Η γεύση του φθινοπώρου, η μνήμη της γης.

Υπάρχουν καρποί που δεν τρώγονται απλώς. Ξυπνούν μνήμες. Τα κάστανα είναι ένας από αυτούς.

Κρύβονται μέσα στα αγκαθωτά τους περιβλήματα, σαν να θέλει η φύση να προστατεύσει κάτι πολύτιμο από την ευκολία της ανθρώπινης πρόσβασης. Κι όταν ωριμάσουν, πέφτουν στο χώμα, εκεί όπου αρχίζει κάθε αληθινή ιστορία της φύσης: μακριά από τις βιτρίνες, τις συσκευασίες και τις επιταγές της αγοράς.

Έχουν τη μυρωδιά της υγρής γης, των δασικών μονοπατιών και των πρώτων κρύων ημερών. Είναι συνδεδεμένα με τα χωριά, τις ξυλόσομπες, τις παρέες γύρω από τη φωτιά και εκείνες τις μικρές τελετουργίες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αφορμές. Ένα μαγκάλι, λίγα κάστανα και χρόνος που επιτέλους δεν βιάζεται.

Το κάστανο δεν είναι ένας επιδεικτικός καρπός. Δεν έχει τη λάμψη των τροπικών φρούτων ούτε την ευκολία ενός έτοιμου γεύματος. Χρειάζεται φωτιά, υπομονή και λίγη προσπάθεια για να αποκαλύψει τη γλυκιά, γήινη γεύση του.

Ίσως γι' αυτό μας αρέσει τόσο. Μας θυμίζει πως τα ωραιότερα πράγματα δεν προσφέρονται πάντα έτοιμα. Κάποια χρειάζονται να σκύψεις, να λερώσεις τα χέρια σου, να περιμένεις να ψηθούν και να μοιραστείς τη ζεστασιά τους.

Και τελικά, το φθινόπωρο δεν είναι μόνο τα φύλλα που πέφτουν. Είναι κι εκείνος ο καπνός που ανεβαίνει από τη φωτιά, κουβαλώντας μια ολόκληρη εποχή μέσα σε μια χούφτα ζεστά κάστανα.