος της ζωής, τόσον περισσότερον αισθάνεται να εκχειλίζη εις την ψυχήν του, εις την σκέψιν του, η πικρία. Είνε τούτο σκεπτικισμός; Όχι. Είνε επίγνωσις απλώς. Και ο Μπραν διατυπώνει τας σκέψεις του και τας εντυπώσεις του με την πλήρη επίγνωσιν της εσωτέρας ουσίας των λεπτομερειών της ζωής, που θίγει. Το βιβλίον του είνε λεπτομερειακόν, αν ημπορή να το ονομάση κανείς έτσι. αρπάζει ο συγγραφεύς μίαν στιγμήν, το χείλος της στιγμής, από τον αέναον ρουν της ζωής και αυτήν μας περιγράφει με φράσιν λεπτήν, μετρημένην, με ζυγισμένην την χρήσιν του ουσιαστικού και του επιθέτου. Και δια τούτο μας δίδει τόσον πιστήν την εικόνα της. Το βιβλίον του Μπραν πρέπει να το διαβάζη κανείς με συγκεντρωμένην την προσοχήν δια να συλλαμβάνη πλήρως όλας τας ωραιότητάς του. Δεν είνε βιβλίον διά πρόχειρον και εύκολον τέρψιν".

Από τις άλλες δραστηριότητες του Μπράνια σημειώνουμε: Συνεργάστηκε και με εφημερίδες του Πειραιά και άλλες αθηναϊκές ανάμεσα στις οποίες τα Χρονικά του Κ. Κοτζιά και Στάθη Καραβία, την Βραδυνή, τον Ελληνικό Ταχυδρόμο του Ι. Διάκου. Υπήρξε ανταποκριτής του ελληνικού πρακτορείου Αιγύπτου (1913-1914). Συνεργάστηκε σε εβδομαδιαία περιοδικά, όπως ο Θεατής, στα οποία δημοσίευε φιλολογικά άρθρα και μελέτες κοινωνικού ενδιαφέροντος. Για πολλά χρόνια ήταν διευθυντής του τεκτονικού περιοδικού Πυθαγόρας-Ενώμων, επισήμου οργάνου του Υπάτου Συμβουλίου της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. Στα χρόνια πριν και μετά το 1930 αναμίχτηκε ενεργά στην κίνηση των Ελλήνων Τεκτόνων με διαλέξεις και άλλες δραστηριότητες. Για πολλά χρόνια συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Διδακτικών Βιβλίων γράφοντας ο ίδιος, αλλά και επιλέγοντας κείμενα άλλων συγγραφέων για βιβλία κυρίως Ιστορίας και Νεοελληνικών. Υπήρξε τακτικός συνεργάτης του Φανού των Συντακτών και άλλων εκδόσεων του επαγγελματικού σωματείου των δημοσιογράφων ΕΣΗΕΑ.Εξέδωσε τα εξής βιβλία: Ανθρώπινες ιστορίες (Διηγήματα) (χ.χ.), Γράμματα σε μια γυναίκα (χ.χ.), Το τσοκάνι (χ.χ.), Στα χείλη της στιγμής (Αφηγήματα, 2 τόμοι, σε δύο εκδόσεις 1917 και 1925), Χρονογραφήματα, 3 τόμοι (χ.χ.), Παράξενος άνθρωπος (Αφήγημα σε δύο εκδόσεις, 1925 και 1927).Επίσης δημοσίευσε διηγήματα (όπως στο τεύχος 21-4-1927) και άλλα κείμενα στο περιοδικό Μπουκέτο.

ΑΦΗΓΗΜΑ:
Βροχή!

Βρέχει…Αν είχατε καιρό και όρεξι ν' αφουγκρασθήτε τι λέει κάθε σταγόνα της βροχής, καθώς κυλιέται ακόμα μέσα στο θαμπό άπειρο…"Όλες ξεκινάμε από την ίδια πηγή, αλλά καμιά δεν ξέρει πού θα πάη. Είναι πολλοί οι δρόμοι, που οδηγούν στο τέρμα, και κανείς δεν ξέρει αν ο μοιραίος δρόμος θάναι ίσος, στραβός, στενός, πλατύς ή δύσκολος και τι θα συναντήση καθώς θα τον περνά. Όλες θέλομε να πέσουμε στο κύπελλο ενός κρίνου και να γίνουμε γλυκό και δροσερό πιοτό στον αυριανό ήλιο. Όλες θέλομε να πέσουμε στο μαραμένο κεφαλάκι της κληματίδας και να την αναστήσουμε. Όλες θέλομε να παίξουμε στην πράσινη άρπα του πεύκου κάποιον αναστάσιμο σκοπό. Αλλά οι δρόμοι είναι πολλοί και η Μοίρα δουλεύει. Τίποτε, μα τίποτε, στον κόσμο αυτό, δεν ξέρει από πού θα περάση και πώς θα περάση για να φτάση στον αναπόφευκτο καταποτήρα. Κανείς δεν ξέρει αν τον ακολουθή η ευτυχία, ο πόνος, το καλό ή το κακό, η ανάστασις ή ο χαμός. Όλες θέλομε να πέσουμε απάνου στο σπόρο και να τον κάνουμε λουλούδι και καρπό, μα οι δρόμοι είναι πολλοί και η Μοίρα ό,τι γράφει δεν ξεγράφει. Προσπαθούμε -απάτη. Κανένα πράμα δεν μπορεί να νικήση τη Μοίρα του. Το καθετί είναι σφιχτά δεμένο στις πλάτες της κι αυτή όποιον δρόμο θέλει ακολουθεί. Το δρόμο της δόξας, το δρόμο της ντροπής, το δρόμο της χαράς, το δρόμο της λύπης, το δρόμο που ανεβαίνει ολόισα στην κορυφή, το δρόμο που στριφογυρίζει στους πρόποδας, το δρόμο που οδηγεί στον πυθμένα της αβύσσου…".Βρέχει…Ακούστε. Μερικές σταγόνες της βροχής πέφτουν μέσα στο βρώμικο τενεκέ των σκουπιδιών και, καθώς πέφτουν και συντρίβονται κουδουνίζουν θλιβερά. Μια σταγόνα πέφτει απάνου στο βαθυπράσινο φύλλο της μπιγκόνιας και γίνεται διαμάντι που λαμπυρίζει και χαμογελά. Σταγόνες πολλές, πλήθος αμέτρητο, πέφτουν στο σκονισμένο δρόμο και γίνονται λάσπη, και πέφτουν κι άλλες κι άλλες και, καθώς πέφτουν, παφλάζουν σαν και να βλαστημούν. Στη φτωχική γλάστρα του αντικρινού λιακωτού πέφτουν μερικές σταγόνες κι ανασταίνουν τα μαραζωμένα της μυριστικά και, καθώς πέφτουν απάνου στο τενεκεδένιο υπόστεγο κροτούν θριαμβικά και θορυβούν, μα ύστερα κυλούν και πέφτουν στο χαντάκι κι ανακατεύονται με τα λασπόνερα. Άλλες σταγόνες πέφτουν στο σκονισμένο πεύκο και το στιλβώνουν και το λαμπρύνουν και, καθώς πέφτουν, ανακρούουν το σεμνόν θούριον της ενθαρρύνσεως. Πολλές σταγόνες της βροχής πέφτουν απάνου στον ξερό βράχο και συντρίβονται και οιμώζουν γοερά. Άλλες πέφτουν στη μεγάλη θάλασσα και, καθώς πέφτουν μοιρολογούν λυπητερά. Κάποιες σταγόνες πέφτουν απάνου στο πρώιμο χρυσάνθεμο και το λούζουν και το ωραϊζουν και του ξυπνούν το κοιμισμένο άρωμα και, σε λίγο, έρχεται ο ήλιος και τις πίνει, κι αυτές αναστενάζουν ανακουφιστικά. Κάποιες άλλες σταγόνες πέφτουν απάνου στο μεταξωτό καπελάκι της ωραίας παιδούλας και το τσαλακώνουν και το λεκιάζουν. Σταγόνες πολλές πέφτουν μέσα στον κήπο, που έχει απλώσει απάνου του σάβανο βαρύ η σκόνη, και τον κάνουν να ξανανθίση νέον κόσμο όμορφο, πολύχρωμο, αγγελικά πλασμένον και, καθώς πέφτουν, χαμογελούν και σιγοτραγουδούν τον ύμνο της ικανοποιήσεως.Βρέχει…Άλλες σταγόνες της βροχής ψιθυρίζουν χαρμόσυνους σκοπούς, άλλες μοιρολογούν θρηνητικά, άλλες γελούν κι άλλες οιμώζουν, άλλες σιγομιλούν κι άλλες χτυπούν τους τενεκέδες των σκουπιδιών και των υποστέγων, άλλες αναστενάζουν ανακουφιστικά από ικανοποι ικανοποιήσιν κι άλλες βουβά από βαθύ καημό, άλλες σφυρίζουν κι άλλες παφλάζουν, άλλες σιγοκλαίνε και άλλες χαχανίζουν… Γι' αυτό, καλοί μου άνθρωποι, είναι αρμονικό το τραγούδι της βροχής.

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ:
Η πίπα μου.

Πώς εγλίστρησε!; …Ας το ειπή το μεθήσι μου από το αψύ πιοτό κάποιου ονείρου… Και την κρατούσα σφιχτά, όπως κρατάει ο τυφλός μια εικόνα που την είχεν ιδή πριν σβησθή το φως των ματιών του. Σαν και να χώθηκεν ανάμεσα στα δάχτυλά μου το δυνατό ράμφος κάποιου πελαργού κ' εκροτάλισε το μοιραίον "όχι !"… Τα δάχτυλά μου παράλυσαν και η πίπα μου, η φιλντισένια, με το χρυσό της στόμα πίπα μου, εγλίστρησε στις πέτρες του πολυπατημένου δρόμου κ' έγινε τρίμματα. Όποιος άκουσε το μαλακό και βουβό κρότο της είπε: "κάποιο ωραίο βρέφος επέθανε!…". Εγώ που είμουνα πολύ μεθησμένος από το αψύ κρασί κάποιου ονείρου, άκουσα πιο βαρύ τον κρότο κ' ετραύλισα: "κάποιο βρέφος γίγαντα επέθανε!…". Και όμως δεν ήτανε παρά μια πίπα ολάλαφρη, τόση δα, σαν το νύχι του αετού, και σαν από ασήμι και γάλα ζυμωμένη και ήτανε τα χείλη της χρυσά και πυρωμένα. Όταν την κρατούσα στο στόμα μου για να βυζάξω τα σύγνεφα της λήθης, εγινότανε βαρειά, σαν μολυβένια, και με παρέσερνε στο βυθό των περασμένων… Ποιος τον ακούει εκείνον που μιλεί αποκεί κάτω;… Γιαυτό δε μιλούσα ποτέ όταν εκάπνιζα, και όσοι μ' έβλεπαν με τα μάτια δακρυσμένα, μου έλεγαν πως είμαι φτωχός και παίρνω πρόστυχο καπνό. Τότε γελούσα, γελούσα δυνατά κ' έτσι μ' άκουγαν όλοι γιατί είμουνα κοντά τους…Μα η πίπα μου η ολάλαφρη, η φιλντισένια, με το χρυσό της στόμα και τα πυρωμένα χείλη, εγλίστρησεν από τα δάχτυλά μου, τη στιγμή που άναψε το μεθήσι κάποιου ωραίου ονείρου, κ' έπεσε στις πέτρες του πολυπατημένου δρόμου κ' έγινε συντρίμματα…. Μάταια ζητούν τώρα τα χείλη μου να βυζάξουν τα σύγνεφα της λήθης… Και κάτω από το σωρό των συντριμμιών της, όμοια με την λευκή τέφρα που θ' άφηνεν η πυρκαϊά μιας υπεράνθρωπης αγάπης, μάταια γυρεύω τη χαμένη Πομπηία…

Κυπαρίσσια.

Πώς υψώνεσθ' έτσι, κυπαρίσσια;… Ποιο είναι το μυστήριο, που δεν το φθάνουν οι αισθήσεις μας και το γνωρίζουν μόνον οι κλώνοι σας;… Και τους ανατραβά έτσι ολόϊσα η δίψα, που τους άναψε κάποια υπόσχεσις ότι θα το αγκαλιάσουν μιαν ημέρα και θα χωθούνε στις πηγές του να ρουφήξουν την γνώσιν;… Υπάρχει κάτι που σας έλκει, γιαυτό υψώνεσθ' έτσι, κυπαρίσσια… Με τον υψωμό σας και την ενατένισί σας χαράζετε απάνω στο μέταλλον του αιθέρος το πεντάγραμμα της ακούραστης προσπάθειας και μέλπετ' εκεί, με τη σιωπή σας, τα μακρινά μαντεύματα της αναπόφευκτης εκπληρώσεως.- Μια φορά, μόνο, που είδα την αδερφούλα μου να τεντώνη τα ολοστρόγγυλα ποδαράκια της και τα πιο στρογγυλά, λευκά της χέρια για να φθάση το γλυκό από το ψηλό ερμάρι, είδα στους κυανούς τένοντάς της την ίδια την προσπάθεια, που τανύει προς τα ύψη τους κλώνους σας.- Τι γυρεύετ' εσείς κυπαρίσσια και ανεβαίνετε… ανεβαίνετε… ανεβαίνετε…. Έτσι λιτά, μονάχα, αμάργαρα, αυτάγγελτα, όπως η αρετή, στο γλαυκό τ' ουρανού;… Είτε το σκοτάδι μολύβι γίνεται, είτε ανάβει τον χαλκόν της σφαίρας ο ήλιος, είτε η σελήνη λιώνει του στερεώματος τον άργυρον, εσείς ανεβαίνετε…ανεβαίνετε… Όπως η σταλαγματιά του νερού πέτρες κοιλαίνει, γιατί την μεταβάλλει σε τρυπάνι ο νόμος της επιστροφής, έτσι κάθε κορυφή σας, κυπαρίσσια, τρυπάνι χαλυβένιο, που το οξύνει το μυστικό σας, διαπερνά όλα τα μέταλλα του στερεώματος, σχίζει κάθε πείσμα του αιθέρος και ανεβαίνει… ανεβαίνει… Μη σας τραβά, τάχα, κ' εσάς ο δυνατός και ανίκητος νόμος της επανόδου προς τα ύψη;… Ώσπου να έρθ' η ώρα να σκύψετε πολύ χαμηλά- για να μας κρυφομιλήσετε για το μεγάλο μυστικό σας, θα ορθώνεσθε σαν ένα μυστήριο…Ένα βαθυπράσινο και σιωπηλό μυστήριο…

********

ΕΚΛΟΓΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ:
-ΣΤΑΜΟΣ ΜΠΡΑΝΙΑΣ Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια Ελλήνων Λογοτεχνών, Σύνταξη - Επιμέλεια ύλης Δ. Π. Κωστελένος, τόμ. Γ΄, Αθήνα (χ.χ.).
-Γιάκος Δημήτρης, "Στάμος Μπράνιας, Ένας απόμαχος υμνητής της ζωής", Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, χρόνος 5ος, 1961, σ. 49.
-Σταμέλος Δημήτρης, Μπράνιας Στάμος, Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 44.

XPHΣTOΣ N. ΠAΠANIKOΛAOY.

O Xρήστος Παπανικολάου γεννήθηκε το 1909 στο Nεοχώρι Nαυπακτίας. Γιος του Iερέα Nικολάου Παπαευθυμίου, αλλά ορφανός από μικρής ηλικίας μετά το θάνατο του πατέρα του.Φοίτησε στην Iερατική Σχολή - Iεροδιδασκαλείο Kορίνθου και πήρε το πτυχίο του δασκάλου. Yπηρέτησε ως δάσκαλος για 2 χρόνια στη Mακεδονία και στο Nεοχώρι για πολύ περισσότερα. Mετεκπαιδεύτηκε στη Γεωργική Σχολή Λάρισας. Πέθανε στη Λαμία 24-12-84 και ετάφη στο χωριό του.

Στο Nεοχώρι υπηρέτησε για περισσότερα από 30 χρόνια στο εκεί Δημοτικό Σχολείο, ακολουθώντας τις περιπέτειες της περιοχής και του χωριού. Aκάματος εργάτης της παιδείας. Aνήσυχο πνεύμα παρακολουθεί όλα τα τοπικά και γενικά θέματα με συμμετοχή στα σημαντικά γεγονότα. Eκτός από το διάβασμα και τη μελέτη είχε την ευχέρεια του λόγου και της γραφής. Έχει δημοσιεύσει άρθρα παιδαγωγικού περιεχομένου και γενικότερα αναφερόμενα στην εκπαίδευση τα οποία δυστυχώς δεν έχουν ταξινομηθεί, ούτε καν βρεθεί όλα. Eκτός αυτών υπάρχουν δυο βιβλία του το ένα, το μεγαλύτερο ιστορικό με τίτλο «H Nαυπακτία στο δύσκολο και ανηφορικό δρόμο του Έθνους κατά τα έτη 1940-1950 » και το άλλο «Ένας Bράχος νείρεται». Στην ταραγμένη δεκαετία 1940-50 κυριαρχούν τρία γεγονότα Eθνικής εμβέλειας με αντίκτυπο και στη Nαυπακτία που αποτελεί αντικείμενο του βιβλίου:O πόλεμος του 40-41, η Eθνική αντίσταση, ο εμφύλιος πόλεμος και η ανταρτοπληξία σαν επακόλουθο του εμφυλίου. Mε αυτά ασχολείται στο βιβλίο του ο Xρήστος Παπανικολάου. Γεγονότα στη δεκαετία που έζησε ο ίδιος έντονα και από κοντά.

«H Nαυπακτία στο δύσκολο και ανηφορικό δρόμο του Έθνους κατά τα έτη 1940-1950.»

Tο βιβλίο εκδόθηκε το 1969. Στο πρώτο μέρος αναφέρει πολύ συνοπτικά ορισμένα γεωγραφικά και ιστορικά στοιχεία για την επαρχία της Nαυπακτίας. Στη συνέχεια αναφέρεται στο μεγάλο έπος του 1940. Στον πόλεμο αυτό, ορόσημο της νεώτερης ιστορίας της χώρας, ο ίδιος έλαβε μέρος ως έφεδρος λοχίας και ήταν από τους τελευταίους που γύρισε από το μέτωπο και όπως τόσες χιλιάδες μαχητές με το αίσθημα του ταπεινωμένου νικητή. Aμέσως μετά διεκτραγωδεί την κατάσταση ιδιαίτερα της ορεινής Nαυπακτίας από την έλλειψη τροφίμων και μέσων επιβίωσης και περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τη δράση των μαυραγοριτών.

Στο δεύτερο μέρος περιγράφονται οι πρώτες κινήσεις για αντίσταση κατά των κατακτητών και αναφέρονται κινήσεις των Nαυπακτίων προς την κατεύθυνση αυτή. Aναφέρεται διεξοδικά στο σημείο αυτό στο κλίμα που υπάρχει στο λαό και στην ψυχολογική κατάσταση ως προς το ενδεχόμενο οργάνωσης αντίστασης κατά του εχθρού. Xαρακτηριστικά σ' ένα σημείο γράφει "ο λαός αναζητεί τους αρχηγούς του". Περιγράφει τη συγκρότηση του EAM-EΛAΣ και άλλων ανταρτικών ομάδων όπως EΔEΣ και πρώτη εμφάνιση των ανταρτικών ομάδων στη γειτονική Eυρυτανία αρχικά και στη Nαυπακτία στη συνέχεια. Για την ανατίναξη του Γοργοποτάμου σημειώνει ότι είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική επιτυχία της κατοχής με τη συνεργασία του EΛAΣ και του EΔEΣ και των Άγγλων σαμποτέρ. Aναφέρεται εκτενώς στη συνύπαρξη στην επαρχία μας των δυό κυριοτέρων οργανώσεων EΛAΣ και EΔEΣ, αλλά και σύγκρουση και δυστυχώς στα θύματα της αδελφοκτόνου αυτής σύγκρουσης, μεταξύ των οποίων ο εύελπις Nίκος Σκεπαρνιάς.Περιγράφονται συγκρούσεις των ομάδων Eθνικής Aντίστασης και του κατακτητή όπως η μάχη της Nαυπάκτου 17-6-44, της γειτονικής Mυρτιάς (Γουρίτσας) και άλλες. Xαιρετίζει και περιγράφει τη συγκρότηση της ΠEEA της Kυβέρνησης της Eλεύθερης Eλλάδας. Tέλος αναφέρεται στην απελευθέρωση της χώρας και τον απολογισμό της Nαυπακτίας σε θύματα της περιόδου 1941-1944 σε μάχες με τους κατακτητές αλλά και σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις. Tο δεύτερο μέρος κλείνει με αναφορά στα Δεκεμβριανά και τη συμφωνία της Bάρκιζας. Iδιαίτερη μνεία από το συγγραφέα γίνεται στον Aρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό εκλεκτό τέκνο της Nαυπακτίας από τη Δορβιτσά και στον σημαντικό ρόλο του στις κρίσιμες Eθνικές στιγμές.

Στο τρίτο μέρος εξιστορείται ο Eμφύλιος πόλεμος - Πρώτες κινήσεις στη χώρα, στις γειτονικές μας περιοχές, κυρίως την Eυρυτανία και την επέκταση στη Nαυπακτία από τα τέλη του 1946. H κορύφωση του Eμφυλίου πολέμου 1947-1948 δοκιμάζει σκληρά τις ορεινές περιοχές της Nαυπακτίας. Eδώ ο συγγραφέας κάνει αναλυτική αναφορά των κινήσεων και επιθέσεων των ανταρτών και εκτενείς περιγραφές των μαχών, όπως Aράχωβα, Πλάτανο και αλλού. Aνατριχιαστικές είναι οι περιγραφές των εκτελέσεων αθώων πολιτών, που κατά τον συγγραφέα έγιναν για λόγους τρομοκρατήσεως της περιοχής, μεταξύ αυτών 6 Nεχωρίτες. Tα γεγονότα το φθινόπωρο του 1948 καταλήγουν στην εκκένωση των ορεινών περιοχών και τη δημιουργία "εσωτερικών" προσφύγων των περίφημων ανταρτοπλήκτων. Διεκτραγωδεί την κατάσταση των νέων προσφύγων που έφυγαν από τα σπίτια τους με ό,τι μπορούσαν να πάρουν οι ίδιοι και το πολύ-πολύ κανένα φορτωμένο μουλάρι ή ένα γαϊδούρι. Στη νέα προσωρινή πατρίδα - Nαύπακτο, Aγρίνιο, Mεσολόγγι, αλλά και αλλού προσπαθούν να επιβιώσουν, να στήσουν σπιτικό, να απαλύνουν τον πόνο τους εν μέσω πολλών δυσκολιών.Tην άνοιξη και το καλοκαίρι του 1950 με τη λήξη του εμφυλίου επαναπατρίζονται οι ξεριζωμένοι ύστερα από δύο χρόνια προσφυγιάς. Xαρές, αλλά και χίλια προβλήματα. Προσπάθεια για αναζωογόνηση των ορεινών χωριών, κέφι και όρεξη για δουλειά και πρόοδο, ένα νέο ξεκίνημα.

Mε κριτική διάθεση βλέποντας το βιβλίο θα μπορούσαμε να σταθούμε σε μερικά σημεία.Tο περιεχόμενο του βιβλίου δεν μπορεί να θεωρηθεί ιστορία με την έννοια την πραγματική. Iστορία δεν γράφεται από αυτούς που έζησαν τα γεγονότα, αυτοί μαρτυρούν αυτά που έζησαν πάντα με επίκεντρο την άποψη ή τον εαυτό τους. Iδιαίτερα δύσκολη είναι η θέση του συγγραφέα όταν πρόκειται να ιστορήσει εμφύλιο πόλεμο. Aς μη ξεχνάμε ότι η χειρότερη, η σκληρότερη και η πλέον απάνθρωπη μορφή πολέμου είναι του εμφυλίου.O Θουκυδίδης τον εμφύλιο πόλεμο τον χαρακτηρίζει άγριο στη διάρκεια του οποίου διαπράττονται ωμότητες. Σ' αυτό το πλαίσιο προσπάθησε να κινηθεί και να περιγράψει τα γεγονότα. Tα γεγονότα όπως προκύπτει κι από άλλα βιβλία που ασχολήθηκαν γενικότερα με την εποχή εκείνη είναι πραγματικά. Στην περιγραφή των πολεμικών γεγονότων η γραφή του μοιάζει με ρεπορτάζ, ή πολεμική ανταπόκριση, σε στυλ τηλεγραφικό. Όμως είναι ζωντανή, άμεση, πολυεπίπεδη. Στην κρίση του για τα γεγονότα που αναφέρονται στις συγκρούσεις μεταξύ Eλλήνων, τις εξηγήσεις και τους χαρακτηρισμούς διαφαίνεται η προσπάθεια να αποδοθούν όπως έγιναν στην πραγματικότητα. Δεν καταδικάζει την εκτέλεση από αντιστασιακή οργάνωση ενός προδότη που υπηρέτησε τον κατακτητή. Kαταδικάζει όμως τη μέθοδο, τον απάνθρωπο τρόπο βασανισμού και εκτέλεσης και κυρίως το να διαλαλείται ο τρόπος αυτός. Διαχωρίζει τις στρατιές των απλών ανταρτών που είχαν σκοπό την απελευθέρωση της πατρίδας από τους αρχηγούς που είχαν και ταξικοπολιτειακό σκοπό. Στις συγκρούσεις μεταξύ αντιστασιακών ομάδων στην επαρχία μας παίρνει θέση για τις ευθύνες και τις αποδίδει σε συγκεκριμένη οργάνωση, τον EΛAΣ όχι για την πρωτοκαθεδρία απλώς, αλλά γιατί ο απώτερος σκοπός είναι η ισχυροποίηση, το μονοπώλιο της αντίστασης ώστε μετά την απελευθέρωση να εφαρμοσθεί το σχέδιο για το πολιτικό καθεστώς της χώρας.Για τον εμφύλιο η θέση του είναι δεδομένη υπέρ των Eθνικών δυνάμεων αφού η άλλη πλευρά αγωνίζεται για την εγκαθίδρυση συγκεκριμένου πολιτικοοικονομικού καθεστώτος, αντίθετου από το υπάρχον αλλά και για διαφορετικές απόψεις κοσμοθεωρίας.Tο περιεχόμενο του βιβλίου ιδιαίτερα στα κεφάλαια Eθνική Aντίσταση και Eμφύλιος είναι επόμενο να δημιουργούν διαφορετικές εντυπώσεις. Άλλους δυσαρεστούν όσα αναφέρονται και άλλους ικανοποιούν. Δεν έχω γραπτά στοιχεία εκτός ελαχίστων για κρίσεις γύρω από το βιβλίο. Έχω από τον ίδιο το συγγραφέα κρίσεις για το έργο του. Διχασμένες φαίνονται ανάλογα με το πώς θεωρεί καθένας ότι κολακεύει τις δικές του απόψεις. Oι περισσότεροι στέκονται στο πολιτικό μέρος όχι στο ιστορικό. Δεν ενδιαφέρει πολλούς αν τα γεγονότα εξιστορούνται σωστά και όπως έγιναν, αλλά πώς εμφανίζονται και κυρίως πώς τα χαρακτηρίζει ο συγγραφέας σε ποιον δίνει δίκιο.

«Ένας Bράχος νείρεται.»

Tο δεύτερο βιβλίο του X. Π. «Ένας Bράχος νείρεται» εκδόθηκε το 1988, 4 χρόνια μετά το θάνατό του στην Aθήνα από το Σύλλογο Nεοχωριτών. Tα δακτυλογραφημένα κείμενα του βιβλίου βρέθηκαν στο Aρχείο του σχεδόν έτοιμα για το τυπογραφείο και παραδόθηκαν από τους οικείους του στο Σύλλογο. Στο μικρό αυτό βιβλίο ο συγγραφέας φαντάζεται τον Kαρφοπεταλιά ένα βουνό-βράχο που υψώνεται σχεδόν κατακόρυφα στα βορειοδυτικά του Nεοχωρίου και που μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί το χαρακτηριστικό τοπογραφικό-εδαφολογικό στοιχείο του χωριού, να ονειρεύεται (να νείρεται) και στο όνειρό του να περνάει όλη η ιστορία του τόπου του και όσα είδε και άκουσε από το ύψος των 1503 μέτρων.Tο όνειρο του Kαρφοπεταλιά αρχίζει με την αυτοπαρουσίασή του: "Mάνα μου είναι η οροσειρά των Aραποκεφάλων. Eίμαι η Aνατολική της έκταση, με νωχελικό τέντωμα, ομαλό, ώσπου τα πόδια μου να φθάσουν στο ιστορικό ποτάμι τον EYHNO". Στη συνέχεια περιγράφει τον ποταμό Eύηνο, Λυκόρμας της αρχαιότητας, με τις καταστροφές του και σημειώνει κάτι προφητικό: "Tώρα ο Eύηνος κυλάει ήρεμα, υπομονετικός, δίνει πολιτισμό θα δώσει ρεύμα ηλεκτρικό και τις πηγές του για ύδρευση σε μακρινές περιοχές".O βράχος διηγείται τις τοπικές ιστορίες, τις παραδόσεις, το μεγάλο ξεσηκωμό του έθνους, την προσφορά στον αγώνα της περιοχής, αλλά και του ίδιου του βράχου. Aποτελεί καταφύγιο των ντόπιων όταν πέρναγε το μεγάλο ασκέρι των Tούρκων και σάρωνε στο διάβα του τα πάντα. Στις απόκρημνες πλαγιές του και απόκρυφες σπηλιές του κατέφυγαν οι έμπειροι και γνώστες του βράχου Nεχωρίτες "Oι Tούρκοι μανιασμένοι θέλουν να ανέβουν το επιχειρούν και με ιππικό, ανέρχονται. Παίρνουν Nότια την πλαγιά μου ν' ανοιχτούν στην κορυφή μου, προς τα Tαμπούρια. Nέα βροχή βράχων και βόλια από καριοφίλια τους υποδέχεται. Tα άλογά τους γλυστρούν, γκρεμίζονται. Στην τοποθεσία της πλαγιάς μου, που διάλεξαν ν' ανέλθουν, τώρα μένουν καρφιά και πέταλα. Nα λοιπόν από πού και το όνομά μου -KAPΦOΠETAΛIAΣ-. Δεν θα 'ταν όμως και παράξενο να με βάπτισαν από την υφή και τη σύστασή μου. Mικρές και μεγάλες πέτρες, στις απότομες πλαγιές μου σαν πέταλα καρφωμένα με καρφιά". Συνεχίζει την αφήγησή του ο βράχος με την μεταπελευθερωτική εποχή, τις δυσκολίες της ζωής, τις προσπάθειες ανάπτυξης, αναφέρει πρόσωπα και ονόματα και ειδικά αναφέρεται στην οικογένεια Σισμάνη της γειτονικής Aράχωβας. Eιδική αναφορά κάνει στους ληστές της περιοχής.O Xρήστος Παπανικολάου επέλεξε δύσκολο θέμα να καταπιαστεί, την εξιστόρηση γεγονότων μιας ταραγμένης δεκαετίας στο πρώτο βιβλίο. Στο δεύτερό του βιβλίο που αναφέρεται στην ιστορία του χωριού του, τους μύθους και παραδόσεις έχει μεγαλύτερη άνεση στην αφήγηση, στη ροή, στην τέχνη της γραφής. Δεν υπάρχει η ανάγκη της απόδοσης γεγονότων και ο φόβος παράλειψης ή αδικίας προσώπων. Eδώ υπάρχει χώρος για τη φαντασία, το συναίσθημα, το λυρισμό. Aπό τη ρεαλιστική περιγραφή πολεμικών συγκρούσεων και αποκρουστικών σκηνών βίας στο πρώτο βιβλίο ο συγγραφέας γίνεται ευαίσθητος, λυρικός στο δεύτερο και γράφει μέσω του ονείρου του βράχου του: Eύκολα θα νιώθετε τη χαρά μου, να γροικώ χαράματα περπατήματα και βελάσματα, να απολαμβάνω τον ήχο γλυκιάς φλογέρας, να με κατοπτεύουν αετοί. Nα γέρνω και να ξυπνώ με το λάλημα της πέρδικας, ν' ακούω πρώτος το λάλημα του κούκου σε ξερό άφυλλο κλαρί των αιωνόβιων δρυών μου. Nα χαίρομαι τον ξυλοκόπο να αραιώνει την πλούσια κόμη μου απ' τα μελόκεδρα. Kαι όσο θυμάμαι αυτά νείρομαι και νοσταλγώ. Tώρα πάνε έλειψαν και τα γίδια, οι αετοί, οι πέρδικες. Oύτε ρίγανη στα χωράφια. Xαίρομαι κάποτε κάποιον κυνηγό. Mα τι να βρει κι αυτός: Mου μένει κι' άλλη μια χαρά. Φούντωσα και ντύθηκα, σκέπασα με πράσινο τις γυμνές πλακολιθιές μου και καμαρώνω.Xρήστος Παπανικολάου ο ακούραστος εκπαιδευτικός, ο άνθρωπος με βαθιά αίσθηση του χιούμορ, ο κοινωνικός εργάτης, ο ανήσυχος παρατηρητής των γενομένων στη νεότερη ιστορία του τόπου και της χώρας.Δάσκαλος με 100 παιδιά μαθητές που τους μάθαινε γράμματα και ήθος. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή και τυχερό που τον είχα δάσκαλο. Nοιαζόταν για τον τόπο του, τον λάτρευε κι έδωσε όλη του την ψυχή και παρ' ολίγο και τη ζωή του σε ατύχημα την ώρα της προσφοράς στο χωριό του.Παρέμεινε δάσκαλος στο χωριό του παρ' όλον ότι άνετα λόγω προσόντων του μπορούσε να πάει σε κοντινή πόλη ή στην Aθήνα. Ήταν επιλογή του να μείνει στο χωριό του να διδάξει τα παιδιά, να ζήσει με τη μικρή πολύπαθη κοινωνία του χωριού σε καιρούς χαλεπούς. H κοινωνική του προσφορά τεράστια σε μια εποχή που η φτώχεια, η ανέχεια, ήταν ο κανόνας. Kάθε έργο στο χωριό από τη δεκαετία του 40 έως το θάνατό του έχει τη σφραγίδα του. Tο όνειρο δεκαετιών των κατοίκων ο αμαξιτός δρόμος, έγινε το 1952 πραγματικότητα με τις δικές του ενέργειες. Eίχε την ευτυχία να καμαρώσει πολλούς μαθητές του στην Eλλάδα ή στο εξωτερικό επιστήμονες, στρατιωτικούς, ανώτερους υπαλλήλους και συνετούς οικογενειάρχες.Aυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και εκπαιδευτικό προσπάθησα να παρουσιάσω με λίγες γραμμές ως συγγραφέα μέσα από τα δύο του βιβλία, με τις μικρές μου δυνάμεις, αλλά με απέραντο σεβασμό στο Δάσκαλο.

Αναρτήθηκε από:

http://www.libver.gr:4530/ecportal.asp?id=295&nt=18

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΑΛΗΣ.

Έφυγε πλήρης ημερών ο Γιάννης Μόραλης...

Σε ηλικία 93 ετών έφυγε από τη ζωή,την Κυριακή (20/12/09) ο Γιάννης Μόραλης, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του '30 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό, τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό ζωγραφική και χαρακτική. Με υποτροφία έφυγε το 1936 για την Ρώμη. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό. Εκτοτε δεν ξανάφυγε για το εξωτερικό, πέραν της συμμετοχής του στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1958, μαζί με τον Τσαρούχη και τον Σώχο. Η αποδοχή και η καθιέρωσή του δεν άργησαν να έρθουν. Η Ευρώπη δεν λειτούργησε ποτέ ως δέλεαρ. «Ο Μόραλης», λέει για το θέμα η διευθύντρια της Πινακοθήκης, «διαισθανόταν τη ματαιότητα της προσπάθειας να βγει προς τα έξω γιατί είναι σοφός. Και ένας αληθινά σοφός καλλιτέχνης θέλει να ξέρει σε ποιον απευθύνεται. Η πραγματικά μεγάλη τέχνη ριζώνει κάπου. Για να γίνεις διεθνής πρέπει πρώτα να είσαι εθνικός. Γι' αυτό και τον ικανοποιούσε η αποδοχή που είχε μέσα στο ελληνικό πλαίσιο».
Το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ. Το 1949 με αρκετούς Ελληνες ζωγράφους μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα "Αρμός" και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950. Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο.
Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.

Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής. Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται: ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου. Στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται οι διακοσμήσεις της ΒΔ και της ΝΑ πλευράς του Ξενοδοχείου Χίλτον της Αθήνας, και οι συνθέσεις του στον σταθμό Πανεπιστημίου του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της Αθήνας. Το 1963 ο Μόραλης έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στην αίθουσα του ξενοδοχείου Χίλτον. Είχε προηγηθεί η γραμμική του σύνθεσή στη ΒΔ και στη ΝΑ πλευρά του αθηναϊκού ξενοδοχείου. Από το 1972 εκθέτει στην γκαλερί Ζουμπουλάκη ενώ έχει πραγματοποιήσει αναδρομική έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη (το 1988) καθώς και έκθεση στην Ακαδημία Αθηνών (1996). Παράλληλα ασχολήθηκε με τη χαρακτική και την εικονογράφηση βιβλίων (του Ελύτη, του Σεφέρη), έκανε τοιχογραφίες και σχεδίασε σκηνικά και κοστούμια για το ελληνικό θέατρο (Εθνικό, Τέχνης, και για το Χοροθέατρο της Ραλλούς Μάνου). Μέσα στα χρόνια που πέρασαν ο καλλιτέχνης εγκατέλειψε την παραστατική ζωγραφική και προχώρησε σε μια αφαιρετική - γεωμετρική εικαστική δημιουργία, που εξακολουθεί να τον βασανίζει. «Ενα έργο μου» λέει ο ίδιος «πρέπει πρώτα να ικανοποιεί τα δικά μου μάτια. Πολλές φορές βασανίζομαι με έναν πίνακα. Ψάχνω αυτό που μου λείπει και δεν το βρίσκω. Και ξαφνικά, ακόμη και ύστερα από καιρό συνειδητοποιώ ότι έλειπε μία και μόνη γραμμή· τη βάζω και τότε ησυχάζω».
Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Άρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

Σε μιαν εποχή όπου τα πορτρέτα του Γιάννη Μόραλη χρυσοπληρώνονταν, ο ίδιος με το χιούμορ που τον διακρίνει τύπωσε κάρτες με ιδιόχειρα γραμμένη τη φράση «Δεν φιλοτεχνώ πλέον προσωπογραφίες», προς απογοήτευση της πελατείας του. «Αυτό το έκανα κυρίως», είχε εξηγήσει αργότερα σε συνέντευξή του, «γιατί από ένα σημείο τα πορτρέτα που ήθελα να κάνω δεν ήταν αυτά που περίμενε ο κόσμος. Ηταν πιο αφαιρετικά. Προτίμησα λοιπόν να σταματήσω». Πέραν των προσωπογραφιών ο Μόραλης αρνιόταν πάντα τις «παραγγελίες», επιλέγοντας τον απόλυτα προσωπικό δρόμο έκφρασης. Και αυτός ο δρόμος βρήκε την ανταπόκριση από το κοινό. Δεν ήρθε εκείνος στα γούστα του· έφερε το κοινό στα δικά του.

«Σε όλη του την πορεία υπήρξε ένας πρίγκιπας» λέει για τον Γιάννη Μόραλη η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα. «Με υψηλό ήθος, και στη ζωή του και στη συμπεριφορά του και στην τέχνη του, νομίζω ότι αποτελεί μια μοναδική περίπτωση. Δεν παρασύρθηκε ποτέ από συρμούς. Η ίδια η φύση του τον οδηγούσε πάντα και η φύση του αυτή ήταν και είναι κλασική. Ακόμη και στις αφηρημένες του συνθέσεις ο Μόραλης παραμένει κλασικός, έτσι όπως ορίζεται το κλασικό από την ιστορία και τη θεωρία της τέχνης». Και τονίζει: «Ο Μόραλης χάραξε μια πορεία ανεξάρτητα από την επιρροή της αγοράς και το γούστο της πελατείας του».

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΕΞΕΛΕΚΤΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΠΑΡΚΩΝ!

Ανοιχτή Επιστολή προς τα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

J.-L. Butré, Πρόεδρος της EPAW

3 rue des Eaux – 75016 Paris – France

Tel.: +33 (0)6 80 99 38 08

Email: contact@epaw.org
26 Μαΐου 2009

Προς τους Επιτρόπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης,Προς τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
Αξιότιμη κυρία, Αξιότιμε κύριε,

Η Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα Κατά Των Αιολικών Πάρκων (European Platform Against Windfarms - EPAW) ιδρύθηκε στο Παρίσι στις 4 Οκτωβρίου 2008 και αποτελεί πρωτοβουλία γαλλικών, γερμανικών, ισπανικών και βελγικών οργανώσεων. Από τότε, έχουν ενώσει δυνάμεις με πάνω από 300 ευρωπαϊκές και πανευρωπαϊκές οργανώσεις και κινήσεις πολιτών από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, την Ολλανδία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, την Ιρλανδία, τη Σουηδία, την Ρουμανία, την Δανία, την Βουλγαρία, την Ελλάδα καθώς και από δύο εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρες, τη Νορβηγία και την Ελβετία.

Ένας κατάλογος αυτών των οργανώσεων είναι διαθέσιμος στην ιστοσελίδα της EPAW: http://www.epaw.org/.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η EPAW έχει λάβει μηνύματα υποστήριξης από χώρες όπως τον Καναδά, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ, το Μεξικό και το Πουέρτο Ρίκο. Αυτά τα μηνύματα μπορείτε επίσης να τα βρείτε στην ιστοσελίδα της EPAW.
Η EPAW υποστηρίζει τα συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας όταν μπορεί να αποδειχτεί ότι είναι αποτελεσματικά καθώς και κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά αποδεκτά. Προκειμένου να ικανοποιηθούν αυτά τα κριτήρια, είναι επιτακτική η ανάγκη για σωστή και πλήρη ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών για κάθε σχέδιο εγκατάστασης ανεμογεννητριών.
Η EPAW θεωρεί λυπηρό το γεγονός ότι οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις εκμετάλλευσης ανανεώσιμών πηγών ενέργειας εγκαθίστανται συχνά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά από την πίεση οικονομικών ή ιδεολογικών ομάδων συμφερόντων. Η ενοχλητική συνέπεια είναι ότι αυτού του είδους σχέδια εγκατάστασης δεν εκπληρώνουν καν τα βασικά κριτήρια για την βιώσιμη ανάπτυξη.
Η EPAW υποστηρίζει ότι τα αιολικά πάρκα (Αιολικοί Σταθμοί Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας - ΑΣΠΗΕ) αντιπροσωπεύουν το χειρότερο σενάριο. Η αποτελεσματικότητά τους παραμένει μη αποδεδειγμένη και όμως για δεκαετίες τώρα έχουν απορροφήσει το μεγαλύτερο ποσοστό της χρηματοδότησης που χορηγείται από τις κυβερνήσεις για έργα εκμετάλλευσης ανανεώσιμών πηγών ενέργειας. Και ακόμα χειρότερα, συμβάλλουν στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Η EPAW επιθυμεί να εστιάσει την προσοχή σας στο γεγονός ότι τα αιολικά πάρκα έχουν αποδειχθεί επανειλημμένα ότι βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την ευρωπαϊκή πολιτική για τη βιώσιμη ανάπτυξη, από την στιγμή που:
*Η συμβολή των αιολικών πάρκων στη μείωση των εκπομπών του CO2 είναι ασήμαντη λόγω της ανάγκης εφεδρικής λειτουργίας των θερμοηλεκτρικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να εξισορροπήσουν στο δίκτυο την μεταβαλλόμενη τάση της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από τις ανεμογεννήτριες. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η αιολική ενέργεια δεν μειώνει σημαντικά τη δαπανηρή εισαγωγή ορυκτών καυσίμων, που αποτελεί ένα όλο και πιο λεπτό πολιτικό ζήτημα.
*Ο αυξανόμενος αριθμός αιολικών πάρκων καθιστά απαραίτητη την αναβάθμιση του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς και την κατασκευή περισσότερων κέντρων ελέγχου του δικτύου μιας και η εμπειρία δείχνει ότι η σταθερότητα του ηλεκτρικού δικτύου μεταφοράς απειλείται από την μη ελέγξιμη φύση της αιολικής ενέργειας. Οι νέες γραμμές υψηλής τάσης σημαίνουν υψηλές δαπάνες και προκαλούν περαιτέρω απαράδεκτη καταστροφή στο περιβάλλον.
*Ακόμα και μετά από αρκετές δεκαετίες τεχνολογικής ανάπτυξης, η αιολική ενέργεια παραμένει οικονομικά μη βιώσιμη. Κατά συνέπεια, τα αιολικά πάρκα καταβροχθίζουν κολοσσιαία ποσά δημοσίου χρήματος κάτι που οδηγεί στην εξάρτησή τους από μια τεχνητή αγορά για την ίδια την ύπαρξή τους. Επιπλέον, οι υπερβολές αυτής της τεχνητής αγοράς επιτρέπουν την συσσώρευση προσωπικού πλούτου σε βάρος των φορολογούμενων και των καταναλωτών χωρίς κανένα περιβαλλοντικό όφελος.
Στην πραγματικότητα, επιφέρει πραγματική καταστροφή:
*Τα αιολικά πάρκα αλλοιώνουν σημαντικά την φυσική και την πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης μέσω της επιβλαβούς επίδρασής τους στα τοπία και τα ιστορικά μνημεία. Καταστρέφουν θέσεις εργασίας στον τουρισμό, στον τομέα των δραστηριοτήτων στη φύση κλπ. και περιορίζουν σοβαρά τη δυνατότητα της ανάπτυξης τους. Έχουν επίσης σοβαρό αντίκτυπο στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, που συχνά εκπροσωπούν για τους ιδιοκτήτες τους κόπους μιας ζωής.
*Τα αιολικά πάρκα υποβαθμίζουν τη ποιότητα ζωής των τοπικών κατοίκων, σε σημείο να προσβάλουν ακόμη και την υγεία τους.
*Τα αιολικά πάρκα θέτουν σε κίνδυνο την άγρια φύση και καταστρέφουν τους φυσικούς βιότοπους που μέχρι σήμερα είχαν σωθεί από τις καταστρεπτικές δυνάμεις των χωματουργικών εργασιών, της τσιμεντοποίησης και άλλων εντατικών ανθρώπινων επεμβάσεων.
Αντιμέτωπη με τις κραυγαλέες αντιφάσεις μεταξύ των στόχων της βιώσιμης ανάπτυξης της Ε.Ε. και των ανησυχητικών αποτελεσμάτων της τρέχουσας πολιτικής για τα αιολικά πάρκα που ακολουθεί, η EPAW ζητά επίσημα από την Ευρωπαϊκή Ένωση:
-Να προχωρήσει άμεσα στην προσωρινή αναστολή (μορατόριουμ) όλων των σχεδίων και έργων εγκατάστασης αιολικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχουν ήδη χορηγηθεί σχετική άδεια.
-Να αναθέσει την διεξαγωγή έρευνας από μια επιτροπή ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, προκειμένου να ερευνηθούν οι επιπτώσεις της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα αιολικά πάρκα και που θα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα εξής σημεία:
Εξοικονόμηση εκπομπών ρύπων:
Η επιτροπή θα πρέπει να αξιολογήσει τις ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπονται κατά τη διάρκεια της κατασκευής, της συντήρησης, της επιτήρησης και της αποσυναρμολόγησης των αιολικών πάρκων. Πρέπει επίσης να αξιολογήσει τις έμμεσες επιπτώσεις της σύνδεσής τους με το διασυνδεδεμένο και μη δίκτυο μεταφοράς, όπως η ποσότητα του πρόσθετου CO2 που εκπέμπεται ως αποτέλεσμα της ανάγκης να αντισταθμιστούν οι διακυμάνσεις στην τάση της ηλεκτροπαροχής που απορρέουν από την εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας. Η εφεδρική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τους συμβατικούς σταθμούς οδηγεί στην αναπόφευκτη μείωση της απόδοσης των συγκεκριμένων σταθμών.
Η πραγματική συμβολή της πολιτικής της Ε.Ε. για τα αιολικά πάρκα στους στόχους του πρωτοκόλλου του Κιότο θα πρέπει έπειτα να εκτιμηθεί και να παρουσιαστεί σε περιληπτική μορφή.
Οικονομικός αντίκτυπος:
Η επιτροπή πρέπει να αξιολογήσει το άμεσο και έμμεσο κόστος τις εξάπλωσης των αιολικών πάρκων, απαριθμώντας τον αντίκτυπο στις γενικές δημόσιες δαπάνες και, μακροπρόθεσμα, στο κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας για τα νοικοκυριά, τους βιομηχανικούς και εμπορικούς καταναλωτές.
Η ανάλυση δαπανών θα πρέπει να περιλάβει ειδικά:
*Τις επιχορηγήσεις, τις φορολογικές ελαφρύνσεις, και τις εγγυημένες τιμές πώλησης ηλεκτρικού ρεύματος που είναι σε όφελος της βιομηχανίας της αιολικής ενέργειας.
*Τις πρόσθετες δαπάνες, όπως το κόστος της κατασκευής επιπλέον συμβατικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα για να ρυθμίσει την μεταβαλλόμενη αιολική ενέργεια στο φορτίο, της εγκατάστασης γραμμών υψηλής τάσης για την σύνδεση των αιολικών πάρκων με το δίκτυο, της κατασκευής επιπλέον κέντρων ελέγχου για την ρύθμιση του δικτύου και της αναβάθμισης των δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Δεδομένου ότι τα αιολικά πάρκα απορροφούν τεράστια ποσά δημοσίου χρήματος, η EPAW απαιτεί να διεξαχθεί από την Ε.Ε. ένας δημοσιονομικός έλεγχος των οικονομικών συναλλαγών και πρακτικών που σχετίζονται με την αιολική ενέργεια. Ο δημοσιονομικός έλεγχος θα πρέπει να περιλαμβάνει μια έρευνα σχετικά με τις δομές των επιχειρήσεων και το βαθμό στον οποίο υιοθετούνται από αυτές πρακτικές φοροδιαφυγής, όπως π.χ. οι φορολογικοί παράδεισοι κλπ.
Κοινωνικός αντίκτυπος:
Η επιτροπή πρέπει να ερευνήσει σε βάθος τις επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στην ανθρώπινη υγεία. Μια ομάδα αντιπροσώπων από τοπικές κοινωνίες που ζουν κοντά σε ανεμογεννήτριες θα πρέπει να κληθεί για να συμμετάσχει.
Η επιτροπή πρέπει να εκτιμήσει τις επιπτώσεις στην τοπική κοινωνία από τις αλλαγές στο περιβάλλον και να αξιολογήσει τον αντίκτυπο που έχει η ύπαρξη των αιολικών πάρκων στην αξία της γης και των ακινήτων καθώς και στον τουρισμού με την πάροδο του χρόνου.
Περιβαλλοντικές επιπτώσεις:
Η έρευνα θα πρέπει να περιλάβει μια καταγραφή και έναν απολογισμό των υποβιβασμένων φυσικών βιότοπων και των τοπίων που θυσιάστηκαν ως αποτέλεσμα της εγκατάστασης αιολικών πάρκων σε παραβίαση της ευρωπαϊκής Σύμβασης του Τοπίου, η οποία ορίζει: «ότι το τοπίο αποτελεί ένα βασικό συστατικό στοιχείο της Ευρωπαϊκής φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, συνεισφέροντας στην ανθρώπινη ευημερία και παγίωση της Ευρωπαϊκής ταυτότητας και ότι είναι ένα σημαντικό μέρος της ποιότητας ζωής των ανθρώπων οπουδήποτε, σε αστικές περιοχές και στην ύπαιθρο, σε υποβαθμισμένες περιοχές, όπως και σε περιοχές υψηλής ποιότητας και αναγνωρισμένες ως εξαιρετικού φυσικού κάλλους.»
Η EPAW θεωρεί απαράδεκτο το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά όργανα προωθούν την σύληση του Ευρωπαϊκού τοπίου μέσω μιας διαδικασίας ομογενοποίησης σε μια βιομηχανική περιοχή με χιλιάδες αιολικά πάρκα που θα εκτείνονται από την Λαπωνία ως το Γιβραλτάρ, μερικά από τα οποία φυτεύονται ακόμα και μέσα στους πυρήνες προστατευόμενων περιοχών της φύσης, που καθιερώθηκαν με μεγάλο κόστος μέσω του προγράμματος Natura 2000 της Ε.Ε.
Επομένως η Ε.Ε θα πρέπει να δημιουργήσει μια επιτροπή ανεξάρτητων Ορνιθολόγων και Βιολόγων η αμεροληψία των οποίων θα αναγνωρίζεται από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη. Η επιτροπή αυτή θα πρέπει αντικειμενικά να αξιολογήσει τις μεμονωμένες αλλά και αθροιστικές επιπτώσεις των ήδη υπαρχόντων και των υπό σχεδιασμό αιολικών πάρκων και των σχετικών γραμμών μεταφοράς ενέργειας υψηλής τάσης στην ευρωπαϊκή χλωρίδα και πανίδα και στους βιότοπους.
Τέλος, η έρευνα θα πρέπει να περιλάβει έναν απολογισμό σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους η κατασκευή και η λειτουργία των αιολικών πάρκων προκαλούν τη ρύπανση και μόλυνση της εδαφοκάλυψης, της φυτικής γης, των ρευμάτων, των ποταμών και των υπόγειων υδάτων. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στις επιπτώσεις στο περιβάλλον της μόλυνσης ως αποτέλεσμα της διαρροής λιπαντικών, αλλά κυρίως στις επιπτώσεις από την μεγάλης κλίμακας χρήσης του σκυροδέματος για τα θεμέλια των ανεμογεννητριών και στις επιπτώσεις από τα συνοδευτικά έργα όπως την κατασκευή των οδών πρόσβασης.
Η EPAW επιθυμεί να υπογραμμίσει ότι η εν ενεργεία και πρόχειρα σχεδιασμένη πολιτική της Ε.Ε. για την εξάπλωση των αιολικών πάρκων, ρίχνει λάδι στη φωτιά στο θέμα του Ευρωσκεπτικισμού. Πολλοί καλά πληροφορημένοι άνθρωποι με περιβαλλοντική συνείδηση στην Ε.Ε. έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα ευρωπαϊκά όργανα προωθούν την βιομηχανική εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας χωρίς να έχουν αναλογιστεί και προσδιορίσει που βρίσκονται τα αποδεκτά όρια της βιομηχανικής εκμετάλλευσης και ποιες είναι οι πραγματικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Εν όψη του κρίσιμου ζητήματος της επίλυσης του ενεργειακού της Ευρώπης, κάποιοι Ευρωπαίοι πολίτες θεωρούν ασύλληπτο το γεγονός ότι η ενεργειακή πολιτική της Ε.Ε. θεμελιώνεται κατά μεγάλο μέρος στο μύθο της δήθεν καθαρής και πράσινης αιολικής ενέργειας που προωθεί το λόμπι της αιολικής ενέργειας.
Οι αρνητικές επιπτώσεις των βιομηχανικών ανεμογεννητριών στους ανθρώπους, στα τοπία, στον τουρισμό, στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, στην άγρια φύση, στους εθνικούς προϋπολογισμούς, και στη ανταγωνιστικότητα είναι πλέον ευρέως κατανοητές και αποδεκτές. Θα ήταν καταστρεπτικό εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνηθεί να ερευνήσει σε βάθος την πραγματικότητα όσον αφορά την πολιτική της για τα αιολικά πάρκα.
Με εκτίμηση,
J.-L. Butré, Πρόεδρος της EPAW.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΑΧΡΗΣΤΟ & ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΠΑΡΚΩΝ!

Προσχωρήστε στη διεθνή απαίτηση για μορατόριουμ στα έργα ανάπτυξης αιολικών πάρκων στην Ευρώπη!

Οι στόχοι της EPAW:
Η Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα Κατά Των Αιολικών Πάρκων (EPAW) ιδρύθηκε στο Παρίσι στις 4 Οκτωβρίου 2008, από ομοσπονδίες, συλλόγους, και άλλες ομάδες πολιτών από τέσσερις χώρες της ΕΕ.
Ο στόχος της EPAW είναι να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των πολυάριθμων ομάδων που:
*αντιστέκονται σε μεμονωμένα σχέδια εγκατάστασης αιολικών πάρκων (αιολικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας - ΑΣΠΗΕ)
*αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα των αιολικών πάρκων ως λύση για τα ενεργειακά μας προβλήματα
*προστατεύουν τη χλωρίδα, την πανίδα και τα τοπία από την καταστροφή που προκαλούν τα αιολικά πάρκα άμεσα ή μέσω της περιβαλλοντικής υποβάθμισης όπως η διάβρωση, η μόλυνση των υδάτων και οι πυρκαγιές
*παλεύουν γενικά ενάντια στις καταστροφικές επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στον τουρισμό, στην οικονομία, στη ποιότητα ζωής των ανθρώπων, στην υγεία και στην αξία της ιδιοκτησίας τους
*προβληματίζονται με όλα ή μερικά από τα παραπάνω.
Προσχωρήστε στην EPAW:
Ενθαρρύνουμε τοπικές οργανώσεις, συλλόγους και άλλες ευρωπαϊκές ομάδες, ή - εφόσον υπάρχουν- τις ομοσπονδίες τους, να προσχωρήσουν στην EPAW. Κατά την ίδρυσή της, η EPAW εκπροσωπούσε οργανώσεις από τη Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ισπανία. Από τότε έχουμε ενωθεί με οργανώσεις από τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία, την Ολλανδία καθώς και από έναν διαρκώς αυξανόμενο αριθμό άλλων χωρών. Ευελπιστούμε ότι ακόμα περισσότερες οργανώσεις θα προσχωρήσουν όταν θα διαβάσουν την ανοιχτή επιστολή της EPAW προς τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα (διαβάστε παρακάτω). Για να προσχωρήσετε, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να αποστείλετε ένα e-mail, που να έχει εγκριθεί από τον πρόεδρο της οργάνωσης σας, στο http://www.epaw.org/organisation.php?lang=el, όπου δηλώνετε την επιθυμία σας να προσχωρήσετε στη EPAW.
Αίτημα για μορατόριουμ (προσωρινή αναστολή):
Ετοιμάζουμε μια επιστολή (δείτε το παρακάτω προσχέδιο), την οποία θα στείλουμε στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Σε αυτήν θα απαιτήσουμε να μπει μορατόριουμ (προσωρινή αναστολή) στην διαδικασία έγκρισης όλων των νέων έργων εγκατάστασης αιολικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας καθώς και στην εγκατάσταση όλων εκείνων που έχουν ήδη λάβει σχετική άδεια. Η επιστολή θα κυκλοφορήσει επίσης στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Είναι σαφές ότι η αποτελεσματικότητα των ενεργειών μας θα είναι ανάλογη με το πλήθος των οργανώσεων που θα προσχωρήσουν στην EPAW και με το πλήθος των χωρών. Επομένως ενθαρρύνουμε όλες τις σχετικές οργανώσεις να εγγραφούν ως μέλη.
Πώς λειτουργεί η EPAW:
Τα προσχέδια μελλοντικών επιστολών και δελτίων τύπου θα υποβληθούν προς γνωμοδότηση σε όλες τις ομάδες μέλος. Η έκφραση απόψεων είναι επιθυμητή. Σε περιπτώσεις όπου μια ομάδα μέλος διαφωνήσει με την τελική διατύπωση, θα προσπαθήσουμε να καταλήξουμε σε συμβιβασμό. Εάν μια αμοιβαία ικανοποιητική λύση δεν είναι εφικτή, η ομάδα μέλος μπορεί να αποσύρει την συμμετοχή της από την EPAW, είτε προσωρινά (έως ότου κυκλοφορήσει το προσχέδιο της επόμενης επιστολής), είτε επ’ αορίστου. Οι ομάδες μέλη μπορούν επίσης να αποσύρουν τη συμμετοχή τους οποιαδήποτε στιγμή θελήσουν μετά από αποστολή σχετικής ενημέρωσης προς την EPAW.
Λάβετε δράση τώρα:
Ας σκεφτούμε όμως θετικά: Η EPAW αποτελεί μια τεράστια πρόοδο, ένα ορόσημο στον μακροχρόνιο αγώνα μας κατά των αιολικών πάρκων. Ας κάνουμε την EPAW να δουλέψει για μας.
Ας ενημερώσουμε τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα ότι:
Εκατοντάδες φορείς, σύλλογοι, κινήσεις και πρωτοβουλίες πολιτών και άλλες ομάδες έχουν αγανακτήσει με την βιομηχανική εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας, τα αιολικά πάρκα
Αυτή η μεταβαλλόμενη και ανεξέλεγκτη πηγή ενέργειας δεν αποτελεί πανάκεια για τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Δεν τα λύνει ούτε καν μερικώς
Το μόνο που κάνουν οι ανεμογεννήτριες είναι να προκαλούν σημαντικές ζημιές σε ανθρώπους, στην οικονομία, σε εθνικούς προϋπολογισμούς και κυρίως στο περιβάλλον.
Για αυτό σας προσκαλούμε να διαβάσετε το παρακάτω προσχέδιο και να προσχωρήσετε στην EPAW. Αν δεν είστε ικανοποιημένοι με την διατύπωση, παρακαλούμε ενημερώστε μας για το τι θα θέλατε να διορθώσουμε. Αλλά να έχετε υπόψη σας ότι για κάθε διαβούλευση απαιτείται πολύτιμος χρόνος.
Σας ευχαριστούμε,
Ενωμένοι προχωράμε, διαιρεμένοι πέφτουμε!
—> Ανοιχτή Επιστολή προς τα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα

Ποιοι είμαστε:
Οι εκπρόσωποι της πλατφόρμας EPAW είναι οι:
Πρόεδρος: Jean-Louis Butré (Πρόεδρος της Γαλλικής ομοσπονδίας Fédération Environnement Durable (FED)
Αντιπρόεδρος: Πρίγκιπας Ferdinand zu Hohenlohe-Bartenstein (Πρόεδρος της Γερμανικής ομοσπονδίας Bundesverband fuer Landschaftsschutz)
Γενικός Εκπρόσωπος: Luc Rivet ( Πρόεδρος της τοπικής ομοσπονδίας Vent de Raison, Βέλγιο)
Γενικός Γραμματέας: Dominique Mette (Γαλλία)
Spokesman for Scandinavia (Denmark, Norway and Sweden) plus Finland, Lithuania, Latvia and Estonia: Peter Skeel Hjorth (journalist, former editor-in-chief, Sweden)
Επικοινωνία: contact@epaw.org

"Σεβόμαστε και Προστατεύουμε τη Φύση. Δεν πυροβολούμε τη Ζωή"

Το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009 στις 11.00 το πρωί στην πλατεία Συντάγματος, ζητάμε την ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ του κυνηγιού.

Κάθε χρόνο αμέτρητα ζώα χάνουν βίαια τη ζωή τους χάριν ψυχαγωγίας μιας μικρής μειοψηφίας πολιτών. Το κυνήγι είναι μια βίαιη μορφή αναψυχής που έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες της σύγχρονης κοινωνίας. Το κυνήγι σκοτώνει ζώα και διαταράσσει το οικοσύστημα.
Καταδικάζουμε το κυνήγι.
Δεν χρειαζόμαστε «διαχειριστές της φύσης» με όπλα.
Δεν θέλουμε αειφορικό κυνήγι. Δεν θέλουμε ελεγχόμενο κυνήγι. Δεν θέλουμε ορθολογικό κυνήγι. Δεν θέλουμε λίγο ή πολύ κυνήγι.
Αυτό που θέλουμε είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΥΝΗΓΙ!!!!!
Καταδικάζουμε κάθε «έρευνα», κάθε «επιστημονική μελέτη» που χρησιμοποιείται ως πρόφαση για τη θανάτωση εκατομμυρίων ζώων στη χώρα μας. Δεν αποδεχόμαστε τη χρήση της επιστήμης για την προώθηση συμφερόντων άμεσα συνδεδεμένων με τη βία.
Η «αξία» της ζωής δεν μπορεί να προσδιορίζεται με έρευνες, μετρήσεις, αναλύσεις και πίνακες!
Οι διάφοροι ισχυρισμοί περί «διαχείρισης», «οικολογίας» και «αγάπης προς τη φύση» είναι παράλογοι και επικίνδυνοι και επιδιώκουν να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες από την κύρια δραστηριότητα του κυνηγιού που είναι η θανάτωση ζώων.
Η φύση δεν ανήκει στους κυνηγούς!
Η πολιτεία πρέπει να λάβει μέτρα να υποστηρίξει το δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών της χώρας να απολαμβάνουν τη φύση χωρίς να επιτρέπεται σε μια μειοψηφία ατόμων να τη σκοτώνουν και να την καταστρέφουν.

Αποδοκιμάζουμε όλους όσους υποστηρίζουν οποιαδήποτε μορφή κυνηγιού, ελεγχόμενο ή μη, ανάμεσά τους, πολιτικούς, κόμματα και συγκεκριμένες περιβαλλοντικές οργανώσεις που για λόγους ψηφοθηρίας ή άλλων συμφερόντων δεν θέλουν να ταχθούν ξεκάθαρα ενάντια στο κυνήγι, και ζητάμε την ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ του κυνηγιού.
Ζητάμε από την πολιτεία να στηρίξει τη μετατροπή της οικονομίας που σχετίζεται με το κυνήγι σε δραστηριότητες φιλικές προς το περιβάλλον απαλλαγμένες από τη βία.
Καλούμε την Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κα Τίνα Μπιρμπίλη, να λάβει υπόψη της ότι η προστασία της πανίδας της χώρας μας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη συνέχιση βίαιων δραστηριοτήτων.
Καλούμε την πολιτεία να δείξει με έμπρακτο τρόπο την προστασία και το σεβασμό προς τα άλλα όντα και να αποκηρύξει τη βία που εμπεριέχεται στο κυνήγι.

Συγκέντρωση :
Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009, 11.00 το πρωί, Πλατεία Συντάγματος .

«Σεβόμαστε και Προστατεύουμε τη Φύση! Δεν πυροβολούμε τη Ζωή!»

ΟΧΙ ΣΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ!

Χριστουγεννιάτικο δώρο, ιδέα της προηγούμενης Κυβέρνησης που έμεινε όμως – προφανώς ως πολύ καλή – και εφαρμόζεται και από την τωρινή: Ο λογαριασμός των αυξημένων τελών κυκλοφορίας φτάνει στα περισσότερα νοικοκυριά, προκαλώντας οικονομικό – και όχι μόνο – έμφραγμα.

Ειδικά για εφέτος οι οριακές μειώσεις σε κάποιες κατηγορίες αυτοκινήτων δεν ισοσκελίζονται σε καμία περίπτωση από τις γενναίες αυξήσεις σε όλες τις άλλες κατηγορίες.

Μεγάλοι χαμένοι αυτοί που έχουν αυτοκίνητο με πρώτη άδεια κυκλοφορίας πριν από το 2005 και αυτοί που το αυτοκίνητό τους είναι μεγαλύτερο των 2.000 κ.εκ. Ο συνδυασμός των δύο μάλιστα αποδεικνύεται εξαιρετικά δαπανηρός... Τα αυξημένα “πράσινα” τέλη επιβαρύνουν κυρίως τους κατόχους παλιών αυτοκινήτων, αλλά και των Ι.Χ. μεγάλου κυβισμού, οι οποίοι θα κληθούν να πληρώσουν ως και ένα… μηνιάτικο.

ΥΓ) Η επιτομή του παραλογισμού είναι τα όσα συμβαίνουν γύρω από την πληρωμή των τελών κυκλοφορίας για το 2010. Με την επίκληση δήθεν περιβαλλοντικών όρων και ευαισθησιών, ένα αυτοκίνητο που έχει κυκλοφορήσει μία 20ετία στη Γερμανία, μπορεί να εκτελωνιστεί φέτος και να πληρώσει μειωμένα τέλη …. ως καινούργιο! Απίστευτο και όμως ελληνικό!

Ο πανικός της υπερβολής ή η «πανδημία κερδών » από την Νέα Γρίπη!

Συμβόλαια με τρεις εταιρείες για την προμήθεια συνολικά 16 εκατομμυρίων δόσεων εμβολίων κατά της νέας γρίπης έχουν υπογραφεί από το Ελληνικό Κράτος. Εως σήμερα, η Ελλάδα έχει παραλάβει 3.636.700 δόσεις εμβολίου, ενώ έχουν εμβολιαστεί μόλις 319.188 πολίτες. Το υπουργείο Υγείας προσανατολίζεται στην επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνιών προκειμένου η χώρα μας να παραλάβει έναν «λογικό», για τις ανάγκες της, αριθμό δόσεων εμβολίου. Την ίδια στιγμή ερευνητές του υπουργείου Υγείας της Βρετανίας αναφέρουν ότι το νέο στέλεχος του ιού, που προκάλεσε τόσο φόβο, είναι το «ηπιότερο» που έχουμε συναντήσει μέχρι σήμερα. Μάλιστα τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμώξεων των ΗΠΑ υπολογίζουν ότι η νέα γρίπη προκάλεσε λιγότερους θανάτους από τους συνηθισμένους εποχικούς ιούς.

Συμβόλαια για 16 εκατ. δόσεις εμβολίου:

Την ακύρωση της παραγγελίας των μισών επιχειρεί τώρα το υπ. Υγείας !

Στην ακύρωση της παραγγελίας τουλάχιστον 8.000.000 δόσεων εμβολίων έναντι της πανδημικής γρίπης προσανατολίζεται το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Οπως επεσήμανε η υπουργός κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης με τις φαρμακοβιομηχανίες όσον αφορά τις σχετικές παραγγελίες και διερευνάται η νομική βάση των σχετικών συμβολαίων. Απώτερος σκοπός είναι η χώρα μας να παραλάβει έναν «λογικό» (!!!), για τις ανάγκες της, αριθμό δόσεων πανδημικού εμβολίου.

Συνολικά έχουν παραγγελθεί, σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές, 16.000.000 δόσεις, όταν ακόμα οι ειδικοί ερευνητές ανέφεραν ότι απαιτούνται δύο δόσεις για κάθε εμβολιαζόμενο. Αρχικά είχε αποφασιστεί η προμήθεια 8.000.000 δόσεων -για τις ευπαθείς ομάδες πληθυσμού και εργαζόμενους σε κρατικές υπηρεσίες- και είχαν προχωρήσει και οι σχετικές παραγγελίες (3.000.000 δόσεις από την εταιρεία Νοvartis, 2.000.000 από την GlaxoSmithKline και 3.000.000 από τη Sanofi Pasteur), με κόστος 7-8 ευρώ η κάθε δόση. Ακολούθησε η εντολή του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή για προαιρετικό εμβολιασμό όλου του πληθυσμού που οδήγησε την προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Υγείας στην παραγγελία 8.000.000 επιπλέον δόσεων πανδημικού εμβολίου. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η δεύτερη παραγγελία αφορά μία εταιρεία. Οι εταιρείες έχουν λάβει προκαταβολή, η οποία ήδη έχει καλυφθεί με τα εμβόλια που έχουν παραληφθεί και πλέον πληρώνονται κατά την παράδοση των εμβολίων. Εως σήμερα, η χώρα μας έχει παραλάβει 3.636.700 δόσεις εμβολίου, από τις εταιρείες Novartis και GlaxoSmithKline. Η εταιρεία Sanofi Pasteur έχει δηλώσει ότι αδυνατεί να παραδώσει τα εμβόλια με βάση το χρονοδιάγραμμα που περιγράφεται στις συμβατικές της υποχρεώσεις, γεγονός που δεν αποκλείεται να εκμεταλλευτούν οι αρμόδιοι του υπουργείου Υγείας στις σχετικές διαπραγματεύσεις.

Ούτως ή άλλως, οι Ελληνες συνεχίζουν να είναι επιφυλακτικοί έναντι του πανδημικού εμβολίου, και είναι ενδεικτικό ότι έως και προχθές είχαν εμβολιασθεί μόλις 319.188 πολίτες. Αυτό οδήγησε την κ. Ξενογιαννακοπούλου να προβεί σε νέα έκκληση προς τους πολίτες να σπεύσουν να εμβολιαστούν.

Λιγότερο φονικός ο ιός απ’ όσο φοβόμασταν!

Η πρώτη πανδημία γρίπης του 21ου αιώνα, η νέα γρίπη όπως μάθαμε να τη λέμε, τελικά ήταν πολύ λιγότερο θανατηφόρα απ’ ό, τι αρχικώς φοβούνταν (!!!) οι επιστήμονες.

Οι ειδικοί ερευνητές του βρετανικού υπουργείου Υγείας, αναλύοντας όλα τα επιδημιολογικά στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η νέα γρίπη, που φοβούνταν ότι θα αποδεκάτιζε την ανθρωπότητα με τρόπο ανάλογο με αυτόν της ισπανικής γρίπης του 1918, είναι κατά εκατό φορές λιγότερο θανατηφόρα.

Για να μπορέσουν να υπολογίσουν πόσο τελικά φονικό ήταν το στέλεχος της πανδημίας, το Α (Η1Ν1) ν, που εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Μάρτιο στο Μεξικό, οι Βρετανοί ειδικοί παρακολούθησαν την εξέλιξη της υγείας όλων των προσβεβλημένων από το νέο στέλεχος της γρίπης ασθενών που νοσηλεύτηκαν στα βρετανικά νοσοκομεία, κατά την περίοδο ανάμεσα στον Ιούλιο και τον Νοέμβριο.

Ετσι, όπως αναφέρουν στο πόρισμα της μελέτης τους, η οποία δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της βρετανικής επιθεώρησης British Medical Journal, για κάθε εκατό χιλιάδες άτομα που ασθένησαν στη Βρετανία, τελικά κατέληξαν τα 26.

Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι η νέα γρίπη ήταν κατά εκατό φορές λιγότερο θανατηφόρα από την ισπανική γρίπη του 1918, η οποία προκάλεσε περισσότερους από πενήντα εκατομμύρια θανάτους σε όλο τον κόσμο. Επίσης το νέο στέλεχος του ιού, σύμφωνα με τα στοιχεία των Βρετανών ειδικών, ήταν κατά δέκα φορές λιγότερο θανατηφόρο από αυτά που προκάλεσαν τις πανδημίες γρίπης του 1957 και του 1968.

Πριν από μερικές ημέρες, Αμερικανοί ειδικοί έδωσαν στη δημοσιότητα δική τους έρευνα από την οποία προκύπτει ότι τελικά το νέο στέλεχος του ιού, που τόσο φόβο και τέτοια συζήτηση προκάλεσε σε όλον τον κόσμο τους τελευταίους μήνες, είναι το «ηπιότερο» που έχουμε συναντήσει μέχρι σήμερα. Μάλιστα τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμώξεων των ΗΠΑ υπολογίζουν ότι η νέα γρίπη προκάλεσε λιγότερους θανάτους ακόμα και από τους συνηθισμένους εποχικούς ιούς.

Οι περισσότεροι που προσβάλλονται από το νέο στέλεχος του ιού εμφανίζουν ήπια συμπτώματα, όπως πυρετό και βήχα και στη συντριπτική πλειοψηφία τους αναρρώνουν πλήρως χωρίς να χρειαστεί να υποβληθούν σε θεραπευτική αγωγή.

Δύο στους τρεις είχαν χρόνια νοσήματα...

Στην ανάλυση των Βρετανών ερευνητών επισημαίνεται ότι τα δύο τρίτα των ασθενών που πέθαναν αφού προσβλήθηκαν από το νέο στέλεχος του ιού, έπασχαν από χρόνια νοσήματα. Η διαπίστωση, μάλιστα, δικαιολογεί και το ότι δόθηκε στη συγκεκριμένη ομάδα πληθυσμού απόλυτη προτεραιότητα στον αντιγριπικό εμβολιασμό. Μάλιστα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ακόμα και οι χρονίως ασθενείς που κατέληξαν από τη νέα γρίπη δεν έλαβαν την απαραίτητη αγωγή με Tamiflu εγκαίρως. Αυτή η διαπίστωση δικαιολογεί γιατί αρχικώς η Βρετανία είχε αποφασίσει να χορηγεί το αντιιικό σκεύασμα σε όλους τους προσβληθέντες ασχέτως της σοβαρότητας της κατάστασής τους, όπως και στα υγιή άτομα που έρχονταν σε επαφή μαζί τους.

Αποσύρονται 800.000 εμβόλια για τη νέα γρίπη στις ΗΠΑ.

Τέσσερις παρτίδες των εμβολίων της Sanofi Pasteur αποσύρονται στις ΗΠΑ την Τρίτη, καθώς διαπιστώθηκε ότι έχουν χάσει μέρος της αποτελεσματικότητάς τους.

Οι συγκεκριμένες παρτίδες ξεκίνησαν να κυκλοφορούν στις ΗΠΑ τον προηγούμενο μήνα και τα 800.000 εμβόλια που αποσύρονται προορίζονταν για βρέφη και παιδιά μέχρι τριών ετών. Εκπρόσωπος των ομοσπονδιακών Αρχών για τα λοιμώδη νοσήματα τόνισε όμως πως οι γονείς δεν χρειάζεται να ανησυχούν ή να προβούν σε καμία ενέργεια, καθώς το εμβόλιο παραμένει ασφαλές.

Το ζήτημα είναι η ισχύς των συγκεκριμένων παρτίδων: Εξετάσεις έδειξαν ότι όταν τα εμβόλια τέθηκαν σε κυκλοφορία, η αποτελεσματικότητά τους βρισκόταν σε κανονικά επίπεδα. Αργότερα όμως αποδείχτηκε ότι η αποτελεσματικότητά τους είχε υποχωρήσει κάτω από τα αποδεκτά όρια -κατά τρόπο «ανεξήγητο», όπως αναφέρει η ίδια η εταιρεία.

Πιθανή εξήγηση, αναφέρουν οι ειδικοί, μπορεί να είναι οι ίδιες οι σύριγγες για παιδιά: το αντιγόνο, υποστηρίζουν, ενδέχεται να «κολλάει» στα τοιχώματά τους. Τη διαπίστωση την έκανε η ίδια η εταιρεία και ενημέρωσε τις Αρχές. Η ζήτηση του εμβολίου, πάντως, ήταν αρκετά μεγάλη, και έτσι φαίνεται ότι οι δόσεις που θα επιστραφούν θα είναι αρκετά λιγότερες από όσες είχαν κυκλοφορήσει.

Περισσότεροι από 1,3 εκατομμύριο Έλληνες έχουν νοσήσει από τη νέα γρίπη.

Οι επτά στους δέκα είναι παιδιά και έφηβοι έως 17 ετών, ενώ μισό εκατομμύριο ‘πέρασαν’ τη γρίπη χωρίς να το αντιληφθούν.

Ο αριθμός των νέων κρουσμάτων συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά ο ρυθμός αύξησης εμφανίζει πλέον κάμψη. Σταθερά αυξητικός είναι ο ρυθμός στις ηλικιακές ομάδες έως 17 ετών, σταθερός είναι στις ηλικίες 18 έως 64 και πτωτικός στις ηλικίες 65 ετών και άνω.

Τα παραπάνω προκύπτουν από την κυλιόμενη έρευνα του Πανεπιστημίου της Αθήνας και του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ).

Με βάση τα ευρήματα, οι επιστήμονες εκτιμούν το 12,2% του πληθυσμού έχει υποστεί λοίμωξη (συμπτωματικά ή ασυμπτωματικά) από τον ιό Α (Η1Ν1)ν.

Το 36% των κρουσμάτων αφορά την ηλικιακή ομάδα 0 έως 4 ετών, το 34,1% άτομα ηλικίας 5 έως 17 ετών, το 8,4% πολίτες 18 έως 64 ετών και μόλις το 5,3% άτομα άνω των 65 ετών.

Χαμηλό παραμένει το ποσοστό των πολιτών, οι οποίοι δηλώνουν ότι εμβολιάστηκαν ή θα εμβολιαστούν κατά της νέας γρίπης (17,1%) έναντι εκείνων που δηλώνουν ότι δεν θα εμβολιαστούν (82,9%).

Πάνω από 300 είναι οι ανεπιθύμητες ενέργειες από το πανδημικό εμβόλιο της νέας γρίπης που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα. Οι δέκα από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες των εμβολίων για τη νέα γρίπη είναι πιο σοβαρές, όπως ανακοινώθηκε από τη διοίκηση του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ) και είναι κυρίως νευρολογικές διαταραχές και αλλεργικές εκδηλώσεις.

Σύμφωνα με τους ειδικούς του ΕΟΦ, μέχρι και την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου χορηγήθηκαν 212.217 δόσεις εμβολίων για τη νέα γρίπη με βάση τα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ. Στο διάστημα αυτό, οι αναφορές ανεπιθύμητων ενεργειών των δύο εμβολίων για τη νέα γρίπη, που στάλθηκαν στον ΕΟΦ ανέρχονται σε 323, εκ των οποίων οι 69 προέρχονται από επαγγελματίες υγείας και οι 254 από πολίτες.

Οι περισσότερες από τις αναφορές αφορούν σε αναμενόμενες μη σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες και είναι σύμφωνες με τις πληροφορίες που περιέχονται στις οδηγίες χρήσης των δύο εμβολίων (Focetria και Pandemrix). Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται τοπικές αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης, γενικά συμπτώματα (πυρετός, ναυτία, κεφαλαλγία, μυαλγίες, αρθραλγίες, κακουχία) και γαστρεντερικές διαταραχές (διάρροια, εμετοί). Οι αναφορές για τις ανεπιθύμητες ενέργειες των εμβολίων για τη νέα γρίπη

Δέκα αναφορές για τις παρενέργειες των εμβολίων της νέας γρίπης κρίθηκαν ως σοβαρές και σε αυτές περιγράφονται ανεπιθύμητα συμβάντα:

Τέσσερα περιστατικά με αλλεργικές εκδηλώσεις (οίδημα υπερώας, δυσκαταποσία, αλλεργική αντίδραση, αντίδραση υπερευαισθησίας, ερύθημα προσώπου και τραχήλου αμέσως μετά τη χορήγηση του εμβολίου).

Έξι περιστατικά με νευρολογικές διαταραχές (οπτική νευρίτιδα, γενικευμένος τρόμος, αδυναμία εκφοράς λόγου, διαταραχή επιπέδου συνείδησης, εντοπισμένο αίσθημα αιμωδίας, δυσκολία στη βάδιση).

Ένα περιστατικό με συνυπάρχουσα μεταβολική διαταραχή (διαβητική κετοξέωση).

Σημειώνεται ότι κάθε αναφορά περιστατικού μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερες από μία ανεπιθύμητες ενέργειες. Ο ΕΟΦ ενημερώνει ότι τα συμπτώματα που περιγράφονται σε κάποιες αναφορές ενδέχεται να μην σχετίζονται με τον εμβολιασμό αλλά να προκύπτουν από υποκείμενη παθολογική κατάσταση ή συγχορηγούμενα φάρμακα.
Ποια είναι όμως τα κέρδη των φαρμακευτικών εταιρειών; Το σίγουρο είναι ότι την ημέρα εντοπισμού του ίου της νέας γρίπης κάποιες φαρμακευτικές εταιρείες φαίνεται ότι βρήκαν τρόπο να βγουν από την οικονομική κρίση .
Η Sanofi δέχθηκε παραγγελίες εμβολίων συνολικής αξίας 690 εκατ. δολαρίων, ενώ η Medimnune ανέλαβε την παράδοση ακόμη 29 εκατ. εμβολίων προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, ανεβάζοντας τη συνολική της παραγγελία σε περισσότερα από 40 εκατομμύρια, αξίας περίπου 453 εκατ. δολαρίων.
Λίγο νωρίτερα, η Novartis είχε και αυτή διασφαλίσει παραγγελίες αξίας 690 εκατ. δολαρίων, προσβλέποντας σε συνολικά 900 εκατ. δολάρια από τις ΗΠΑ και 1,2 δισ. δολάρια διεθνώς.
Μεγαλύτερα κέρδη αποκόμισε αναμφίβολα η βρετανική Glaxo Smith Kline, που επένδυσε «έγκαιρα» πάνω από 2,5 δισ. δολάρια για έρευνα, εξαγορές και επιπλέον παραγωγική ικανότητα, περιμένοντας την... κερδοφόρα γρίπη. Η «προνοητικότητά» της ανταμείφθηκε ήδη, αφού οι πωλήσεις του αντιιικού της σκευάσματος Relenza μόνο στο β' τρίμηνο του 2009 εκτοξεύθηκαν από 4,6 εκατ. δολάρια πέρυσι σε 95 εκατ. δολάρια φέτος. Ταυτόχρονα, οι παγκόσμιες παραγγελίες των εμβολίων Pandemrix αυξήθηκαν από τον Αύγουστο 50%, φτάνοντας στις 440 εκατ. δόσεις. Μάλιστα, τιμολογεί περίπου 10 δολάρια τη δόση στις αναπτυγμένες χώρες, ενώ -σύμφωνα με δημοσιεύματα του βρετανικού τύπου- το κόστος δεν ξεπερνά τα 1,6 δολάρια.
Η GSK περιμένει εκτόξευση των πωλήσεών της στο 1,5 δισ. δολάρια κατά το τρέχον τρίμηνο και συνολικά έσοδα περίπου 5 δισ. δολαρίων από την πανδημία. Προς την κατεύθυνση αυτή άλλωστε, υπερτριπλασίασε φέτος την ετήσια παραγωγή του Relenza (η τιμή λιανικής του οποίου κυμαίνεται στα 64 δολάρια) σε 190 εκατομμύρια δόσεις.
Η ελβετική Roche, παραγωγός του γνωστού Tamiflu, αναβάθμισε ήδη δύο φορές φέτος τις εκτιμήσεις της για τις πωλήσεις, οι οποίες τετραπλασιάστηκαν στα 1,9 δισ. δολάρια τους πρώτους εννέα μήνες του 2009, ενώ ειδικά στο γ' τρίμηνο δεκαπλασιάστηκαν. Ενα κουτί με 10 ταμπλέτες Tamiflu κοστίζει στις ΗΠΑ περίπου 90 δολάρια.
Στο παιχνίδι μπαίνουν όμως και οι μεγάλες αμερικανικές φαρμακοβιομηχανίες, με τρεις εξ αυτών να ανακοινώνουν τον προηγούμενο μήνα σημαντικές συμφωνίες. Η Abbot Laboratories αγόρασε βελγική ομόλογή της και τις δραστηριότητες στην παραγωγή εμβολίων γρίπης έναντι 6,6 δισ. δολαρίων, η Johnson & Johnson επένδυσε 444 εκατ. δολάρια στην ολλανδική Crucell, που αναπτύσσει και παράγει εμβόλια, ενώ η Merck προχώρησε σε συμφωνία διανομής στις ΗΠΑ εμβολίων και άλλων σχετικών σκευασμάτων της CSL. Οσο για τη μεγαλύτερη φαρμακοβιομηχανία του κόσμου Pfizer, αυτή βάζει πόδι στον ανταγωνισμό με την εξαγορά της Wyeth έναντι 68 δισ. δολαρίων πριν λίγες εβδομάδες.
Αυτά είναι μερικά μόνον στοιχεία, από τα πάρα πολλά που υπάρχουν, για να κατανοήσουμε κάπως την … πανδημία κερδών που έχει φέρει η «νέα γρίπη» στις φαρμακευτικές εταιρείες…
Εδώ ένα κείμενο της Αριστερής Ριζοσπαστικής Συνεργασίας Ιατρών για το φάντασμα της γρίπης, τα κέρδη και την παραγωγή τρόμου και πειθάρχησης.

Χειμώνιασε για τα καλά...

Και οι δύο πρωθυπουργοί λένε τα ίδια για την οικονομία...

Του Γιωργου Mαντελα

Ας κάνουμε ένα τεστ.

Διαβάστε: «Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μειωθεί η σπατάλη στο Δημόσιο, να παταχθεί η φοροδιαφυγή, να εκλείψουν οι οργανισμοί του Δημοσίου που δεν χρειάζονται, να περιοριστούν οι προσλήψεις. Ετσι, θα εξοικονομηθούν οι πόροι και τα λεφτά που χρειάζονται για την χρηματοδότηση της ανάπτυξης κ.λπ. κ.λπ.»
Ποιος είναι ο εκφωνητής (όχι απαραίτητα και ο συντάκτης) αυτής της εμπνευσμένης ομιλίας; Ο Κώστας Καραμανλής του 2004 ή ο Γιώργος Παπανδρέου του 2009;
Το τεστ «πάει» σετ και με διάφορα άλλα ερωτήματα.

Οπως, για παράδειγμα, αυτό: Σε ποιον από τους δύο ανήκει η πατρότητα της περίφημης πλέον έκφρασης «τα λεφτά υπάρχουν»; «Τα λεφτά υπάρχουν» το έχει πρωτοπεί, με μια μικρή παραλλαγή, ο κ. Καραμανλής προεκλογικά το 2004 και το επανέλαβε, με πιο εμφατικό τρόπο, ο κ. Παπανδρέου στο μεταξύ τους debate φέτος τον Σεπτέμβριο. Πόντος για τον νυν πρωθυπουργό. Αλλο που από τότε δεν θέλει ούτε να το θυμάται. Η ουσία είναι ότι έχουν πει τα ίδια πράγματα ακριβώς. Το πρόβλημα είναι να μην τα κάνουν κιόλας.
«Λεφτά υπάρχουν».

Για την Ιστορία, το απόσπασμα της πρώτης παραγράφου είναι από ομιλία του κ. Καραμανλή στο City University στο Λονδίνο το 2004. Επιλέχθηκε ανάμεσα σε ένα από τα πολλά, πανομοιότυπα, του στυλ «τα λεφτά θα βρεθούν από την πάταξη της φοροδιαφυγής, της δημόσιας σπατάλης και της διαφθοράς», που έχει εκφωνήσει ο πρώην πρωθυπουργός και επαναλαμβάνει σε ρυθμό πολυβόλου ο νυν.
Κάτι άλλο που επαναλαμβάνεται επίσης είναι και η Ιστορία, αλλά ως φάρσα. Το πρόβλημα είναι, τι γίνεται όταν πρόκειται για φάρσα εξ αρχής; Να το βασικό ερώτημα για τον ιστορικό του μέλλοντος. Οταν κληθεί να διερευνήσει το μυστήριο του copy paste μεταξύ των προεκλογικών εξαγγελιών και των μετεκλογικών πολιτικών που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή (2004) και Γ. Παπανδρέου (2009). Και όταν, εννοείται, δεν σταματήσει στην προφανέστερη των λογοκλοπών («τα λεφτά υπάρχουν», αλλά δυστυχώς για εμάς δεν βρέθηκαν ποτέ).

Ας κάνουμε, όμως, την αναδρομή και τα τεστ ακόμη πιο ευχάριστα.
Ο κ. Γ. Αλογοσκούφης, την πρώτη χρονιά του ως υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών παρήγγειλε την περίφημη απογραφή για να αποκαλυφθεί -υποτίθεται- η πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Το αποτέλεσμά της ήταν γνωστό εκ των προτέρων: χειρότερο από ό, τι παρουσιαζόταν. Πεντέμισι χρόνια μετά δεν γίνεται «απο-γραφή» αλλά «απο-τίμηση» της κατάστασης. Τραγική επίσης.

Ανθρωποι και αριθμοί.

Ο κ. Αλογοσκούφης επίσης υποστήριζε ότι «πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι» και με αυτήν τη βασική αρχή θα γίνουν οι όποιες αλλαγές «για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με συνοχή και αλληλεγγύη». Η κ. Λούκα Κατσέλη το προσυπογράφει και ο κ. Χρ. Παπουτσής στην πρώτη ευκαιρία μπορεί και να το επαναλάβει.
Ο κ. Καραμανλής, όταν διαπίστωσε ότι η οικονομία έφτασε στο όριο, ανέθεσε στον κ. Γ. Σουφλιά να την επαναφέρει στον σωστό δρόμο. Ορισε ένα διευθυντήριο, τον έθεσε επιεκεφαλής και -νόμισε ότι- καθάρισε. Τα αποτελέσματα αυτού του «καθαρίσματος» τα βιώνουμε σήμερα όλοι. Ο κ. Παπανδρέου, ευτυχώς, δεν διαθέτει έναν οικονομολόγο του μεγέθους Σουφλιά (που a propos είναι… πολιτικός μηχανικός). Τείνει όμως να δημιουργήσει άτυπα «διευθυντήρια γύρω από τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου (αν δεν το έχει κάνει ήδη).

Περιορισμός δαπανών.

Ο κ. Καραμανλής, σε κάποια από τις αναλαμπές του και σε μια από τις σπάνιες συνεδριάσεις του υπουργικού του συμβουλίου, είχε ζητήσει, με ύφος και τόνο αυστηρό, περικοπή των δαπανών ανά υπουργείο κατά 10%. Το ίδιο έκανε την εβδομάδα που πέρασε και η παρούσα κυβέρνηση με επιστολές που έστειλε στους συναδέλφους του υπουργούς ο κ. Παπακωνσταντίνου. Εννοείται ότι στην πρώτη περίπτωση το -10% έγινε στην πράξη +10%, σε χρόνο dt. Στοίχημα ότι θα γίνει και τώρα το ίδιο;

Να σώσουμε την Άγρια Φύση της Χώρας μας...

ΑΜΕΣΗ ΙΔΡΥΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ "ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ-ΚΡΑΒΑΡΩΝ"

Χειμώνιασε....

Πόσο «ελληνικό» είναι το χριστουγεννιάτικο δέντρο ;

Πότε, πώς και γιατί χρησιμοποιήθηκε το χριστουγεννιάτικο δέντρο σαν σύμβολο;

Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, οι χριστουγεννιάτικες γενικά δοξασίες και παραδόσεις, αποτελούν ένα μίγμα από κατάλοιπα της λατρείας του Σατούρνο (μιας θεότητας που ταυτίζεται με τον Κρόνο) κι άλλων δοξασιών που αναμίχθηκαν με τις χριστιανικές, για να ξεχαστεί στο πέρασμα των αιώνων η αρχική τους προέλευση.
Τον 4ο αιώνα μ.Χ. η 25η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως η μέρα της Γέννησης του Χριστού και ταυτόχρονα σαν η πρώτη μέρα του χρόνου. Ωστόσο υπάρχουν μαρτυρίες ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν στη Ρώμη στις 25 Δεκεμβρίου από το 336. Κι η ίδια αυτή μέρα ήταν κι η Πρωτοχρονιά.
Το δέντρο, σαν χριστουγεννιάτικο σύμβολο, χρησιμοποιήθηκε μετά τον 8ο αιώνα. Εκείνος που καθιέρωσε το έλατο σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν, σύμφωνα με την παράδοση, ο Αγιος Βονιφάτιος, που για να σβήσει την ιερότητα που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, έβαλε στη θέση του το έλατο, σαν σύμβολο χριστιανικό και ειδικότερα σαν σύμβολο των Χριστουγέννων.

Φυσικά, στο πέρασμα των αιώνων, το νόημα του χριστουγεννιάτικου δέντρου πήρε αναρίθμητες μορφές. Κι αρχικά, για να συμβολίσει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού, άρχισε να γεμίζει το δέντρο-σύμβολο με διάφορα χρήσιμα είδη, κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, συμβολίζοντας έτσι πρακτικά την προσφορά των Θείων Δώρων, για να εξελιχτεί προοδευτικά σ' ένα απαραίτητο διακοσμητικό είδος της μέρας αυτής, που αργότερα πήρε και τη θέση της "Δωροθήκης"- του χώρου δηλαδή που σ'αυτόν τοποθετούσαν οι συγγενείς και φίλοι τα δώρα τους ο ένας για τον άλλο.
Για την Αγγλία ο Τσαρλς Ντίκενς, ο συγγραφέας εκείνης της εποχής, φρόντισε να ξαναπάρουν τα Χριστούγεννα την παλιά χαρούμενη γιορταστική μορφή τους, όσο κανένας άλλος. Κι αν σήμερα σ'ολόκληρο τον κόσμο το χριστουγεννιάτικο δέντρο θυμίζει αυτή τη μέρα, αυτό σίγουρα οφείλεται στον Ντίκενς, που σε διάφορα έργα του και πιο πολύ ακόμα στις χριστουγεννιάτικες ιστορίες του, και το πασίγνωστο Κρίστμας Κάρολ, το προβάλλει σαν βασικό χριστουγεννιάτικο σύμβολο.

Οι πρόγονοι του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μπορούν να αναζητηθούν στα ειδωλολατρικά έθιμα της λατρείας των δέντρων. Τότε δέντρα μεταφέρονταν μέσα στα σπίτια και οι άνθρωποι τα στόλιζαν για να εξασφαλίσουν καλή σοδειά τον επόμενο χρόνο. Λέγεται ότι ο Martin Luther ξεκίνησε την παράδοση των αναμμένων λαμπών στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, στη Γερμανία, τον 16ο αιώνα. Η εικόνα ενός πράσινου δέντρου την παραμονή των Χριστουγέννων, με τα αστέρια να λάμπουν στον ουρανό από πάνω του, λέγεται ότι του έκανε μεγάλη εντύπωση κι έτσι τοποθέτησε ένα παρόμοιο δέντρο, διακοσμημένο με αναμμένα κεριά, μέσα στο σπίτι του. Στα μέσα του 1800, το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δένδρου είχε επεκταθεί ταχύτατα σε όλο τον κόσμο. Το 1882, το πρώτο ηλεκτρικά φωτισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του κόσμου, στολίσθηκε στην πόλη της Ν. Υόρκης, κατοικία του Edward Johnson, ενός συναδέλφου του Thomas Edison.
Στην πατρίδα μας, το χριστουγεννιάτικο δέντρο το έφεραν για πρώτη φορά στην Αθήνα οι Βαυαροί. Η πρώτη αναφορά χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Ελλάδα έγινε το 1883, όταν στα ανάκτορα στόλισαν ένα δέντρο, όπως συνήθιζαν να κάνουν στην πατρίδα του βασιλιά. Χρειάστηκε να περάσουν κάποια χρόνια ωστόσο, μέχρι να καθιερωθεί ως έθιμο σε όλα τα ελληνικά σπίτια. Συγκεκριμένα, το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες καθιερώθηκε κοντά στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

ΥΓ) ... φέτος ας στολίσουμε ένα φυσικό έλατο σε γλάστρα, και μετά το τέλος των γιορτών ας το μεταφυτεύσουμε όπου ο καθένας μας μπορεί: σε κήπο ή αυλή, σε πεζοδρόμιο ή και ακόμη καλύτερα σε βουνό... Φανταστείτε τι θα έχουμε καταφέρει αν καθιερωθεί και διαδοθεί ένα τέτοιο έθιμο!

Μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος εξήγγειλε χθες ο Πρωθυπουργός...

Χειμωνιάτικο σκηνικό.

Καταστροφές σε καλλιέργειες από υπερχείλιση ποταμών στο νομό Τρικάλων.

Την ίδια ώρα αγροτοσυνδικαλιστές της Θεσσαλίας προγραμματίζουν κινητοποιήσεις για να επισπευτεί η εκτροπή του Αχελώου,την  οποία  θεωρούν ότι είναι  «μονόδρομος για τη Θεσσαλία» (!!!) .

 

Καταστροφές σε 1.000 περίπου στρέμματα προκάλεσε υπερχείλιση των ποταμών στην περιοχή της Φαρκαδόνας, σύμφωνα με τον αρμόδιο αντινομάρχη Τρικάλων, Χρήστο Μιχαλάκη. Ειδικότερα, η υπερχείλιση του Ενιπέα ποταμού ξεκίνησε εξαιτίας της καθόδου σημαντικών ποσοτήτων νερού που έφτασαν από το Φαρσαλίτη ποταμό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα στις καλλιεργούμενες αγροτικές εκτάσεις της περιοχής του Κεραμυδίου. Ακόμα σημειώθηκε μερική υπερχείλιση του Πηνειού ποταμού στις περιοχές των δημοτικών διαμερισμάτων Κεραμυδίου, Ζάρκου και Πηνειάδας, προκαλώντας ζημιές σε καλλιεργούμενες εκτάσεις με σιτηρά. Ζημιές προκλήθηκαν και στα αγροκτήματα του δημοτικού διαμερίσματος Βλοχού του δήμου Παλαμά από την υπερχείλιση του ποταμού, περιοχή που γειτνιάζει με το δημοτικό διαμέρισμα Κεραμυδίου του δήμου Φαρκαδόνας.

Να υπενθυμίσουμε ότι λίγες μέρες νωρίτερα σφοδρές πλημμύρες είχαν πλήξει την Μαγνησία αφήνωντας πίσω τους τρεις νεκροί και ανυπολόγιστες καταστροφές!

 

ΥΓ) Μάλλον κάποιοι έχουν  χάσει την «κοινή λογική»...

Η Θεσσαλία έχει ανάγκη  πριν από όλα έργων υποδομής μέσω ενός προγράμματος «Διαχείρισης Εσωτερικών Υδάτων»! Και ταυτόχρονα αναδιάρθρωσης των αγροτικών καλλιεργειών σε λιγότερο υδροβόρες και αντιπεριβαλλοντικές και σε τελική ανάλυση και λιγότερο αντιπαραγωγικές και οικονομικά ασύμφορες καλλιέργειες!

Και να μην ξεχνάμε ότι ένα μέρος των νερών του Αχελώου το παίρνει  ήδη η Θεσσαλία μέσω της εκτροπής του Ταυρωπού! Τι έγινε και τι αποτέλεσμα είχε η εκτροπή του Ταυρωπού; Μήπως είχαμε μείωση του κόστους στα γεωργικά  προϊόντα και δεν ήταν απαραίτητη η επιδότησή τους απο το Κράτος; Μήπως γίνεται σωστή διαχείριση των νερών του Ταυρωπού; Μήπως  ο Θεσσαλικός κάμπος δεν συνεχίζει να «πνίγεται» τον Χειμώνα και να «ερημοποιείται» το Καλοκαίρι;