Το αιώνιο παιχνίδι δεν παίζεται πάντοτε με τους κανόνες που μας έμαθαν. Άλλοτε έχει δύο παίκτες, άλλοτε έναν που υποδύεται τους δύο, κι άλλοτε ένα ολόκληρο πλήθος που χειροκροτεί χωρίς να αντιλαμβάνεται πως βρίσκεται ήδη μέσα στο παιχνίδι.
Είναι το παιχνίδι της έλξης και της απόστασης, της κατάκτησης και της φυγής, της εξουσίας και της υποταγής. Εκεί όπου ο ένας κάνει πως δεν θέλει, ο άλλος πως δεν καταλαβαίνει, και οι δύο γνωρίζουν πολύ καλά πως το παιχνίδι έχει αρχίσει πριν ακόμη ανταλλάξουν την πρώτη ματιά.
Στον έρωτα, για παράδειγμα, οι κανόνες είναι παλιοί, αλλά οι παίκτες επιμένουν να τους ανακαλύπτουν από την αρχή. Το αρσενικό και το θηλυκό, το Χ και το Υ, η επιθυμία και η άρνηση. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που συναντιούνται, συγκρούονται, αλληλοσυμπληρώνονται και συχνά αλληλοεξοντώνονται, μόνο και μόνο για να ξαναρχίσουν από την αρχή. Η φύση έχει τη δική της ειρωνεία: φρόντισε να εξασφαλίσει τη διαιώνιση του είδους, αλλά άφησε στους ανθρώπους την ψευδαίσθηση πως ανακάλυψαν τον έρωτα.
Κι όμως, το αιώνιο παιχνίδι δεν περιορίζεται στα σεντόνια. Παίζεται στα κοινοβούλια, στα χρηματιστήρια, στα πεδία των μαχών, στα γραφεία και στα οικογενειακά τραπέζια. Άλλοι κυνηγούν την εξουσία, άλλοι το χρήμα, άλλοι την αποδοχή. Κάποιοι παίζουν για να κερδίσουν και κάποιοι έχουν γεννηθεί για να πληρώνουν τα στοιχήματα των άλλων.
Το παράδοξο είναι πως όλοι πιστεύουν ότι γνωρίζουν τους κανόνες, ενώ ελάχιστοι αναρωτιούνται ποιος τους έγραψε. Και ακόμη λιγότεροι τολμούν να αλλάξουν το παιχνίδι.
Ίσως, τελικά, το αιώνιο παιχνίδι να μην είναι η προσπάθεια να νικήσεις τον απέναντι, αλλά να καταλάβεις γιατί χρειάζεσαι διαρκώς έναν απέναντι για να αισθάνεσαι νικητής.
Γιατί η ζωή δεν είναι μια παρτίδα με νικητές και ηττημένους. Είναι μια διαρκής αναμέτρηση με την επιθυμία, τον φόβο, τον χρόνο και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Και το πιο ειρωνικό; Όταν νομίζουμε πως μάθαμε επιτέλους να παίζουμε, ανακαλύπτουμε πως κάποιος άλλος έχει ήδη αλλάξει τους κανόνες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου